“Хараал ид гэж. Энэ нөхөр чинь сармагчны хойд дүр юм уу? Яаж ингэтлээ хурдан байдаг байна?”
“Энэ хүү энгийн нэгэн биш байна. Ийм залуудаа ийм их хүчтэй байгаад зогсохгүй, бидний сэлмийн бүрдлээс хүртэл мултарч чадлаа. Түүний авьяас чадвар туйлын өндөр байх ёстой.”
“Тийм ээ. Хуурмаг Алгыг ийм түвшинд ашиглаж буй хүнийг би анх удаа харж байна. Хэрэв тэр цаашид хөгжсөөр байвал ирээдүйд нь юу ч төсөөлөхийн аргагүй болно.”
“Тийм учраас бид түүнийг энэ газраас амьд гаргаж болохгүй. Эс бөгөөс тэр хожим эцэс төгсгөлгүй гай тарина.”
Гурван хүн Чү Фэний хүчийг ойлгох тусам сэтгэл нь улам хүйтэрч байлаа. Тэд Чү Фэнийг Сүнсний Эмийн Ууланд алахаар аль хэдийн аажмаар шийдсэн байв.
“Энэ гурвын хурд үнэхээр аймшигтай юм. Би тэднээс бүрэн салж чадахгүй байна.”
Тэр үед Чү Фэн ч мөн адил тэр гурван хүний хүчний өмнө хэлэх үггүй болсон байлаа. Хэдийгээр өөрийнхөө түвшний хүмүүсээс хавьгүй илүү хүчтэй ч, бүтэн нэг түвшин өндөр хүмүүстэй тулгарахад түүнд бага зэрэг хүч дутуу мэт санагдаж байв.
Гэхдээ аз болоход Чү Фэний даньтянь дотор сүнсний эрчим хангалттай их байлаа. Хэрэв тэр үргэлжлүүлэн гүйсээр байвал тэдний тэсвэр барагдаж, хөөцөлдөхөө болино гэдэгт тэр итгэж байв.
Гэвч Чү Фэн өөр нэг асуудлыг тооцож байлаа. Сэлмийн Эвслийн хүч бага биш. Ирээдүйд Сүнсний Эмийн Уулнаас гарсны дараа тэр гурван хүн Сэлмийн Эвслийн хүчийг ашиглан өөрт нь хор хүргэвэл түүнд ихээхэн төвөг учрах байв.
Тиймээс Чү Фэн нэг бол огт хөдлөхгүй, эсвэл хөдлөхөөр шийдвэл эцсийг нь хүртэл хийх үү гэдгээ эргэлзэж байлаа. Өөрөөр хэлбэл, тэр нэг бол Гурван Аянгын Хэлбэрээ үзүүлж, тэр гурвыг дуугүй болгох ёстой. Эсвэл бүр юу ч хийхгүй орхих хэрэгтэй байв.
Гэвч эцэст нь тэр энэ бодлоо няцаав. Эцсийн эцэст, нэг сургуульд харьяалагддаг хүмүүсийг алах нь асар том гэмт хэрэг. Хэрэв ямар нэгэн ул мөр илэрвэл Чүгийн бүх гэр бүл ч үүнд өртөх магадлалтай.
Хмм.
Гэтэл тэр мөчид Чү Фэн эргэн тойронд нь цагаан туяа гарч ирснийг гайхан олж харав.
Тэнгэр хэдийн харанхуй болсон байсан тул гэрлийн туяа гарч ирэхэд ер бусын хурц, маш хачин харагдаж байлаа.
“Энэ чинь…”
Тэр гэрэл улам бүр хүчтэй болсоор, ойг яг өдөр мэт гэрэлтүүлэв. Гэвч Чү Фэнийг хамгийн их цочирдуулсан зүйл нь түүнийг хүрээлсэн тоо томшгүй олон цагаан яс байлаа.
Өргөн уудам газрыг дүүргэсэн цагаан яс ой дотор нягт овоологджээ. Тэд далай мэт хязгааргүй харагдана.
Тэдгээр яс үнэхээр онцгой байв. Яс бүр хаш чулуу мэт цав цагаан байгаад зогсохгүй, хүнд сүр хүч ялгаруулж байлаа.
Чү Фэн давхарлан овоолсон тоо томшгүй олон сүр хүчний дарамтад орж, амьсгал нь боогдох мэт болов. Түүний алхам хүндэрч, бүх бие нь хүчгүйдэв.
“Энэ ямар газар вэ?”
Чү Фэн ихэд гайхав. Ийм онцгой яс жирийн хүмүүсийнх биш нь тодорхой. Тэгэхээр эдгээр цагаан ясны эзэд нэлээд хүчирхэг бясалгагчид байсан байх ёстой.
Бясалгалын тодорхой шатанд хүрсэн хүн л үхсэн хойноо яс нь ялзралгүй үлдэх боломжтой. Тэдний яс хаш чулуу мэт цав цагаан байгаад зогсохгүй, бусдыг сүрдүүлэхүйц тодорхой хэмжээний дарамтыг хадгалсан байдаг.
Гэвч Чү Фэн ойлгож чадахгүй зүйл олон байлаа. Ийм олон мэргэжилтэн хаанаас бий болсон нь түүнд ойлгомжгүй байв. Энд ийм олон цагаан яс гарч ирсэн нь ердийн ойлголтоос давсан зүйл байлаа. Түүгээр ч барахгүй Сүнсний Эмийн Уул бол хориотой газар. Настнууд бараг өдөр бүр эргэн тойрноор нь эргүүл хийдэг. Тэд яаж ийм олон яс энд байгааг мэдсэн ч тоохгүй орхиж чадсан юм бол?
Гайхсанаас гадна Чү Фэн сандарч эхлэв. Тэр энэ тухай бодох тусам ямар нэг зүйл буруу мэт санагдана. Бодох тусам нуруугаар нь хүйт даав. Эцсийн эцэст тэр дөнгөж арван таван настай хүү байлаа. Ийм харанхуй ойн дунд хавчуулагдсан үед зүрх сэтгэлдээ айдас төрөх нь мэдээжийн хэрэг.
“Тэр чинь…”
Гэнэт Чү Фэний нүд гэрэлтэв. Тэр холоос нэгэн дүрс цагаан яснуудын дунд тайван алхаж явааг цочирдон олж харлаа.
Тэр дүрсийг хөгшин хүн болохыг бүдэг бадагхан харж байв. Хөгшин эр цас мэт цэвэр цэмцгэр харагдана. Тэр хөх өнгийн дээл өмсөж, дээлэн дээрээ найман триграммын хээтэй байв. Баруун гартаа маш хачин нисгүүр барьжээ.
Хөгшин эр инээмсэглэсэн хэвээр, Чү Фэний зүг аажуухан алхаж байлаа. Тэр цагаан яснуудын дарамтад өчүүхэн ч өртсөнгүй.
Гэвч Чү Фэнийг хамгийн их цочирдуулсан зүйл нь хөгшин эрийн хаш чулуу мэт арьс, бүх биеэс нь цацрах бүдэгхэн гэрэл байлаа. Тэрхүү онцгой аура нь гэгээнтэн хорвоод бууж ирсэн мэт санагдана.
“Бурхан минь. Энэ чинь… домогт гардаг Мянган Ясны Оршуулгын Газар мөн үү?”
Тэр мөчид Сэлмийн Эвслийн гурван хүн ч мөн гүйж ирэв. Гэвч тэд Чү Фэн рүү дайрах тухай бодох сөхөөгүй байлаа. Учир нь нүднийх нь өмнөх дүр зурагт бүрэн алмайрсан байв.
Чү Фэний сандарсантай харьцуулахад тэр гурван хүний нүүрэн дээр ганцхан зүйл тод бичигдсэн байлаа.
Айдас.
“Мянган Ясны Оршуулгын Газар уу? Энэ ямар газар юм бэ?” Чү Фэний зүрх агшив. Энэ нэрийг сонсоход л түүнд тавгүй санагджээ.
“Хараал идсэн новш минь, чи бид бүгдийг алуулчихлаа! Чи биднийг ийм газар авчирчихлаа! Энэ Мянган Ясны Оршуулгын Газар бол аюулт газар!” гэж нүүрэндээ нүх сорвитой эр чичирсэн хоолойгоор хэлэв.
“Аюулт газар гэж?”
“Тийм ээ. Жинхэнэ аюулт газар. Үгүй ээ, энэ бол домог байсан юм. Сүнсний Эмийн Уулын домгуудын нэг.”
“Домогт өгүүлснээр, Сүнсний Эмийн Ууланд бодит бус, эрж олохын аргагүй Мянган Ясны Оршуулгын Газар байдаг бөгөөд тодорхой бус цаг хугацаанд гарч ирдэг гэнэ.”
“Гэхдээ энэ газар бол үнэхээр туйлын аюултай газар. Домогт өгүүлснээр энд хөл тавьсан хүн амьд гардаггүй. Амьд үлдсэн хүмүүс нь хүртэл ухаан санаагаа алддаг.”
“Аймшигт домог үнэн байсныг би хэзээ ч бодож байгаагүй. Бид Мянган Ясны Оршуулгын Газарт орчихжээ.”
Нөгөө хоёр хүн ч мөн туйлын их айж байлаа. Тэд ярьж байхдаа заримдаа утга учиргүй зүйлс хэлж байсан нь зүрх сэтгэлдээ ямар их айснаа илтгэнэ.
“Хэрэв асууж болох бол, энэ үнэхээр Мянган Ясны Оршуулгын Газар мөн үү?” Чү Фэн нисгүүр барьсан нууцлаг хөгшин эр рүү харцаа шилжүүлэв.
Хэдийгээр Чү Фэн хөгшин эрийн биеэс юу ч мэдэрч чадахгүй байсан ч, зөвхөн гадаад төрхийг нь хараад л түүнийг ер бусын хүн болохыг ойлгож байлаа. Ямар ч эргэлзээгүй, тэр Хөх Лууны Сургуулийн томоохон хүн байх ёстой.
Гэвч Чү Фэнийг төөрөгдүүлсэн зүйл нь хөгшин эр түүн рүү илт харж байсан атлаа ам нээж ганц ч үг хэлэхгүй байсанд оршино. Харин амныхаа булангаар хачин инээмсэглэл тодруулжээ.
“Хөөе, чи хэнтэй яриад байгаа юм бэ?”
“Хараал идсэн новш минь, биднийг хуурах гэж бүү оролд.”
Гэвч Чү Фэн хөгшин эр рүү хандан дуудсаныг сонссон даруйд Сэлмийн Эвслийн гурван хүний нүүр өнгө зүсгүй цайв.
“Энд байгаа энэ хүнтэй ярьж байгааг минь харахгүй байна уу?” Чү Фэн ойрхон зогсож буй нууцлаг хөгшин эрийг заав.
“Ямар хүн? Чи чинь үнэхээр үхлээ эрж байна!” Нүүрэндээ нүх сорвитой эр сэлмээ барин Чү Фэн рүү дайрахыг завдав.
“Түүнтэй бүү зууралд. Энэ залуугийн байдал нэг л биш байна. Бид хурдан эндээс явах хэрэгтэй.”
Гэвч түүнийг довтолж амжихаас нь өмнө нөгөө хоёр нь мөрнөөс нь татан, ирсэн замынх нь зүг чирч эхлэв.
Жий-жий.
Тэр мөчид бүх талаас чих цоолом дуу гарлаа. Тэр дуу маш хачин бөгөөд аймшигтай байв. Яг л сая сая сүнс шударга бус явдлыг гомдоллон, орилж хашхирч байгаа мэт сонсогдоно.
Үүний зэрэгцээ Чү Фэн эргэн тойрных нь цагаан яснууд дээр хар ногоон хий хөвж байгааг цочирдон олж харав. Тэр хачин хашхираан ч мөн адил уг хий дотроос гарч байлаа.
Гэвч Чү Фэнийг хамгийн их түгшээсэн зүйл нь тэр хачин хар ногоон хий Чү Фэн болон бусад хүмүүсийн зүг хөвөн ойртож эхэлсэн явдал байв…