Чэнь Хүйгийн тушаалаар хоёр түшмэл олны дундуур ширүүн дайран орж, менежер Линийг чирэн авч одов.
“Хотын эзэн минь, өршөөгөөч! Хотын эзэн минь, өршөөгөөч!!!”
Энэ нь менежер Линийг айдсаас нь салгав. Гэвч тэр хэчнээн их гуйсан ч Чэнь Хүй болон хоёр түшмэлийн царай огт хувирсангүй.
Хоёр түшмэл түүнийг эзгүй газар чирч аваачаад, нэг нь бүснээсээ хутга сугалан дээш өргөв. Дараагийн агшинд тасхийн дуу гарч, менежер Линий толгой газарт өнхрөн унав.
“Хүү~”
Энэ дүр зураг олныг айлгав. Бараг бүгдийнх нь царайд цочрол тодорч, юу хийхээ мэдэхгүй толгой нь эргэлдэж байлаа.
“Эзэнтэн.” Менежер Линий толгойг авсны дараа түшмэл Алтан-ягаан тушаалын тэмдгийг Чэнь Хүйгийн гарт өргөн барив.
Чэнь Хүй тушаалын тэмдгийг аваад инээмсэглэн Чү Фэнд хандан,
“Чү Фэн, чи Улаан Галт Шувуу хотын тухай сонсож байсан уу?” гэв.
“Мм?”
Чү Фэн өөрийн эрхгүй мэл гайхав. Түүний туршлага хязгаарлагдмал байсан тул Улаан Галт Шувуу хотын тухай хэзээ ч сонсож байгаагүй.
Үүнийг харсан Чэнь Хүй үл ялиг инээмсэглээд тэвчээртэй тайлбарлав.
“Чү Фэн, манай Есөн Мужийг Жян Гүрэн захирдгийг чи мэдэх байх. Илүү үр дүнтэй захирахын тулд Жян Гүрэн Есөн Ханхүүгийн Өргөөнд Есөн Мужийг удирдуулсан юм. Харин Хөх Мужийг Цилинь Ханхүүгийн Өргөө захирдаг.”
“Цилинь Ханхүүгийн Өргөө Хөх Мужийг илүү эмх цэгцтэй захирахын тулд муж даяар найман нэгдүгээр зэрэглэлийн хот, нэг зуун жаран хоёрдугаар зэрэглэлийн хот сонгосон. Тэд Хөх Мужийг бүхэлд нь тор цацсан мэт бүрхдэг бөгөөд эдгээр хотууд өөр өөрийн харьяалах нутгаа захирах эрхтэй.”
“Миний Алтан-ягаан хот бол хоёрдугаар зэрэглэлийн хот. Харин Алтан-ягаан хотыг маань Цилинь Ханхүүгийн Өргөө биш, нэгдүгээр зэрэглэлийн Улаан Галт Шувуу хот захирдаг.”
Чэнь Хүйгийн үгийг сонсоод Чү Фэн Хөх Муж дахь төрөл бүрийн хүчний талаарх ойлголтоо бүрэн шинэчиллээ.
Чү Фэн өмнө нь Жян Гүрэн Есөн Мужийн эзэн бөгөөд төрөл бүрийн сургуулиуд өөр өөрийн нутгаа захирдаг гэж боддог байв. Тэр ч байтугай Хөх Мужид Линьюнь Сургууль юу гэж хэлнэ, бүх зүйл түүний дагуу явдаг гэж хүртэл бодож байлаа. Гэвч бодит байдал огт өөр бололтой.
Жян Гүрний захиргааны энэ ангилсан тогтолцоо үнэхээр нарийн байв гэж хэлж болно. Тэд төрөл бүрийн сургуулийн хөгжлийг шууд хөндөлгүй атлаа үнэн хэрэгтээ Есөн Мужийг гартаа чанга атгасаар байжээ.
“Хэрэв Хөх Мужийг найман хэсэгт хуваавал энэ хэсгийн хотуудын хамгийн дээд захирагч нь Улаан Галт Шувуу хот байна. Арван өдрийн дараа Улаан Галт Шувуу хот Шинэ Соддын Чуулган зохион байгуулна.”
“Энэхүү Шинэ Соддын Чуулган нь залуу үеийн ур чадварын өрсөлдөөн юм. Гэхдээ оролцогчдын насыг хязгаарласан бөгөөд зөвхөн арван найман нас хүрээгүй хүмүүс оролцож болно.”
“Чи одоохондоо залуу ч гэсэн залуу үеийн шилдэг хүмүүсийн нэгэнд тооцогдоно. Тиймээс энэ жилийн Шинэ Соддын Чуулганд миний Алтан-ягаан хотыг төлөөлөн оролцоосой гэж хүсэж байна.” Чэнь Хүй үргэлжлүүлэн ярив.
“Энэ чуулганд оролцсоноор надад ямар ашигтай вэ?” гэж Чү Фэн асуув.
“Зүгээр л оролцвол ямар ч ашиг байхгүй. Харин нэгдүгээр байр эзэлж чадвал таван мянган Сүнсний Сувдны шагналтай.” Чэнь Хүй тайлбарлав.
“Тэгвэл болно. Би оролцъё.” Чү Фэн толгой дохив.
Таван мянган Сүнсний Сувд түүнд дэндүү их татагдсан байлаа.
“Тэгвэл шийдэгдлээ. Би Алтан-ягаан тушаалын тэмдгийг чамд өгье. Үүнийг авсан байхад чи Алтан-ягаан хотод чөлөөтэй орж, гарч чадна. Таван өдрийн дараа над дээр ир. Би хүмүүс явуулж, чамайг Улаан Галт Шувуу хот руу хүргүүлнэ.”
Чэнь Хүй Алтан-ягаан тушаалын тэмдгийг Чү Фэнд өгөөд, мянган цэргийнхээ хамт холдон одов. Харин үлдсэн хүмүүс түрүүний цочролоосоо салаагүй хэвээр байлаа.
Чү Фэн зүүн гартаа барьсан тушаалын тэмдэг болон баруун гартаа барьсан тавиур дээрх мянган Сүнсний Сувдыг ээлжлэн харж, үл ялиг хөмсгөө зангидлаа. Түүнд ямар нэгэн зүйл буруу санагдаж байсан ч учрыг нь олж чадсангүй.
Хэсэг бодсон ч хариу олж чадаагүй тул Чү Фэн цааш ухсангүй. Тэр гартаа барьсан тушаалын тэмдгийг өргөн олонд хандан,
“Манай Чү овгийг дагахаас татгалзах хүн байна уу?” гэж асуув.
“Бид Чү овгийг дагахад бэлэн байна. Үнэнч, чин сэтгэлээсээ зүтгэнэ гэж тангараглая!”
Чү Фэн үгээ дуусмагц эргэн тойрны хүмүүс бүгд өвдөг сөгдөв. Тэд аянга нүргэлэх мэт дуугаар тангараг өргөцгөөв.
Хэрэв тэд өмнө нь Чү Фэнд хүчээр шахуулж байж үнэнчээ илэрхийлсэн гэвэл, тэр агшинд тэд Чү Фэний ар талын хүчээр шахуулж байж үнэнчээ илэрхийлж байлаа. Алтан-ягаан хотын эзэн түүний талд байсан тул тэд Чү Фэнийг гомдоохоос үнэхээр зүрхлэхгүй байв.
“Маш сайн. Гэхдээ би өмнө нь хэлсэн. Та нарын амаар дуулгавартай байхыг би хүсэхгүй байна. Би зүрх сэтгэлээрээ үнэнч байхыг чинь хүсэж байна. Би, Чү Фэн, үнэнч бус хүмүүсийг дэргэдээ үлдээхгүй.”
“Тиймээс манай Чү овогт бүхнээ зориулахыг хүсэж байгаа хүмүүс ямар нэгэн зүйл хийх ёстой.”
“Догшин Барсын Харуулын Төвийн бүх хүн, мөн Шюй, Ма, Ван, Жао, Ли овгийн бүх хүнийг ал.”
“Хүү~”
Чү Фэнгийн үг олныг асар их цочирдуулав. Чү овгийнхон хүртэл дотроо туйлын их гайхав. Ямар ч тохиолдолд Жао, Ли овгийг бууж өгөхөд хүргэчихээд, дараа нь бүгдийг нь устгана гэж тэд огт бодоогүй байлаа.
Асуудлыг ингэж шийдэх арга үнэхээр хэрцгий байв. Олон насанд хүрсэн хүн ч хийж чаддаггүй зүйлийг дөнгөж арван тавхан настай Чү Фэн хэлж байлаа.
Гэвч удалгүй тэр цочрол намжив. Хүмүүс Жао овгийнхон, Ли овгийнхон болон Догшин Барсын Харуулын Төвийн хүмүүс рүү дайрч эхлэв. Тэд үнэнчээ харуулахын тулд үүнийг хийхээс өөр аргагүй байлаа.
Чү Фэнгийн удирдлага дор Догшин Барсын Харуулын Төв, Жао овог, Ли овог эсэргүүцсэн ч удалгүй амь насаа алдав. Налуу Уулын Хотхонд ирсэн эдгээр хүчнүүдийн бүх хүн алагджээ. Нэг нь ч амьд үлдсэнгүй.
Гэхдээ энэ төгсгөл биш байлаа. Тэдгээр хүмүүсийг дуусгасныхаа дараа Чү Фэн энд байсан хүмүүсийг цуглуулан хэд хэдэн бүлэгт хуваав. Дараа нь тэднийг Догшин Барсын Харуулын Төв, Шюй овог, Ван овог, Ма овог, Жао овог, Ли овог руу тус тус илгээж, уулын бүс дэх тэдгээр хүчний үндсийг бүрэн таслуулах ажлыг хийлгэв.
Чү Фэн хядлагыг өөрөө удирдан чиглүүлж байх зуур Чэнь Хүй цэргээ дагуулан Алтан-ягаан хот руу буцаж явлаа.
“Эзэнтэн, хар төмрийн уурхайг үнэхээр бүхэлд нь Чү овогт өгөх гэж байгаа юм уу? Тэгвэл энэ жил Улаан Галт Шувуу хотод төлөх татвар яах вэ?” гэж нэгэн түшмэл санаа зовнин асуув.
“Өөр яах байсан юм бэ? Тэр хүнтэй сөргөлдөж би яаж зүрхлэх вэ? Энэ жилийн Улаан Галт Шувуу хотод өгөх татварыг төлөхгүй бол хамгийн ихдээ би шийтгүүлнэ. Харин тэр хүнийг гомдоогоод, тэр хүн эцгийнхээ өмнө намайг муулж хэлчихвэл миний толгой ч үлдэхгүй байж мэднэ.”
Энэ тухай ярихад Чэнь Хүй аргагүйдсэн царай гаргав. Өнөөдөр болсон явдлыг бодох бүрдээ тэр одоо ч айдас төрүүлэм үлдэгдэл мэдэрч байлаа.