Налуу Уулын хотхон руу хүргэдэг зам дээр Чү Жэньи болон Чүгийн овгийн хэд хэдэн гишүүнийг хэсэг хүмүүс бүслэн довтолж байлаа.
Тэр мөчид Чүгийн овгийн гишүүдийн ихэнх нь хүнд шархадсан бөгөөд замын хажууд хэвтэж байв. Тэдний зарим нь бэртэл нь дэндүү хүнд байсан тул аль хэдийн амьсгал хураажээ. Харин Сүнсний шатны 8-р түвшинд байсан Чү Жэньи л арай ядан өндийж, биеэ түшиж байв.
Гэвч Сүнсний шатны 8-р түвшний зургаан хүн, мөн Сүнсний шатны 7-р түвшний хэд хэдэн шархадсан дайсантай тулгарсан Чү Жэньи илт сул талтай байлаа. Түүний бие дүүрэн шархтай, амьсгаа нь хүндэрч, том томоор амьсгалж байв. Одоогоор түүний харцанд арга мухардсан байдал тодорчээ.
“Чү Жэньи, бид чамайг энд ирэхийг олон цаг хүлээсэн гэж чи огт бодоогүй биз дээ? Өнөөдөр Чүгийн овгийг чинь хэн ч аварч чадахгүй. Чүгийн овгоос хэд нь буцаж ирнэ, төдий нь үхэх болно!” гэж эрэгтэй толгойлогч хэрцгий хэлэв.
“Ма Жун, манай Чүгийн овог танай Ма овогтой ямар ч өш хонзонгүй. Та нар яагаад Сюйгийн овогт туслан, манай Чүгийн овгийг хохироож байгаа юм бэ?!” гэж Чү Жэньи чангаар асуув.
“Ха ха, Чү Жэньи. Манай хоёр овог яагаад нийлж Чүгийн овгийн эсрэг тэмцэж байгааг чи дотроо сайн мэдэж байгаа. Энэ зүйлийг бусдаас нууж чадна гэж бодож байна уу?” Ма Жун хүйтнээр инээмсэглэн, алах санаархал ил гаргасаар Чү Жэньиг бүслэв.
“Манай Чүгийн овогтой тэмцэх чадвар та нарт үнэхээр байгаа эсэхийг бас л харах хэрэгтэй болно.”
Гэвч яг тэр мөчид тод дуу аянга нижигнэх мэт цуурайтав.
Гэнэт сонсогдсон тэр дуунаас Ма овгийнхон айн цочиж, яаран эргэж харлаа. Энгийн мэт санагдах тэр үйлдэл нь бүгдийг цочирдуулав.
Тэд том цагаан морь унасан залууг олж харлаа. Тэр тэдний зүг аажуухан дөхөж ирж байв. Тэр хүн нь мэдээж Чү Фэн байлаа.
“Тэр бол Чүгийн овгийн залуу Чү Фэн байна. Яагаад буцаж ирсэн юм бэ?”
“Ямар нэг зүйл буруу байна. Хувцсыг нь хар! Тэр чинь... Хөх Лууны Сургуулийн гол шавийн хувцас байна.”
Чүгийн овгийн цугларалтын үеэр тэд Чү Фэнийг харж байсан тул тэр даруй танилаа. Гэвч Чү Фэнийг гол шавийн хувцас өмссөн байхыг хараад бүгд ихэд цочирдов.
Чүгийн овгийн цугларалт дууссанаас хойш бүтэн нэг сар ч өнгөрөөгүй байлаа. Гэтэл тэр үед дөнгөж дотоод шавь байсан Чү Фэн ийм богино хугацаанд гол шавь болчихсон байв. Энэ үнэхээр санаанд багтамгүй зүйл байлаа.
Тэд Чү Фэний авьяас гайхалтай гэдгийг мэддэг байсан. Тэр ирээдүйд маш их хэрэг болох хүн болно гэдгийг ч ойлгож байв. Гэхдээ түүний авьяас ийм хэмжээнд хүрсэн байна гэж хэн ч төсөөлөөгүй. Энэ нь тэдний төсөөллөөс давсан байлаа.
“Чү Фэн, зугт!” гэж Чү Жэньи гэнэт хашхирлаа.
“Түүнийг бүслэ. Зугтаалгаж болохгүй!” гэж Ма Жун тэр даруй ухааран, хүмүүсийг Чү Фэнийг бүслэхийг тушаав.
Харин Чү Фэн тэр бүлэг хүмүүсийг огтхон ч тоосонгүй. Тэр морин дээрээ өндөр суусан чигээрээ, гарах замыг нь хаасан, туйлын түгшсэн хүмүүсийг дээрээс нь ширтэв.
“Ха ха, бяцхан чөтгөр минь. Чи энэ насандаа Хөх Лууны Сургуулийн гол шавь болтлоо үнэхээр сүрхий өсжээ. Чамайг цааш нь өсгөчихвөл нэлээд аймшигтай болох нь тодорхой,” гэж Ма Жун Чү Фэний зугтах замыг хааснаа хараад санаа нь амарсан мэт инээлээ.
“Тийм ээ. Өнөөдөр бид Чүгийн овгийг бүр мөсөн устгах ёстой. Эс бөгөөс ирээдүйд эцэс төгсгөлгүй гай зовлон дагуулна.”
Бусад хүмүүс ч мөн түүний үгийг дэмжин цуурайтав. Эцсийн эцэст Чү Фэний авьяас хэтэрхий аймшигтай байлаа. Түүний хүч тэдэнд айдас төрүүлж байв. Хэрэв Чү Фэнийг алж чадахгүй бол ирээдүйд дэндүү олон асуудал үүсэх нь гарцаагүй.
“Новшнууд! Чүгийн овгийг минь устгана гэнэ ээ? Зүүдэлж бай!” хэмээн тэр мөчид Чү Жэньи галзуурсан мэт урагш дайрав.
Өнөөдөр Чүгийн овогт үнэхээр гамшиг нүүрлэжээ. Бараг бүхэлдээ Налуу Уулын хотхон мөхөх гэж байв. Чүгийн овгийн найдвар залуу үеийнхэнд нь байсан бөгөөд залуу үеийнхний дундаас хамгийн том найдвар нь мэдээж Чү Фэн байлаа. Хэдийгээр Чү Жэньи өөрөө Чү Фэнд дургүй байсан ч Чүгийн овгийн нэгэн учраас амиа зольсон ч хамаагүй Чү Фэнийг хамгаалах ёстой байв.
“Чү Фэн, зугт! Юэ-эр болон бусад хүмүүст Налуу Уулын хотхон руу буцаж ирж болохгүй гэж хэл!” гэж Чү Жэньи чадах чинээгээрээ дайран тулалдах зуураа чангаар хашхирлаа.
“Хмф. Өөрийгөө ч хамгаалж чадахгүй байж бусдыг аврах гэж байна уу? Бүгдийг нь ал!”
Ма Жун хүйтнээр хамраараа дуугарч, гартаа барьсан төмөр ирээ далайж Чү Жэньи рүү цавчлаа. Үүний зэрэгцээ бусад хүмүүс ч Чү Фэн рүү довтлов. Тэдний хөдөлгөөн өршөөлгүй байсан бөгөөд үнэхээр алахаар төлөвлөж байлаа.
Шүүг, шүүг, шүүг!
Ма Жун мөн Сүнсний шатны 8-р түвшинд байсан ч тэр ид насандаа байв. Дээр нь Чү Жэньи аль хэдийн хүнд шархадсан байсан тул Ма Жуны ирний довтолгоо ер бусын хүчтэй байлаа. Хэдхэн цавчилтын дараа Чү Жэньи туйлын хүнд байдалд орж, хурд нь аль хэдийн сааран, хамгаалахад бэрх болов.
“Аа~~~~”
Гэвч яг тэр үед түүний ард эцэс төгсгөлгүй өвдөлтийн орилох дуу цуурайтлаа. Эхэндээ Ма Жун үүнийг тоосонгүй. Тэр ч байтугай өөрийн хүмүүс Чү Фэнийг зодож байна гэж бодож байв.
Гэвч дууг сонсох тусам ямар нэг зүйл буруу байгааг мэдэрч эхлэв. Тэдгээр орилох дуу өөрийнх нь хүмүүсээс гарч байгаа мэт санагдлаа. Тэр ойрхон байсан Чүгийн овгийнхны гайхсан дунд баяр хөөр тодорсон царайг хараад, бүх зүйл өөрийнх нь төсөөлсөн шиг саадгүй өрнөөгүй бололтойг эцэст нь ойлгов.
Шүүг!
Ямар нэгэн зүйл буруу болсныг мэдэрсэн Ма Жун довтлох дүр үзүүлээд хажуу тийш ухасхийв. Тэр эргэн хармагцаа тэр дороо хөшиж орхилоо. Ма овгийнхны бие, толгой нь тус тусдаа салсан бөгөөд тэд амьсгал хураасан байв.
Тэнд Чү Фэн зогсож байлаа. Бие нь цусанд цацагдсан ч өөрөө ямар ч шалбархайгүй. Тэр Ма овгийн нэг хүний цогцос дээр гишгэсэн хэвээр, тэдний хувцсаар гар дээрх цусны толбыг арчиж байв. Ма Жуны харцыг мэдэрсэн бололтой, Чү Фэн аргагүй толгойгоо эргүүлэн түүн рүү хараад, муухай инээмсэглэл гаргав.
“Чи... чи...”
Тэр мөчид Ма Жуны царай айсандаа цонхийж, хэдэн алхам ухарлаа. Гар дахь ир нь ч газар унав. Тэр хөл нь тээглэн, падхийн газар ойчив.
Ма овгийн олон мэргэжилтэн Чү Фэнд агшин зуур хядуулна гэж тэр огт төсөөлөөгүй байв. Түүний арга барил бүр ч хэрцгий байсан бөгөөд бүгдийнх нь толгойг тасалжээ.
Түүний өмнө зогсож буй энэ залуу ертөнцийн юм үзээгүй хүнтэй огт адилгүй байлаа. Тэр бол хэрцгий арга хэрэглэдэг, хүйтэн сэтгэлтэй, нүд цавчилгүйгээр хүний амийг хөнөөдөг чөтгөр байв. Ялангуяа Чү Фэн түүн рүү харж, биеэсээ алах санаархал цацруулах үед тэр дарамтад амьсгал боогдох дөхөв.
Чү Фэн Ма Жуны хариу үйлдлийг огт тоосонгүй. Тэр алхам алхмаар урагшилж, Ма Жуны газарт унагасан ирийг өргөж авав. Хэсэг ширтсэнийхээ дараа,
“Сайхан ир байна,” гэж хэлэв.
Шүүг!
Түүнийг үгээ хэлж дуусахаас ч өмнө хүйтэн гялбаа өнгөрч, цус цацрав. Ма Жун орилох ч завдалгүй толгой нь газарт өнхрөн унав.
Энэ дүр зургийг харсан Чү Жэньи болон Чүгийн овгийн бусад гишүүд хүртэл айсандаа чичирч байлаа. Тэдний духан дээр хүйтэн хөлс сувдарчээ.
Болсон бүх зүйл үнэхээр санаанд багтамгүй байв. Чү Фэний хүч Сүнсний шатны 8-р түвшний хүмүүсийг дэгдээхэй алах мэт хороох хэмжээнд хүрсэн гэдгийг түр орхиё. Тэр дөнгөж арван таван настай залуу атлаа яаж ингэж хэрцгий байж чадаж байв? Эцсийн эцэст Чү Фэн одоо ч арван таван настай хэвээр. Тэр ч байтугай нас биед хүрсэн том хүн ч ийм зүйлсийг хийж чадахгүй байх байсан.
“Авга ах, юу болсон юм бэ?” гэж Чү Фэн ирийг хажуу тийш чулуудаад яаран асуув. Чүгийн овог ямар нэгэн бэрхшээлтэй тулгарсныг тэр анзаарчээ.
“Фэн-эр, асар их гамшиг нүүрлэчихлээ.”
Чү Фэний асуултын дараа л Чү Жэньи цочролоосоо гарч, болсон бүхнийг сэтгэл хөдлөн тайлбарлав.