Бүтэн өдрийн турш Линь Мин хоёр Дуудлага худалдааны ордон, нэг үзэсгэлэн худалдаа, мөн нэр хүндтэй гэр бүлүүдийн байгуулсан таван эрдэнэсийн худалдааны асраар оржээ.
Гэвч худалдан авагч олдсонгүй.
Их Тунгалаг Асарт буцаж ирээд Линь Мин аяархан санаа алдлаа.
Хэдхэн бичээс зарах ийм хэцүү байна гэж тэр огт бодоогүй.
Гэхдээ энэ бол ердөө жижиг саад.
Түүнийг дорд үзсэн үг, доог тохуу Линь Миний сэтгэлд огт нөлөөлсөнгүй.
Тулааны урлаг бясалгаж байхдаа туулсан зовлон, шаналал нь энэ мэт сэтгэлийн дарамтаас хэд дахин хүнд байсан.
Жу Янь Лань Юнюэгээр түүнийг хатгаж, ядуу гэр бүлтэй, бясалгалын түвшин доогуур гэж доромжлоход хүртэл Линь Миний тулааны зүрх ганхаагүй.
Тэр тэмдгийн цааснуудаа хурааж тавиад Жинхэнэ Эх Хаосын Арга-аа бясалгаж эхлэв.
Энэ сард тэр өдөр бүр бичээсийн техник дээр дадлага хийсэн ч Жинхэнэ Эх Хаосын Арга-аа бясалгах цагийг заавал гаргаж байлаа.
Одоо түүний уйгагүй хөдөлмөрийн үр дүнд Жинхэнэ Эх Хаосын Арга-ын эхний түвшин бүрэн дуусжээ.
Түүний тулааны бясалгал ч Бие бэхжүүлэх түвшний нэгдүгээр шатны оргилд хүрсэн байв.
Есөн чулууны хүч.
Төмөр модыг бут цохих нударга.
Энэ бол Бие бэхжүүлэх түвшний нэгдүгээр шат, Хүч бэлтгэх шатны оргилд хүрснийг илтгэнэ.
Есөн чулуу гэдэг есөн зуун жинтэй тэнцэнэ.
Энэ нь Бие бэхжүүлэх түвшний нэгдүгээр шатны дээд хязгаар.
Гэвч үнэндээ Линь Миний одоогийн хүч мянган жингээс огт дутахгүй байлаа.
Энэ бол Хаосын Дээд Меридианы Арга-ын нөлөө.
Түүгээр ч зогсохгүй түүний хүч өдөр бүр нэмэгдсээр байв.
Гэвч Линь Мин одоо хүртэл Бие бэхжүүлэх түвшний нэгдүгээр шатанд гацсан хэвээр байлаа.
Жинхэнэ Эх Хаосын Арга-аар сүнсний хүчээ эргэлдүүлсний дараа Линь Мин ясны бүтцийг ойлгох бэлтгэлдээ төвлөрөв.
Түүний яс салгах ур чадвар аль хэдийн маш өндөр түвшинд хүрсэн байлаа.
Хоёрдугаар түвшний Хэрцгий араатан ч түүний бэлтгэлийн шаардлагыг хангахаа больжээ.
Харамсалтай нь Их Тунгалаг Асарт хүртэл гуравдугаар түвшний Хэрцгий араатан маш ховор.
Линь Мин тийм ховор араатнуудаар бэлтгэл хийхийг хүссэн ч боломжгүй байв.
Тиймээс тэр өөр нэг арга бодож оллоо.
Хутганы ирээр биш, харин хутганы хавтгай нуруугаар яс салгах!
Ердийн үед яс салгадаг хүн хамгийн хурц хутга, эсвэл бүр сүх зэрэг хурц багаж ашигладаг.
Хоёрдугаар түвшний Хэрцгий араатныг бүрэн хэсэглэхэд заримдаа бүтэн өдөр ч шаардлагатай.
Гэтэл Линь Мин зузаан хутганы нуруугаар яс салгаж эхлэв.
Энэ бол утгагүй хэцүү, бараг боломжгүй зүйл.
Хутга нь яг л хатуу чулуу руу шигдэж буй мэт мэдрэгдэнэ.
Инч бүрийг салгахын тулд асар их хүч, тэсвэр шаардагдана.
Ингэснээр Линь Мин өөрийн биеийн хүчийг байнга туйлын хязгаарт нь хүргэж, ур чадвараа ч зэрэг сайжруулж байв.
Өмнө нь хоёрдугаар түвшний Хэрцгий араатныг бүрэн яслахад нэг аяга будаа идэхээс ч бага хугацаа ордог байсан.
Харин одоо хоёр цаг ч хангалтгүй болов.
Дуусах үед нь тэр бүх биеэрээ хөлсөнд норсон байдаг.
Аз болоход үр дүн нь сайн байлаа.
Тэр өмнөх шигээ махыг цэвэрхэн, жигд хэрчиж чадсан хэвээр.
Хэрэв Их Тунгалаг Асарын хүмүүс Линь Минийг хоёрдугаар түвшний Хэрцгий араатныг хутганы нуруугаар ясалж байгааг мэдвэл ганц Линь Минийг эмнэлэгт үзүүлэх биш, өөрсдөө ч эмнэлэгт хэвтэх байх.
Бүтэн шөнө бэлтгэл хийсний дараа Линь Мин ясандаа тултал ядарчээ.
Тэр бичээсийн асуудлыг бүрэн мартаж, шууд унтаад өгөв.
________________________________________
Гүн нойрссон нэг шөнийн дараа Линь Мин үүр цайхаас өмнө сэрэв.
Тэр Их Жөү уулсын нууц газартаа очиж тулааны урлагаа бэлтгэхээр явлаа.
Цохилт дараалан буух тусам нар аажмаар тэнгэрт мандаж эхлэв.
Яг тэр үед нэгэн залуу ой дундаас гарч ирлээ.
Тэр өндөр, эрүүл чийрэг биетэй, цагаан хувцас өмссөн байв.
— Ах Линь, чи өчигдөр яагаад надаас бичээсийн тэмдэг хаана зардаг гэж асуусан юм бэ? Чи үнэхээр хэдийг хийчихсэн юм уу?
Энэ залуу бол мэдээж Линь Шяодун.
Өчигдөр энэ үеэр Линь Мин түүнээс асуухад тэр нэг их бодолгүй хариулсан.
Гэвч дараа нь сайн бодох тусам Линь Мин бичээс бүтээсэн байх ямар ч боломжгүй гэдгийг ойлгожээ.
Линь Шяодун бичээсийн талаар гүн мэдлэггүй ч Линь Мин бүрэн бичээсийн тэмдэг бүтээх боломжгүй гэдгийг мэдэж байв.
Магадгүй муу, эсвэл дутуу дулимаг бүтээгдэхүүн байх.
Хэрэв тийм зүйл аваад үзэсгэлэн худалдаанд зарах гэж очсон бол худалдаачид түүнийг луйварчин гэж бодоод зодож ч мэднэ.
Линь Мин үл ялиг инээмсэглээд толгой дохив.
— Хэдийг хийсэн.
Линь Шяодуны зүрх чангарлаа.
— Тэгээд зарах гэж аваачсан уу?
— Мм. Гэхдээ нэгийг ч зарж чадсангүй.
Зарагдаагүй нь мэдээж гэж Линь Шяодун бодов.
Тэр худалдаачид тэнэг хүмүүс биш шүү дээ.
Линь Шяодун найзыгаа санаа зовсон харцаар шинжив.
Түүний жижигхэн нүд түгшүүрээр дүүрч, асуув.
— Ах Линь, чи зодуулаагүй биз дээ?
Линь Мин хэсэг хэлэх үггүй болов.
Энэ дүүгийнх нь төсөөлөл үнэхээр хэтэрхий баялаг юм.
Тэр тэсгэлгүй инээгээд Линь Шяодуны мөрөн дээр алгадав.
— Би үнэхээр бичээсийн тэмдгүүд хийсэн. Би ямар луйварчин биш. Яагаад зодуулах ёстой гэж?
Ингэж хэлээд тэр сүүлийн нэг сарын турш зовж байж хийсэн дөрвөн тэмдгийн цаасаа гаргаж, Линь Шяодунд үзүүлэв.
Тэр найзыгаа өөрт нь санаа зовохыг хүссэнгүй.
Гэвч Линь Шяодун тэдгээр дөрвөн тэмдгийн цаасыг хармагцаа нүүр нь айсандаа хөшив.
Эдгээр тэмдгийн цаасны гаднах байдал үнэхээр...
Харахад хэцүү байлаа!
Тэр Линь Миний бичээсийг хоёрдугаар зэрэглэлийн, эсвэл бүр гологдол байж магадгүй гэж бодсон.
Гэвч ийм байна гэж санаагүй.
Цаас нь өтгөн шаргал өнгөтэй.
Харахад олон удаа хэрэглэсэн муу цаас шиг.
Ийм юм худалдаж авах хүн бол тэнэг л байх.
Линь Шяодун өмнө нь Бичээсийн мастеруудын тэмдгийн цаасыг хэд хэд харж байсан.
Тэдгээр нь үргэлж цэвэрхэн, гэрэл цацарсан, өнгө нь гялалзсан байдаг.
Линь Шяодуны царай яг муудсан зутан идчихсэн мэт болов.
Тэр эвгүйхэн хуурай инээмсэглэл гаргав.
Ах минь, хайрт ах минь!
Тэр Линь Минийг ичээх зориг хүрсэнгүй.
Магадгүй Линь Мин өөрөө ч шаналж байгаа байх.
Тэр зөвхөн хэдэн зуун алтан лянгийн материал ийм олон удаа ашигласан муу цаас болж хувирсан гэж бодоод зүрх нь өвдөв.
Энэ үнэхээр мөнгөний гарз байлаа!
Линь Мин Линь Шяодуны царай өөрчлөгдөхийг анзаарч, түүний юу бодож байгааг таамаглав.
Тэр зүгээр л тэмдгийн цааснуудаа хураалаа.
Үүнийг Линь Шяодунд ойлгогдохоор тайлбарлах арга үнэхээр байсангүй.
— Ах Линь, би нэг юм хэлэхэд, чиний авьяас, хичээл зүтгэлээр чи эрт орой хэзээ нэгэн цагт Судас нягтруулах шатанд хүрнэ. Яагаад заавал ийм зүйлээр оролдоод байгаа юм бэ?
Линь Шяодун энэ удаа зөөлөн аргаар ятгахаар шийдэв.
Шууд хориглох арга нь нэмэр болоогүй шүү дээ.
Линь Мин инээмсэглээд чимээгүй болов.
Линь Шяодуны хэлсэн буруу биш.
Хэрэв бичээсийн техник оролдохгүй байсан ч Линь Мин нэг өдөр Судас нягтруулах шатанд хүрэх нь цаг хугацааны асуудал.
Хоутянь түвшин, бүр домог мэт яригддаг Шяньтянь түвшин ч түүнд тийм хэцүү биш байж мэднэ.
Гэвч тулааны зам бол өдөр бүрийн тэмцэл.
Цаг хугацаа хэнийг ч хүлээдэггүй.
Хэрэв залуудаа бясалгалаа аль болох хурдан ахиулахгүй бол нас нэмэгдэх тусам зам улам хэцүү болно.
Хэрэв онцгой эм, шидэт эд зүйл ашиглахгүй, зөвхөн өөрийн уйгагүй хөдөлмөрт найдвал суурь бат байж болох ч асар их цаг зарцуулна.
Харин Линь Минд тийм их цаг байхгүй.
Тиймээс тэр бичээсийн техникээр мөнгө олж, авч болох бүх товчилсон замыг ашиглах хэрэгтэй байв.
Тэр хэлэв.
— Шяодун, чи эхлээд буц. Надад бас хийх зүйл байна.
— Хийх зүйл ээ? Ах Линь, чи эдгээр тэмдгийн цаасаа зарах гэж байгаа юм биш биз?
Линь Мин инээгээд хэлэв.
— Хэт санаа зовох хэрэггүй. Би нөхцөл байдлаа мэдэж байгаа.
Ингэж хэлэх зуураа Линь Мин аль хэдийн хэдэн арван метр холдсон байлаа.
— Хараал ид!
Гэж Линь Шяодун Линь Мин алга болохыг араас нь хараад хараан зогсов.
Тэр Линь Мин нэгэнт шийдсэн бол өөрчилж чадахгүйг мэдэж байлаа.
Ах минь, хайрт ах минь, болгоомжтой байгаарай!
Линь Мин үнэхээр хатуу хүсэл зориг, өндөр тэмүүлэлтэй хүн.
Гэвч зарим зүйл тэнгэрийн эрхэнд ч багтдаггүй...
________________________________________
Тэнгэрийн Аз хотод олон дэлгүүр байдаг ч бичээсийн тэмдэг зарах эрхтэй газар тийм ч олон биш.
Дуудлага худалдааны ордон, үзэсгэлэн худалдаануудыг нийлүүлээд нийтдээ гуч хүрэхгүй.
Тэдгээрийн ихэнхээр Линь Мин аль хэдийн орсон.
Гэвч бүгдээрээ түүнд ямар ч нүүр өгөлгүй татгалзсан.
Шалтгаан нь ганц.
Тэр ердөө шавь түвшний хүн.
Шавь хүн хааяа азаар бүрэн бүтэн бүтээгдэхүүн бүтээж болох ч ийм эргэлзээтэй зүйл дээр хэн ч үнэт зэвсгээ туршиж үрэхийг хүсэхгүй.
Энэ саад Линь Миний урамыг бага зэрэг хугалсан ч түүнийг ганхуулсангүй.
Тэр зүрхэндээ нэг зүйлийг мэдэж байлаа.
Өөрт нь зөвхөн жаахан цаг хэрэгтэй.
Цаг нь ирэхэд хөдөлмөрийнхөө үр дүнг заавал харна.
— Чи энэ бичээсээ манайд даатган заруулах гээд байгаа юм уу? Тоглоод байна уу, жаал аа? Ийм бага залуугаасаа ийм шударга бус юм хийх гээд байдаг. Үүнийг чинь ерөөсөө зарж болохгүй. Яв, яв. Миний ажилд битгий саад бол. Зам таглаад байна.
Зуун Эрдэнийн Танхимын дэлгүүрийн эзэн тэвчээргүйхэн гараа савлав.
Хувийн дэлгүүрийн эзэд ер нь мэргэжлийн Дуудлага худалдааны ордныхноос илүү муухай ааштай байдаг.
Линь Мин үүнийг зүрхэндээ хүлээж авсангүй.
Гэвч эргэх мөчид танил царай олж харав.
Тэр бол туйлын үзэсгэлэнтэй царай.
Гэхдээ Линь Мины харахыг хүсдэггүй царай байлаа.
Түүнээс холгүй цайвар шаргал даашинз өмссөн хоёр охин зогсож байв.
Тэдний нэг нь хэдэн сарын өмнө амласан уулзалтаа тасалж, Жу Яньтай хамт Долоон Гүн Ухааны Тулааны Ордон руу явсан Лань Юнюэ байлаа.
Лань Юнюэ ч дөнгөж ирсэн байв.
Тэр Линь Миний гар дахь болхи харагдах дөрвөн тэмдгийн цаас руу харж, дэлгүүрийн эзний сая хэлсэн үгийг бодоод царай нь өөрчлөгдөв.
Лань Юнюэ бичээсийн тэмдгийн цаас урьд нь харж байгаагүй.
Гэхдээ харж байсан ч Линь Миний гарт буй энэ бүдүүлэг цааснуудыг домогт бичээсийн тэмдэгтэй холбож бодохгүй байсан биз.
Тэр Линь Минийг жижиг бараа дамлаж зарж байгаа юм байна гэж таамаглав.
Зарим барааны үнэ өндөр биш.
Хүмүүс ийм зүйлийг хямдаар аваад, энгийн доод зах дээр арай өндөр үнээр зарж зөрүү ашиг олдог.
Ийм ажил ашиг багатай.
Түүнээс гадна нэр төртэй ажил гэж хэлэхэд хэцүү.
Дээрээс нь...
Линь Миний гэр бүл баян биш.
Тэр тулааны бясалгалын зардал, өдөр тутмын амьжиргаагаа давхар даах ёстой.
Сүүлийн үед мөнгөөр дутагдаж, арга буюу юугаар ч болов оролдох болсон байх...
Ингэж бодоод Лань Юнюэ аяархан санаа алдлаа.
Энэ нөхцөлд юу хэлэх ёстойгоо тэр мэдсэнгүй.
Ямар нэг үг хэлбэл Линь Миний нэр төрийг сэвтээж мэднэ.
Гэхдээ хараагүй мэт дүр эсгэж ч болохгүй.
Энэ үед дэлгүүрийн эзэн Лань Юнюэг харжээ.
Түүний муухай царай тэр даруй инээмсэглэлээр дүүрэв.
Саяныхаасаа огт өөр хүн болсон мэт.
— Энэ залуу хатагтай юуг сонирхож байна вэ? Өчигдөр авсан сэлэм тань хэрэглэхэд тохиромжтой байв уу? Өө тийм, өчигдөр таныг дагаж ирсэн залуу ноён яасан бэ? Хамт ирсэнгүй юу? Харагдахгүй байна.
Дэлгүүрийн эзний хэлсэн “залуу ноён” нь мэдээж Жу Янийг хэлж байв.
Түүний нүүрэн дээрх инээмсэглэлийг хараад Линь Мин ч ойлголоо.
Өнгөрсөн удаа Жу Янь Лань Юнюэтэй хамт энд ирэхэд энэ дэлгүүрийн эзэн багагүй ашиг олсон бололтой.
Лань Юнюэ дэлгүүрийн эзэн яг энэ үед Жу Янийг дурдана гэж бодсонгүй.
Уур амьсгал улам эвгүй, түгшүүртэй болов.
Тэр Жу Яньтай юу ч болоогүй гэж тайлбарламаар байлаа.
Гэвч үг нь аман дээрээ ирээд гацав.
Царай нь цайж, тэр өөрийгөө хүчлэн тэвчлээ.
Тэр одоо жаахан охин биш.
Зарим зүйлийг тодорхой ойлгох ёстой.
Эрт орой хэзээ нэгэн цагт тэр Жу гэр бүлд орно.
Хэдийгээр тэр Жу Яньд дуртай биш ч өөрийн зорилгын төлөө хувь тавиландаа бууж өгч, урвалтын замыг сонгосон.
Хэсэг эвгүй чимээгүй байсны дараа Лань Юнюэ нам дуугаар асуув.
— Удаан уулзсангүй... чи сайн байгаа юу?
— Сайн.
Линь Мин тайвнаар хариулав.
Өнгөрсөн зүйл өнгөрсөн.
Тэр энэ бүхэнтэй дахин зууралдахыг хүссэнгүй.
Сайн гэж үү?
Хэрэв үнэхээр сайн байсан бол энд яагаад ийм байдалтай зогсож байгаа юм бэ?
Арван тавтай хүү бясалгалын зовлонг тэвчиж, амьжиргаандаа санаа зовж, бусдын доромжлолыг сонсож явна.
Энэ үнэхээр “сайн” гэж үү?
Лань Юнюэ Линь Миний зөрүүд занг мэднэ.
Гэвч түүнийг ийм байдалтай хараад тэсэлгүй хэлэв.
— Чи... буцах талаар бодож үзээгүй юу?
— Буцах аа? Хаашаа буцна гэж? Ха-ха, чи намайг тулааны урлагаа орхи гэж хэлж байна уу?
— Би тэгж хэлээгүй. Би зөвхөн тулааны бясалгал биед аюултай гэж хэлж байна. Хэрэв эм авах хангалттай мөнгөгүй бол хүн амархан нөхөж баршгүй гэмтэл авдаг...
Лань Юнюэ санаа алдаад, харц нь Линь Миний гар дахь тэмдгийн цаасан дээр тусав.
— Жижиг бараа дамлаж олсон мөнгө тулааны бясалгалын хэрэгцээг хангаж чадахгүй. Чи одоохондоо ямар нэгэн асуудалд ороогүй байх гэж найдаж байна... Чи миний үгийг сонсохыг хүсэхгүй гэдгийг би мэднэ. Гэхдээ би ирээдүйд чамайг орон дээр хэвтэхээс өөр юу ч хийж чадахгүй болно гэж бодохыг хүсэхгүй байна.
Түүний чин сэтгэлийн үгийг сонсоод Линь Мин инээмсэглэв.
— Зөвлөгөө өгсөнд баярлалаа. Гэхдээ би бууж өгөхгүй. Хэзээ ч бууж өгөхгүй.
Тэр гараа өргөн, тэмдгийн цаасан дээрх үзэсгэлэнтэй дүрэлзэх дөлний хээг заав.
— Тулаанчийн зам энэ дөлтэй адил. Тулааны урлаг бясалгана гэдэг өвдөлт авчирна. Аюул тоо томшгүй. Зам нь саад бэрхшээлээр дүүрэн. Энэ замаар алхсан хүн бүр нэг өдөр үнс болон шатаж мэднэ. Гэвч жинхэнэ тулаанч тэр үнснээс дахин төрдөг. Хэрэв би өчүүхэн, сул дорой эрвээхэй байсан ч эргэлзэлгүй дөл рүү ниснэ. Би хувь тавилантайгаа тэмцэж, саяд ганц тохиох боломжийг булааж авна. Өөрийн дахин төрөлтийг туулж, галт шувуу болон мандахын төлөө. Тэгээд одоо бол, би аль хэдийн эрвээхэй биш болсон...
Линь Мин эдгээр үгийг үл ялиг инээмсэглэлтэй хэлэв.
Тэр тэмдгийн цааснуудаа хураагаад чимээгүйхэн эргэн явлаа.
Зөвхөн ганцаардмал атлаа бардам нурууных нь дүрс үлдэв.
Линь Мин Зуун Эрдэнийн Танхимаас дөл рүү нисэх эрвээхэй мэт гарч одлоо.
Энэ бол түүний тулааны зүрх.
Энэ бол түүний Дао.
Тэр дахин төрөлтөд хүрэх тэр өдөр хүртэл тууштай явна.
Тэр тэнгэр өөд хөөрөх тэр мөч иртэл хэзээ ч амрахгүй.