Линь Миний хамгийн сүүлд очсон газар бол Улаан Агч Дуудлага худалдааны ордон байлаа.
Тэр нэг их найдлага тавиагүй. Үнэхээр бодсон ёсоор нь, тус ордны үзэсгэлэнт дуудлага худалдаач эмэгтэй өөрөө гарч ирэн түүнд татгалзсан хариу өгчээ.
Гэхдээ тэр бүсгүй Линь Минд арай шударга бус хандсан мэт санагдсан бололтой, хоёр зөвлөгөө өглөө.
Нэгдүгээрт, Бичээсийн холбоонд очиж үз.
Магадгүй тэд түүний тэмдгийн цааснуудыг цуглуулга, эсвэл сургалтын зорилгоор сонирхож мэднэ. Ер нь шавь түвшний бичээсийн тэмдэг амжилттай бүтэх нь ховор. Амжилтын хувь бага учраас тэр. Харин Линь Минд бүр дөрвүүлээ байгаа нь бүр ч сонин хэрэг байлаа.
Хоёрдугаарт, хотын төв талбайд очоод өөрөө зарж үзэж болно.
Линь Мин өмнө нь Бичээсийн холбоонд очиж байгаагүй.
Түүнд жинхэнэ Бичээсийн мастерын үнэмлэх байхгүй. Тэгээд ч өндөр түвшний Бичээсийн мастер байсан ч Линь Миний бичээс доторх нууцыг ойлгож чадахгүй байх магадлал өндөр.
Учир нь Тэнгэрийн Аз Хаант Улсын бичээсийн техник, Тэнгэрлэг Ороны бичээсийн техник хоёрын ялгаа дэндүү их байлаа.
Линь Миний хийж чадах цорын ганц зүйл нь хотын төв талбай руу очиж, тэмдгийн цааснуудаа тэнд зарж үзэх.
Гэхдээ боломжийн үнэ хүрэх нь бараг боломжгүй.
Хотын төв талбай хэдийгээр доод түвшний худалдааны бүс боловч засгийн газраас дэмждэг албан ёсны худалдааны төв байв. Энд төрөл бүрийн барааг даатган заруулж болно.
Худалдааны төв борлуулалтын таван хувийг авна.
Гэхдээ нэр хүнд нь сайн, хууртах аюул бага тул олон хүн ийм аргаар бараагаа заруулахыг сонгодог байлаа.
Энд бараа оруулах шалгуур харьцангуй нам.
Жинхэнэ бараа л байвал, хуурамч дууриамал биш бол ямар ч зүйлийг боломжийн үнээр зарж болно.
Линь Миний бичээсийн тэмдгүүд мэдээж жинхэнэ.
Үүнийг хэн ч үгүйсгэж чадахгүй.
Гэхдээ асуудал нь тэр ердөө шавь түвшний хүний бүтээл гэж тооцогдож байгаа учраас үнэ нь маш доогуур байв.
Худалдааны төвийн үнэлгээчин барааг нь үзсэний дараа тарган эр эхлэх үнийг зуун алтан лян гэж тогтоов.
Энэ тоог сонсоод Линь Мин хэсэг хэлэх үггүй болов.
Юу вэ энэ чинь?!
Бичээсийн материалд долоогоос найман зуун алтан лян зарцуулсан.
Гэтэл худалдааны төв тус бүрийг нь зуун алтан лянаар үнэлж байна.
Хэрэв бүгдийг нь зуун алтан лянаар зарвал Линь Мин ердөө дөрвөн зуун алтан лян л авна гэсэн үг!
— Зарах юм уу, үгүй юм уу?
Линь Мин шүдээ зуугаад хэлэв.
— Зарна. Хоёрыг нь заръя.
Сүүлийн үед Линь Мин бүх мөнгөө зарцуулчихсан.
Хэрэв Их Тунгалаг Асар өндөр цалин, сайн нөхцөл өгөөгүй бол тэр аль хэдийн гудамжинд өлсөж хэвтэх байсан биз.
Алдагдалтай ч гэсэн хоёрыг нь зарж тэвчиж болно.
Харин үлдсэн хоёрыг хэсэг хүлээе гэж бодов.
Сүүлийн хоёрыг тус бүр зуун алтан лянаар зарахад зүрх нь үнэхээр хүрсэнгүй.
— Хаягаа үлдээ.
Тарган үнэлгээчин хэлэв.
Худалдааны төв зөвхөн барааг даатган зарна.
Зөвхөн хэн нэгэн худалдаж авсны дараа л эзэнд нь мөнгийг нь өгдөг.
Линь Миний энэ хоёр бичээсийн тэмдэг зарагдана гэсэн баталгаа ч байхгүй байлаа.
Тарган үнэлгээчин үргэлжлүүлэн хэлэв.
— Доод түрээс нэг алтан лян. Дунд түрээс гурван алтан лян. Дээд түрээс таван алтан лян. Хугацаа нэг сар. Тэр хугацаанд бараа зарагдахгүй бол тавиураас буулгана. Түрээсийн мөнгө буцаагдахгүй.
Хараал ид! Үүнд хүртэл мөнгө хэрэгтэй гэж үү? Аз үнэхээр нохойн баас юм даа.
Линь Мин хэсэг бодлоо.
Дээд түрээс мэдээж хамгийн сайн байрлалтай.
Дараа нь дунд түрээс.
Харин доод түрээс нь хүмүүсийн нүдэнд бараг өртөхгүй харанхуй буланд байх нь ойлгомжтой.
Линь Мин халааснаасаа таван алтан лян гаргаж, гурвыг нь ширээн дээр тавилаа.
— Дунд түрээсээр тавья.
Ийм байдалд хүрнэ гэж хэн санах билээ?
Түүний бичээс эргэлзээгүй мастерын бүтээлээс дутахгүй.
Гэтэл одоо ердөө зуун алтан лянгаар зарагдах гэж байна.
Дээрээс нь таван хувийн шимтгэл, түрээсийн төлбөр төлнө.
Тэгээд хамгийн гол нь хүн худалдаж авах эсэх нь тодорхойгүй!
Линь Мин санаа алдлаа.
Нэр алдартай биш байна гэдэг үнэхээр хэцүү юм.
Тэр үлдсэн хоёр алтан лянаа халаасандаа буцааж хийгээд ёозгүй инээмсэглэв.
Ховор эм авч бясалгалаа ахиулах нь байтугай, хоолондоо хүргэх мөнгөтэй байвал их юм болжээ.
Эмгүй.
Шинэ материалгүй.
Линь Мин сайн анд Линь Шяодунаасаа мөнгө зээлэх хүсэл төрсөнгүй.
Тиймээс тэр Их Жөү ууланд үлдэж, Жинхэнэ Эх Хаосын Арга-аа бэлтгэл хийсээр байв.
Ингэж өдөр хоногууд нэг нэгээрээ өнгөрлөө.
Долоон өдөр аль хэдийн өнгөрөв.
Хотын төв талбайн худалдааны төв үргэлж хөл хөдөлгөөн ихтэй байдаг.
Нүдтэй хүмүүс энд ирж, үнэ нь буруу тогтоогдсон ховор бараа хайж үздэг.
Нуусан эрдэнэ олчихвол тэр мэдрэмж үнэхээр сайхан.
Гэвч ийм хүмүүс ихэвчлэн эмийн өвс, бичээсийн тэмдэг зэргийг сонирхдоггүй.
Учир нь чанарыг нь таних хэтэрхий хэцүү.
Тиймээс тэд ихэвчлэн ийм зүйлсийг алгасаад өнгөрдөг байлаа.
Ийм шалтгаанаар хэдэн зуу, хэдэн мянган худалдан авагч ирж явсан ч Линь Миний бичээсийн тэмдэг хоёр шилний завсар тайван хэвтсээр байв.
Хэн ч асуусангүй.
Гэвч өнөөдөр өндөр, бадриун биетэй нэгэн эр худалдааны төвд алхаж орж ирлээ.
Дээд бие нь өргөн, булчин шөрмөс нь бүдүүн, барзгар хатуу төрхтэй.
Харахад л бусдыг сүрдүүлэм хүн байв.
Нуруундаа дөрвөн тохой урт сэлэм үүрсэн бөгөөд бар мэт омогтой алхана.
Түүний харц хүйтэн.
Биеэр нь сорви сүлжилджээ.
Тоо томшгүй амьдрал, үхлийн мөчийг туулсан хүн гэдэг нь илт.
Энэ бол жинхэнэ алуурчин.
Тулааны ордонд бэлтгэл хийдэг жаахан хөвгүүд түүний ауртай харьцуулахын аргагүй.
Энэ хүнийг хармагцаа тарган үнэлгээчин өөрийн эрхгүй агшив.
Энэ хүн Бие бэхжүүлэх түвшний тавдугаар шаттай!
Яс бэхжүүлэх шатны оргилд хүрсэн хүчтэн!
Тэр Судас нягтруулах шатанд хүрэхэд ердөө ганц алхам дутуу.
Гэвч энэ ганц алхмыг олон хүн насан туршдаа давж чаддаггүй.
— Эрхэм үйлчлүүлэгч юу авахыг хүсэж байна вэ?
Тарган үнэлгээчин босож угтав.
Эр дуугарсангүй.
Зөвхөн эргэн тойрноо ажина.
Үнэлгээчин ч ухаалгаар чимээгүй болов.
Эр дэлгүүрийн бараануудыг тойруулан харсан ч юу ч сонирхлыг нь татсангүй.
Гэтэл гэнэт тэр шилэн завсар хавчуулсан хоёр шаргал цаас руу заалаа.
— Энэ бичээсийн тэмдэг үү?
— Тийм ээ.
— Зуун алтан лян гэж үү?
Эр дуу хоолойдоо үл мэдэг гайхшралтай хэлэв.
Ердийн бичээсийн тэмдэг мянган алтан лянаас дээш үнэтэй байдаг.
Зуун алтан лян гэдэг үнэхээр хямд.
Дэлгүүрийн эзэн үнэнээр нь хэлэв.
— Энэ бол Бичээсийн шавийн бүтээл. Бүтээгчийн бясалгалын түвшин ердөө Бие бэхжүүлэх түвшний гуравдугаар шат. Нэмэх хүч нь хамгийн ихдээ арван хувь орчим байх болов уу.
— Арван хувь...
Эр хөмсгөө зангидав.
Үнэхээр бага тоо.
Гэвч яах аргагүй тэр мянга гаруй алтан лянгийн бичээсийн тэмдэг авч чадахгүй.
Энэ баатрын нэрийг Тэ Фэн гэдэг.
Тэр энгийн гаралтай.
Орлого нь цэргийн ангиас олгодог цалин дээр тогтдог.
Өндөр настай эцэг эхээ тэжээхээс гадна өөрийн эмийн хэрэгцээг хангах ёстой.
Тиймээс их хэмжээний алт зарцуулж чадахгүй.
Мянган алтан лян байтугай, зуун алтан лян ч түүнд хүнд ачаа байлаа.
Сарын өмнө Тэ Фэн цэрэгт хамт дайнд мордож, дайсны удирдагчийн толгойг авсан.
Тэр дайсны удирдагч ч мөн Яс бэхжүүлэх шатанд байсан.
Тэ Фэн түүнээс сэлмийг нь олзлон авчээ.
Тэр сэлэм бол хүний зэрэглэлийн эрдэнэс байлаа.
Цэрэгт байдаг дүрмээр бол дайнаас олсон эрдэнэс өөрийнх нь өмч болно.
Ингэж Тэ Фэн нэгэн эрдэнэт сэлэмтэй болсон юм.
Гэвч сэлэм гэмтсэн байсан.
Үзүүр нь хугарчээ.
Ийм дутуу эрдэнэс бүрэн хүчээ гаргаж чаддаггүй.
Тулаанч сүнсний хүчээ зэвсэгт төвлөрүүлэх үед сэлэм бүрэн биш учраас тулааны чадал нь мөн буурна.
Үүнээс гадна Тэ Фэн тэр сэлэм дээр бичээсийн тэмдэг байхгүйд сэтгэл дундуур байлаа.
Тиймээс хүч нь бүр нэг шат доогуур санагдана.
Тэ Фэн сэлэм дээрээ бичээс сийлүүлэх тухай өмнө нь бодож байсангүй.
Учир нь тэр өндөр үнийг төлж чадахгүй.
Дээрээс нь сэлэм өөрөө гэмтэлтэй тул ийм бичээсийн тэмдэг тавихад хүртэл үнэ цэнгүй гэж хэлж болно.
Гэвч одоо энэ шавь түвшний бичээсийн тэмдгийг хараад түүний сэтгэл хөдөлж эхлэв.
Ерөнхийдөө зэвсгийн хүчийг гучин хувиар нэмдэг тэмдэг мянга таван зуун алтан лян орчим үнэтэй.
Харин энэ нь ердөө арван хувь нэмнэ.
Тиймээс үнэ нь зуун алтан лян.
Үнэ, үр нөлөөний харьцаа муугүй.
Хамгийн чухал нь тэр үүнийг авч чадна!
Маргааш цэргийн тулааны тэмцээний гуравдугаар шат эхэлнэ.
Дараагийн өрсөлдөгч нь нэлээд хэцүү хүн.
Хэрэв сэлмийн хүчээ өчүүхэн ч нэмэгдүүлж чадвал ялах магадлал нь хавьгүй өснө.
Цэргийн тулааны тэмцээнд гучаас доош насны бүх тулаанч оролцох ёстой.
Хэрэв сайн амжилт гаргавал их шагнал авна.
Бүр цэргийн зэрэг дэвшиж ч мэднэ.
Тэ Фэний олон жилийн цэргийн гавьяа аль хэдийн хуримтлагдсан.
Хэрэв энэ удаа сайн амжилт үзүүлбэл магадгүй арван мянган цэрэг захирах жанжин болж дэвших ч боломжтой.
Түүнээс гадна тэр шагналыг хүсэж байлаа.
Арван жилийн өмнө түүний эх тулааны бэлтгэлийг нь үргэлжлүүлэхэд туслахын тулд эмийн өвс түүхээр явж, хавцлаас унан хоёр хөлөө хугалжээ.
Тэр цагаас хойш орноос босож чадаагүй.
Тэ Фэн тэнгэрт тангарагласан.
Ээждээ ховор эм болох Хар Хаш Тос авч өгнө гэж.
Хар Хаш Тос нь зөв хэрэглэвэл хугарсан ясыг эдгээх чадвартай.
Түүнтэй бол эхийнх нь хоёр хөлийг эмчилж, дахин алхуулах боломжтой.
Гэвч энэ ховор эмийн үнэ таван мянган алтан лян.
Одоогийн түүнд бол төсөөлөхийн аргагүй тоо.
Иймээс Тэ Фэн ялалтыг өөрийн гараар атгах ёстой.
Маргааш тэмцээний гурав дахь өдөр.
Улсын хамгийн эрхэм хүн болох Маршал Цинь Шяо өөрөө хүрэлцэн ирнэ.
Ийм том боломжийн өмнө тэр ялагдаж болохгүй!
Гэр бүлийнхээ төлөө.
Эхийнхээ төлөө!
Тэ Фэн шүдээ зуугаад дэлгүүрийн эзэнд хэлэв.
— Энэ бичээсийн тэмдгийг би авъя.
________________________________________
— Боломжгүй! Яаж яваад чи ерэн таван алтан лян буцаагаад олчихов оо?
Линь Шяодун Линь Миний гар дахь мөнгөн дэвсгэртийг хараад итгэж чадсангүй.
Тэр дотроо бодож буйгаа хэлж чадсангүй.
Ямар өрөвдмөөр тэнэг хүн ерэн таван алтан лян өгч нэг ширхэг муу цаас худалдаж авдаг байна аа?
— Ерэн хоёр алтан лян.
Линь Мин хэлэв.
Хотын төв талбайн худалдааны төв мөнгө шилжүүлэхдээ хурдан ажээ.
Худалдан авалт хийгдсэний дараагийн өдөр л Линь Минд ашгийг нь өгсөн.
Анх зуун алтан лян байсан.
Таван хувийн шимтгэл, гурван алтан лянгийн түрээсийг хасаад ерэн хоёр алтан лян үлджээ.
Доод тал нь мянган алтан лян хүрэх ёстой бичээсийн тэмдэг ердөө ерэн хоёрт зарагдав.
Линь Минд ч гэсэн худалдан авсан хүн маш их ашиг олсон нь үнэхээр гайхалтай санагдаж байлаа.
Гэхдээ тэд эрсдэл хүлээсэн нь ч үнэн.
Ерэн алтан лян ховор эм авахад хүрэхгүй.
Зөвхөн шарх эдгээх энгийн эм авахад л хангалттай.
Линь Мин мөрөө хавчаад эмийн дэлгүүр рүү материал хайхаар явлаа.
Гэвч тэр энэ үед цэргийн сургалтын талбай дээр сүр жавхлантай, асар том тулааны тэмцээн болж байгааг огт мэдсэнгүй.
Цэргийн тулаанчдын их чуулган эхэлж байлаа.
________________________________________
Арван Лийн талбайд, халуун наран дор хүнд төмөр хуяг өмссөн арван мянган цэрэг нягт дөрвөлжин жагсаал болон зогсоно.
Тэдэнд ойртох төдийд дайны аура нүүр өөд цохих мэт.
Хүн өөрийгөө эртний тулааны талбарт живж, үхлийн бурхан морин дэл дээр давхин ирж буй мэт мэдрэнэ.
Тэд бол Тэнгэрийн Аз Хаант Улсын шилдэг дайчид.
Санамсаргүй нэгийг нь сонгосон ч арван энгийн дайчинтай тулалдана гэвэл хошигнол биш.
Эдгээр цэргүүдийн эсрэг талд эгнүүлэн зассан суудлууд байлаа.
Төв хэсэгт нь алтан хуяг өмссөн нэгэн эр сууж байв.
Хэдийгээр чамархайн өтгөн үс нь аль хэдийн бууралтаж эхэлсэн ч төрх нь цог золбоотой, харц нь шонхор мэт хурц.
Түүнээс хязгааргүй хүч мэдрэгдэнэ.
Баатруудын дундах баатар.
Энэ бол наян жилийн өмнө Дорнын Нар Улсыг бут цохисон, Тэнгэрийн Аз Хаант Улсын Маршал Цинь Шяо байлаа.
Тэр өөрөө энд ирсэн нь энэ тэмцээн ямар чухал болохыг харуулж байв.
Цинь гэр бүл ч мөн хүрэлцэн иржээ.
Тэдний дунд Цинь Шинсюань болон түүний багш Му И гуай байлаа.
Му И аль хэдийн зуун настай.
Түүний бясалгал Хоутянь түвшний дунд шатанд хүрсэн.
Тэр бол Тэнгэрийн Аз Хаант Улсын хамгийн дээд мастеруудын нэг.
Мөн Бичээсийн мастер.
Тэнгэрийн Аз Хаант Улсын хаан хүртэл түүнд хүндэтгэлтэй хандахаас өөр аргагүй.
Цинь гэр бүлээс гадна хэдэн мянган цэргийн түшмэл ч цугласан байлаа.