Чү овгийн хурал өндөрлөв. Чү Фэн, Чү Юань нар одоогийн сууц руугаа буцаж ирлээ.
—Аав аа, танаас асуухыг хүссэн зүйл байна.
Аав хүү хоёр өрөөнд ганцаараа үлдмэгц Чү Фэн нэг зүйлийн талаар асуув.
—Фэн минь, юу ч байсан бодож байгаагаа шууд хэлж болно шүү.
Чү Юань Чү Фэнийг харахад харц нь хайр, бахархлаар дүүрэн байлаа.
Чү Фэний үзүүлсэн амжилтууд түүнийг удаа дараа цочирдуулж байсан. Харин өнөөдөр тэр бүр Чү овгийг аварсан тул Чү Юань зүрх сэтгэлдээ хүүгээрээ урьд хожид байгаагүй их бахархах болжээ.
Үүнийг харсан Чү Фэн яриаг сунгалгүй инээмсэглэн, үргэлж асуухыг хүсэж явсан асуултаа тавилаа.
—Аав аа, миний төрсөн эцэг эх хэн юм бэ? Бас яагаад намайг орхих хэрэгтэй болсон юм бэ?
—Тэр чинь...
Чү Фэний үг гарахтай зэрэгцэн саяхан хүртэл баяр хөөрөөр дүүрэн байсан Чү Юань гэнэт хөшиж, царайд нь илт өөрчлөлт орлоо.
—Аав аа, хэлэхэд хэцүү зүйл үү?
Чү Фэн ямар нэг зүйл буруу байгааг анзаарав.
—Хэлэхэд хэцүү зүйл биш ээ. Зүгээр л, Фэн минь, чиний эцэг эхийн талаар би бараг юу ч мэддэггүй юм.
Чү Юань хуурайхан инээмсэглэн тайлбарлав.
—Та ч бас мэддэггүй гэж үү? Намайг хаа нэгтээгээс олж авсан юм биш биз?
Чү Фэн бага зэрэг сандарлаа.
Урьдчилан таамаглахын аргагүй хүчтэй атлаа галзуурсан мэт тэр гуйлгачинтай уулзсанаасаа хойш Чү Фэн өөрийн уг гарвал энгийн биш гэдгийг мэдэрч байв. Тиймээс тэр Чү Юаниас энэ асуултыг тэсгэлгүй асуусан юм.
Гэвч хэрэв Чү Юань үнэхээр түүнийг хаа нэг газраас олж авсан бол бүх мөр тасарч, эцэг эхийнхээ талаар түүнээс ямар ч мэдээлэл авах аргагүй болох байлаа.
—Үгүй ээ, тийм биш. Үнэндээ хэн нэгэн надад чамайг харж хандаж өгөхийг даалгасан юм.
Чү Юань тайлбарласан ч түүний царайнаас бүх зүйл тийм ч энгийн биш гэдэг нь харагдаж байлаа.
—Хэн нэгэн даалгасан гэж үү? Хэн юм бэ? Тэр хүн миний эцэг эх байгаагүй гэдгийг та яаж мэдэж байгаа юм?
Чү Фэн тэсгэлгүй шалгаав.
Түүний яарсан байдлыг харсан Чү Юанийн царай дотроо тэмцэлдэж байгаа мэт дахин дахин хувирлаа. Эцэст нь тэр санаа алдаад хэлэв.
—Аан, чи ингэтлээ мэдэхийг хүсэж байгаа юм бол би чамд хэлье.
—Энэ явдал арван таван жилийн өмнөөс эхэлсэн юм. Тэр жил би Чү овгийн хэдэн зарцын хамт алс холын газар руу явж байлаа. Замдаа бид нэгэн уулын ойгоор дайрсан юм.
—Тэр уулын ой дотор би нэг эртэй таарсан. Тэр эр нэг хүүхэд тэвэрсэн байсан бөгөөд надаас Чү овогтой эсэхийг минь асуусан.
—Бид зарим ачаа бараа тээж явсан. Тэр хүний хувцас хунар ч нэлээд сэжигтэй байсан тул би түүнтэй нүүр тулаагүй, асуултад нь хариулаагүй.
—Гэтэл тэр хүн өөрөө огт хөдөлсөн ч үгүй байхад хоёр хүн гэнэт дэлбэрэн үхэж, цусны шалбааг болчихно гэж би огт бодоогүй.
—Тэр үед бид айж балмагдсан. Анхандаа бид буцаж эргээд зугтахыг хүссэн ч ямар ч нэмэр болсонгүй. Хэлбэргүй нэгэн аура биднийг бүгдийг нь хүлчихсэн тул бид бүү хэл хөдөлж ч чадахгүй байлаа.
—Та Чү овогтой юу?
Тэр эр ахин надаас асуув. Тэгэхэд л Чү овгийн зарц нарыг минь алж, биднийг хүлсэн хүн нь тэр өөрөө байх магадлалтайг би ойлгосон.
—Гэвч тэр үед тийм хүчирхэг хүнийг харсан би аль хэдийн айдаст автсан байсан. Түүний асуултыг яаж анзаарах билээ? Би түүн рүү гөлрөөд л зогсож байлаа.
—Тэгтэл яг тэр мөчид түүний нүдэнд гэнэт хоёр гал дүрэлзэн гарч ирэхийг би гайхан олж харсан. Үүний зэрэгцээ бидний тээж явсан бүх ачаа бараа галд шатаж эхэлсэн. Тэрэг, морьд хүртэл тэр даруй үнс болон хувирсан.
—Тэр мөчид тэр аль хэдийн тэвчээр алдсан байлаа. Түүний ялгаруулж буй алах санаархлыг би маш тод мэдэрсэн. Энэ бол амьдралдаа мэдэрч байсан хамгийн аймшигтай алах санаархал байсан юм. Яг л Тамын гүнээс ирсэн мэт санагдсан.
—Тиймээс тэр агшинд би гарцаагүй үхнэ гэж бодсон. Гэвч тэр над руу дайраагүй. Зүгээр л дахин нэг удаа, хамгийн сүүлчийн удаа, намайг Чү овогтой эсэхийг асуусан.
—Тэр удаа би огтхон ч эргэлзээгүй. Би түүний асуултад хурдхан хариулаад зогсохгүй, өөрийн овгийн нөхцөл байдал болон Чү овог хаана байдгийг хүртэл хэлсэн.
Энэ хүртэл ярихдаа Чү Юань маш их гэмшиж байгаа мэт харагдав. Чү Фэн яагаад гэдгийг нь тааварлаж байлаа. Тухайн үед тэр үхлээс айсандаа Чү овгийн талаарх бүхнийг хэлж өгсөн нь илт.
Эцсийн эцэст, хэрэв тэр хүн Чү овогтой өш хонзонтой байсан бол Чү Юанийн үг Чү овгийг бүхэлд нь зарж, Чү овгийн бүх гишүүн үхлээс мултарч чадахгүй байх байв. Гэвч Чү овог өнөөг хүртэл оршин байсан нь тэр эр өөр зорилготой байсныг илтгэнэ.
—Аав аа, дараа нь юу болсон юм бэ?
Чү Фэн төгсгөлийг нь үнэхээр мэдэхийг хүсэж байлаа.
—Дараа нь тэр надтай хамт явсан бүх зарцыг алж, намайг ганцааранг минь үлдээсэн. Тэр хүүхдийг надад даатгасан. Тэр хүүхэд нь чи байсан юм.
—Чамайг авч үлдсэнийхээ дараа тэр хүн намайг чамайг сайн өсгөж, төрсөн хүү шигээ үзэхийг тушаасан. Гэхдээ чиний нэрийг би өөрөө шийдэх эрхгүй байсан. Чиний нэр заавал Чү Фэн байх ёстой гэсэн.
Тэр мөчид Чү Фэний зүрх сэтгэлд асар их цочрол төрөв. Тэр хүүхэд өөрөө гэдгийг хэдийнээ таасан байсан ч зүрх нь мөн л эцэс төгсгөлгүй цочирч байлаа. Өөрийнх нь нэрийг Чү Юань өгөөгүй, харин өөр нэг хүн аль хэдийн шийдсэн гэж тэр огт бодож байгаагүй юм.
Тэр үед Чү Юаниас ижил асуултыг гурван удаа асуусан тэр эрийг бодоод үзэхэд, төрсөн эцэг нь ч бас Чү овогтой байж магадгүй гэдгийг Чү Фэн ойлгоход хэцүү байсангүй. Харин тэр хүн яагаад Чү Фэнийг Чү Юаньд даатгасныг бодвол, Чү Фэн овгоо өөрчлөхөөс сэргийлэхийг хүссэн байх магадлалтай.
—Тэр үед би яаж татгалзаж зүрхлэх билээ? Мэдээж зөвшөөрсөн.
—Гэвч тэр надад хэд хэдэн шаардлага тавьсан. Чамд хаанаас ирснийг чинь хэлж болохгүй. Бас чамайг өөрийн төрсөн хүү гэж хэлж болохгүй. Анхнаас чинь л чи миний өргөмөл хүү гэж хэлэх ёстой байсан. Хамгийн чухал нь чамд хор хүргэх ямар ч зүйл хийж болохгүй, бас чамайг эрүүл саруул өсгөх ёстой гэсэн.
—Хэрэв тэр шаардлагуудын аль нэгийг нь зөрчвөл ганцхан төгсгөл хүлээж байсан. Тэр бол Чү овгийг бүхэлд нь устгаж, юу ч үлдээхгүй байх явдал.
Чү Юань үнэнийг хэлж дуусахад Чү Фэн яагаад Чү Юань өөрөө асуух хүртэл түүний уг гарвалын талаар хэзээ ч ярьдаггүй байсныг ойлгов. Мөн Чү Фэн уг гарвалынхаа талаар асуух бүрд Чү Юань яагаад ингэтлээ тавгүйтэж, бүр айдаг байсныг ч ойлголоо. Учир нь хэн нэгэн үргэлж түүнд заналхийлж байсан ажээ.
—Аав аа, тэр эрийг хэн гэдэг, биед нь ямар нэгэн онцгой тэмдэг байсан эсэхийг та мэдэх үү?
Чү Фэн нухацтайгаар асуув. Учир нь тэр дотроо хариуг аль хэдийн таамаглаж байлаа.
—Тэр өөрийгөө хэн гэдгээ хэлээгүй. Гэхдээ духан дээр нь үнэхээр хачин төрсний тэмдэг байсан. Галын дөл шиг харагддаг, маш жигтэй тэмдэг байсан юм.
Чү Юань хариулав.
Тэр агшинд Чү Фэн нэлээд тайван байлаа. Учир нь энэ нь түүний таамагтай бараг адилхан байв. Түүний уг гарвал тэр өдөр таарсан гуйлгачинтай үнэхээр холбоотой байжээ.
—Аав аа, дараа нь тэр ямар нэгэн зүйл хэлсэн үү? Миний эцэг эхийн талаар дурдсан уу?
—Юу ч хэлээгүй. Тэр чиний эцэг эхийн талаар надад юу ч хэлээгүй.
—Тэгвэл яагаад тэр хүн миний эцэг байж болохгүй гэж хэлсэн юм бэ?
Эдгээр үгийг сонсоод Чү Юань нүдээ анин, гүнзгий амьсгаа авлаа. Тэгээд л аажуухан ярив.
—Чамайг надад өгснийхөө дараа тэр хүн хүнд ачааг нуруунаасаа буулгасан мэт болсон. Тэгээд тэр даруй огт өөр хүн болон хувирч, галзуурсан мэт хашхирч эхэлсэн юм.
—Тэр өдөр хэлсэн солиотой үгс нь одоо ч миний санаанаас гардаггүй.
—Тэр юу гэж хэлсэн юм бэ?
Чү Фэн тэсгэлгүй асуулаа.
—Тэр тэнгэр өөд хашхирч байсан: “Чи харсан биз дээ? Чиний хэлсэн зүйлийг би аль хэдийн хийчихлээ. Одоо намайг явуулж болох уу? Намайг явуулаач! Гуйя, намайг явуулаач!!!” гэж.