— Нүднээс далд ор. Хэрэв намайг үргэлжлүүлэн зам хаавал чамайг эвдэж хаяна шүү.
Гэвч Чү Фэн Даалгавар сонгох газраас дөнгөж гарч явтал охины хурц дуу сонсогдов.
— Су Мэй?
Тэр дууг сонсоод Чү Фэн цочирлоо. Су Мэйд ямар нэгэн асуудал тулгарсан гэж бодсон тул дуу гарсан зүг рүү яаран очив.
Үнэхээр ч тэр ойролцоох газарт Су Мэйг оллоо. Гэвч тэр үед Су Мэйн эргэн тойронд Сэлмийн Эвслийн арав гаруй гишүүн байв.
Тэд аурагаа нуусангүй. Тиймээс Чү Фэн тэнд байсан хүмүүсийн ихэнх нь Сүнсний шатны 5-р түвшинд байгааг тодорхой мэдэрч байлаа. Тэдний дундаас хамгийн хүчтэй нь нэгэн залуу бөгөөд Сүнсний шатны 6-р түвшинд байв.
Тэр хүн өндөр нуруутай, цагаан царайтай, өтгөн хөмсөгтэй, том нүдтэй байлаа. Яг л царайлаг залуугийн сонгодог төрхтэй нэгэн байв. Тэр одоо Су Мэй рүү зэвүүн инээмсэглэн харж, Сэлмийн Эвслийн бусад гишүүдийн хамт Су Мэйг олны өмнө шоглон өдөж байлаа.
Гэхдээ магадгүй Су Мэйгийн онцгой байр сууриас болж, цагаан царайт залуугийн шоглолт нэлээд даварсан байв. Үүнээс болж Су Мэй туйлын дургүйцэж, тэсрэхэд бэлэн болсон нь илт байлаа.
Үүнийг харсан, анх түүнд туслахаар явж байсан Чү Фэн алхмаа тэр даруй зогсоов. Тэр Су Мэйгийн хүчийг тодорхой мэдэж байлаа. Су Мэй Сүнсний шатны 7-р түвшинд байсан. Гэтэл энэ хүмүүс түүнд төвөг удаж зүрхэлж байв. Тэд ердөө л үхлээ өөрсдөө эрж байлаа.
Гэвч охин өөрийн хүчийг илчлэхийг хүсээгүй тул уураа хүчээр дарж, довтолсонгүй. Чү Фэн ч зүгээр л үзэж сонирхож буй хүмүүсийн эгнээнд нэгдэн, дотроо сэмхэн инээлээ.
“Чи дахиад хэр удаан тэсэж чадахыг чинь харъя.”
— Су Мэй авхай, би Жянь Чэнь танд үнэхээр дуртай. Надад боломж олгож болохгүй гэж үү?
— Дотоод ордонд байр суурь, хүч чадал, царай төрхөөрөө надаас өөр хэн танд тохирох билээ?
Цагаан царайт залуу болох Жянь Чэнь сэтгэлээ гүнээ илэрхийлж байгаа мэтээр үгээ хэлж байлаа. Гэвч түүний хулгайчийнх шиг нүд Су Мэйгийн биеэр нааш цааш гүйж байв. Түүний харц дур булаам хэсэгт нь тусмагц уруулаа долоохоос өөрийгөө барьж чадсангүй.
— Чи...
Су Мэйгийн тэвчээрийн хязгаар аль хэдийн тулсан нь илт байв. Учир нь хэн нэгэн өөрийг нь ингэж зовоохыг тэр хамгийн ихээр тэвчиж чаддаггүй байлаа.
Гэвч яг тэсрэх гэж байхдаа олны дундаас танил дүрийг олж харав. Түүний санаанд гэнэт нэгэн бодол орж ирлээ. Су Мэй ууртай царайгаа дарж, бага зэрэг ичингүйрсэн янзтайгаар Жянь Чэнь рүү хэлэв.
— Үнэндээ би аль хэдийн өөр хүнийг хайрладаг болсон.
— Юу? Чамд амраг байгаа юм уу? Хэн юм?
Су Мэйн үгийг сонссон Жянь Чэнь асар хүчтэй цохилт авсан мэт болж, тэр даруй уур нь дүрэлзэв.
Су Мэй бардам инээмсэглэн олны зүг харлаа. Дараа нь туйлын энхрий өнгөөр:
— Хонгор минь, хэн нэгэн намайг дээрэлхэж байхад чи зүгээр л хараад зогсох юм уу? — гэв.
Түүний харж байсан хүн нь олны дунд зогсох Чү Фэн байлаа.
“Новш гэж!”
Чү Фэн дотроо хараав. Су Мэй өөрийг нь ийм хурдан олж хараад зогсохгүй, бүр олны өмнө эвгүй байдалд оруулна гэж тэр огт бодоогүй байв. Су Мэй түүнийг илт бамбай болгон ашиглаж байлаа.
Хэдийгээр дотроо дургүйцэж байсан ч эр хүн байж, эргэн тойрны хүмүүсийн бүгдийнх нь төвлөрсөн харцны өмнө Чү Фэн яаж ухрах билээ? Тэр угаасаа Су Мэйд туслахаар төлөвлөж байсан юм.
— Хонгор минь, би дөнгөж сая ирлээ. Чамайг аль новш нь дээрэлхээд байгаа юм бэ? Би чамд тэрийг нь зохицуулж өгье.
Чү Фэн дүр эсгэн олны дундаас гарч ирэв. Тэр Су Мэйгийн өмнө очоод зэвүүн инээмсэглэснээ, хүн бүрийг алмайруулсан үйлдэл хийлээ.
Тэр гараа даллахад хүчтэй салхины түрлэг тархаж, Су Мэй хэмээх эмзэгхэн гоо бүсгүйг шууд өөрийнх нь тэвэрт түлхэн оруулав.
Энэ дүр зураг үнэхээр хүн бүрийн нүдийг бүлтийлгэж, эрүүг нь унжуулсан гэмээр байлаа. Бүгд амаа ангайж, заримынх нь нүд бүлтрэн унах шахав.
Су Мэй гэж хэн билээ? Тэр бол Дотоод ордонд хүн бүрийн мэддэг суут охин төдийгүй алдартай гоо бүсгүй байлаа. Хэдийгээр түүнийг харсан хүн олон биш боловч харсан хүн бүр түүний гоо үзэсгэлэнд татагддаг байв.
Олон хүн түүнийг бүр нүдэндээ дарь эх мэт үздэг байлаа. Чадвар, ар тал сайтай хүмүүс Су Мэйд шууд дуртайгаа илэрхийлдэг байсан бөгөөд Жянь Чэнь тэдний зөвхөн нэг нь байв.
— Чи...
Ийм олон хүний өмнө өөртэй нь сээтэгнүүлсэнд Су Мэй ч бас уурласандаа хоёр нүд нь гал мэт бадарлаа.
Гэвч энэ бүхэн өөрийнх нь төлөө хийгдэж байгааг бодоод уураа хүчээр дарлаа. Тэсэрч дэлбэрэхийн оронд аз жаргалаар дүүрэн инээмсэглэж, Чү Фэний тэвэрт хэвээр үлдэв.
Тэр агшинд Чү Фэн хос зөөлөн зүйл хэвлийд нь тулсныг мэдэрлээ. Тэр тухтай мэдрэмжээс болж бие нь өөрийн эрхгүй нэг удаа чичирхийлэв. Дараа нь Су Мэйг арай чанга тэвэрч, тэр зөөлөн мэдрэмжийг дуртайяа таашаахаас өөрийгөө барьж чадсангүй.
— Новш гэж, чи хэн юм бэ?!
Өөрийнх нь дарь эхийг өөр хүн олны өмнө тэвэрч байхыг харсан Жянь Чэнь уур нь дотрыг нь шатааж, биеэс нь алах санаархал цацрав.
— Би хэн гэж үү? Би бол Су Мэйгийн хайртай хүн.
Чү Фэн цээжээ түрж, толгойгоо өргөн бардам хэлэв.
“Новш минь...”
Су Мэй дотроо Чү Фэнийг хараав. Чү Фэний юу хэлэх гэсэн нь бүгдэд ойлгомжтой байлаа. Түүний хэлсэн утга нь өөрөө Су Мэйд хайртай биш, харин Су Мэй өөрт нь хайртай гэсэн үг байв.
— Новш минь, чамайг эвдэж хаяна!
Эцэст нь Жянь Чэнь тэсэлгүй дэлбэрэв. Тэр нуруундаа үүрсэн сэлмээ сугалан авч, Чү Фэн рүү хатгалаа.
— Хонгор минь, тэрийг надад зохицуулаад өг.
Чү Фэнийг хэлэх үггүй болгосон зүйл нь түүний тэвэрт байсан Су Мэй гэнэт өөрийг нь түлхсэн явдал байв. Тэр түлхэлтэд ихээхэн хүч агуулагдаж, Чү Фэнг шууд Жянь Чэний сэлэм рүү түлхэн явууллаа.
Су Мэй Чү Фэнийг ашиглаад зогсохгүй, өшөөгөө нуух ч үгүй авч байв.
Гэвч Чү Фэн ямар хүчтэй билээ? Сүнсний шатны 7-р түвшний хүмүүс ч түүний өрсөлдөгч болж чадахгүй байхад тэр бүү хэл 6-р түвшний хүн бүр ч яах билээ.
Пан!
Чү Фэн хажуу тийш тонгойн Жянь Чэний довтолгоог бултав. Дараа нь хөлөө өргөн, Жянь Чэнийг шууд өшиглөж, өрөвдөлтэй байдалд оруулав.
— Хүү минь, чи үхлээ өөрөө эрж байна!
Үүнийг харсан Сэлмийн Эвслийн үлдсэн арав гаруй гишүүн гар дахь сэлмээ даллан, Чү Фэн рүү ямар ч хязгаарлалтгүйгээр цавчлан дайрав.
Гэвч тэд яаж Чү Фэний өрсөлдөгч байх билээ? Нүд ирмэхийн зуур арав гаруй хүн бүгд зодуулж, хамраас нь цус гоожин, бие нь тэр чигтээ хөхөрч, газарт өнхрөн өвдсөндөө орилолдов.
Таг.
Чү Фэн Жянь Чэний бие дээр хөлөө тавиад түрэмгийлэн хэлэв.
— Дараа нь миний хонгорыг дахин зовоох юм бол бүх шүдийг чинь хугална.
Ингэж хэлснийхээ дараа Чү Фэн хөхөрсөөр Су Мэйн өмнө очиж, огт биеэ барилгүй түүнийг тэвэрлээ.
— Хонгор минь, тэнд очиж сууцгаая.
Тэгээд тэр Су Мэйг тэвэрсэн чигээрээ өөрийн өргөө рүү сүр бардам алхав.
— Энэ залуу хэн юм бэ? Су Мэйд ингэж хандаж зүрхэлдэг байхдаа...
Тэднийг бие биедээ түшин холдон явахыг харсан хүмүүс Чү Фэний хэн болохыг сэжиглэхийн зэрэгцээ зүрх нь шархалсан хүмүүсийн дуу ч сонсогдож байлаа.
Алхаж явахдаа Чү Фэн огт биеэ барьсангүй. Тэр тэвэртээ байгаа Су Мэйг чанга тэвэрсэн хэвээр, Су Мэйн басамжилсан харц болон өөрийнх нь гарыг далдуур чимхэж буй жижигхэн гарыг ч огт тоосонгүй.
Чү Фэний бодол ийм байлаа.
“Өвдөж байсан ч хамаагүй, чамаас жаахан ашиг хүртсээр байна. ‘Жижиг зүйлээс ашиг хүртэхгүй бол ерөөсөө ашиг хүртээгүйтэй адил’ гэдэг биз дээ. Намайг бамбай болгосныхоо төлөөс энэ.”
— Новш минь, хангалттай.
Тэд Чү Фэний өргөөнд ормогц Су Мэй Чү Фэнийг түлхэн холдуулав. Салхины нэг түрлэг өнгөрч, Су Мэйн огцом өшиглөлт түүн рүү шүүрэн ирлээ.
— Новш гэж!
Чү Фэн цочирлоо. Учир нь Су Мэй хурд, хүчний аль алинаараа өөрөөс нь давж байв.
Энэ охин аль хэдийн Сүнсний шатны 8-р түвшинд хүрсэн байлаа.