—Бяцхан Мэй, чи... —Цээж нь том гоо бүсгүй Су Мэйгээс айсан бололтой. Тэр агшинд яахаа мэдэхгүй сандарч байв.
—Бос гэж хэлж байна! —хэмээн Су Мэй ширүүн хашхирлаа.
Тэр дуу цээж нь том гоо бүсгүйг айлгасан тул бяцхан царай нь тэр даруй цонхийв. Тэр яаран хажуу тийш зогсож, бүр дуугарч ч зүрхэлсэнгүй.
—Хмф.
Су Мэй хүйтнээр хамраа дуугаргаад, Чү Фэн рүү ууртай харснаа түрүүний эмэгтэйн сууж байсан суудалд очиж суулаа. Тэр Сы Тү Юйгийн хажуугийн суудлыг заан,
—Тэнд суу гэв.
—Мм.
Цээж нь том гоо бүсгүй удахыг огтхон ч зүрхэлсэнгүй. Толгойгоо гудайлган, Сы Тү Юйгийн хажууд хурдхан очоод, толгойгоо ч өргөхгүйгээр гунигтайхан суулаа.
Энэ дүр зураг бүгдийн нүд, амыг томруулж орхив. Тэд юу болсныг хараад цөм балмагджээ. Нүдтэй хэн ч байсан Су Мэй атаархсаныг шууд олж харж болохоор байв.
Хэнд атаархсан гэж? Чү Фэнд!
Су Мэйг тоодоггүй хүн гэж бараг үгүй. Түүнд тоо томшгүй олон хүн сэтгэлээ илчилж байсан ч дотоод ордны нэгдүгээр гоо бүсгүйг хэн ч өөрийн болгож чадаагүй билээ. Гэтэл тэр Чү Фэнд атаархсан байв. Энэ бол үнэхээр цочирдом зүйл байлаа.
Гэхдээ сайтар бодож үзвэл, энэ явдал гэнэт тохиолдсон зүйл ч биш байв. Эцсийн эцэст сүүлийн үед тэр хоёр үргэлж хамт явж байсан. Тэр ч бүү хэл Су Мэй Чү Фэнд нууцаар сэтгэлтэй гэх цуу яриа хүртэл тархсан байлаа.
Гэсэн ч хүн бүр үүнийг хүлээн зөвшөөрөхөд бэрх байв. Харин Бай Тун болон бусад хэд нь нэлээд тайвширсан байлаа. Учир нь тэд өмнө нь Су Мэй үүнээс ч ширүүн үйлдэл гаргаж байсныг биеэрээ харж байсан юм.
Гэвч Бай Тун нарынхаас ялгаатай нь Сы Тү Юйгийн царай бага зэрэг эвгүй харагдав. Тэр үүнийг хамаг чадлаараа нуухыг хичээсэн ч уур бухимдал нь илт мэдэгдэж байлаа. Тэр ч бас атаархсан хэрэг.
—Чи нэлээд ширүүн юм. Түүнтэй тэгж харьцах шаардлага байсан юм уу? —хэмээн Чү Фэн инээмсэглэн асуулаа.
—Би хүссэнээ хийдэг. Чи яах юм? —Су Мэй Чү Фэн рүү ширүүн харснаа толгойгоо буруулж, түүнийг үл тоов.
Тэрхүү жижигхэн шуурганы дараа, нэр төдий хурал ч албан ёсоор эхэллээ. Эхлээд гол шавийн шалгалтад оролцох хүмүүсийг зарлав. Чү Фэн, Су Мэй, Сы Тү Юй нарыг оролцуулаад нийт арван хоёр хүн байлаа.
Үлдсэн есөн хүн нь 8-р түвшний бясалгалтай байв. Тийм бясалгалын түвшинтэй байхад гол шавийн шалгалтыг давахад хэцүү биш. Тиймээс арван хоёр гишүүн Далавчит Эвслийг орхих нь үндсэндээ тодорхой болжээ.
Гэвч ийм нөхцөл байдал үүсэхийг Сы Тү Юй аль хэдийн тооцоолсон байв. Түүний дүү энэ жилийн гол шавийн шалгалтад оролцохгүй байхаар шийдсэн тул Сы Тү Лян дотоод ордонд үлдэнэ. Тэр Далавчит Эвслийн эвслийн тэргүүний суудлыг залгамжлах байлаа.
Өөр нэг асуудал ч байв. Сы Тү Юй гол шавь болсныхоо дараа Далавчит Эвслийг тараахгүй хэвээр хадгалж, хүн бүр өөр өөрийн замаар яваасай гэж хүсэхгүй байгаагаа санал болгов.
Сы Тү Юй хуучин Далавчит Эвслийн гишүүд боловч одоо гол шавь болсон хүмүүстэй санал бодлоо хуваалцаж, тэднийг Далавчит Эвслийг удирдан, гол шавь нарын дунд шинэ нутаг дэвсгэр бий болгоосой гэж хүссэн юм. Гэвч тэд татгалзжээ.
Ингээд тэдний өмнө ноцтой асуудал тулгарлаа. Тэд бүгдээрээ гол шавь нарын нутагт Далавчит Эвслийг дахин байгуулж, өөрсдийн бүлгээрээ үйл ажиллагаагаа үргэлжлүүлэхийг хүсэж байв. Далавчит Эвслийг дахин байгуулсан тохиолдолд шинэ эвслийн тэргүүнийг сонгох шаардлагатай. Тэдний одоо хэлэлцэж буй зүйл ч энэ байлаа.
—Сы Тү Юй, үүнийг хэлэлцэх шаардлага ч байна уу? Өмнөх Номын ах нар маань биднийг удирдахаас татгалзсан юм чинь эвслийн тэргүүний суудлыг мэдээж чи эзлэх ёстой.
—Тийм ээ. Өнөөдрийн Далавчит Эвсэлд чамаас өөр тэр суудлыг авах чадвартай хүн хэн байгаа юм бэ? —хэмээн янз бүрийн гишүүд Сы Тү Юйг эвслийн тэргүүнээр үргэлжлүүлэн ажиллахыг санал болгов.
—Аяа, энд байгаа хүн бүр хүмүүсийн дундах луу билээ. Хэн ч бусдын ивээл дор амьдрахыг хүсэхгүй гэдэгт би итгэлтэй байна. Тиймээс арай шударга байцгаая. Намайг дахин дахин сонгох шаардлагагүй. Та бүхэн жинхэнэ бодлоо чөлөөтэй хэлж болно.
Сы Тү Юй татгалзаж байгаа дүр үзүүлсэн ч түүний дотроо баярлаж байгааг хэн ч харж болохоор байв. Хүн бүр түүнийг эвслийн тэргүүнээр үргэлжлүүлэн сонгосонд тэр баяртай байлаа.
Сы Тү Юйг харсан Чү Фэн түүнд ганцхан үгээр дүгнэлт өглөө.
—Хоёр нүүртэн.
Тиймээс тэр тэдний яриаг сонсох гэж төвөг удсангүй. Харин анхаарлаа Су Мэй дээр төвлөрүүлэв.
Су Мэй түүнтэй нэлээд удаан ярилцаагүй байлаа. Тэр хоёр гараараа эрүүгээ тулж, толгойгоо дээш өргөсөн байв. Хаашаа харж байгааг нь хэн ч мэдэхгүй ч Сы Тү Юй болон бусдын ярьж буй зүйлийг огт анхаарахгүй байгаа нь тодорхой байлаа.
—Хөөе, чи уурлачихсан юм уу? —Чү Фэн инээмсэглэн дөхөж очоод асуув.
—Хэн уурласан юм? Хэнд уурлах юм? Надад уурлах үнэ цэнтэй хүн энд байна уу? —Су Мэй гомдсон янзтай Чү Фэн рүү харлаа.
—Хэрэв уурлаагүй юм бол чи яагаад ингэж байгаа юм бэ? —хэмээн Чү Фэн сэжиглэн асуув.
—Би Сы Тү Юйгийн үгийг анхааралтай сонсож байна, —гэж Су Мэй бувтнав.
—Тэгвэл зүгээр юм байна. Сы Тү Юй сая юу гэж хэлснийг надад хэлээдэх л дээ, —Чү Фэн бага зэрэг инээлээ.
—Тэр...
Су Мэй хэсэгтээ сандарч орхив. Тэр огт сонсоогүй байж Сы Тү Юй юу ярьсныг яаж мэдэх билээ?
Тэр толгойгоо буруулан, эрхлүүлсэн инээмсэглэл тодруулсан Чү Фэний царайг хараад өөрийгөө Чү Фэнд хууртсанаа ойлгов. Тэр уурласандаа уруулаа хазан, бүр Чү Фэн рүү очоод хазчихмаар санагджээ.
—За за, битгий уурла. Би чамд үлгэр ярьж өгье, —гэж Чү Фэн хөгжилтэй өнгөөр хэлэв.
—Ямар үлгэр? Хэрэв яримаар байвал ярь, —Су Мэй уруулаа цорвойлгосон ч анхааралтай сонсох дүр үзүүлэв.
—Гурван бяцхан цагаан туулай мөөг түүжээ.
—Том хоёр туулай нь жаахан туулайгаа идэхээр зэрлэг ногоо түүж ир гэж хэлэв.
—Жаахан туулай нь “Би явахгүй. Намайг явмагц та хоёр миний мөөгийг идчихнэ” гэжээ.
—Нөгөө хоёр нь “Бид идэхгүй. Санаа зоволтгүй, яв” гэж хэлэв. Ингээд бяцхан туулай явжээ.
—Гэвч нэлээд удсан ч бяцхан цагаан туулай буцаж ирсэнгүй. Хоёр туулай ярилцсаны эцэст түүнийг хүлээх шаардлагагүй гэж үзээд мөөгийг идэхээр шийджээ.
—Гэтэл яг тэр үед бяцхан цагаан туулай ойролцоох бутны цаанаас гэнэт үсрэн гарч ирээд ууртайгаар, “Харж байна уу, би та хоёрыг миний мөөгийг идэх гэж байгааг мэдэж байсан юм!” гэжээ.
—Ха ха ха, тэгэхээр бяцхан цагаан туулай тэр газраасаа огт яваагүй юм байна, тийм үү?
—Чи юу гэж бодож байна?
—Ха ха, яваагүй юм байна. Ямар хөөрхөн, бас хөгжилтэй юм бэ...
Чү Фэний үлгэрт Су Мэй инээв. Түүний үзэсгэлэнт инээд үнэхээр сонсоход таатай байлаа. Гэвч инээд цуурайтах цаг нь тохиромжгүй байсан тул хүн бүрийн анхаарлыг татчихав.
—За, би чамд дахиад нэгийг ярьж өгье.
Су Мэй эцэст нь инээмсэглэснийг харсан Чү Фэн ч бас улам хөөрөв. Тэр ханцуйгаа шамлан гараа харуулж, дахин ур чадвараа үзүүлэхээр бэлдлээ.
Тэр хоёрын үйлдэл Сы Тү Юйд таалагдсангүй. Түүний сэтгэл татагддаг хүн өөр хүний өмнө инээж, өөрийнх нь хэлсэн үгийг огт тоохгүй байгааг хараад тэр дотроо бухимдан бачимдав.
Панг!
Яг тэр үед Сы Тү Лян ширээг гэнэт хүчтэй цохин босож, Чү Фэн рүү заагаад,
—Миний ах одоо ярьж байна. Дуугүй бол! —гэв.
Эдгээр үгийг сонссон ч Чү Фэний царай огт хувирсангүй. Тэр аажуухан босож, тайван алхсаар Сы Тү Лянгийн өмнө очив.
Гэнэт Чү Фэн гараа даллав. Тасхийсэн дуу гарч, тодхон алгадалт Сы Тү Лянгийн нүүрэн дээр хүчтэй буулаа.
Тэр алгадалтын хүч Сы Тү Лянг шууд газарт нисгэн унагав. Тэр амаа ангайхад амнаас нь цус асгарахын зэрэгцээ урд талын гурван шүд нь хамт гарч ирлээ.
Энэ дүр зураг тэнд байсан олныг бүрэн айлгаж орхив. Чү Фэн шууд хүн цохилоо. Тэр цохисон хүн нь Далавчит Эвслийн ирээдүйн эвслийн тэргүүн төдийгүй, Сы Тү Юйгийн төрсөн дүү байв. Чү Фэний зориг арай дэндүү том байлаа.
Олны цочирсон харцыг үл тоон Чү Фэн огтхон ч тоосонгүй. Тэр газарт хэвтэж буй Сы Тү Лянг зааж, ширүүнээр хэлэв.
—Би ярьж байх үед чи дуугүй бай!