Тулааны бурхан асура

64-р анги

64-р анги — Тэнгэрийг шатаах дүрэлзсэн дөл

Сонсох

— Та... Та хэн бэ? — Мянган Салхины Сургуулийн тэргүүн чичирсээр асуув.

Түүний өмнө гуйлгачин шиг харагдах дунд эргэм насны эрийг хараад тэр айсандаа өөрөө ч учрыг нь ойлгохоо больжээ. Тэр гуйлгачин ганц ч ширхэг аура ялгаруулаагүй, жирийн хүн шиг харагдаж байсан ч нүдийг нь харах төдийд зүрх нь айдаст автсан байв. Тэр айдас ясанд нь нэвт шингэжээ.

Ялангуяа өмнөхөн нь тэр хүн хэрхэн тэнд хүрч ирснийг хараагүй ч түүнийг тэнгэрээс ирсэн гэдгийг дотроо мэдэрсэн байв. Энэ нь түүний өмнө байгаа хүн Тэнгэрийн шатны хүчтэн гэсэн үг байлаа.

Тэнгэрийн шат. Хөх Муж даяар хэн ч хүрч чадаагүй шат. Ийм хүчирхэг оршихуй Есөн Мужийн ноёрхогч Жян Гүрэнд л байсан юм. Энэ нь Есөн Мужийн оргилын хүчтэнүүд л хүрч чадах шат байсан нь эргэлзээгүй.

Гэвч түүний мэдэж байснаар эзэн хааны ордонд хүртэл Тэнгэрийн шатанд хүрсэн хүмүүс нь өөртэй нь чацуу насны өвгөд байв. Харин өмнө нь зогсож буй хүн дөнгөж дунд эргэм насны харагдана. Тийм насандаа Тэнгэрийн шатанд хүрсэн гэдгийг хүлээн зөвшөөрөх түүнд үнэхээр хэцүү байлаа.

— Түүнийг довтолж болохгүй.

Гуйлгачин шиг харагдах хүн ийн хэлэв. Түүний хоолой маш тогтуун атлаа ертөнцийг дээрээс харж буй хааных шиг сүр хүчийг агуулж байлаа.

— Би хэнийг довтолж болохгүй гэж? Тэр... тэр хүүг хэлж байна уу?

— Уучлаарай... Би түүнийг таньсангүй. Мөн тантай холбоотой хүн гэдгийг нь мэдээгүй. Та өгөөмөр сэтгэл гарган амийг минь өршөөнө үү.

Тэр эцсийн эцэст нэгэн сургуулийн тэргүүн байлаа. Тиймээс Чү Фэн бусдаас тэс өөр болохыг маш хурдан санав. Хэрэв Чү Фэн өмнө нь байгаа хүнтэй холбоотой бөгөөд өөрөө Чү Фэнийг алахыг оролдсон нь үнэн бол одоо үхлийн ирмэг дээр ирсэн нь тэр байлаа.

— Намайг өршөөгөөч... Өршөөгөөч...

Үүнийг бодсон Мянган Салхины Сургуулийн тэргүүн өвдөг сөхрөн сууж, духаа газарт тасралтгүй мөргөв. Тэр өндөр албан тушаал, байр сууриа огтхон ч тоосонгүй. Амь нас нь аюулд ормогц бүхнээ, тэр дундаа нэр төрөө ч орхихоор шийджээ.

Нүр-р, нүр-р...

Яг тэр үед холоос аянга нүргэлэх мэт хөлийн чимээ цуурайтан сонсогдов. Хэсэг хугацааны дараа элс хаа сайгүй босож, харахад шигүү бөөгнөрсөн олон дүрс булшны зүг галзуу мэт гүйлдэн ирж байлаа. Хувцас хэрэглэлээс нь харахад тэд Мянган Салхины Сургуулийн цэрэг байв.

Мянган Салхины Сургууль Хөх Лууны Сургуулиас өөр байлаа. Тэд цөлтэй нэлээд ойрхон байсан ч булшны тухай мэдээ нь Хөх Лууны Сургуулийн Жугэ Настны зохиосон урхи байсан юм.

Тиймээс Хөх Лууны Сургуулийн зорилго ирэхээс нь өмнө аль хэдийн тодорхой байв. Цөмийн шавь нар булшны өөр өөр газарт байсан эрдэнэсийг цуглуулсан ч манан руу нэг ч хүн орсонгүй. Эрдэнэсийг цуглуулж дууссан даруйдаа тэд ухран гарсан байлаа.

Харин үнэнийг мэдээгүй Мянган Салхины Сургууль булш нээгдсэний дараа ч хүмүүсээ тасралтгүй илгээсээр байв. Тэд булшин доторх эрдэнэсийг дангаараа эзэмшихийг хүссэн тул асар олон хүн явуулсан юм. Гэвч өөрсдийгөө Жугэ Настны урхинд орсныг тэд огтхон ч төсөөлөөгүй бөгөөд их хэмжээний хохирол амсжээ.

Одоо ойртон ирж буй Мянган Салхины Сургуулийн цэргүүд ч үнэнийг мэдээгүй байв. Тэд дөнгөж хүрч ирсэн нэмэлт хүч байсан бөгөөд өмнө нь өрнөж буй дүр зургийг хармагцаа хэсэг зуур хэлэх үггүй болов.

— Манай сургуулийн тэргүүнийг гэмтээхээр зүрхэлдэг чи хэн бэ?

Мянган Салхины Сургуулийн цөмийн Настнууд өөрсдийн тэргүүнийг нэг хараад л танив. Гэвч түүнийг газарт сөхрөн сууж, өршөөл эрэн гуйж байхыг хараад ихэд уурлаж, хилэгнэв. Тэд юу ч бодолгүй цэргүүдээ дагуулан тэр хүн рүү хядан дайрав.

Энэ дүр зургийг харсан ч Мянган Салхины Сургуулийн тэргүүн өчүүхэн ч тоосонгүй. Тэр гуйлгачин шиг харагдах хүний өмнө духаа мөргөсөөр, өршөөлийг нь олно гэж найдсаар байв. Түүний өмнө байгаа хүн тооны олноор дийлж болох нэгэн биш гэдгийг тэр мэдэж байлаа.

— Би чамайг алахгүй байсан ч тэр чамайг өршөөхгүй. Би чамайг аянд чинь үдье. Ядаж тэр чамд өөрөө гар хүрэхээс дээр байх.

Гуйлгачин нүдээ аажуухан анив.

Гэнэт духан дээрх галын сорви нь гал улаан туяа цацруулж эхлэв. Үс нь намирахтай зэрэгцэн асар хүчтэй дэлбэрэлтийн чимээ цуурайтлаа. Арван бээрийн хүрээний доторх газар тэр чигтээ галт далай болов.

Галт далай тэнгэр өөд хөөрч, хэдэн арван футын өндөрт хүрэв. Дүрэлзэн оргилох галын дөл заримдаа асар том луу шиг, заримдаа догшин барс шиг болж, архирсаар цөл дундуур хуйлран давхилаа.

Нүд ирмэхийн зуур Мянган Салхины Сургуулийн цэргүүдийг бүхэлд нь залгив. Түрүүхэн догшин давшин ирж байсан хүмүүс халуун тогоон дээрх шоргоолж мэт болов. Тэд агшин зуур бүх чадвараа алдаж, галын дунд биеэ өнхрүүлэн, өвдсөндөө тасралтгүй орилж эхлэв.

Тэр агшинд хаа сайгүй төрөл бүрийн хашхираан цуурайтлаа. Мянган Салхины Сургуулийн тэргүүн хүртэл ийм аймшигт халууныг эсэргүүцэх ямар ч аргагүй байв.

Гэвч солиотой гуйлгачин гал дунд өчүүхэн ч өртсөнгүй. Хувцас нь хүртэл ассангүй. Тэр галын дундуур тайван алхаж байлаа.

Хувцас хунар нь тааруухан, үс нь эмх замбараагүй байсан ч түүний биеэс ялгарах сүр хүчийг хэн ч гүйцэхээргүй байв. Тэр хаан мэт харагдаж, ертөнцийг дээрээс харж буй хааны сүр жавхланг цацруулж байлаа.

— Би тэнгэрийг шатаах дүрэлзсэн дөл. Би бүх амьд зүйлийг шатааж чадна. Би тэнгэрийг шатаахын гэгээнтэн. Би ертөнцийг нэгтгэхийг хүсэж байна. Би тэнгэрийг шатаахын ариун хүү. Би ялагдашгүй...

— Аа-а-а-а!

Гэнэт ер бусын сүртэй тэр хүчтний нүд гялалзав. Дараагийн агшинд тэр үхэхийг хүссэн мэт аймшигтай их өвдөн орилж эхэллээ. Хоёр гараараа урт үснээсээ атгаж, галын дунд өнхөрч байв. Тэр биеэрээ цөлийн хөрсөнд мөргөх бөгөөд хүчтэй мөргөлтөөс нь цөл хүртэл доргин чичирч байлаа.

Энэ байдал хэр удаан үргэлжилснийг хэн ч мэдсэнгүй. Эцэст нь тэр аажмаар тайвшрав. Галын дөл ч мөн аажмаар замхарч, хөмсөгнийх нь хоорондох галын сорви хэвийн байдалдаа орлоо. Түрүүхэн байсан хаан мэт сүр хүч нь хүртэл алга болжээ.

Нүд нь догшин байдлаа алдаж, бүүдгэр болсон байв. Царай төрх нь ямар нэг зүйлээс айсан мэт туйлын түгшүүртэй харагдана. Тэр нааш цааш савлан гүйж, хашхирч байлаа.

— Би үхэх ёстой, би үхэх ёстой. Танай нутаг дэвсгэрт орох ёсгүй байж. Намайг өршөөгөөч, намайг өршөөгөөч. Би үхмээргүй байна...

— Би түүнийг хамгаална гэж амлаж байна. Та намайг явуулчихвал би түүнийг заавал хамгаална. Таны төлөө би юу ч хийх болно...

Тэр өдрийн сүүлээр бүхэл бүтэн цөл хориотой бүс болж хувирав. Галын дөл хэдийн алга болсон ч тэр газрын халуун хэт өндөр байсан тул хэн ч тийшээ хөл тавьж чадахгүй байлаа. Гэнэт бий болсон асар том галын тухай мэдээ ч цочир мэдээ болон, удалгүй Эртний Хотод хурдан тархав.

— Намайг тавь. Би түүнийг олох хэрэгтэй.

— Су Мэй, тайвшир. Булш аль хэдийн хориотой бүс болсон. Гүн шатны хүчтэнүүд ч ойртож чадахгүй байгаа. Тиймээс чи тийшээ орж чадахгүй.

— Намайг тавь! Гурван өдөр өнгөрчихөөд байхад Чү Фэн одоо хүртэл ирээгүй байна. Та нар огт санаа зовохгүй байгаа юм уу? Тэр үед та нарыг бүгдийг аврахын тулд амиа дэнчин тавьсан шүү дээ!

Эртний Хотын үүдэнд Бай Тун болон бусад хүмүүс Су Мэйг арагш татаж байв. Түүний нүүр түгшүүр, уур хилэнгээр дүүрсэн байлаа.

— Хөөе, та нар юу хийж байгаа юм бэ? Энд яагаад ийм хөл хөдөлгөөнтэй байна?

Яг тэр үед гэнэт нэгэн хоолой сонсогдов. Бүгд толгой өргөн хартал баярлан хөөрөв.

Тэд Чү Фэн ойрхон зогсож, нүдээ үл ялиг онийлгон инээмсэглэн өөрсдийг нь харж байхыг олж харав. Гэвч тэр агшинд Чү Фэн нэлээд навсгар, яг л гуйлгачин шиг харагдаж байв.

— Чү Фэн!

Гэвч Чү Фэн ийм байдалтай байхад Су Мэй үүнийг огтхон ч тоосонгүй. Тэр Чү Фэний тэвэрт үсрэн орж, чанга тэврэв. Нүднийх нь буланд баяр баясгалангийн нулимс хүртэл гялалзаж байлаа.

64-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тулааны бурхан асура64-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах