Тулааны ертөнц

32-р анги

32-р анги — Бусдын хүчээр дарах нь

Сонсох

Жао Миншань Линь Минийг амаа ангайн ширтэв.

Тэр Линь Миний өмнө нь хэлсэн үгийг саналаа.

“Та нар намайг хүлэх гэж байгаа бол хүл. Гэхдээ нэгэнт хүлчихвэл та нарт сайн зүйл болохгүй шүү.”

Ийм хүчтэй ар талтай хүний өмнө Жао Миншань толгой бөхийлгөхөөс өөр аргагүй болов.

Одоо тэр энэ хүүгийн өмнө нохой шиг долигонож тоглох ёстой болжээ.

Хэдийгээр энэ нь түүний нэр нүүрэнд том цохилт боловч өөрийн өчүүхэн амийг авч үлдэхтэй харьцуулбал юу ч биш.

Жао Миншань даруй царайгаа өөрчлөв.

Нүүр нь бүхэлдээ хүчээр инээмсэглэх мэт хөшиж, тэр хэллээ.

— Бид санамсаргүйгээр хоёр луу хааныг торондоо оруулчихсан бололтой. Хоёр дүү минь, өнөөдөр үнэхээр том үл ойлголцол боллоо. Та хоёр өршөөн уучилж, миний мунхаг алдааг сэтгэлдээ бүү хадгалаасай гэж хүсэж байна. Та нар, хурдан энэ хоёр нөхрийг сулла!

Линь Шяодуны олс хараахан тайлагдаагүй байсан ч аманд нь чихсэн даавууг аль хэдийн авсан байлаа.

Тэр эхэндээ юу болоод байгааг ойлгосонгүй.

Гэхдээ сүүлийн өдрүүдэд Линь Мин түүнд элдэв гайхалтай зүйл хангалттай харуулсан тул тэр хурдан дасан зохицов.

Линь Миний нөгөө нууцлаг, баригдашгүй багшийн хэрэг үү?

Линь Шяодуны хувьд ийм хүчирхэг оршихуй холын ойлголт л байлаа.

Гэхдээ ямар ч байсан ийм хүн ард нь байгаа бол эдгээр тэнэгүүдээс айх хэрэг алга!

— Та нарын бүх овог, удам чинь хараал идэг! Ээж аав, гэр бүлээрээ хараал идэг, муу новшнууд аа!

Линь Шяодун хараалын үгсийг урсган гаргаж байлаа. Албан хаагчид түүний бүдүүн биеийг ороосон олсыг тайлах гэж оролдоно.

Тэр өөрөө өнхөрч, займчин, тэднийг түлхэн холдуулж байв.

— Намайг хүссэн үедээ хүлж, хүссэн үедээ суллана гэж бодоо юу?

Линь Шяодун саяхан нэр нүүрээ алдсан.

Одоо давуу тал өөрт нь ирсэн тул тэр мэдээж хариу барихыг хүсэж байлаа.

Жао Миншаньд дуугүй тэвчихээс өөр арга байсангүй.

Тэр хүчээр инээмсэглэн, зовлонтойгоор хэлэв.

— Хоёр дүү минь, энэ хүн сохор, мунхаг байжээ. Өнөөдрийн явдлыг өршөөн өнгөрөөж өгвөл үнэхээр их талархах болно. Хэрэв нөхөн төлбөр хэрэгтэй бол бид...

Линь Шяодун хүзүүгээ гилжийлгэн харав.

Цагдаагийн газрын эдгээр албан хаагчид жижигхэн цалинтай, дээрээс нь энд тэндээс багахан алт мөлжиж амьдардаг хүмүүс.

Тэдний мөнгө Линь Шяодунд таалагдсангүй.

Тэгээд түүнд юу өглөө гэж?

Яг тэр үед Линь Шяодун хажуу тийш харвал Ван Игао сэмхэн зугтах гэж байв.

Тэр даруй ууртайгаар хэллээ.

— Зогс! Хэн энэ жаалыг явуул гэсэн юм? Наашаа буцаад ир!

Энэ үгийг сонсоод Ван Игао бараг мориноосоо унах шахав.

Болсон явдлын эргэлт түүнийг айсандаа ухаангүй болтол нь цочоосон байлаа.

Эцэг нь гэртээ түүнийг шийтгэхээр хүлээж байгаа. Энэ өөрөө аль хэдийн хар дарсан зүүд.

Одоо Линь Минийг харах төдийд л зүрх нь айдаст автах болов.

Өшөө авах тухай март.

Ирээдүйд Линь Минтэй таарвал бүх чадлаараа зугтах болно.

Ван Игао зөвхөн Линь Минээс айгаад зогсохгүй, түүний ард ямар хүч байгаа гэдгийг ч мэдэхгүй байлаа.

Гэхдээ ямар ч байсан тэр хүч өөрийнх нь харьцуулж чадах зүйлээс давсан нь тодорхой.

Цорын ганц давуу талаа алдмагц Ван Игао өөрийгөө Линь Минээс бүх талаараа доогуур гэдгийг сая л ойлгов.

— Чи... чи юу хүсэж байгаа юм?

— Зугтаад явчихна гэж бодоо юу? Энэ дэлхий дээр тийм амар зүйл байдаг гэж үү?

Линь Шяодунд гэнэт нэг санаа төрөв.

Тэр хэдэн албан хаагч руу эргэн хэллээ.

— Та нар, очоод энэ нөхрийг зод.

Үүнийг сонсоод Ван Игао чичирлээ.

Жао Миншань ч царайгаа татав.

Одоо тэр өөрийн толгойг авч үлдэж чадах эсэхдээ хүртэл эргэлзэж байлаа.

Хэрэв Ван Игаог дахин зодвол үнэхээр үхчихэж мэднэ.

Жао Миншань гуйлт тээсэн харцаар Линь Мин рүү харав.

Линь Мин эцэст нь ам нээлээ.

— Үүгээр дуусгая. Ийм хүнтэй зууралдах ч хэрэг алга.

Тэр Ван Игао руу хараад асуув.

— Би чамаас асууя. Чи асуудал үүсгэхээр ирэхэд чинь би цэнхэр сүйх тэрэгнээс өөрийг минь ажиглаж буй хүмүүсийг харсан. Тэр Жу Янь байсан уу?

Ван Игаогийн ходоод агшив.

Энэ хүн толгойныхоо ард нүдтэй юм уу?

Тэр аль хэдийн Линь Минээс айсан.

Одоо тэр айдас бүр гүнзгийрч, нүдэнд нь жинхэнэ аймшиг тодорлоо.

Тэр дуугараагүй хэвээр байв.

Линь Мин нэг алхам урагшилж, хүйтнээр хэлэв.

— Тийм үү, үгүй юу?

Ван Игаогийн зүрх зогсох шиг болов. Тэр шүдээ зуугаад толгой дохилоо.

— Өнөөдрийн хэрэг ч бас Жу Яний санаа байсан уу?

Ван Игао дахин толгой дохив.

— Сайн. Явж болно.

Линь Мин энэ бүхнийг аль хэдийн тэгж таамаглаж байсан.

Жу Янь түүнийг Долоон Гүн Ухааны Тулааны Ордонд оруулахыг хүсээгүй.

Ван Игао бол түүнийг элсэлтийн шалгалтад оролцуулахгүй байх гэсэн гар хөл төдий.

Ийм жижиг дүртэй цааш зууралдах хүсэл Линь Минд байсангүй.

Үүний нэг шалтгаан нь Ван Игаогийн эцэг генерал гэдэг.

Линь Мин ч бас хэмжээгээ мэднэ.

Дээрээс нь тэр Ван Игаогийн биед аль хэдийн далд жинхэнэ эх хүч үлдээсэн.

Тэр хүч ойрын хугацаанд түүнийг орноосоо босохгүй хэвтүүлэх болно.

Жао Миншань Линь Миний үгийг сонсоод сая нэг амьсгаа авав.

Тэр яаран урагш гарч, өөрийн биеэр олсыг тайллаа.

Линь Шяодун булцгар бугуйгаа хөдөлгөн, дараа нь хар дэлтэй мориноосоо буусан Жао Миншань руу харав.

Линь Шяодун мөнгөний үнэрийг сайн мэддэг.

Тэр нэг хараад л энэ морь дээд үүлдрийн сайн унаа гэдгийг ойлголоо.

Хэдийгээр Маршалын өргөөний цасан цагаан морьдтой харьцуулах аргагүй ч үнэ нь таван зуун алтан лянаас доошгүй байх нь тодорхой.

— Бид зүгээр. Та нар биднийг үдэх хэрэггүй. Хоёр морь үлдээчих. Тэр хар дэлтэй морь дажгүй юм байна. Би авъя.

Жао Миншаний амны булан таталзав.

Энэ морь бол түүний хайртай, эрхэм унаа байлаа.

Гэсэн ч тэр шүдээ зууж хэлэв.

— Хэрэв хоёр дүүд энэ морь таалагдаж байвал дуртайяа унаарай.

— Хаха, тэгвэл би ёс хийлгүй авчихъя.

Линь Шяодун ингэж хэлээд үсрэн мордлоо. Түүний булцгар бие хар дэлтэй морин дээр тухлан суув.

— Хэ хэ, явцгаая!

Тэд бүлгээс холдон явахад Линь Шяодуны сэтгэл үнэхээр сайхан байлаа.

— Хараал ид, мөнгө авснаас ч илүү сайхан байлаа! Би амьдралдаа ингэж сайхан мэдэрч байсангүй. “Гао Иван” тэр тэнэг сургамжаа авлаа. Тэгээд бүр ахлагч өөрийнхөө морийг надад өглөө. Хаха, энэ л жинхэнэ сайхан амьдрал гэдэг байх!

Линь Мин инээмсэглээд хэлэв.

— Өнөөдөр бид бусдын хүч, нөлөөг зээлж асуудлыг дарлаа. Гэхдээ танил талд найдаж ийм зүйл хийхийг хэн ч чадна. Хэрэв үнэхээр сайхан мэдрэмж авахыг хүсвэл өөрсдөө хүчтэй болох хэрэгтэй. Өөрийн хүчээр дэлхийг сүрдүүлж чаддаг болох хэрэгтэй. Тэгвэл хэн ч биднийг өдөж зүрхлэхгүй. Тэр мэдрэмж л жинхэнэ сайхан байх болно.

— Дэлхийг сүрдүүлнэ ээ? Хаха, ах Линь, чам шиг том мөрөөдөл надад байхгүй. Би бусдын хүч, нөлөөг зээлэхэд л хангалттай. Ингэе, ах Линь. Нэг өдөр чиний нэр дэлхий даяар дуурсах үед чи намайг хамгаалж өгнө. Би чиний нэрийг хэлээд л хүмүүсийг айлгачихна.

— Тэгье!

Линь Мин чангаар инээлээ.

Тэднийг анх гурваас дөрвөн ли орчим газар л авч явсан байв.

Хоёул морьдоо давхин унаж, удалгүй буцаад талбайд ирлээ.

Талбай дээр хүмүүс далай мэт үймэлдсэн хэвээр.

Хүчний сорил дөнгөж эхэлсэн бололтой.

Линь Мин сая хүртэл цэнхэр сүйх тэрэгний тухай мартчихсан байлаа.

Одоо харахад тэр сүйх тэрэг одоо ч тэнд байв.

Гэхдээ Жу Янь аль хэдийн тэрэгнээс буусан байлаа.

Тэр урт сэлэм атган, мөс шиг хүйтэн харцаар ширтэж байв.

— Би чамайг дутуу үнэлсэн бололтой. Чи үнэхээр авьяастай юм.

Дараагийн агшинд Жу Яний дуу Линь Миний чихэнд дамжиж ирэв.

Тэд хоёр зуун метрийн зайтай байсан ч Жу Янь яг хажууд нь ярьж буй мэт сонсогдов.

Энэ бол жинхэнэ эх хүчээр дуу дамжуулах арга.

Үүнийг хийхийн тулд жинхэнэ эх хүчээ маш нарийн хянах чадвартай байх ёстой.

Жу Янь сүүлийн хагас жилд Бие бэхжүүлэх түвшний гуравдугаар шатны оргилд хүрсэн байх.

— Бие бэхжүүлэх түвшний хоёрдугаар шатанд хүрчихээд өөрийгөө онцгой гэж бүү бод. Чамтай ижил түвшний хэдэн хэрэггүй төмсийг зодсон нь ямар ч амжилт биш. Чи нэг өдөр намайг давна гэж хэлсэн биз дээ? Сайн байна. Би чамайг хүлээнэ. Чи бид хоёрын жинхэнэ ялгаа юу болохыг би чамд ойлгуулна. Энэ ертөнцийн шилдэг хүмүүсийн нэг болох хувь чамд байхгүй гэдгийг чи мэдэх болно.

— Энэ ертөнцийн шилдэг хүн ээ?

Линь Мин Жу Янь руу хараад инээмсэглэв.

— Мэдээж энэ ертөнцийнх биш...

32-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тулааны ертөнц32-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах