Тулааны бурхан асура

93-р анги

93-р анги — Бэлэг

Сонсох

Чү Юань тэр жилийн болсон явдлыг маш тодорхой, өнгө будагтайгаар дүрслэн ярив. Түүний нүүрэнд одоо ч цочирдсон төрх тодорч байлаа. Яг л тэр жилийн дүр зураг нүднийх нь өмнө дахин гарч ирсэн мэт.

Чү Фэн ч бас тэр өдөр болсон явдал Чү Юаньд үнэхээр асар их нөлөөлснийг мэдэрч байв. Ядаж л арилшгүй сүүдэр түүний зүрхний гүнд үлджээ.

Чү Юанийг тийн хараад Чү Фэн ч мөн гүн бодолд автлаа. Чү Юаний хэлсэн зүйл зөв гэдгийг тэр мэдэж байв. Тэр галзуу хүн түүний төрсөн эцэг байх учиргүй. Хэрэв тийм байсан бол ийм хачин, солиотой үгс хэлэхгүй байлаа.

Гэхдээ ухаан санаатай хэн боловч тэр галзуу хүнийг Чү Фэнийг Чү Юаньд хүлээлгэн өгөх үүрэг хүлээсэн байсан гэдгийг хэлж чадна. Тэр ч байтугай хэн нэгэнд албадуулсан ч байж мэднэ. Түүнийг албадсан хүнээс тэр үнэхээр айж байсан. Тэр хүн Чү Фэний гэр бүл байх магадлал маш өндөр байлаа.

Гэвч тэр хүн аль хэдийн аймшигтай хүчирхэг байсан. Түүнийг албадан, бүр тийм их айдаст автуулж чадсан хүн чухам ямар хүчтэй байх бол?

“Би хаанаас ирсэн юм бэ? Миний эцэг эх хэн юм бэ? Яагаад тэд намайг өөр хүнд даатгах хэрэгтэй болсон юм бэ?” Тэр агшинд эдгээр нь Чү Фэний зүрхэнд буй хамгийн том асуултууд байлаа. Тэр хэдий чинээ ихийг ойлгоно, төдий чинээ өөрийнх нь гарал угсаа ямар онцгой болохыг мэдэж байв. Үүний цаана заавал ямар нэгэн зүйл нуугдаж байгаа.

“Аав аа, дараа нь юу болсон юм бэ? Тэр хүн танд өөр зүйл хэлсэн үү?” гэж Чү Фэн яаран асуув.

“Тэгээд тэр алга болсон. Яаж явсныг нь би хараагүй. Хэрэв чамайг тэвэрч явсан байгаагүй бол тэр хүн үнэхээр гарч ирсэн үү, үгүй юү гэж би өөрөөсөө асуух байсан. Гэхдээ болсон бүх зүйл үнэн байсныг бодит явдал өөрөө надад хэлсэн.”

“Харин би чамайг Чүгийн гэр бүлд авчирсан. Ачаа бараа шатаж, хүмүүс маань алагдсан ч үнэнийг хэлж чадахгүй байсан учраас зам дээрээс чамайг олсон гэж худал хэлэхээс өөр аргагүй болсон.”

“Гэвч болсон явдлыг мэдсэнийхээ дараа гэр бүл чамайг өсгөхийг зөвшөөрөөгүй. Тэд чамайг азгүй явдал дагуулсан хүүхэд гэж бодож байсан.”

“Гэхдээ өнөөдөр чамайг бүхэл бүтэн Чүгийн гэр бүлийг аварсныг харсан болохоор хэн ч чамайг азгүй явдал гэж бодохгүй гэдэгт итгэж байна. Гагцхүү үнэнийг чамд хэлснээр тэр хүн...” Энэ хүртэл хэлэхэд Чү Юаний нүүрэн дэх түгшүүр улам бүр нэмэгдэв.

Эцсийн эцэст тэр хүний хүч дэндүү аймшигтай байсан. Энэ бүхнийг хэлж байхад тэр хүн сонсож байгаа эсэхийг Чү Юань огт мэдэхгүй байлаа. Тэр өөрийгөө үргэлж аюул дунд байгаа мэт мэдэрдэг байв. Тэр хүн хэзээ ч гарч ирж мэднэ. Гэсэн ч Чү Фэн асуусан тул үнэнийг хэлэлгүй өнгөрч чадсангүй. Чү Фэнээс үүнийг нууж ч бас тэвчсэнгүй.

Учир нь үнэнийг мэддэг тэрээр Чү Фэний аймшигтай авьяас төрөхдөө л түүнд байсан гэдгийг маш сайн ойлгож байв. Эцсийн эцэст түүний угсаа гарал өөрөө домгийн өнгө аястай байлаа.

“Аав аа, санаа зоволтгүй. Тэр хүн ихэд будилж, самуурсан бололтой гэж би бодож байна. Таны гарт намайг даатгасан тухайгаа тэр аль хэдийн мартсан байх. Тиймээс асуудал тарих гэж биднийг эрж ирэхгүй байх.”

“Түүнээс гадна, тэр эргэж ирсэн ч танд би байгаа. Тэр намайг танд даатгасан болохоор надад хор хүргэхгүй.”

Чү Фэн Эртний хотод болсон явдлыг өөрийн эрхгүй эргэн саналаа. Тэр хүн үнэхээр галзуурчихсан гэдэгт Чү Фэн итгэж байв. Яг энэ нь түүний сониуч занг улам их төрүүлжээ. Тэр хүн галзуурах хүртлээ чухам юу туулсан юм бол? Энэ нь түүний эцэг эхтэй холбоотой байсан юм болов уу?

Ямартай ч Чү Фэний зүрхэнд элдэв асуулт эргэлдэж, түүнийг багагүй будилуулж байлаа. Тэдгээр асуултад хөтлөгдсөн Чү Фэн үнэнийг мэдэхийг хүсэж байв.

Тэр хаанаас ирсэн юм бэ? Эцэг эх нь хэн юм бэ? Хамгийн чухал нь, эцэг эх нь яагаад түүнийг өөр хүнд даатгасан юм бэ? Тэр жил чухам юу болсон юм бэ? Энэ бүхэн бол Чү Фэний хамгийн их мэдэхийг хүссэн хариултууд байлаа.

“Хэ, тэгвэл сайн байна. Гэхдээ Фэн’эр, ирээдүйд юу ч болсон бай, чи үргэлж миний бахархал байх болно.”

“Чам шиг гайхамшигтай нэгэн болсон явдал надад огт хамааралгүй гэдгийг би мэднэ. Чи энэ бүхнийг эцэг эхээсээ өвлөж авсныг ч би мэднэ. Гэсэн ч миний зүрх сэтгэлд чи бол миний хүү.”

Гэнэт Чү Юань сэтгэл нь онгойсон мэт болов. Амьдрал, үхэл хоёр түүнд хамаагүй болсон бололтой. Түүний хувьд Чү Фэн шиг хүүтэй болсон нь аль хэдийн хангалттай байлаа.

“Аав аа, ингэж битгий хэлээрэй. Хэрэв та тэр үед намайг авч өсгөөгүй бол би аль хэдийн өлсөж үхэх байсан. Өнөөдөр энд байх нь бүү хэл, яаж амьд үлдэх байсан юм бэ? Бусад хүмүүс юу ч гэж ярьсан бай, миний зүрх сэтгэлд та бол миний аав. Сайн аав минь.”

Чү Фэн эдгээр үгийг чин сэтгэлээсээ хэлж байлаа. Тэр жил Чү Юань түүнийг өөртөө авч өсгөөгүй бол бусад хүн түүнд тийм халамж гаргахгүй ч байсан байж мэднэ. Тэр галзуу хүнийг дагасан бол ямар нэгэн болчимгүй үйлдлээсээ болж Чү Фэнийг цохиж алчих ч байсан юм бил үү.

Тиймээс Чү Фэн Чү Юаньд үнэхээр их талархдаг байлаа. Мөн түүнд гүнээ дассан байв. Өөрийн төрсөн эцэг эхээ санан үгүйлдэг байсан ч тэр мэдрэмж нь өөрчлөгдөөгүй.

Олон жилийн турш үүссэн сэтгэлээс болж Чү Фэн Чү Юанийг төрсөн эцэг нь мэт боддог байлаа. Учир нь өнөөг хүртэл түүнд гэр бүлийн хайр, эцгийн хайрыг мэдрүүлсэн хүн гэвэл Чү Юаниас өөр хэн ч байгаагүй.

Гэсэн ч Чү Фэн төрсөн эцэг эхээ буруутгахаа больсон. Тэдэнд хэлж болшгүй шалтгаан байсан байх. Үгүй бол тэд түүнийг бусдад даатгаж, бүр сүрдүүлэг ашиглахгүй байсан.

Чү Юань сэтгэл хөдлөлдөө автан хэсэг зуур юу ч хэлж чадсангүй. Түүний нүдэнд нулимс цийлэгнэж, Чү Фэний үгсэд үнэхээр их хөдөлсөн байлаа.

Тэр олон жилийн турш эцгийн үүргээ сайн биелүүлээгүй гэж бодов. Үнэхээр Чү Фэнийг олон гомдол, зовлон амсахад хүргэжээ. Тэр үед галзуу хүний сүрдүүлэг байгаагүй бол Чү Фэнийг бүр өсгөж авахгүй ч байсан байж мэднэ.

“Аав аа, би танд бэлэг авчирсан.” Чү Фэн Огторгуйн Уутаасаа бөөн Сүнсний Бөмбөлөг гаргаж, Чү Юаньд өгөв. Бараг зуу орчим бөмбөлөг харагдаж байлаа.

“Фэн’эр, энэ дэндүү үнэтэй зүйл байна. Би авч болохгүй.”

Алтан өнгөөр гялалзах Сүнсний Бөмбөлөгнүүдийг хараад Чү Юань ихэд цочирдов. Тэр нүд, амаа том болгон алмайрчээ. Чү Фэний Огторгуйн Уутыг аль хэдийн анзаарсан байсан ч дотор нь ийм олон Сүнсний Бөмбөлөг байна гэж хэзээ ч төсөөлөөгүй.

Ийм олон Сүнсний Бөмбөлөг нь Чүгийн гэр бүлийн хувьд асар их хөрөнгө байлаа. Гэтэл Чү Фэн бүгдийг нь түүнд өгч байсан тул Чү Юань хүлээн авах боломжгүй нь мэдээж.

“Фэн’эр, чи одоо бясалгалынхаа чухал үе дээр байгаа. Чиний авьяасаар эдгээр Сүнсний Бөмбөлөг чамд Эх Үүслийн шатанд нэвтрэхэд тусална. Өөртөө үлдээ.” Чү Юань тэдгээрийг ямар ч үнээр хамаагүй буцаахыг оролдов.

Чү Фэн үл ялиг инээмсэглэв. “Аав аа, надад өөр Сүнсний Бөмбөлөг бий. Эдгээрийг ав. Хоёр хоногийн дараа энэ уулын бүсийн бүх хүчнүүд урилгаар хүрэлцэн ирнэ. Тэр үед зарим зөрчилдөөн гарах нь гарцаагүй.”

“Өвөө одоо хүнд шархадсан байна. Бүх ачаа таны мөрөн дээр бууна. Тиймээс та хоёр хоногийн дотор Эх Үүслийн шатанд нэвтрэх хэрэгтэй. Үгүй бол тэр хүчнүүдийг бидэнд дагаар оруулахад тун хэцүү болно.”

“Хоёр хоногийн дотор Эх Үүслийн шатанд нэвтрэх үү?” Чү Юаний зүрх зангирлаа. Тэр үгээрээ Сүнсний Бөмбөлөгнүүдийг буцаахыг оролдож байсан ч үнэндээ Эх Үүслийн шатанд нэвтрэхийг чин сэтгэлээсээ хүсэж байв. Чү Фэний гарт буй тийм олон Сүнсний Бөмбөлөгийг хараад, магадгүй үнэхээр амжилтад хүрч болох юм гэж боджээ.

“Аваарай.”

Чү Фэн дахин шаардсан тул Чү Юань аргагүй тэдгээрийг авлаа. Чү Фэний тусламжтайгаар тэр Сүнсний Бөмбөлөгнүүдийг боловсруулж эхлэв. Мөрөөдсөөр ирсэн Эх Үүслийн шатандаа нэвтрэхийн тулд асар их сүнсний эрчимд найдахыг хүсэж байлаа.

Яг тэр үед Хөх Лууны Сургуулийн төв бүсэд бас нэгэн үйл явдал болж байв.

Лэн Ужүй харанхуй газар доорх ордонд зогсож байлаа. Түүний нүүр уур хилэнгээр дүүрсэн бөгөөд өмнө нь Лю Бин айдаст автсан байдалтай зогсоно.

Лю Бинийг тийн зогсохыг хараад Лэн Ужүй хөмсгөө үл ялиг атируулан, нухацтайгаар асуув.

“Чи Чү Фэнийг хэн нэгэн нууцаар хамгаалж байгаа бөгөөд тэр хүн ядаж Гүн шатны мэргэн гэсэн үг үү?”

93-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тулааны бурхан асура93-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах