Тулааны бурхан асура

35-р анги

35-р анги — Сюй Тяньи

Сонсох

Тулааны тавцан дээр хоёр ах дүү дөрвөн нүдээрээ бие биеэ ширтэж байлаа.

Чү Фэний царай тун муухай харагдаж байсан бол Чү Гүюйн нүүрэнд инээмсэглэл тодорч байв.

Тэд юу ч хэлсэнгүй. Харцаараа сэтгэл хөдлөлөө бие биедээ дамжуулж байгаа мэт байлаа.

Чү Гүюй дүү Чү Фэнгийнхээ төлөө баярлаж байв. Тэр ийм залуу насандаа Сүнсний шатны 6-р түвшинд хүрч чадсан нь өөрийнх нь авьяасаас ч давсан авьяастай гэсэн үг байлаа.

Гэнэт Чү Гүюй амаа үл ялиг ангайж, толгойгоо эргүүлэн тавцангийн доор байсан Чү овгийн ахмадуудад хандан хэлэхээр болов.

“Би бууж өглөө.”

Гэвч тэр хоёр үг цуурайтах агшинд Чү Гүюйн инээмсэглэл тэр дороо царцав. Хэдийгээр энэ нь түүний хэлэхийг хүсэж байсан үгс байсан ч тэдгээрийг тэр хэлсэнгүй.

“Ах аа, чи...” Чү Гүюй Чү Фэн рүү харлаа. Түүний харц уур хилэнгээр дүүрэн байв. Тэр уг нь Чү Фэнд боломж олгохыг хүссэн ч Чү Фэн түүнээс нэг алхмын түрүүнд бууж өгчихсөн байлаа.

Чү Фэний царай аль хэдийн нэлээд дээрдсэн байв. Тэр тайвнаар Чү Гүюйн дэргэд очоод инээмсэглэн хэлэв.

“Үүнд санаа зовох хэрэггүй. Та хоёр хоёулаа нэгдүгээр зэрэглэлийн сургуулийн шавь нар. Тиймээс чи түүнтэй тулалдахад илүү тохирно гэж бодлоо.”

“Түүнийг ялж, тэр жилийн бидний ичгүүрийг арилга. Түүнийг дийлж, Чү овгийн залуу үеийнхний дундах номер нэг хүн хэн болохыг түүнд ойлгуул!”

Ингэж хэлээд Чү Фэн дэгжин байдлаар тавцангаас буув. Гэвч түүний үйлдэл дахин асар том давалгааг үүсгэлээ.

Зарим хүн Чү Фэн ахдаа хайртай учраас түүнд боломж олголоо гэж бодож байв.

Гэвч зарим нь Чү Фэн өөрийн хэмжээг мэддэг гэж үзжээ. Тэр Чү Гүюй болон Чү Хунфэй нарын өрсөлдөгч биш гэдгээ мэдээд бууж өгсөн хэмээн тэд бодож байлаа.

Бусад хүмүүс юу гэж бодсон нь хамаагүй, Чү Гүюй дүүгийнхээ үг ямар утгатай байсныг маш тодорхой ойлгож байв.

Чү Фэн бууж өгснөөр тэмцээн төгсгөлийн шатандаа орлоо. Чү Гүюй болон Чү Хунфэй хоёулаа Сүнсний шатны 6-р түвшинд хүрсэн бөгөөд хоёулаа нэгдүгээр зэрэглэлийн сургуульд элсэн орсон байв. Тиймээс ямар ч эргэлзээгүйгээр тэд эцсийн хоёр өрсөлдөгч болжээ.

Тэмцээний хамгийн догдлом мөч ч мөн ирлээ. Бараг хүн бүрийн харц хоёр залуугийн биед төвлөрч, Чү овгийн залуу үеийн хамгийн хүчтэй хүн хэн болохыг шийдэх тулаан эхлэв.

Шүүг шүүг!

Хоёулаа цохилцон, төрөл бүрийн гялалзсан Тулааны Ур Чадварыг ямар ч хязгаарлалтгүйгээр ашиглаж байлаа.

Тэд үнэхээр нэгдүгээр зэрэглэлийн сургуулийн шавь нар байв. Ур Чадвар нь хүчтэй байгаад зогсохгүй, тулааны арга барил нь ч дээд зэргийн байлаа.

Тавцан дээгүүр сүр жавхлант Тулааны Ур Чадварууд дэлгэгдэж, хүчтэй салхи дээш доош хуйлрах зуур хоёр залуу бүх хүнд нүд баясгам үзүүлбэр толилуулж байв.

“Ах аа, чи заавал ялаарай.”

Ихэнх хүмүүс бишрэн харж байсан тэр мөчид Чү Фэн зөвхөн Чү Гүюйг ялаасай гэж хүсэж байлаа.

Энэ тулаан зөвхөн цолны төлөөх тэмцэл биш байв. Тэр жилийн Чү Хунфэйгээс болж Чү Фэн болон Чү Гүюйн хүртсэн доромжлол арчигдах эсэхийг ч мөн илэрхийлж байлаа.

“Аа~”

Пад!

Гэвч Чү Хунфэйгийн хүнд цохилтоор Чү Гүюй амнаасаа цус олгойдуулан тавцангаас хийсэж буухад Чү Фэний бүх найдвар тоос шороо болон хамтдаа замхрав.

“Ах аа!”

Чү Фэн галзуурсан мэт Чү Гүюй рүү гүйв. Ах нь хүндээр бэртсэн байх вий хэмээн тэр гүнээ айж байлаа.

Чү Гүюйн өмнө очиход тэр дүүгээ чимээгүйхэн ширтэж байв. Хоёр хацрыг нь даган нулимсны хоёр мөр урсаж байлаа. Тэр туйлын ичсэн өнгөөр хэлэв.

“Ах нь чадваргүй юм байна. Чиний урмыг хугалчихлаа.”

Ингэж хэлснийхээ дараа Чү Гүюй нүдээ анин ухаан алдав. Ахынх нь бэртэл ийм хүнд байгааг харсан Чү Фэн тэр дороо сандарч эхлэв.

“Хэхэ, би хэлсэн биз дээ. Тэмцээний үеэр та хоёр надтай таарахгүй байсан нь дээр. Эс бөгөөс би та хоёрыг дахиж босож чадахгүй болтол чинь балбана.”

“Тэгээд яасан юм? Би хэлсэндээ хүрсэн биз дээ?”

Тавцан дээр зогсож байсан Чү Хунфэй хүйтнээр инээмсэглэн Чү Фэн рүү харав. Түүний өнгө аяст доог тохуу дүүрэн байлаа.

“Новш минь, би чамайг устгана!”

Үүнийг харсан Чү Фэн уурласан бар мэт болж, тавцан дээр үсрэн гарч хэн нь илүү болохыг шийдэхийг хүсэв.

“Фэнэр, боль.”

Гэвч Чү Фэн үсрэн гарахаас өмнө хүчирхэг гар түүний мөрийг чанга атгалаа. Тэр эргэж харвал эцэг нь болох Чү Юань байв.

“Энэ тойргийн дүн нэгэнт тогтсон. Бусдад инээдэм болох хэрэггүй.”

Чү Юаний өнгө тайван байсан ч харцнаас нь ямар их уурлаж байгааг Чү Фэн мэдэрч байлаа.

Тэгэх нь ч аргагүй. Хүүгээ ингэж зодуулж байгааг харсан ямар эцэг уурлахгүй байх билээ? Гэвч ийм нөхцөлд тэр сэтгэл хөдлөлөө хянахаас өөр аргагүй байв.

“Тийм ээ. Сайн хүүхэд шиг аавынхаа үгийг сонс. Эс бөгөөс аав чинь овгийн тэргүүний суудлын төлөөх боломжоо алдана.”

Чү Хунфэй үргэлжлүүлэн дооглов.

“Хунфэй, арай ёс журамтай ярьсан нь дээр байх.”

Ийнхүү ихэмсэг зан гаргасан Чү Хунфэйтэй нүүр тулсан Чү Юаний царай өөрийн эрхгүй хүйтэрлээ.

“Тавдугаар авга, би хаана буруу хэлэв? ‘Ялагч нь хаан, ялагдагч нь хулгайч’ гэдэг биз дээ. Би ялагчийн хувьд ялагдагчийг доромжилж болно. Энэ бол миний эрх.”

Чү Хунфэй үл тоосон байдалтай хэлээд үргэлжлүүлэв.

“Тийм ээ, тавдугаар авга. Таныг овгийн тэргүүний суудлын төлөөх боломжоо аль хэдийн алдчихсан гэж бодож байна.”

“Уурлах хэрэггүй. Хэрэв хэн нэгнийг буруутгахыг хүсэж байвал хоёр хүүгээ л буруутга. Хэрэв тэд намайг ялж чадсан бол овгийн тэргүүний суудал таных болох байлаа.”

“Гэвч харамсалтай нь ялсан хүн нь би, Чү Хунфэй болохоос таны хоёр хүү биш. Ха ха ха...”

Чү Хунфэй солиорол шингэсэн инээдээ дагуулсаар холдон одов.

Тэр агшинд Чү Фэний уур хилэн дүрэлзэж байсан ч тэр зөвхөн тэвчиж чадлаа. Чү Хунфэйгийн тавьсан өрийг тэр эрт орой хэзээ нэгэн цагт хүүтэй нь буцааж төлнө. Гэхдээ одоо биш. Учир нь цуглааны дүрмийг зөрчиж болохгүй байв.

Тэр тусмаа одоо бүр ч болохгүй. Эцэг нь овгийн тэргүүнийг сонгох шийдвэрлэх мөчид байсан тул Чү Фэн Чү Юаньд ямар ч дарамт учруулж болохгүй.

Ийнхүү тэмцээний хөшиг буув. Чү Хунфэй тэмцээнд түрүүлж, олны хүлээн зөвшөөрснөөр Чү овгийн залуу үеийнхний дундах номер нэг хүн болов.

Мэдээж, Чү Хунфэй болон түүний эцэг Чү Наньшань нар цуглааны хамгийн том ялагчид болжээ. Чү Хунфэй тэмцээнд түрүүлсэн тул Чү Наньшань овгийн тэргүүний суудлыг авах боломж нь бүр ч нэмэгдсэн гэж хүн бүр үзэж байв.

Үнэндээ ч яг тийм байлаа. Чү Юаньба тэмцээнд түрүүлсний шагналыг Чү Хунфэйд биечлэн гардуулжээ. Тэр бүр Чү Хунфэйг дэргэдээ суулган, цуглааны үлдсэн ажиллагааг хамт үзүүлэв. Түүний харц энхрийлэлээр дүүрэн байлаа.

“Чү овгийн залуус бага зэрэг чадвартай юм байна. Гэхдээ харамсалтай нь тэр чадвар нь Чү овгийн хүрээнээс хэтрэхгүй нь.”

Чү овог тэмцээн дууссаныг зарлахтай зэрэгцэн доог тохуу шингэсэн хоолой гэнэт цуурайтав.

Хүмүүс харцаа чиглүүлэхэд бүгд өөрийн эрхгүй алмайран ширтлээ. Үзэгчдийн дундах нэгэн хэсэгт залуу эр босож байв.

Тэр залуу дөнгөж арван долоо, арван найман настай харагдах боловч хос нүд нь тун ноцтой байлаа. Тэр харцаараа Чү Юаньбагийн дэргэд сууж байсан Чү Хунфэйг ширтэж байв.

“Чи хэн бэ? Манай Чү овогт ингэж даварсан байдал гаргах зориг хаанаас гарав?!”

Хэн нэгэн чангаар асуулаа.

“Би нэгдүгээр зэрэглэлийн Зуун Хувиралтын Сургуулийн дотоод хүрээний шавь, Лийрийн модот хотхоны Сюй овгийн Сюй Цяны хүү Сюй Тяньи байна.”

“Мөн би энд даварлаа гэж бодохгүй байна. Би зүгээр л Чү овгийн залуу үеийнхэнтэй хүч үзэн, тэднээс бага зэрэг суралцахыг хүсэж байна.”

Сюй Тяньи Чү овгийн залуу үеийнхнийг олны өмнө ийнхүү сорьсон нь Чү овгийн ахмадуудад туйлын дургүйцлийг төрүүлэв. Тэд нэг нэгээрээ Сюй Цяныг буруутган загнаж эхэллээ.

“Та нар яагаад ингэж сандарцгаагаад байгаа юм бэ? Миний хүү маш тодорхой хэллээ. Энэ бол зүгээр л хүч үзэн суралцах явдал. Амь өрссөн тулаан биш.”

“Гэхдээ хэрэв та нар өөртөө итгэлгүй, Чү овгийн залуу үеийнхэн миний хүү Сюй Тянииг ялж чадахгүй гэж бодож байвал бид яг одоо явж болно.”

Сюй Цян үл ялиг инээмсэглэн хэлэв.

Эдгээр үг Чү овгийг бүрэн мухардалд орууллаа. Хэрэв тэд сорилтыг хүлээж авахгүй бол цаашдаа инээдэм болно. Тиймээс тэдний өмнө сонгох ганцхан зам үлджээ.

35-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тулааны бурхан асура35-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах