Тулааны ертөнц

30-р анги

30-р анги — Генералын хүүг зодсон нь

Сонсох

Линь Мин “гурван сар” гэж дурдмагц Ван Игаогийн уур гал шиг дүрэлзэв.

Энэ бол түүний амьдралдаа амссан хамгийн том доромжлол байлаа.

— Юугаа хүлээгээд байгаа юм?! Дайр! Дараа нь би та нартай тооцоо бодохыг хүсээд байна уу?!

Ван Игаог дагаж явдаг энэ бүлэг дагуулуудын дунд эрчүүдийг дээрэлхэж, эмэгтэйчүүдэд төвөг уддаг өөдгүй этгээдүүд олон байв.

Ван Игао бол тэдний дээрээс дэлгэсэн хамгаалалтын шүхэр.

Хэрэв Ван Игао тэднийг хаячихвал хамгаалалтгүй болохоос гадна өмнө нь өшөө хорсол тээж явсан хүмүүс гарч ирээд, тэдний бүх бузар хэргийг ухаж гаргах нь гарцаагүй.

Тэгвэл тэдэнд Тэнгэрийн Аз хотод амьдрах газар үлдэхгүй.

Үүнийг бодоод тэр хүмүүс шүдээ зууж, аргагүй зориг гаргалаа.

Гэхдээ тэд үнэхээр дайрах зориггүй байв.

Зүгээр л цохилт амсахаар урагш дайрч буй мэт харагдана.

Линь Миний нүд хүйтэн байлаа.

Тэр баруун хөлөөрөө газарт хэвтэх жадыг өшиглөн өргөж, гараараа бат атгав.

Дараа нь урагш дайрах бүлэг хүмүүс рүү савлаа.

Түүний жад нэг удаа хөдлөх бүрд яг л тахиа шүүрдэж буй мэт байв.

Савалт бүрээр тав зургаан хүн агаарт хийснэ.

Удалгүй гаслан, ёолох дуу агаарт тархав.

Эдгээр сул дорой амьтад үнэхээр өрөвдөлтэй байлаа.

Газар унамагцаа л өвдөж байна хэмээн гиншиж эхэлнэ.

Үүнийг хараад Линь Мин хэлэх үггүй болов.

Тэр зүгээр л хөнгөхөн шүүрдсэн төдий.

Хүчнийхээ дөрөвний нэгийг ч ашиглаагүй.

Ингэтлээ өвдөх ёсгүй баймаар.

Хэдийгээр эдгээр өчүүхэн тэнэгүүд бүгд будааны шуудай шиг сул дорой, дээрээс нь жүжиглэж байсан ч Линь Мин нэг савалтаар долоо найман хүнийг унагаж буй дүр зураг эргэн тойрныхныг цочирдуулав.

Хүмүүс түүн рүү улам ихээр цугларч эхэллээ.

Нүд ирмэхийн зуур талбай дээр ганц Ван Игао л үлдэв.

Тэр айж сандран арагш ухарч эхлэв.

Линь Мин өөр рүү нь алхаж ирэхийг хараад гаднаа догшин харагдахыг хичээсэн ч үнэндээ ухаан алдах шахаж байлаа.

— Линь Мин, чи юу хийх гээд байгаа юм?! Би чамд анхааруулж байна, хэтэрхий даварвал үхэл чинь маш муухай болно шүү!

Линь Мин түүн рүү яг л шавж харж буй мэт ширтээд хүйтнээр хэлэв.

— Муудсан навчинд хүртэл тод судал байдаг. Тулааны урлагаар бясалгадаг хүн байж чи яаж ийм аймхай, нуруугүй болж чаддаг байна аа? Чи намайг дахин дахин өдөж ирсэн. Би чамайг хоёр удаа аль хэдийн тэвчсэн. Дахиад тэвчих юм бол би ер нь юуны төлөө тулааны урлаг бясалгасан хэрэг вэ?

Ингэж хэлэх зуураа Линь Мин агшин зуур Ван Игаогийн өмнө хүрч ирэв.

Ван Игаогийн бүх үс арзайж, тэр айсандаа бараг өмдөндөө шээх шахав.

Түүний толгойд ганц бодол эргэлдэнэ.

Энэ Линь Мин галзуурчихсан юм уу? Намайг цохиж зүрхлэх гэж үү?

— Чи зүрхлэх үү?! Миний эцэг бол...

Ван Игао өрөвдөлтэйгөөр орилов.

Гэвч үг нь дуусахаас өмнө Линь Миний нударга түүний хэвлийд буулаа.

Линь Миний нударганд далд хүч агуулагдсан байв.

Хэдийгээр тэр “Торго мэт урсах” түвшинд хүрээгүй ч хатуу, зөөлөн хүчийг зэрэг ашиглах нэг алхамд ойртсон байлаа.

Нударганы хүч Ван Игаогийн дотор эрхтэн рүү нэвтэрч, тэр нэг ам цус ханиав.

Дараагийн агшинд Линь Мин нөгөө гараа өргөж, Ван Игаогийн баруун хацар руу чиглүүлэн цохилоо.

Па!

Тасхийх чимээ гарав.

Ван Игао эргүүлэг шиг эргэлдэн, падхийн газар унаж, нүдэнд нь одод жирэлзэв.

Түүний уруулын нэг тал Линь Миний алганд хагарч, нэг шүд нь унасан байлаа.

— Чи... чи...

Ван Игао амаа дарлаа.

Цус болсон гараа хараад нүд нь улаанаар эргэв.

Тэр багаасаа генералын ордонд өссөн хүн.

Хэн ч түүнийг цохиж зүрхэлж байгаагүй.

Тэр цусанд будагдсан чичирсэн хуруугаа Линь Мин рүү сунган:

— Би... би чамайг ална!

— Намайг алах аа? Магадгүй чамд тийм боломж гарахгүй байх.

Линь Мин нэг алхам урагшиллаа.

Гартаа жад барьсан хэвээр.

Түүний биеэс алах санаа урсан гарч эхлэв.

Тэр алах санааг мэдэрч, жадны үзүүр хоолойноос нь хагас тохой ч хүрэхгүй зайд ирснийг хараад Ван Игаогийн уур хилэн, өөртөө итгэх бардам зан нь бүрэн нуран унав.

Тэр газар дээр унаж, аль болох хурдан мөлхөн зугтах зуураа орилов.

— Хүн алах гэж байна!

Линь Мин энэ цэлмэг өдрийн гэгээнд генералын хүүг алах боломжгүй гэдгийг мэдэж байв.

Хэдийгээр саяын цохилт далд хүч агуулсан ч үхэлд хүргэхээргүй, удаан үйлчилдэг цохилт байсан.

Зөвхөн Ван Игаод өвдөлт мэдрүүлэх төдий.

Харин уруул нь хагарсан нь хэдийгээр өвдөх ч эм хэрэглэвэл эдгэрнэ.

Гэвч гол замын цаанаас дахин морин төвөргөөн сонсогдов.

Линь Мин харахад гуч орчим насны нэгэн эр давхин ирж байлаа.

Тэр сахалтай, ахлагчийн хувцас өмсөж, бэлхүүсэндээ сэлэм зүүжээ.

Түүний араас хэд хэдэн албан хаагч давхин ирж байв.

Эдгээр албан хаагчдыг харсан Ван Игао яг л гэрэл олж харсан мэт болов.

Тэр чангаар хашхирав.

— Намайг авраач! Тэр намайг алах гэж байна!

Ингээд тэр тэдний зүг гүйв.

Линь Мин албан хаагчдыг хараад хөмсгөө зангидлаа.

Тэр гэнэт Ван Игаогийн зорилгыг ойлгов.

Түүний зорилго бол асуудал өдөөх байжээ.

Үнэндээ тэр морьтой хүн, эсвэл дагуулуудаа Линь Минийг гэмтээж чадна гэж огт бодоогүй.

Харин зориуд эмх замбараагүй байдал үүсгэж, Долоон Гүн Ухааны Тулааны Ордны элсэлтийн шалгалтын дэг журам сахиулж буй төрийн хүчнийг өөрөөр нь ирүүлж, Линь Минийг баривчлуулахыг хүссэн юм.

Нэгэнт баривчлагдвал Линь Мин элсэлтийн шалгалтаас хоцорно.

Бүр ял сонсож, шоронд орж ч мэднэ.

— Энд юу болоод байна?

Ахлагч Жао Миншань хэлэв.

Тэр гучин таван настай, Бие бэхжүүлэх түвшний дөрөвдүгээр шатанд хүрсэн хүн бөгөөд Тэнгэрийн Аз хотын цагдаагийн хүчний ахлагчийн албан тушаалтай байлаа.

Жао Миншань газар дээр өрөвдөлтэй өт шиг мөлхөж буй хүмүүсээс асуув.

Шархадсан хүмүүс яг л гэнэт хүч орсон мэт түүн рүү мөлхөцгөөв.

Энэ дүр зургийг Линь Мин аль хэдийн таамагласан байлаа.

Тэд бүгд зэрэг Линь Мин рүү зааж эхлэв.

— Тэр биднийг зодсон! Тэр манай залуу ноёныг алахаар төлөвлөсөн!

— Эрхэм ахлагч аа, бидний биед байгаа шархыг хараач. Тэр жадаар тулалдсан. Би хурдан бултсан болохоор азаар зөвхөн яс цуурсан.

Нэг хүн цамцаа сөхөв.

Цээжин дээр нь том хөх судал шиг мөр тод харагдаж байлаа.

Энэ үед Линь Мин ч мөн жад барьсан хэвээр байсан.

Иймээс “баримт хангалттай” мэт харагдана.

— Жао ах аа, та миний төлөө шударга ёс тогтоож өгөх ёстой шүү!

Ван Игао ам нээмэгц амнаас нь цус хөөсрөн гарч байлаа.

Тэр үнэхээр өрөвдөлтэй харагдана.

Өчүүхэн ч сүр жавхлан үлдээгүй.

Жао Миншань даруй Ван Игаод эм гаргаж өглөө.

Ахлагч хүний хувьд Жао Миншань эм биедээ авч явдаг байв.

Мэдээж тэр нь дорд үнэтэй зүйл биш.

Ван Игао орилж, уйлагнах зуураа эмийг амандаа түрхэв.

Эм тун үр дүнтэй байсан тул өвдөлт нь бага зэрэг намдав.

— Жао ах аа, та заавал миний төлөө шударга ёс тогтоох ёстой!

Ван Игао Линь Мин рүү үзэн ядсан харцаар ширтэв.

Тэр Линь Мин өөрийг нь үнэхээр цохино гэж бодоогүй.

Одоо тэр Линь Минийг алахаар шийдсэн байлаа.

Түүнийг шоронд хийлгэж л чадвал дараа нь яаж ч арга олно.

Алах уу, тахир дутуу болгох уу, тэр Линь Мин хаашаа ч зугтаж чадахгүй!

Үгүй.

Алах нь хэт амархан.

Түүнийг зовлонд хутган тарчлаах нь илүү дээр!

Иймэрхүү хэргийг Ван Игаогийн эцэг нэг их тоодоггүй.

Ван Игао мөрийд ялагдаж, бүр Бие бэхжүүлэх түвшний нэгдүгээр шаттай жаалд ялагдаж, нэрээ урвуулан дуудуулсан.

Үүнд Ван Жүнжу мэдээж уурласан.

Харин бусдыг дээрэлхэж, хэдэн энгийн хүнийг тахир дутуу болгосон асуудал бол гэр бүлийн нэр хүндэд сэв суулгаагүй л бол Ван Жүнжу огт тоохгүй.

Тиймээс эцэг нь энэ хэрэгт хэт оролцоно гэж санаа зовох шаардлагагүй.

Үүнийг бодоод Ван Игаогийн сэтгэл жаахан тайвшрав.

Хэдийгээр цохиулсан ч өвдөлт түр зуурын зүйл.

Хамгийн чухал нь цээжинд хуримтлагдсан уураа гаргах.

Жу ахын төлөвлөсөн шиг, хэрэг явдлын “үнэнийг” бичиж чадвал төрийн гараар бусдыг дарж болно!

Жао Миншань тэнэг хүн биш.

Тэр олон жил цагдаагийн хүчний албанд байсан.

Ахлагч болсон нь зөвхөн хүчтэйдээ бус, овсгоотой, хурдан сэтгэдэг учраас.

Тэр зөвхөн болсон явдлын дүр зургийг хараад л нөхцөл байдлын ихэнхийг зөв таамаглаж чадлаа.

Энэ залуу генерал Ваны гэр бүлийг өдөж орхисон бололтой.

Хэдийгээр Ван Игао өөрөө эхэлж төвөг удсан байж болох ч энэ залуу генералын гэр бүлийн хүнийг ийм болтол гэмтээсэн.

Түүний амьдрал дууслаа гэж Жао Миншань дотроо тооцоолов.

Ахлагч хүний хувьд Тэнгэрийн Аз хотын том хүчнүүдийн нөлөөг мэддэг байх ёстой.

Жао Миншаний төрийн албан дахь байр суурь тийм ч өндөр биш.

Тэр ийм хүчнүүдийг хэзээ ч өдөж болохгүй.

Тиймээс ийм нөхцөлд хэн зөв, хэн буруу гэдгийг баримтаар биш, ар талын хүчээр нь хардаг байлаа.

Ван Игаогийн эцэг бол зэвсэгт хүчний генерал.

Дээрээс нь Жао Миншаний тушаал дэвшихэд тусалсан хүн.

Тэр туслаагүй байсан ч генерал Ваны нэрийг бодох л ёстой.

Ван Игао гэр дотроо үнэ цэнгүй, сахилгагүй хүү байж болно.

Дотроо эцэгтээ загнуулж, шийтгүүлдэг байж болно.

Гэвч гадна талд энэ бол нэр нүүрийн асуудал.

Хэрэв Жао Миншань буруу шийдвэр гаргавал тэр өөрийгөө генерал Ваны хүн биш гэдгээ харуулсантай ялгаагүй.

Энэ бүхнийг зүрхэндээ ойлгосон тул Жао Миншань шийдвэрээ бататгав.

Тэр гараа дохиход нэг албан хаагч урагш гарч, газар дээр хэвтэж буй хүмүүсийн шархыг шалгаж эхлэв.

Дараа нь Линь Миний барьсан жадтай харьцуулж үзээд хэлэв.

— Тийм байна. Эдгээр шарх жаднаас үүссэн.

Жао Миншань толгой дохив.

Дараа нь Линь Мин рүү хараад асуув.

— Нэр?

Линь Мин Жао Миншань юу хийх гэж байгааг аль хэдийн таамагласан.

Тэр Жао Миншань руу өөдөөс нь ширтээд шулуухан хариулав.

— Линь Мин.

Линь Миний нүд рүү харахад Жао Миншань үл мэдэг доромжлолын өнгө мэдэрч, таагүй болов.

Түүний дотор ч эвгүйрхэж, хэлэв.

— Баримт хангалттай байна. Чамд хэлэх зүйл байна уу?

— Баримт хангалттай гэнэ ээ?

Линь Мин хүйтнээр инээв.

— Та эргэн тойрон дахь гэрчүүдээс асуусан уу? Зөвхөн Ван Игаогийн талын үгийг л сонсож байгаа юм уу?

Жао Миншань хөмсгөө зангидлаа.

Энэ залуу толгойгоо алдсан бололтой.

Тэр гарч ирсэн мөчөөсөө л хэрэг явдал ингэж өрнөнө гэж таамагласан.

Гэвч одоо харахад энэ хүү үхэл нь хаяанд ирчихээд байхад тоглоом хийж байгаа мэт.

Энэ Линь Мин яагаад заавал Ван Игаог цохисон юм бол?

Түүний эцэг Тэнгэрийн Аз хотын зэвсэгт хүчний ахлагч гэдгийг мэддэггүй юм гэж үү?

Генерал Ван хүүгийнхээ мунхаглалыг тэвчдэггүй, байнга шийтгэдэг байж болно.

Гэхдээ энэ нь бусад хүн хүүг нь цохихыг зөвшөөрнө гэсэн үг биш.

Учир нь тэр нь генерал Ваны нүүр рүү алгадсантай адил.

Энэ Линь Мин ямар нэгэн том ар талтай хүн байх ёсгүй.

Хувцсыг нь харахад л ойлгомжтой.

Магадгүй зүгээр л хувийн маргаан байж таарна.

Жао Миншань санаа алдаад хэлэв.

— Би мэдээж гэрчүүдээс асууна. Гэхдээ эхлээд чи надтай хамт албаны газарт очиж мэдүүлэг өг. Би хүмүүсээ энд үлдээж, гэрчүүдийн мэдүүлгийг авхуулна. Шалгалт дуусах хүртэл чи тэнд саатуулагдана.

Ухаантай хүн бол төрийн албатай шууд маргалдаж, буруу үг хэлэхгүй.

Хэрэв хэн нэгэн ам нь задгай байж асуудал үүсгэвэл үр дүн нь сайхан байхгүй.

— Явцгаая!

Жао Миншань гараа дохиход хоёр албан хаагч урагш алхав.

Тэдний гартаа олс ороосон байлаа.

Ван Игаогийн нүүрэнд хорон инээмсэглэл тодров.

Надтай тэмцэнэ гэнэ ээ? Хаха, одоо яаж үхэхийг чинь харъя!

Линь Мин хоёр албан хаагч олстайгоо ойртож байгааг хараад ханцуйгаа сэгсрэн, хүйтнээр хэлэв.

— Та нар намайг хүлэх гэж байгаа бол хүл. Гэхдээ хүлсний дараа та нарт сайн юм болохгүй шүү.

30-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тулааны ертөнц30-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах