“Чөтгөр гэж! Юу болоод байна вэ?”
Су Мэйгийн хоёр алгадалт маш тод сонсогдов. Энэ нь Луу ба Барын ах дүүсийг бүрэн будилуулаад зогсохгүй, хажуунаас харж байсан олныг хүртэл алмайруулжээ.
Су Мэй тэр Чү Фэнийг барих гэж оролдоогүй гэж үү? Ах дүүс Су Мэйд туслах гэж ирээгүй гэж үү? Тэгвэл энэ ямар учиртай хэрэг байв? Су Мэй яагаад ах дүүсийг алгадсан юм бэ? Тэр бүр Чү Фэнд санаа тавьж байгаа мэт харагдсан нь хүн бүрийн бодлыг бүрэн самууруулжээ.
“Юугаа хараад байгаа юм бэ? Харах юу байна? Хэрэв үргэлжлүүлээд байвал нүдийг чинь ухаж авна шүү.”
Яг тэр үед Су Мэй гэнэт эргэж харав. Үзэсгэлэнтэй царайных нь өхөөрдөм байдал ор мөргүй алга болж, хос нүднээс нь хоёр хүйтэн цацраг харвав. Энэ нь олныг айлгаж, бүгдийг ухраахад хүргэв.
“Хөөе, чи зүгээр үү?” Олныг айлгасныхаа дараа Су Мэй Чү Фэн рүү алхав.
“Би зүгээр. Энэ юу ч биш.” Чү Фэн босоод, уруулаас нь урссан цусыг хуруугаараа арчив. Уруул дээр нь жижигхэн хазуулсан шарх ч гарчээ.
“Чи... муу новш.” Тэр мөчид Су Мэй гэнэт ойлгов. Чү Фэн довтолгоонд өртөөд цус нулимаагүй байжээ. Тэр зүгээр л өөрийгөө зугаацуулахын тулд жүжиглэсэн байна. Тэр жүжиглэлт нь үнэхээр бодит мэт байсан тул Су Мэйг хүртэл хуурчихжээ.
Тэр агшинд Су Мэй Чү Фэн рүү үсрэн очоод, царайг нь цэцэглэсэн мэт болтол нь маажихыг үнэхээр хүсэж байлаа. Гэвч тэр Чү Фэнийг өөртөө татан оруулахыг хүсэж байсан тул тэсэв. Тэр эргэж харан, ах дүүс рүү ширтээд,
“Намайг дага” гэв.
Ингээд тэр эргэн тойронд цугларсан олны дундуур хурдан гарч одлоо.
“Хм!”
Тэр үед Луу ба Барын ах дүүс уур хилэнгээр дүүрчээ. Яаж ч хэлсэн, тэд дотоод сургуулийн алдартай хүмүүс хэвээр байв. Харин Су Мэй тэднийг олны өмнө алгадсан тул нэр нүүрээ бүрэн алдсан байлаа.
Гэвч Су Мэйгийн байр суурийг бодоод тэд түүнд юу ч хийхээр зүрхэлсэнгүй. Түүнчлэн хүч чадлын хувьд ч Су Мэйгээс хол дутуу байв. Тиймээс эцэст нь тэд хүйтнээр хурхираад, дуулгавартай даган явжээ.
Хүмүүсгүй эзгүй газар ирснийхээ дараа Су Мэй санаа алдаж, уучлал хүссэн царайгаар хэлэв.
“Саяныхаа төлөө уучлаарай. Чү Фэнд бусдаас ялгарах онцгой талууд бий юм байна. Би ч бас дөнгөж мэдэж авсан. Тиймээс бид түүнийг гомдоож болохгүй.”
Су Мэй ах дүү хоёрт Чү Фэнд Сүнсний хүч байдаг, тэр ч байтугай Нууц Бясалгалын Аргаар бясалгасан байх магадлалтайг хэлэхийг хүссэн байв. Гэвч энэ нь Чү Фэний нууц учир тэр бүх үнэнийг хэлсэнгүй.
Су Мэйгийн үгийг сонсоод ах дүү хоёр зэрэг гүн бодолд автав. Тэр Чү Фэн яг юугаараа онцгой байсан болоод Су Мэйгийн тааллыг олсон юм бол?
Су Мэй болон ах дүү хоёр явсны дараа Чү Фэн ихэд уйджээ. Тиймээс хувцсаа янзлаад, олны дундаас гарлаа. Тэр хэрэггүй төвөг татахыг хүссэнгүй.
“Чү Вэй, саяын тэр...”
Яг тэр үед олны дундаас арван хүн гарч ирэв. Тэд бол Чү Вэй, Чү Жэнь болон бусад хүмүүс байлаа. Тэдний хоёрынх нь уут дүүрэн байсан тул ургац ихтэй байсан гэж хэлж болохоор байв. Гэхдээ тэдгээрт байсан зүйлс нь ердөө доод зэрэглэлийн Сүнсний Эм байжээ.
Тэд саяхан болсон явдлыг мөн харсан тул тэр агшинд үнэхээр ихэд гайхсан байлаа.
Чү Фэнийг Далавчит Эвсэл урьсан нь зүгээр нэг тохиолдол биш бололтой. Тэдний хооронд үнэхээр тайлбарлахын аргагүй харилцаа байжээ.
“Энэ жилийн дотоод сургуулийн шавийн шалгалтын үеэр ганцаараа дөчин Догшин Араатныг алсан догшин нэгэн байсан гэж та нар бас сонссон биз дээ?” гэж Чү Вэй хэсэг бодсоныхоо дараа ам нээв.
“Мэдээж сонссон. Тэр нөхөр үнэхээр хүчтэй байсан. Одоо дотоод сургуульд хүн бүрийн ам дамжин ярьдаг нэгэн болсон. Гэхдээ өөрийгөө хэт сайн нуусан тул хэн болохыг нь хэн ч мэддэггүй.” Тэр хүний тухай ярихдаа бүгд магтаалаар дутаасангүй.
“Тэгвэл Далавчит Эвсэл шинэ шавь нараас шинэ гишүүн сонгож байгаа бол хэнийг урьж онилох байсан гэж бодож байна?” хэмээн Чү Вэй асуув.
“Мэдээж тэр догшин нэгнийг л урьна.” Бүгд ижил бодолтой байлаа.
“Чү Вэй, чи юу хэлэх гээд байна вэ?” гэж гэнэт нэг хүн ойлгов.
Учир нь өнөөдрийг хүртэл Далавчит Эвслийн урьсан цорын ганц шинэ шавь нь Чү Фэн байлаа.
Гэвч тэдний төсөөлдөг Чү Фэнийг шүтээн мэт болсон тэр догшин хүнтэй холбон бодох нь бараг боломжгүй байв.
Тиймээс нэг хүн шууд эсэргүүцэв.
“Боломжгүй. Чү Фэн яаж тэр догшин хүн байж чадах юм бэ?”
“Чи үнэхээр Чү Фэнийг ойлгодог юм уу? Хөх Лууны Сургуульд орж ирснээс нь хойш чи Чү Фэн дотоод сургуульд орж чадаагүй гэж шоолж ирсэн. Түүний жинхэнэ хүчийг хэн мэдэх юм бэ?”
“Бид...”
Чү Вэйгийн үгэнд бүгд дуугүй болов. Учир нь түүний хэлсэн зүйл үнэн байлаа. Тэд бага байхаасаа л Чү Фэнийг дорд үзэж, түүнийг Чү овгийн хүн биш гэж боддог байв. Гэтэл тэр Чү овгийн гишүүн гэсэн нэрийг зүүчихсэн явдаг тул тэд түүнийг ичгүүргүй нэгэн гэж үздэг байлаа.
Чү Фэнийг доромжлон, басамжлахаас өөрөөр тэдний хэн нь ч түүнийг үнэхээр мэддэггүй байв.
“Би Чү Вэйгийн үгтэй санал нэг байна.” Тэр үед чимээгүй байсан Чү Жэнь эцэст нь ам нээв. “Бид бүгд Чү Фэнийг дутуу үнэлсэн. Үүний төлөөсийг миний ах дүү Чү Чэн төлсөн. Та нар Чү Фэнийг дахиж битгий өдөөрэй. Эс бөгөөс эцэст нь харамсах нь гарцаагүй.”
Ингэж хэлснийхээ дараа Чү Жэнь түрүүлж явлаа. Чү Вэй болон бусад хүмүүс ч мөн гүн бодолд автав. Учир нь Чү Чэн яагаад Сүнсний Эм хайх ажиллагаанд оролцоогүйг тэд бас мэдэж байлаа.
Замдаа яаран явсаар Чү Фэн эцэст нь Сүнсний Эмийн Уулнаас гарч, үүдэнд байрлах талбайд ирэв. Тэр үед тэнд аль хэдийн дотоод сургуулийн асар олон шавь цугларсан байлаа.
Олон хүний ургац муугүй байсан тул талбай ихэд хөл хөдөлгөөнтэй байв. Хүмүүс Сүнсний Эмийн Ууланд болсон сонирхолтой зүйлсийн талаар ярилцаж байлаа.
“Чү Фэн.”
Танил дуу сонсогдож, ойролцоохоос Чү Юэгийн бүлэг түүн рүү харж байв.
Чү Юэгийн бүлэг арван нэгэн хүнтэй байлаа. Чү Юэ болон өөр хоёр Чү овгийн гишүүнийг эс тооцвол, бусад нь хожим Чүгийн Эвсэлд нэгдсэн хүмүүс байв.
Тэд Чү Фэнд маш эелдэг ханддаг байсан тул Чү Фэн ч тэдний талаар муу сэтгэгдэлтэй байсангүй. Тэднийг харсан учраас тэр мэдээж очиж мэндлэхээр болов.
“Өө? Чү Фэний ургац муугүй юм байна. Чи бүр хоёр уут дүүргэчихсэн байна.”
“Тийм ээ, ганцаараа бид бүгдийнхээс ч ихийг олсноороо нэлээд сүртэй юм. Аль нь сүнсний эм, аль нь бишийг бид мэдээгүй. Тиймээс нэр нүүрээ бодоод энд хэдэн хогийн ургамал л түүсэн. Ха ха...”
Чү Фэн ойртож ирэнгүүт нөгөө хоёр Чү овгийн гишүүн түүний уутны талаар ёжтойгоор ярьж байв. Тэд Чү Фэн ганцаараа арван нэгүүлээ нийлснээс ч илүү зүйл цуглуулж чадсан гэдэгт итгэсэнгүй.
Үүнийг харсан Чү Юэ тэднийг загнахыг хүссэн боловч түүнийг ам нээхээс нь өмнө Чү Фэн түрүүлж хэлэв.
“Чү Юэ, чи Сүнсний шатны 5-р түвшинд нэвтрэх гэж байгаа биз дээ? Эдгээрийг дүүгийнх нь хүндлэл гэж хүлээж аваарай.”
Чү Фэн ийн хэлээд уутандаа гараа хийв. Гараа буцаан гаргаж ирэхдээ тэр бөөн сүнсний эм гарган, бүгдийг нь Чү Юэгийн гарт хийлээ.
“Чү Юэ, надад хийх ажил байна. Би түрүүлээд явъя.”
Чү Юэ Чү Фэний гэнэтийн үйлдэлд балмагджээ. Тэр ухаан орж амжаагүй байтал Чү Фэн аль хэдийн холдон одсон байв. Түүний харж чадсан зүйл гэвэл эргэн тойрны хүмүүс Чү Юэгийн гарыг гайхан ширтэж, нүдэнд нь бишрэл дүүрэн байсан явдал байлаа.
Тэр доош хармагцаа Чү Юэ тэр даруй мэл гайхав. Түүний гарт арван гурван ширхэг улаан өнгийн сүнсний эм байлаа. Тэдгээр нь доод зэрэглэлийн Газрын Сүнсний Өвс биш, харин дунд зэрэглэлийн Тэнгэрийн Сүнсний Өвс байв.
Чү Фэний уутнууд ийм Тэнгэрийн Сүнсний Өвсөөр дүүрэн байж магадгүй гэж бодоход хэн ч тайван байж чадахгүй байлаа.
Мэдээж, хэрэв Чү Фэний нөгөө уут Гэгээнтний Сүнсний Өвсөөр дүүрэн байсныг тэд мэдсэн бол олон хүн бүр үхэх тухай ч бодох байсан биз ээ.