Линь Мин ч мөн инээгээд хэлэв.
— Тийм ээ, энэ удаа жинхэнэ шуугиан тарина. Гэхдээ ойрын хэд хоног гадуур явахдаа болгоомжтой байгаарай.
— Мм? Чи Ван Игаог хэлж байна уу?
— Тийм. Тэр заавал өшөө авна. Ил цагаан биш, нууцаар хөдөлнө. Энэ бол бидний зайлшгүй давах ёстой гүүр...
Линь Миний хоолой намсав.
Хэрэв Ван Игао энэ хэргийг энд дуусгаад орхивол бүгд ингээд өнгөрнө. Харин нууцаар арга сүвэгчилж, алуурчин явуулж тэднийг онилбол Линь Мин ч бас түүнд өөрийнх нь аргаар хариу барихаас буцахгүй.
Мэдээж Линь Мин тийм зүйл хийхийг хүсэхгүй.
Эцсийн эцэст Ван Игаогийн эцэг бол Тэнгэрийн Аз хотын хамгаалах армийн жанжин. Ийм хэрэг илэрвэл бүх зүйл тун муугаар эргэх нь гарцаагүй.
________________________________________
Үзэсгэлэн худалдаа Тэнгэрийн Аз хотын захад болдог байлаа.
Энэ газар бол худалдаа наймаа хамгийн их хийдэг хэсэг. Жил бүр энд томоохон үзэсгэлэн худалдаа зохион байгуулагдана.
Энэ үеэр хөрш хаант улсуудын тулааны мастерууд хүртэл ирж, өөрт хэрэгтэй зүйлээ хайж худалдан авдаг байв.
Линь Мин үзэсгэлэн худалдааны үүдэнд ирээд, тэндхийн хөл хөдөлгөөн, дэлгэсэн бараа бүтээгдэхүүний олон төрөл зүйлийг хараад гайхшрав.
Энэ бол тансаг хэрэглээний газар.
Язгууртнууд, мастеруудын ертөнц.
Олон хүний дунд санамсаргүй нэгэн Судас нягтруулах шатны тулаанч явж байхыг харахад ч гайхах зүйлгүй.
Линь Мин хүмүүсийн урсгалыг ажиглаж байтал гэнэт цугласан олны дунд шуугиан дэгдэв.
Тэр эргэж харснаа цочирдов.
Үзэсгэлэн худалдааны үүдэнд цагаан өнгийн тансаг сүйх тэрэг ирж байлаа.
Сүйхийг чирж буй морьд бүгд нэг төрлийн үнэт үүлдэрийн морьд байв.
Луугийн Цасан Морьд.
Эдгээр морьд хурд, тэсвэр хоёроороо алдартай. Нэг морь нь арван мянган алтан лян хүрэх үнэ цэнтэй.
Баян гэр бүлийн залуу ноёд байтугай том овгийн залуу ноёд ч ийм морь худалдаж авахдаа гар татна.
Дотор нь ямар хүн сууж байгаа бол? Хэдэн арван мянган алтан лянгийн үнэ хүрэх сүйх тэрэг унасан байна. Хааны гэр бүлийн хүн ирсэн юм болов уу?
Гэж Линь Мин дотроо ийн бодов.
Тэр үед Линь Шяодун ам нээв.
— Тэр сүйхэн дээрх алтан жад барьсан баатрын сүлдийг харж байна уу? Тэр бол Маршалын өргөөний сүйх тэрэг.
— Маршалын өргөө? Маршал Цинийг хэлж байна уу?
Линь Мин асуув.
— Өөр хэн байх вэ дээ? Тэнгэрийн Аз Хаант Улсад ганцхан Маршал бий.
Тэнгэрийн Аз Хаант Улсын цэргийн тогтолцоонд арван мянган цэрэг захирах жанжин болно гэдэг аль хэдийн асар том амжилт.
Шатлалын хувьд эхлээд хошууч.
Хошуучийн дээр хурандаа.
Хурандаагийн дээр генерал.
Хамгийн дээр нь Маршал.
Тэнгэрийн Аз Хаант Улсад өнгөрсөн наян жилийн хугацаанд ганцхан хүн л Маршалын зэрэгт хүрсэн байлаа.
Тэнгэрийн Аз Хаант Улсын зарим иргэн одоогийн эзэн хааны нэрийг мэдэхгүй байж магадгүй.
Гэвч Маршалын нэрийг мэдэхгүй хүн гэж үгүй.
Улсыг хамгаалагч Их Маршал Цинь Шяо.
Наян жилийн өмнө Дорнын Нар Хаант Улс Тэнгэрийн Аз Хаант Улс руу довтолсон юм.
Тэр үед тоо томшгүй олон хүн амь үрэгдэж, хааны гэр бүл өмнө зүгт дүрвэн хоргодохоос өөр аргагүй болсон.
Харин Цинь Шяо ганцаараа үлдсэн.
Тэр Цинь армийн цэргүүдээ удирдан, дараалан гавьяа байгуулж, алдсан газар нутгаа эргүүлэн авч, зовлон дунд унасан умардын ард түмнийг аварсан билээ.
Гурван жилийн дараа Цинь арми эцэст нь Дорнын Нар Хаант Улсыг бут цохив.
Нийслэлийг буцаан шилжүүлж, тэр жилдээ Цинь Шяод Маршал цол олгосон.
Мөн тэр үед цэргийн ахмад дайчдыг нэгтгэн, Тэнгэрийн Аз Тулааны Ордныг байгуулсан юм.
Суурь өв уламжлал нь хязгаарлагдмал тул Тэнгэрийн Аз Тулааны Ордон гуравдугаар зэрэглэлийн бүлгэм болох Долоон Гүн Ухааны Хөндийн байгуулсан Долоон Гүн Ухааны Тулааны Ордонтой өрсөлдөж чаддаггүй.
Гэсэн ч Тэнгэрийн Аз Тулааны Ордон нь Тэнгэрийн Аз Хаант Улсын цэргийн сургууль ч мөн байлаа.
Тэндээс төгсөөд цэрэгт орсон хүн гарцаагүй боломжийн албан тушаалд хүрч чадна.
Харин Цинь Шяо бол Тэнгэрийн Аз Тулааны Ордны хүндэт захирал.
Түүний бясалгал Хоутянь түвшний дунд шатанд хүрсэн байв.
Энгийн тулаанчдын хувьд Хоутянь түвшин, мөн Судас нягтруулах шатнаас дээших оршихуй гэдэг дэндүү хол зүйл.
Яг тэр үед сүйх тэрэг зогсов.
Линь Мин гүнзгий амьсгаа авлаа.
Дотор нь Цинь Шяо өөрөө байгаа юм болов уу? Тэр хүн чинь амьд домог шүү дээ!
Сүйхний хөшиг сөхөгдөв.
Гэвч гарч ирсэн хүн нь залуу бүсгүй байлаа.
Тэр бүсгүйг харсан Линь Мин гайхав.
Харин Линь Шяодуны нүд түүн дээр шууд наалдчихсан мэт болов.
Улсыг ч донсолгом үзэсгэлэн гэж юу вэ?
Энэ л тэр байлаа.
Залуу бүсгүй цагаан даашинз өмсжээ.
Хар үс нь бүсэлхий хүртлээ асгарч, арьс нь сайхан хаш чулуу мэт гэрэлтэнэ.
Царай нь тэргэл сар шиг булаам, нүд нь намрын ус мэт тунгалаг.
Нарийн өндөр хамар, шөвгөрдүү эрүү, хаш мэт урт цагаан хүзүү.
Түүнээс өө сэв олох аргагүй.
Дээрээс нь түүний биеэс ухаалаг, цэвэр ариун аура мэдрэгдэж байлаа.
Түүнийг харсан хэн бүхний сэтгэлд нэг л бодол төрнө.
Хосгүй үзэсгэлэнт бүсгүй.
Бие хамгаалагчид, шивэгчдийн хамт тэр бүсгүй сүйхнээс бууж, үзэсгэлэн худалдаа руу алхав.
Тэр алхсан газар бүрт өнгө сэргэж, тоорын цэцэг дэлбээлэх мэт санагдана.
Харин бүсгүй өөрөө тэр гоёмсог үзэгдэл дунд бүжиглэж байгаа мэт.
Түүнийг харсан хүмүүс өөрийн эрхгүй хий мөрөөдөлд автаж байлаа.
Бүх харц түүн дээр төвлөрөв.
Хэдэн арван мянган алтан лянгийн үнэ хүрэх сүйх тэрэг.
Гайхамшигт үзэсгэлэн.
Ная гаруй жил оршин тогтносон Цинь гэр бүл.
Эдгээрийн аль нь ч байсан түүнийг олны анхаарлын төв болгоход хангалттай.
Залуу бүсгүй хараанаас алга болсны дараа л Линь Шяодун арай гэж нүдээ салгав.
Түүний нүүрэнд харамссан шинж илэрч байлаа.
Линь Мин асуув.
— Тэр хэн юм? Чи таних уу?
Линь Шяодун хариулав.
— Би түүнийг мэднэ. Харин тэр намайг мэдэхгүй. Тэр бол Цинь Шяогийн ач охин, Цинь Шинсюань. Үнэхээр... төгс.
Тайлбарлаж байхдаа Линь Шяодун өөрийн эрхгүй магтав.
Линь Мин зөвхөн “өө” гэж дуугарлаа.
Тэр бүсгүйн хэн болохыг ойролцоогоор таамагласан байсан тул зүгээр л асуусан төдий. Тиймээс нэг их гайхсангүй.
Линь Шяодун Линь Мин рүү хальт хараад инээмсэглэн үргэлжлүүлэв.
— Тэр охин зургаадугаар зэрэглэлийн тулааны авьяастай.
— Юу... юу гэнэ ээ?
Линь Мин бүр алмайрав.
— Зургаадугаар зэрэглэлийн авьяас? Чи итгэлтэй байна уу?
Линь Миний өмнө нь харсан хамгийн өндөр авьяас дөрөвдүгээр зэрэглэл байсан.
Тавдугаар зэрэглэлийн авьяастай хүн Ногоон Тутийн хотод нэг ч байхгүй.
Магадгүй Тэнгэрийн Аз Хаант Улсад ийм хүмүүс байдаг байж болох ч тоо нь тун цөөн байх нь гарцаагүй.
Гэтэл саяхан хажуугаар өнгөрсөн тэр залуу бүсгүй зургаадугаар зэрэглэлийн авьяастай гэж сонсох нь Линь Миний хувьд төсөөлшгүй зүйл байв.
Линь Шяодун Линь Минийг ийм хариу үйлдэл үзүүлнэ гэдгийг аль хэдийн мэдэж байсан мэт хэлэв.
— Мин ах аа, зургаадугаар зэрэглэлийн тулааны авьяастай нь гайхалтай ч түүний царай төрх үүнээс ч илүү гайхалтай биш гэж үү?
Линь Мин хариулав.
— Миний бодлоор түүний авьяас илүү гайхалтай. Зургаадугаар зэрэглэл шүү дээ! Огт сонсож байгаагүй юм байна. Тэгэхэд... тэр одоо тулааны ямар шатанд байгаа бол?
Линь Шяодун мөрөө хавчив.
— Тэрийг нь би мэдэхгүй. Гэхдээ лав итгэмээргүй өндөр байх ёстой. Тийм авьяастай, дээрээс нь ийм том гэр бүлд төрсөн хүн Бие бэхжүүлэх түвшний дөрөвдүгээр эсвэл тавдугаар шатанд байлаа гэхэд гайхах зүйлгүй. Гэхдээ Мин ах аа, чи яагаад зөвхөн тулааны тухай л асуугаад байгаа юм? Ийм төгс үзэсгэлэнт бүсгүйг хараад зүрх чинь огт догдолсонгүй гэж үү?
Энэ асуулт Линь Минийг бага зэрэг гайхшруулав.
Тэр мод чулуу биш.
Сайхан бүсгүйг эр хүн бүр биширдэг.
Цинь Шинсюань үнэхээр төгс үзэсгэлэнтэй.
Гэвч Лань Юнюэтэй болсон явдлын дараа Линь Мин нэг зүйлийг ойлгосон.
Үүрд үргэлжлэх хайр, амар тайван гэр бүлийг зөвхөн хангалттай хүчтэй болсон хүн л хамгаалж чадна.
Одоогийн хүчээрээ ийм мөрөөдөл хөөцөлдөх нь утгагүй.
Тэр эргэж хараад асуув.
— Яагаад? Чи түүнд дурласан юм уу?
— Үгүй ээ, зүгээр л биширч байна. Тэр охин надаас дэндүү хол. Тийм бодол тээх ч эрхгүй. Тэнгэрийн Аз хотод түүний эр болохыг хүсдэг хэчнээн хүн байдаг бол, тоолж барахгүй. Гэхдээ хэн нь ч түүнд тохирохгүй. Тэр охин ирээдүйд гарцаагүй жинхэнэ бүлгэмд орно. Жишээ нь Долоон Гүн Ухааны Хөндий гэх мэт. Тэр аль хэдийн Долоон Гүн Ухааны Тулааны Ордны гол шавь болсон. Бидэн шиг жирийн хүмүүс түүнтэй зэрэгцэнэ гэж мөрөөдөх ч хэрэггүй. Гэхдээ миний хамгийн их атаархдаг зүйл бол тэр бас Бичээсийн мастер.
— Бичээсийн мастер?
Линь Мин зарим онцгой мэргэжлийн талаар сайн мэддэггүй байлаа.
Ерөнхийдөө ийм онцгой мэргэжилд тавигдах шаардлага маш өндөр, тийм мэргэжил эзэмшсэн хүн цөөн байдаг.
Гэхдээ эдгээр мэргэжилд зарцуулах мөнгө тулааны бясалгалтай харьцуулахад бага.
Тулааны бясалгалын зардлын дэргэд борооны хэдхэн дусалтай л адил.
— Тийм. Бичээсийн мастер тусгай материал ашиглаж, зэвсэг дээр шидийн тойрог, тэмдэг сийлдэг. Зэвсэг дээр бичээс сийлснээр түүний хүчийг нэмэгдүүлнэ. Энэ мэргэжилд өндөр авьяас, хүчтэй сүнсний хүч хэрэгтэй. Гэхдээ нэгэнт Бичээсийн мастер болчихвол мөнгө олох нь хоол идэж, ус уухтай адил амархан болно!
Линь Шяодун үргэлжлүүлэв.
— Харамсалтай нь ихэнх тулаанчид энэ мэргэжилтэй ойртох боломж ч олддоггүй. Авьяас байлаа ч амжилтад хүрэх хэцүү. Учир нь дадлага хийхэд асар их материал зарцуулна. Мэдээж тэр хэмжээний мөнгө Цинь гэр бүлийн хувьд юу ч биш. Цинь Шинсюаний бичээсийн техник аль хэдийн өндөр түвшинд хүрсэн гэдэг. Үе тэнгийнхэн дундаа түүнд өрсөлдөгч байхгүй. Бүр ахмад үеийн олон хүнийг ч давж чадна гэсэн.
Линь Шяодун тулааны замын талаар албан ёсны боловсрол эзэмшсэн тул Линь Минээс хавьгүй ихийг мэддэг байв.
Тэр уран цэцэн тайлбарлаж байснаа гэнэт Линь Мин толгойгоо гудайлган, ямар нэг зүйл гүн бодож байгааг анзаарлаа.
— Мин ах аа... Мин ах аа, чи сэтгэл чинь хөдөлчихсөн юм биш биз? За яах вэ, тийм тэнгэрлэг үзэсгэлэнтэй бүсгүйг харсан хүн ингэх нь хэвийн л дээ.
— Юу ч биш.
Линь Мин гараа зөөлөн даллав.
Тэгэхээр ийм учиртай байж!
Сүнсний хэлтэрхий дотор байсан тэр шидийн тойргууд, бичээсүүд, сийлбэрүүд, янз бүрийн тэмдэг, нууцлаг үсэг, энгийн харагдавч хүчтэй аура цацруулсан зэвсгүүд...
Тэд бүгд бичээсийн техниктэй холбоотой зүйлс байжээ!
Тэр түр хугацаанд үл тоосон эдгээр мэдлэг үнэндээ ийм өндөр үнэ цэнтэй байсныг Линь Мин сая л ойлгов.