Налуу уулын хотхоны тулааны бэлтгэлийн талбай дотор нам гүм ноёрхож, түгшүүр туйлдаа хүрчээ.
Хүн бүр алсаас агаарт дэгдэн буй тоос шороог харж байв. Мөн байлдааны морьдын нүргээн сонсогдоно. Алтан-нил хотын арми ирж байлаа.
“Хурдан, надтай хамт хотын эзнийг угтахаар явцгаа!” гэж Лин эрхлэгч чангаар хашхираад, хотхоны үүд рүү яаран алхав. Тэр өөрийгөө аль хэдийн уулын бүсийн эрхлэгч болсон мэт аяглаж байлаа.
Үүнийг харсан бэлтгэлийн талбайд байсан хүмүүс хүндэтгэлгүй хандаж зүрхэлсэнгүй. Тэд ч мөн яаран дагав. Өмнө нь Лин эрхлэгчид багахан ч гэсэн эргэлзэж байсан хүмүүс Алтан-нил хотын армийг харсныхаа дараа бүх эргэлзээгээ утаа мэт хийсгэж, түүний өмнө хэлсэн бүхэнд бүрэн итгэв.
Ийм олон хүн түрэн гарч явахыг харсан Чү Фэн хүсээгүй ч юу ч хийж чадсангүй. Тэр хүмүүсийн урсгалыг даган хотхоны үүдэнд очиж, Алтан-нил хотын эзнийг угтахаас өөр аргагүй болов.
Хэдийгээр тэр сэтгэлдээ Алтан-нил хотыг огтхон ч тоодоггүй байсан ч туйлын хүч чадалтай болохоосоо өмнө түр буулт хийхээс өөр аргагүй. Ядаж ямар ч шалтгаангүйгээр түүнтэй сөргөлдөж болохгүй байлаа.
“Чү Фэн, танай Чү гэр Алтан-нил захирах тэмдгийг харсан атлаа сөхрөөгүй. Би энэ тухай хотын эзэнд мэдэгдэнэ” гэж Лин эрхлэгч хотхоны үүдэнд хүрээд Чү Фэнд хүйтнээр хэлэв.
“Хүссэнээ хий.”
Чү Фэн түүн рүү хяламхийн харснаа, өөрийнхөө амжилтад хөөрсөн ийм өчүүхэн амьтанд цаг үрэхийг хүссэнгүй.
“Хмф, түр хүлээж бай. Чам дээр зовлон удахгүй ирнэ.”
Лин эрхлэгч ч мөн хүйтнээр ёжтой инээв. Амных нь буланд тодорсон хүйтэн инээмсэглэл улам барайв.
Нүрр, нүрр.
Тоолж баршгүй олон хүний харцан дор нүргээн улам ойртсоор байлаа. Удалгүй тоос шороон дундаас Алтан-нил хотын армийн дүрс харагдав.
Хуяг дуулга өмсөж, эмх журамтай жагссан Алтан-нил хотын армийг харсан бараг бүх хүн тэдний сүр хүчид цочирдов.
Тэр мөчид Чү гэртэй зөрчилдөж явсан хүмүүс дотроо нууцхан баярлав. Тэд Чү гэрийнхний өмнө дахиад нэг гай гамшиг ирж байна гэж боджээ. Чү Фэний бардам байдлыг, мөн түүний одоо тулгарах нөхцөл байдлыг бодохоор тэдний хэчнээн их догдолж байгааг хэлэхийн аргагүй байв.
Олны түгшсэн харцан дор Алтан-нил хотын арми Чэнь Хүйгээр удирдуулан Налуу уулын хотхоны үүдэнд сүр хүчтэйгээр хүрч ирэв.
“Бид хотын эзэндээ мэхийн ёслъё!”
Үүнийг харсан Лин эрхлэгч яаран сөхрөв. Үүний зэрэгцээ тэнд байсан олон хүн ч мөн өвдөг сөгдөнө. Бүр Чү гэрийнхэн хүртэл сөхрөв. Алтан-нил хотыг хамгийн их эрх мэдлээр захирдаг хүний өмнө тэд ямар ч хүндэтгэлгүй байж зүрхэлсэнгүй. Гэвч Чү Фэн босоо хэвээр үлдэв.
“Дураараа авирлагч Чү Фэн! Хотын эзний өмнө сөхөр!” гэж Лин эрхлэгч Чү Фэн рүү заан архирлаа.
“Эр хүний өвдөг алттай байдаг. Эцэг эх, мөн ачийг нь хариулах учиртай хүмүүсээс бусдад би, Чү Фэн, тэнгэрт ч сөхрөхгүй. Тэгээд яагаад бусдын өмнө сөхрөх ёстой гэж?”
Чү Фэний үг Чэнь Хүйд чиглэсэн байлаа. Түүний харцанд өчүүхэн ч айдас байсангүй. Харин ч туйлын үнэнч байв. Учир нь энэ бол түүний сэтгэлээс гарсан үг байлаа. Эцэг эх болон өөрт нь ач хүргэсэн хүмүүсээс бусдад тэр зодуулж үхсэн ч сөхрөхгүй. Энэ нь түүний нэр төртэй холбоотой зүйл байв.
Хүн буулт хийж болох ч заавал доод хязгаартай байдаг. Чү Фэний доод хязгаар нь цохиулж, доромжлуулсан ч тэсэж чадах явдал байлаа. Харин зодуулж үхсэн ч бусдын өмнө сөхрөхгүй.
Чү Фэн үгээ хэлмэгц Чү Юань болон бусад нь айж балмагдав. Тэд Чү Фэн Чэнь Хүйг хилэгнүүлчих вий гэж эмээжээ.
Харин Лин эрхлэгч болон бусад нь туйлын их баярлав. Чү Фэн зоригтойг тэд мэддэг байсан ч ийм зоригтой байна гэж хэзээ ч бодож байгаагүй. Тэр Чэнь Хүйг илт өдөж, олны өмнө нүүр рүү нь алгадсантай адил байлаа.
Гэвч хүмүүс Чэнь Хүй Чү Фэнтэй хэрхэн тооцоо хийхийг харах сайхан үзүүлбэр хүлээж байх зуур Чэнь Хүй зүгээр л хөнгөхөн инээмсэглэв. Дараа нь мориноосоо бууж, Чү Фэн рүү алхлаа.
Үүний зэрэгцээ түүний ард явсан хэд хэдэн офицер мөн мориноосоо буун, Чэнь Хүйг дагаж Чү Фэн рүү ойртов.
“Чи Чү Фэн мөн үү?” гэж Чэнь Хүй инээмсэглэн, Чү Фэнийг ажин шинжлэв. Түүний харцанд бүр багахан ч гэсэн бишрэл тодорч байлаа.
“Би байна.”
Чү Фэн даруу ч биш, бардам ч биш өнгөөр хариулав.
“Ямар баатарлаг залуу вэ. Ийм насандаа ийм сүр жавхлантай байдалтай байна гэдэг үнэхээр ховор юм.”
Чү Фэний хандлагад Чэнь Хүй уурласангүй. Харин инээмсэглэсээр Чү гэрийнхэн рүү харж асуув.
“Чү Фэний эцэг нь хэн бэ?”
“Би Чү Фэний эцэг байна. Энэ хүү одоо ч залуу учраас үг нь арай шулуухан байж магадгүй. Түүнийг уучилж хайрлана уу.”
Чэнь Хүй Чү Фэнд хор хүргэж магадгүй гэж бодсон Чү Юань яаран өмгөөлөв.
“Аан, ингэж хэлэх хэрэггүй. Ийм хүүтэй байна гэдэг чиний аз, бас манай Алтан-нил хотын аз юм! Ийм хүнийг заавал сайтар хөгжүүлэх хэрэгтэй.”
“Хар төмрийн уурхайг илрүүлсэн танай Чү гэр их гавьяа байгуулсан. Тиймээс хүү Чү Фэнд чинь бясалгалын түвшнийг нь ахиулахад зориулж, мөн Хөх Лууны Сургуульд манай Алтан-нил хотын алдар нэрийн төлөө тэмцэхэд нь зориулан мянган Сүнсний сувд шагная.”
“Хар төмрийн уурхайг олборлох ажлыг танай Чү гэр хариуцна. Олборлосон зүйлээсээ манай Алтан-нил хотод өгөх шаардлагагүй. Бүгд танай Чү гэрийнх болно.”
“Үүгээр зогсохгүй, өнөөдрөөс эхлэн энэ уулын бүсийг Чү гэр удирдана. Чү гэрийн тушаалыг дагахгүй гэж зүрхэлсэн хэн боловч намайг, Чэнь Хүйг сонсохгүй буй хэрэг. Би тэднийг зохих ёсоор, өчүүхэн ч өршөөлгүй шийтгэнэ.”
Чэнь Хүйн хоолой туйлын тод сонсогдож байлаа. Эргэн тойрон тэр чигтээ нам гүм байсан тул түүний үг олны чихэнд тодхон хоногшив.
Тэр мөчид Алтан-нил хотын хүмүүсийг эс тооцвол бараг хүн бүрийн нүд ам нь ангайж, эцэс төгсгөлгүй цочирдов. Лин эрхлэгч болон Чү гэрийг шившиг болгохыг хүсэж байсан хүмүүсийг хэлэх ч хэрэггүй. Бүр Чү Юань өөрөө болон Чү гэрийнхэн хүртэл юу болж буйг ойлгож чадахгүй, гайхаж балмагджээ.
Энэ чинь ямар учиртай хэрэг вэ? Алтан-нил хотын эзэн Чү Фэний хандлагаас болж Чү гэрийг шийтгээгүйгээр барахгүй, Чү Фэнд бүр мянган Сүнсний сувд шагналаа. Мянган Сүнсний сувд!
Түүгээр ч зогсохгүй хар төмрийн уурхайг Чү гэрт өгчихлөө. Хар төмрийн уурхайн үнэ цэнэ мянган Сүнсний сувдаас хавьгүй давна. Хэрэв бүгдийг нь олборловол лавтай хэдэн арван мянган Сүнсний сувдтай тэнцэх байв. Энэ бол тоолж баршгүй баялаг байлаа.
Хамгийн чухал нь тэр Чү гэрт уулын бүсийг удирдах эрх өглөө. Энэ юу гэсэн үг вэ? Хэрэв Чү гэр удирдах юм бол Лин эрхлэгч юу хийх болж байна?
“Эзэнтэн, энэ... та... өмнө нь уулын бүсийг миний Догшин Барын Хамгаалалтын Товчоонд даатгана гэж хэлээгүй билүү?”
Үнэхээр ч тэр мөчид Лин эрхлэгч цааш сөхөрч сууж чадсангүй. Тэр яаран босож, айсандаа чичирсээр Чэнь Хүйн өмнө очив. Дараа нь зусар, дорд өнгөөр аяархан асуулаа.
Үүнийг сонсоод Чэнь Хүйн царай үл ялиг хувирч, Лин эрхлэгч рүү туйлын хүйтэн харцаар ширтэв.
“Чиний ёс суртахуун зохисгүй бөгөөд чи надад зүтгэх эрхгүй. Энэ хүний Алтан-нил захирах тэмдгийг хурааж аваад, толгойг нь ав!”