“Хүү~~”
Чү Фэний үг хэлмэгц олны дундаас гайхсан дуу алдав. Түүний үгнээс болж бүх зүйл нам гүм болов. Хүн бүр тулаанаа зогсоож, Чү Фэн рүү алмайран ширтлээ.
Тэр мөчид тэд цочирдом үнэнийг ойлгосон юм. Чүгийн гэр бүл үе дамжин оршин тогтносон гурван гэр бүлийг ялж чадсан шалтгаан нь Чү Юаньба ч, Чү Юань ч биш байжээ. Харин дөнгөж арван таван настай тэр залуу байв.
Эцсийн эцэст, Чү Юаньбагийн хүч хэчнээн илүү байсан ч хүмүүсийн ойлголтоор түүний хүч нөгөө гурван гэр бүлийн тэргүүлэгчийн хүчнээс нэг их ялгаагүй. Харин Чү Юаний хүчийг тэд аль хэдийн харсан бөгөөд тэр Чү Юаньбагаас дор байлаа.
Чү Фэний хүчийг тэд өөрсдийн нүдээр харсан. Тэр хүч нь тэдний хүлээн зөвшөөрөхийн аргагүй хэмжээнд хүчирхэг байв.
Тэр мөчид ихэнх хүмүүсийн нүд, ам ангайсан байлаа. Чү Фэн ийм хүчтэй байна гэдгийг хүлээн авах аргагүй байсан тул тэд юу хийхээ ч мэдэхгүй байв.
Дөнгөж арван таван настай залуу Эх Үүслийн шатны 1-р түвшний хүчтэнүүдийн толгойг ийм амархан тасдаж чадна гэдэг үлгэр домог шиг сонсогдоно. Гэвч энэ бүхэн яг нүднийх нь өмнө болсон тул тэд хүлээн зөвшөөрөхөөс өөр аргагүй байлаа. Одоо тэдний хийх ёстой зүйл нь гайхаж зогсох биш, сонголт хийх байв.
“Манай Тянь гэр бүл Чүгийн гэр бүлийн байр суурийг дэмжиж байна. Өнөөдрөөс эхлэн бид Чүгийн гэр бүлийн тогтоосон дүрмийг дагаж, тэдний тушаалыг сонсоход бэлэн байна” хэмээн хэн нэгэн түрүүлж байр сууриа зарлав. Тэр бол өмнө нь Чүгийн гэр бүлтэй найрсаг харилцаатай байсан хүч байлаа.
“Манай Цяо гэр бүл ч мөн Чүгийн гэр бүлийг дагахад бэлэн байна.”
Үүний дараа төвийг сахиж байсан хүчнүүд ч Чүгийн гэр бүлд бууж өгч эхлэв.
Эцэст нь Чүгийн гэр бүлийг эсэргүүцэж, тэдэн рүү довтолсон хүчнүүд хүртэл бүгд Чүгийн гэр бүлд бууж өгөхөөр шийдлээ. Тэд үнэхээр хүссэндээ ингэж байгаа юм биш. Зүгээр л Чү Фэний абсолют хүчний өмнө өөр сонголтгүй болсон хэрэг байв.
Чү Фэн яг хэр хүчтэйг хэн ч мэдэхгүй байлаа. Гэвч Эх Үүслийн шатны 1-р түвшний хоёр хүнийг ямар ч хүчин чармайлтгүйгээр толгойг нь тасдсан нь маргашгүй үнэн. Мөн тэр Хөх Лууны Сургуулийн шавь гэдэг нь ч маргашгүй үнэн байв.
Тиймээс Чүгийн гэр бүлд Чү Фэн байгаа цагт уулын бүсэд хэн ч тэднийг эсэргүүцэж чадахгүй гэдгийг хүн бүр ойлгожээ. Тэр залуу үнэхээр дэндүү аймшигтай байв.
Тэд суут хүмүүсийн нэрийг сонсож байсан ч жинхэнэ суут хүнийг өөрсдийн нүдээр харж байгаагүй. Харин өнөөдөр тэдний нүд нээгдлээ. Жинхэнэ суут хүн гэж юу болохыг тэд мэдэж авсан юм.
Жинхэнэ суут хүн гэдэг нь өөрөөсөө дээгүүр түвшний өрсөлдөгчийг ялж чадахгүй гэж үзсэн ч түүнээс айхгүй, бүр өөрөөсөө нэг шат дээгүүр хүнийг ч амархан алж чаддаг нэгэн байв.
Бараг бүх хүн Чүгийн гэр бүлд бууж өгсний дараа Чү Фэн аажмаар өндөр тавцан дээр гарч, олныг харцаараа гүйлгэн хараад хэлэв.
“Бүгд байр сууриа илэрхийлсэн болохоор би тойруулж ярихгүй. Өнөөдрөөс эхлэн уулын бүсийн бүх зүйлийг манай Чүгийн гэр бүл шийднэ. Миний хүсэж буй ганцхан үг бол—дуулгавартай байх.”
“Би та нарын амнаас гарах дуулгавартай үгийг биш, зүрх сэтгэлээсээ захирагдахыг хүсэж байна. Чин сэтгэлээ харуулахын тулд бүгд өвдөг сөгд.”
“Юу? Энэ чинь ямар утгатай үг вэ?”
Чү Фэний үгийг сонсоод олон нийт дахин дахин цочирч, юу хийхээ мэдэхгүй байлаа.
“Би тодорхой хэлээгүй гэж үү? Тэгвэл дахин нэг удаа хэлье. Та нар бүгд өвдөг сөгд” гэж Чү Фэн гэнэт хүйтэн царайгаар хэлэв. Хүчтэй алах санаархал агаарыг дүүргэн, бүх тулааны талбайг нөмөрлөө.
Шуух!
Тэр агшинд хүн бүр айсандаа чичирлээ. Тэд эргэлзэх ч үгүй газар өвдөг сөгдөв. Бараг бүх тулааны талбайд зөвхөн Чүгийн гэр бүлийнхэн л зогсоогоороо үлджээ.
Бүгд үнэнч байдлаа хүлээн зөвшөөрөв. Чүгийн гэр бүлтэй найрсаг байсан хүмүүс ч, төвийг сахисан хүмүүс ч, Чүгийн гэр бүл рүү довтолсон хүмүүс ч, тэр ч байтугай гэр бүлийн тэргүүлэгчдийнхээ толгойг тасдуулсан Жао болон Ли гэр бүлийнхэн ч бүгд өвдөг сөгдлөө.
Тэд нэр төргүйдээ ингэж байгаа юм биш. Зүгээр л үхлийн заналхийлэлтэй нүүр тулахдаа нэр төрөө тавьж явуулахаас өөр аргагүй болсон хэрэг байв.
Эргэн тойронд өвдөг сөгдөн суух олныг хараад Чүгийн гэр бүлийнхэн гайхсан янзтай санаа алдлаа.
Ялангуяа саяхан өөрсөд рүү нь довтолж, үхээсэй хэмээн хүсэж байсан олон хүн одоо нүд ирмэхийн зуур тэдний өмнө өвдөг сөгдсөн байв. Энэ үнэхээр итгэмээргүй зүйл байлаа.
Харин Чү Фэний дэргэд зогсон, дөнгөж арван таван настай хүүгээ харж байсан Чү Юаний сэтгэл маш ээдрээтэй байв. Тэр өөртэйгөө харьцуулахад Чү Фэн илүү гэр бүлийн тэргүүлэгч шиг санагджээ.
Үгүй ээ. Зүгээр нэг гэр бүлийн тэргүүлэгч биш.
Чү Фэний үзүүлж буй сүр хүч жирийн нэг гэр бүлийн залуу эзний хэмжээнд огт байгаагүй. Энэ бол жинхэнэ хааны сүр хүч байв.
“Чүгийн гэр бүл нэлээд сүртэй бололтой. Та нар уулын бүсийг үнэхээр өөрсдийн Чүгийн гэр бүлийн ертөнц гэж бодож байна уу?”
“Та нар ч бас үнэхээр бүтэлгүй хүмүүс юм. Үс нь ч ургаагүй жаахан хүүхдийн өмнө өвдөг сөгдөж байна. Та нарт нэр төр гэж байна уу?”
Гэтэл яг тэр үед цээлхэн хоолой гэнэт цуурайтав. Тийш нь харвал нэгэн хэсэг хүн аажмаар тулааны талбай руу орж ирж байлаа. Ярьсан хүн нь нэлээд чийрэг төрхтэй хөгшин байв.
Орж ирсэн хүмүүсийг бүгд танив. Тэд уулын бүс дэх нэгэн хүч болох Догшин Барын Харуулын газарт харьяалагддаг хүмүүс байлаа. Харин чийрэг хөгшин нь уг харуулын газрын менежер бөгөөд хүн бүр түүнийг Менежер Лин гэж дууддаг байв.
Менежер Лин нь гаднын нэгэн гэр бүлээс гаралтай хүн байлаа. Тэр Сүнсний шатны 9-р түвшний хүчээрээ харьяа хүмүүсээ удирдан, янз бүрийн гэр бүлд бараа таваар зөөж өгснийхөө хариуд уулын бүсэд өөрийн гэсэн газар эзэмшдэг байв.
Гэвч Чүгийн гэр бүлтэй харьцуулахад Догшин Барын Харуулын газар нэг ангиллаар доогуур байлаа. Ердийн үед тэр Чүгийн гэр бүлд туйлын хүндэтгэлтэй ханддаг байсан. Гэсэн ч өнөөдөр ингэж зориглон ярьсан нь хүн бүрийг ихэд гайхшруулав.
“Новш минь. Ердөө гаднын нэгэн этгээд байж ийм үг хэлж зүрхэлдэг байна шүү. Амьдралаас залхсан бололтой.”
“Яг үнэн. Чүгийн гэр бүлд захирагдахгүй бол чи үхэл эрж байна гэсэн үг.”
Тэр агшинд Чүгийн гэр бүлийнхэн ам нээж амжаагүй байхад Чүгийн гэр бүлд бууж өгсөн янз бүрийн хүчнүүд түрүүлж уурлан тэсэрлээ. Тэд Догшин Барын Харуулын газрын хүмүүс рүү алах санаархлаар дүүрэн дайран очив.
Мэдээж, тэд Чүгийн гэр бүлээс сайн сэтгэгдэл авахыг хүсэж байлаа. Эцсийн эцэст уулын бүсийг Чүгийн гэр бүл нэгтгэх нь аль хэдийн тогтсон зүйл байв. Чү Фэн байгаа цагт Чүгийн гэр бүлийн ирээдүйн боломж хязгааргүй гэж хэлж болно. Энэ мөч бол Чүгийн гэр бүлийн гутлыг долоох хамгийн тохиромжтой үе байлаа.
Гэвч алах санаархлаар дүүрэн, өөр рүү нь дайран ирж буй олныг хараад Менежер Лин өчүүхэн ч айсангүй. Тэр халааснаасаа нэгэн захирах тэмдэг гарган өндөр өргөж, чангаар хэлэв.
“Надад Алтан-Нил ягаан Захирах Тэмдэг байна. Хэн намайг оролдож зүрхлэх вэ?”
“Юу? Алтан-Нил ягаан Захирах Тэмдэг гэнэ ээ?!”
Эдгээр үгийг сонсоод хүн бүр асар их цочирдов. Анх алах санаархлаар дүүрэн байсан хүмүүс тэр даруй алхмаа зогсоож, харцаа захирах тэмдэг дээр төвлөрүүллээ.
Тэдний харц онцын чухал биш мэт санагдаж болох ч царай нь тэр дороо цайж, өнгө нь хувирав. Тодорхойгүй айдас зүрхэнд нь урсан орж ирэв. Догшин Барын Харуулын газарт хор хүргэх бодол нь бүрмөсөн алга болох нь битгий хэл, зарим нь бүр ухарч эхэллээ.
Уулын бүсээс таван зуун бээрийн зайд Алтан-Нил ягаан хот хэмээх нэгэн хот байв. Тус хотын хүч нэлээд их бөгөөд мянган бээрийн радиуст орших бүх газар нутаг тэр хотын мэдэлд байлаа. Уг хот нь уулын бүсийн жинхэнэ захирагч байв.
Гэвч зай нь хол, уулын бүсэд нөөц баялаг тийм ч их байгаагүй учраас Алтан-Нил ягаан хот уулын бүсийг удирддаггүй байлаа. Тиймээс олон гэр бүл энд ноёрхож чадсан юм.
Харин Алтан-Нил ягаан Захирах Тэмдгийг зөвхөн Алтан-Нил ягаан хотын эзний итгэлт шадар хүмүүс л эзэмшдэг байв. Захирах тэмдгийг харсан нь хотын эзнийг харсантай адил бөгөөд хүн бүр заавал өвдөг сөгдөх ёстой байлаа.