—Чү Юэ, чиний олз муугүй бололтой.
Чү Вэйгийн дуу сонсогдож, тэр болон түүний бүлгийнхэн ч мөн аажуухан хүрч ирэв.
—Энэ... Та нар Тэнгэрийн Сүнсний өвсийг олж цуглуулсан юм уу? Бүр ийм олонг олчихсон гэж үү!
Чү Вэй болон бусад нь хүрч ирээд, Чү Юэгийн тэвэрт байсан Тэнгэрийн Сүнсний өвснүүдийг хараад бүрэн цочирдов.
Нэг Тэнгэрийн Сүнсний өвс нь хорин Газрын Сүнсний өвстэй тэнцэхүйц үнэтэй байлаа. Тиймээс Чү Юэгийн тэвэрт байсан арван гурван Тэнгэрийн Сүнсний өвс нь Чү Вэй болон бусдын эзэмшиж байсан бүх зүйлээс ч илүү үнэтэй байв.
—Үгүй ээ, эдгээрийг бид олоогүй. Чү Фэн надад өгсөн юм.
Чү Юэ ингэж хэлээд, арван гурван Тэнгэрийн Сүнсний өвсийг бүсэлхийнхээ уутанд хийв.
Түүнийг ингэхэд бараг бүгд биширсэндээ шүлсээ гоожуулах шахав. Ялангуяа өмнө нь Чү Фэнийг доромжилсон хоёр хүн бүр дүпү мөргөөд үхчихмээр санагджээ.
Учир нь тэдний саяхан Чү Фэнийг өдөөн хатгасан явдал нь бүсэндээ хэдэн мянган зоос зүүсэн баян хүний өмнө хоёр зэс зоостой гуйлгачид хөрөнгө баялгаа гайхуулж буйтай адил байв. Энэ нь үнэхээр инээдтэй хэрэг байлаа.
—Чү Юэ, чи эдгээрийг Чү Фэн чамд өгсөн гэж хэлж байна уу? Тэгэхээр...
Чү Вэй болон бусдын царайны өнгө тэр дороо хувирав. Тэд Чү Фэний дүүрэн байсан уутнуудыг гэнэт санажээ.
—Чү Вэй, Чү Юэ, ямар нэгэн зүйл боллоо. Чү Фэн тэр...
Тэр үед Чү Сюэ болон бусад нь яаран гүйж ирэв. Чү Сюэгийн царай туйлын барайсан байлаа.
—Чү Сюэ, юу болсон бэ? Чү Фэн та нарыг дээрэлхсэн үү?
Чү Сюэ сүнсээ алдсан мэт харагдаж, Чү Гаогийн хөл гэмтсэнийг харсан Чүгийн Эвслийн бүх хүн тэднийг тойрон хүрээлэв. Тэд бүр Чү Фэн Чү Сюэ болон бусдыг дээрэлхсэн гэж боджээ.
Гэвч Чү Сюэ болсон явдлыг тайлбарласны дараа бүгд чимээгүй болов.
Чү Сюэгийн хэлснээр, Чү Фэн түүнийг аврахын тулд Сүнсний шатны 5-р түвшний гурван хүчтэнд бүслүүлэн, довтолгоонд өртсөн байв. Тэр үед Чү Фэн аюулд орсон байх ёстой бөгөөд үхээгүй ч тахир дутуу болсон байх учиртай байлаа.
Гэтэл тэд саяхан Чү Фэнийг харсан. Түүний биед ганц ч шалбархай байгаагүй төдийгүй, эрч хүчээр дүүрэн харагдаж байв. Энэ нь гэмтсэн хүн шиг огт харагдсангүй.
Тэгвэл энэ юу гэсэн үг байв?
Чү Фэн Сүнсний шатны 5-р түвшний гурван хүчтэнд ялагдаагүй, эсвэл ядаж биеэ бүрэн бүтэн авч ухарч чадсан гэсэн үг байлаа.
Чү Фэн яаж ийм хүчтэй болсон байж болох вэ?
Тэд энэ тухай цааш бодохыг ч хүссэнгүй. Учир нь бодох тусам айдас нь нэмэгдэж байв.
—Чү Юэ, чи Чү Фэн зүгээр байгаа гэж хэлж байна уу?
Чү Сюэ сэтгэл хөдлөлөөр дүүрсэн царайгаар, үүнийг итгэмээргүй санагдсан мэт асуув.
—Тийм ээ, Чү Фэн зүгээр. Бид саяхан түүнийг харсан.
Чү Юэ толгой дохин хариулав.
—Чү Фэн зүгээр байгаа нь сайхан юм... үнэхээр сайхан юм аа... —гэж Чү Сюэ хэлээд, туйлын их баярласан сэтгэл нь тэр даруй гуниг болон хувирч, Чү Юэгийн тэвэрт өөрийгөө шидэн мэгшин уйлав. —Чү Юэ, би буруу байжээ. Бид буруу байжээ. Зөвхөн чи л зөв байсан юм байна... Чү Фэн бол бидний дайсан биш. Тэр манай Чү овгийн хамгийн зоригтой хүн юм байна... Хэрэв Чү Фэн байгаагүй бол би...
Чү Юэ энэ дүр зургийг хараад бүр ч их сэтгэл ханав. Чү Сюэ Чү Фэн рүү хандах хандлагаа үнэхээр өөрчилсөн бололтой.
—Бид үнэхээр Чү Фэнийг буруугаар харж байжээ.
Чү Вэй санаа алдахад нүүрэнд нь бага зэрэг ичсэн байдал тодров. Чү Сюэгийн туулсан явдлыг мэдсэний дараа бүгд Чү Фэнийг өөрөөр хардаг болов.
Бүх шавь Сүнсний Эмийн Уулыг орхин гарсны дараа, ахмадуудын бүрдсэн нэгэн бүлэг уулын дундах бүсэд цугларсан байлаа.
Тэр үед Тулааны Ур Чадварын Байшингийн эзэн Су Рөү болон хэд хэдэн Настан тэнд байв. Тэд ойролцоо байсан гурван шавийн цогцсыг хөмсгөө зангидан харж байлаа.
Гэвч тэдний байр суурийг бодвол зөвхөн ажиглаж чадах бөгөөд үг хэлэх эрхгүй байв.
Учир нь тэр гурван цогцсын хажууд цагаан дээл өмссөн нэгэн хүн анхааралтай ажиглаж байлаа. Тэр хүн Хөх Лууны Сургуульд маш чухал байр суурьтай нэгэн бөгөөд бүр төвийн Настнууд хүртэл түүний дэргэд болгоомжтой байх ёстой байв.
Тэр хүний цагаан дээл маш онцгой байлаа. Дээл нь хачин тэмдэг, онцгой хээгээр дүүрэн байв. Бас маш том тул хувцсыг нь халхлахаас гадна нүүрийг нь хүртэл нууж, бүх биеийг нь битүү бүрхсэн байлаа.
—Энэ олон жилийн дараа тэр эцэст нь дахин гарч ирлээ.
Эцэст нь цагаан дээлт хүнээс өтөл хүний хоолой сонсогдов.
—Настан Жугэ, таны хэлж байгаа нь... Мянган Ясны Оршуулгын Газар мөн үү?
Су Рөү урагш очин асуув.
—Мянган Ясны Оршуулгын Газраас өөр юу байх билээ?
—Та нар, дотоод хүрээний Настнууд, үүргээ дэндүү их умартдаг юм. Мянган Ясны Оршуулгын Газар гарч ирсний дараа л мэдээлж байна. Та нар маш олон зүйлийг хойшлуулснаа мэдэж байна уу?
—Зүгээр л бөөн будааны савнууд. Та нар бүгд хог. Та нар надад ер нь юунд хэрэгтэй юм бэ?
Су Рөүгийн асуултын хариуд цагаан дээлт өвгөн ууртайгаар загнав. Түүний уур хилэнг тэнд байсан хүн бүр мэдэрч байлаа.
—Хмф!
Тэр загнасныхаа дараа өргөн ханцуйгаа нэг сэгсрэхэд, ямар ч мөр үлдээлгүй алга болов.
Түүнийг явсны дараа бүгд тайвширч, гүнзгий амьсгалаа гаргав. Тэр хүний өмнө тэд бүр гүнзгий амьсгалж зүрхэлдэггүй байлаа. Су Рөү шиг урагшилж асуулт асуух хүн нэг ч байсангүй.
—Энэ хөгшин арай хэтрүүлж байна биш үү? Мянган Ясны Оршуулгын Газар аль хэдийн хий үзэгдэл шиг болсон. Түүний байгуулсан шившлэгүүд хүртэл үүнийг илрүүлж чадаагүй. Хэзээ гарч ирэхийг нь бид яаж мэдэх юм бэ!
Су Рөү ууртай хэлэв.
—Арай нам дуугаар ярь. Манай Хөх Лууны Сургууль энэ хүнийг олж авахын тулд үнэхээр их хүчин чармайлт гаргасан. Зөвхөн бид ч биш, сургуулийн тэргүүн хүртэл түүнд туйлын хүндэтгэлтэй хандах ёстой болсон. Бид энэ хүнийг үнэхээр гомдоож болохгүй.
Оуян түүн рүү ойртон очиж, Су Рөүгийн яриаг болиулахыг оролдов. Тэр Су Рөү цагаан дээлт өвгөнийг гомдоох вий хэмээн айж байлаа.
—Хмф, тэр хүн Хөх Лууны Сургуульд чин сэтгэлээсээ элссэн гэж би лав бодохгүй байна. Мянган Ясны Оршуулгын Газрын эрдэнэсийг хайх нь түүний жинхэнэ зорилго байх.
Су Рөү хүйтнээр хамраа дуугарган, үүнийг хүлээн зөвшөөрсөнгүй.
—Мянган Ясны Оршуулгын Газар эрдэнэс агуулдаг гэж ярьдаг ч энэ нь зөвхөн цуу яриа. Одоо тийш орсон хэн ч үхдэг учраас тэр үнэн үү, худал уу гэдгийг батлах боломжгүй.
—Мянган Ясны Оршуулгын Газар аль хэдийн аюултай газар гэж тооцогддог бөгөөд хүн бүрийн сэтгэл түгшиж байна. Хэрэв Жугэ Мянган Ясны Оршуулгын Газрыг эвдэж чадвал эрдэнэсийг түүнд өгсөн ч яах вэ?
—Тэр үүнийг хийж дийлэхгүй байх вий л гэж айж байна.
Су Рөү уруулаа мурийлгав.
—Охин минь, арай бага ярь.
Зөрүүд Су Рөүд хандахдаа Оуян арга нь барагдаж байгаа нь илт байлаа.
—Тийм ээ, нөгөө хүүг Далавчит Эвсэл урьсан уу?
—Аан, тэр хүү ч үнэхээр толгой өвтгөж байна. Су Мэйгээс сонсоход, тэр урилгыг хүлээж аваагүй гэсэн.
Чү Фэний тухай ярихад Су Рөү санаа алдав.
—Өө?
Оуян хэсэг зуур бодолд автсан ч дараа нь инээмсэглэн хэлэв:
—Энэ хүү ч нэлээд сонирхолтой юм.
Чү Фэн байрандаа буцаж ирээд, хамгийн түрүүнд тухтайхан усанд орохоор болов. Гэвч хувцсаа тайлаад, усанд орох гэж байтал царай нь эрс хувирав.
—Энэ... Энэ чинь...
Өөрийнхөө цээжийг харахад Чү Фэний харц жирэлзэж, царай нь туйлын муухай болов.
Учир нь цээжин дээр нь хачин хээ бий болсон байлаа. Тэр хээ тоо томшгүй олон тэмдгээс бүрджээ.
Тэмдэг бүр амьд мэт байв. Тэд Чү Фэний арьсан дотор нааш цааш хөдөлж байсан нь үнэхээр аймшигтай харагдана.
Чү Фэн гараараа цээжээ хэдэнтээ хүчтэй үрж, хачин хээг арилгахыг оролдов. Гэвч яаж ч үрсэн, тэр тэмдгүүд арьсан дор нь амьдарч буй мэт байж, тэднээс салах ямар ч арга түүнд байсангүй.
Өөрийнх нь арьсан дотор шигүү тэмдгүүд нааш цааш сэлэхийг хараад Чү Фэн туйлын ихээр сэтгэлээр унасан ч юу ч хийж чадсангүй.
—Би Мянган Ясны Оршуулгын Газрын хараалаас салж чадаагүй бололтой.
Гэнэт Чү Фэн тайвширсан мэт инээмсэглэв. Энэ бол Мянган Ясны Оршуулгын Газар түүнд үлдээсэн дурсгал гэдгийг тэр мэдэж байлаа. Тэр зүйл сайн ч бай, муу ч бай, одоогийн Чү Фэн түүнтэй юу ч хийж чадахгүй байв. Тиймээс бүхнийг хувь заяанд даатгахаас өөр аргагүй.
Энэ талаар юу ч хийж чадахгүйгээс хойш Чү Фэн цааш бодохоо болив. Юу ч болоогүй мэт дүр эсгэсэн нь дээр байлаа.
Тэгээд тэр усанд үсрэн орж, одоогийн амьдралаа тухлан таашаав.