Тулааны бурхан асура

12-р анги

12-р анги — Догшин нэгэн

Сонсох

—Чү Юэ, чи яагаад гарч ирэв? гэж Чү Фэн эргэлзэн асуув.

Чү Юэ инээмсэглэн Чү Фэний хажууд гүйж ирээд, цагаахан гараараа түүний цээжийг зөөлөн цохин баяртайгаар хэлэв.

—Чи ч нэлээд сайн юм! Гадаад хүрээнд байхдаа яагаад ийм тайван байсныг чинь гайхаж байлаа. Гэтэл одоо ганцхан өдрийн дараа надтай аль хэдийн эн зэрэгцчихлээ.

Чү Фэн ичингүйрэн толгой сэгсрэв.

—Чү Юэ, өнөөдөр би чамд төвөг удчихлаа. Бас танай Чүгийн Эвслийн цугларалт таагүйгээр дуусах нь бололтой.

—Санаа зоволтгүй. Тэдэнд сургамж өгөх нь зөв. Тэгэхгүй бол тэд чамайг өдөржин дээрэлхэх байсан.

—Тийм шүү. Чү Фэн, маргааш Сүнсний Эмийн Ан хийхдээ хамт явцгаая! Тэр зүйлсийг ганцаараа барихад маш хэцүү.

—Чи миний тэдэнтэй ямар харилцаатайг мэднэ. Би Чүгийн Эвсэлд нэгдэхийг хүссэн ч тэд зөвшөөрөхгүй.

Чү Фэн толгой сэгсрэв.

—Тэр зүйлсийн талаар санаа зовох хэрэггүй. Надад даатга. Маргааш энд ирээд биднийг олоход л болно.

Чү Юэ Чү Фэнд дахин нэг хулсан зурвас өглөө. Түүн дээр маргааш Чүгийн Эвсэл цугларах газар бичээстэй байв.

—За яах вэ.

Чү Юэ ийм тууштай байхад Чү Фэн татгалзаж чадсангүй.

Чү Фэнийг тайвшруулсны дараа Чү Юэ үсрэн дэгдсээр өргөө рүүгээ буцав. Өнөөдөр тэр үнэхээр баяртай байлаа. Учир нь Чү Фэн түүнийг асар ихээр гайхшруулсан юм.

Дэлхий дээрх хүн бүр хүч чадлыг хүндэлдэг. Чү Фэн ер бусын хүч чадлаа илчилснийг харсан Чү Юэ Чүгийн гэр бүлийнхэн түүнийг хүлээн зөвшөөрч эхэлж магадгүй гэж боджээ.

Чүгийн гэр бүлийг хэнийг ч ялгалгүй нэгтгэх нь түүний хамгийн том хүсэл байв.

—Чү Вэй, та нар...

Гэвч өргөөнийхөө өмнө ирмэгц Чү Юэ Чүгийн Эвслийн бүх гишүүн аль хэдийн явсныг олж мэдэв.

—Хмф.

Чү Чэн, Чү Жэнь хоёр Чү Юэ рүү догшин ширтсэн ч юу ч хэлэлгүй явж одов.

—Чү Юэ, би ингэж хэлэхийг хүсэхгүй байна. Гэхдээ өнөөдөр чи тэр Чү Фэний талд хэтэрхий их орлоо.

—Одоо чи хүссэндээ хүрлээ. Чү Фэн биднээс хоёр Гэгээн Сүнсний Өвс аваад зогсохгүй, биднийг бас доромжлууллаа. Одоо бүгд уурлаад явчихсан. Чи одоо сэтгэл хангалуун байна уу?

Чү Вэй хатуугаар зэмлэв.

—Чү Вэй, бурууг надад тохооод, түүнийг битгий буруутга. Ямар ч байсан Чү Фэн манай Чүгийн гэр бүлийн нэг хэсэг хэвээрээ.

—Хар даа, чи Чү Фэний хүчийг өөрийн нүдээр харсан. Тэр чиний боддог шиг хог биш. Түүнчлэн манай Чүгийн Эвсэлд одоо хүмүүс хэрэгтэй байна. Тэгэхээр түүнийг элсүүлэхгүй гэж үү?

Чү Юэгийн үгийг сонсоод Чү Вэйгийн царай тэр даруй хувирлаа. Тэр ямар нэгэн зүйл хэлэх гэж байсан ч нүдэнд нь хачин гялбаа үзэгдэв. Эцэст нь аргаа барсан мэт санаа алдав.

—Аа, чамтай яалтай билээ.

—За яах вэ, би Чү Фэнд дахин нэг боломж өгье. Түүнийг маргааш дагуулж ир.

—Үнэхээр сайхан мэдээ байна! Чи хамгийн мундаг нь.

Чү Юэ догдлон үсэрч, инээмсэглэл нь онцгой үзэсгэлэнтэй харагдав.

—За, хурдан очоод эртхэн амар.

Чү Вэй толгой сэгсрэн өөрийн өргөө рүүгээ алхав.

—Чү Вэй, чи ч бас эртхэн амраарай.

Чү Юэ инээмсэглэн түүн рүү даллаад, Чү Вэйг явж одох хүртэл нь харцаараа үдэв.

Чү Вэй Чү Фэнийг Чүгийн Эвсэлд оруулахыг зөвшөөрсөн нь Чү Юэг төсөөлж байснаас нь ч илүү баярлуулжээ. Гэвч Чү Вэй биеэ эргүүлсэн тэр агшинд уруул дээр нь хорон инээмсэглэл тодорсныг тэр олж харсангүй.

—Номын эгч Чү Юэ, Чү Фэн гэгч өөрийгөө тун гүн нууцалж явжээ. Би гадаад хүрээнд ийм удаан байсан ч түүний нэрийг өмнө нь огт сонсож байгаагүй. Тэр шавийн шалгалтад тэргүүлэхийг зорьсон бололтой.

Яг тэр үед нэгэн залуу алхаж ирэв. Тэр ч бас Чү Фэнтэй адилхан энэ жил шинээр элссэн шавь байлаа. Тэр өнөөдөр л Чүгийн Эвсэлд нэгдсэн аж.

—Чиний зөв. Чү Фэн шалгалтын шагналын төлөө гадаад хүрээнд үлдсэн байх ёстой. Тэр шагналаа авсан болов уу, үгүй болов уу гэж бодож байлаа...

Залуугийн үгийг сонсоод Чү Юэ ч мөн гэнэт учрыг нь ойлгов.

—Номын эгч Чү Юэ, та хэтэрхий их бодож байна. Энэ жилийн гадаад хүрээнд догшин нэгэн гарч ирээд нэгдүгээр байр эзэлсэн.

—Чү Фэн багагүй хүчтэй ч тэр хүнтэй харьцуулах аргагүй.

Залуу инээмсэглэн хэлэв.

—Догшин нэгэн гэнэ ээ? Ямар догшин юм бэ? гэж Чү Юэ сониучирхан асуулаа.

—Маш догшин. Нэг 4-р зэрэглэлийн Догшин Араатан, есөн 3-р зэрэглэлийн Догшин Араатан, гучин 2-р зэрэглэлийн Догшин Араатныг тэр хүн нүд ирмэхийн зуур бүгдийг нь хядсан.

—Гадаад хүрээний суут шавь нар очиход тэд зөвхөн газраар дүүрэн Догшин Араатнуудын сэг зэмийг л харсан. Тийм хүчийг догшин гэхгүй юм бол өөр юуг догшин гэх вэ?

—Тийм хүчтэй гэж үү?

Тэр агшинд Чү Юэгийн царай цочролоор дүүрэв.

Тэр ч бас дотоод хүрээний шавийн шалгалтыг давсан тул механизмын үе шатны хүчийг мэддэг байлаа. Мөн аймшигтай Догшин Араатнуудын талаар ч мэднэ.

Хүмүүс очиж амжаагүй байхад ийм олон Догшин Араатныг алж чадсан гэхээр тэр хүн ямар хүчтэйг төсөөлүүлж байлаа. Үүнийг хийхийн тулд хамгийн багадаа Сүнсний шатны 5-р түвшинд хүрсэн хүн байх шаардлагатай.

—Тэр хүнийг хэн гэдэг юм бэ?

Цочирдсоныхоо дараа Чү Юэ тэр догшин нэгний нэрийг мэдэхийг хүсэв.

—Аа, би ч бас мэдмээр байна...

—Гэхдээ харамсалтай нь тэр хүн өөрийнхөө хэн болохыг санаатайгаар нуусан. Шагналаа авсныхаа дараа тэр хүн газар доорх ордноос гарах хаалгыг нээгээгүй. Харин өөрийгөө нуусан болохоор хэн болохыг нь хэн ч мэдээгүй.

Залуу толгой сэгсрэн явж одов.

—Тэр хүн их хачин юм. Ийм хүчтэй атлаа ийм даруухан байдаг. Магадгүй бусдад хэлж болохгүй ямар нэгэн нууцтай юм болов уу?

Тэр агшинд Чү Юэ гэгч догшин нэгэнд улам бүр сонирхол татагдах болов.

Учир нь тэр хүн дотоод хүрээнээс дахин нэгэн суут шавь өсөн өндийж буйн илрэл байж болохыг Чү Юэ мэдэж байлаа.

—Өө үгүй ээ.

Гэвч гэнэт Чү Юэ саяхан болсон нэгэн хачин дүр зургийг санаж, түгшив.

Чү Чэн, Чү Жэнь хоёр явахдаа өөрсдийн өргөө рүү чиглээгүй. Тэдний явсан зүг Чү Фэний явсан замтай адил байлаа.

Үүнийг ойлгосон Чү Юэ ямар нэг зүйл буруу болсныг мэдээд, Чү Фэний явсан зүг рүү яаран хөдөллөө.

Дотоод хүрээ асар уудам бөгөөд Чү Фэн болон Чү Юэгийн өргөө хоорондоо нэлээд зайтай байв.

Гэвч Чү Фэн яарсан ч үгүй, сандарсан ч үгүй удаан алхсаар байлаа. Тэр эзгүй зэлүүд газар хүрч ирээд л зогсов.

—Ингэж нуугдаад байлгүй гарч ир.

Чү Фэн харцаа харанхуйд байх нэгэн булан руу чиглүүлэв.

—Чи нэлээд сэрэмжтэй юм. Би чамайг үнэхээр дутуу үнэлсэн бололтой.

Тэр үгээ хэлж дуусаагүй байхад сүүдрээс танил хоёр дүрс гарч ирэв. Тэд бол ах дүү Чү Чэн, Чү Жэнь хоёр байлаа.

Чү Жэний царай нэлээд дээрдсэн байсан ч уур нь өчүүхэн ч буураагүй байв. Тэр бүр Чү Фэнийг алах тухай бодож байлаа.

—Чү Фэн, би чамд нэг боломж өгье. Гурван Гэгээн Сүнсний Өвсөө гаргаж өг. Ахын минь өмнө сөхрөн сууж, духаа газар хүргэн уучлал гуй. Тэгвэл би чамайг өршөөж магадгүй.

Чү Чэн Чү Фэн рүү ширтэхдээ өнгө аяс нь туйлын итгэлтэй байлаа.

—Юу гэнэ ээ? Та хоёр намайг дээрэмдэх гэж байгаа юм уу?

—Бид чамайг дээрэмдлээ гээд яах юм?

—Дээрэмдэхэд хүч хэрэгтэй.

—Хүч гэж юу байдгийг би чамд одоо үзүүлье.

Чү Чэнгийн бие хөдөлж, араас нь хүчтэй салхи босов. Нүд ирмэхийн зуур тэр Чү Фэний өмнө хүрч ирлээ. Гараа сарвуу мэт болгосон чигээрээ Чү Фэний хоолой руу шууд дайрав.

Чү Чэнгийн хүч Чү Жэнийхээс хэд дахин илүү байлаа. Тэр Сүнсний шатны 4-р түвшний бясалгагчдын дунд ч сулд тооцогдохооргүй нэгэн байв.

Гэвч түүний өрсөлдөгч нь Чү Фэн байлаа. Гар нүцгэнээр 4-р зэрэглэлийн Догшин Араатныг хядсан тэр догшин нэгэн байв.

12-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тулааны бурхан асура12-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах