Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг

1-р анги

1-р анги — Төлбөртэй үйлчилгээ эхэллээ (1)

Сонсох

—Би Дугжа. (Дугжа гэдэг нь «ганц хүү» эсвэл «уншигч» гэсэн утгатай байж болно.)

Би хүмүүст өөрийгөө ихэвчлэн ингэж танилцуулдаг байлаа. Ингээд ийм үл ойлголцол гардагсан.

—Өө, чи айлын ганц хүүхэд юм уу?

—Тийм ээ, гэхдээ миний хэлсэн зүйл тэр биш.

—Хөөе? Тэгвэл?

—Намайг Дугжа гэдэг. Ким Дугжа.

Ким Дугжа (Кимийн эрхэм ганц хүү)—аав минь намайг өөрийн хүчээр хүчтэй эр хүн болоосой гэж ийм нэр өгсөн. Гэвч аавын өгсөн нэрийн ачаар би яг эсрэгээрээ жирийн нэг ганц бие, ганцаардсан эр болж хувирсан.

Товчхондоо ийм байлаа. Би Ким Дугжа, 28 настай, ганц бие. Миний хобби бол метронд явж байхдаа веб роман унших.

—Тэгвэл би утсаа оролдъё.

Дуу чимээ ихтэй метроны вагонд би өөрийн эрхгүй толгой өргөлөө. Над руу сониучирхан ширтэх хоёр нүдний эзэн нь хүний нөөцийн багийн ажилтан Ю Санъа байлаа.

—Аан, сайн уу.

—Та ажлаасаа харьж явна уу?

—Тийм ээ. Харин Ю Санъа гуай та?

—Би азтай байлаа. Менежер өнөөдөр томилолтоор явсан юм. Миний хажуугийн суудал сулрангуут Ю Санъа суув. Мөр орчмоос нь үл мэдэг үнэр ханхалж, би сандарлаа.

—Та ер нь метрогоор явдаг юм уу?

—Тэр чинь... Ю Санъа барайсан царай гаргав.

Бодоод байхад, Ю Санъатай метронд таарсан маань анх удаа байжээ.

Хүний нөөцийн менежер Кангаас эхлээд санхүүгийн менежер Хан хүртэл... Ю Санъаг компанийн эрэгтэй ажилтнууд ажлын өдөр бүр машинаар гэрт нь хүргэж өгдөг гэсэн цуу яриа тархсан байлаа.

Гэтэл Ю Санъагийн амнаас санаанд оромгүй үг гарлаа. —Хэн нэгэн миний дугуйг хулгайлчихсан.

Дугуй.

—Та дугуйгаар ажилдаа явдаг юм уу?

—Тийм ээ! Сүүлийн үед илүү цагаар их ажиллаад, хөдөлгөөн дутаад байх шиг санагдсан. Жаахан төвөгтэй ч гэсэн ингэх нь зүйтэй юм.

—Аан, тийм үү.

Ю Санъа инээмсэглэв. Түүнийг ажиглахад эрчүүд түүнд татагддаг нь илт байлаа. Гэхдээ энэ нь надад огт хамаагүй.

Хүн бүр амьдралаа өөр өөрийн жанраар туулдаг. Харин Ю Санъа минийхээс өөр жанрын амьдралтай хүн байлаа.

Эвгүйхэн яриа дууссаны дараа бид утсаа харлаа. Би түрүүн уншиж байсан романаа апп дээр нээв. Харин Ю Санъа... Энэ чинь юу вэ?

—Por favor dinero.

—Хөөе?

—Испани хэл.

—...Аан, тийм үү. Ямар утгатай юм?

—Жаахан мөнгө өгөөч гэж Ю Санъа бардамхан хариулав.

Харьж явах замдаа метронд суунгаа хичээллэж байна... Тэр үнэхээр надаас өөр жанрын хүн байлаа. Гэхдээ үг цээжлээд ямар хэрэг байх вэ?

—Их хичээж байгаа юм байна.

—Дашрамд хэлэхэд, Дугжа гуай та юу харж байгаа юм бэ?

—Аан, би...

Ю Санъагийн харц миний ухаалаг утасны шингэн кристалл дэлгэц дээр тогтжээ. —Роман уу?

—Тийм ээ, ер нь... Би солонгос хэл сурч байгаа юм.

—Хөөх, би ч бас роман унших дуртай. Сүүлийн үед завгүй болохоор уншиж чадахгүй байна...

Гайхмаар байлаа. Ю Санъа роман унших дуртай гэж үү...?

—Мүраками Харуки, Рэймонд Карвер, Хан Ган...

Би тэгж л бодсон юм.

—Дугжа гуай, та ямар зохиолчдод дуртай вэ?

—Нэрийг нь хэлсэн ч та мэдэхгүй байх.

—Би олон роман уншсан. Хэн гэдэг зохиолчид вэ?

Энэ удаа хоббигоороо веб роман уншдаг гэж хэлэх үнэхээр хэцүү байлаа. Би апп дээрх романы гарчиг руу хяламхийв.

[Сүйрлийн дараах дэлхий]

Зохиогч: Синг Шаншун

Би «Синг Шаншуны бичсэн “Сүйрлийн дараах дэлхий”-г уншиж байна» гэж хэлж чадсангүй.

—Зүгээр л уран зөгнөлт роман. Тэр... ер нь бол «Бөгжний эзэн» шиг...

Ю Санъагийн нүд томров. —Аан, «Бөгжний эзэн» үү. Би киног нь үзсэн.

—Кино нь дажгүй.

Хэсэг зуур нам гүм үргэлжлэв. Ю Санъа намайг ямар нэг юм хэлэхийг хүлээж байгаа мэт ширтэж байлаа.

Яриа маань нэг л эвгүй болоод явчихлаа. Тиймээс би сэдвээ өөрчлөхөөр шийдэв.

— Компанид орсноос хойш нэг жил өнгөрчээ. Энд ажиллах сүүлийн жил минь. Цаг хугацаа үнэхээр хурдан өнгөрөх юм.

—Тийм ээ. Тэр үед бид хоёр юу ч мэдэхгүй шахам байсан даа, тийм үү?

—Тийм шүү. Өчигдөрхөн юм шиг санагдавч гэрээний хугацаа аль хэдийн дуусчихжээ. Ю Санъагийн царайг хараад би буруу юм хэлснээ ойлгов.

—Аан, би... Мартчихжээ.

Ю Санъа өнгөрсөн сард гадаадын худалдан авагчтай хийсэн ажлаараа үнэлүүлж, аль хэдийн байнгын ажилтан болж дэвшсэн байв.

—Аан, тийм байна. Баяр хүргэхээс хоцорчихжээ. Уучлаарай. Хаха, би ч бас гадаад хэл сурахын төлөө хичээх хэрэгтэй байж дээ.

—Аан, үгүй ээ, Дугжа гуай! Ажлын гүйцэтгэлийн үнэлгээ бас байгаа, тэгээд...

Хүлээн зөвшөөрөх дургүй байсан ч Ю Санъаг ярьж байхыг харах үнэхээр сайхан байлаа. Яг л дэлхийн гэрэл ганцхан түүн дээр тусаж байгаа мэт. Хэрэв энэ дэлхий роман байсан бол гол дүр нь ийм хүн байх сан.

Үнэн хэрэгтээ энэ нь гарцаагүй үр дүн байв. Би хичээгээгүй, харин Ю Санъа хичээсэн. Би интернетээр роман л уншдаг байсан бол Ю Санъа шаргуу суралцсан. Тиймээс Ю Санъа байнгын ажилтан болж, харин миний гэрээ цуцлагдах нь жам ёсны хэрэг байлаа.

—Тэр чинь... Дугжа гуай.

—Тийм.

—Хэрэв та дургүйцэхгүй бол... Миний ашигладаг аппын талаар мэдмээр байна уу? Ю Санъагийн дуу тэрхэн зуур надад холдон бүдгэрэх шиг болов.

Дэлхий бүхлээрээ холдсон мэт санагдав. Би оюун бодлоо төвлөрүүлээд урагшаа эгц ширтлээ.

Галт тэрэгний эсрэг талын суудалд нэг хүү сууж байв. Арав орчим настай бололтой. Тэр хүү ээжийнхээ хажууд суугаад шавж барих тор атган, баяр хөөртэй инээж байлаа.

—...Дугжа гуай?

Хэрэв одооноос эхлээд амьдрал минь өөрөөр өрнөвөл яах вэ? Өөрөөр хэлбэл, амьдралын минь жанр өөр байсан бол?

—Ким Дуг...

Хэрэв амьдралын минь жанр «реализм» биш, «уран зөгнөл» байсан бол... Би гол дүр нь байж чадах байсан болов уу? Мэдэхгүй. Магадгүй би энэ асуултын хариуг насан туршдаа мэдэхгүй байх. Гэхдээ нэг зүйлийг би мэдэж байлаа.

—Зүгээр ээ, Санъа гуай.

—Хөөе?

—Та надад тэр аппын талаар хэлээд ч нэмэргүй.

Миний амьдралын жанр яахын аргагүй «реализм» байлаа.

—Дугжа ганцаараа амьдардаг.

—Хөөе? Юу...?

—Би зүгээр л тийм хүн.

Энэ жанрт би гол дүр биш, харин «ганцаар амьдрагч» хүн байв.

—Ганцаар амьдрагчийн амьдрал... Ю Санъа царайдаа нухацтай өнгө гаргав.

Гэхдээ би үнэхээр зүгээр гэдгээ харуулахын тулд гараа даллав.

Яагаад гэдгийг нь мэдэхгүй ч тэр надад үнэхээр санаа тавьж байлаа. Магадгүй хүний нөөцийн хэлтэст ажилладаг болохоор тэр биз... Гэхдээ ажлынхаа гүйцэтгэл ямар байгааг би аль хэдийн мэдэж байсан.

—Дугжа гуай үнэхээр сайн шүү.

—Тийм үү?

—Тэгвэл би зааны ясан амьдралаар амьдаръя. (Санъа = зааны яс.)

Ю Санъа ямар нэг шийдвэр гаргасан бололтой, буцаж испани хэлээ үзэж эхлэв. Би хэсэг түүнийг ширтээд, дараа нь роман руугаа эргэн орлоо.

Бүх зүйл хэвийн байдалдаа орсон ч хачирхалтай нь романы хуудсыг доош гүйлгэж чадахгүй байв. Магадгүй бодит байдлын хүндийг ухаарсан болохоор цааш нь гүйлгэж чадахаа больсон байх.

Тэр үед ухаалаг утасны минь дээд хэсэгт мэдэгдэл гарч ирэв. [Танд нэг шинэ захидал байна.]

Энэ нь «Амьд үлдэх арга зам» романы зохиогчоос ирсэн байлаа. Би захидлыг нээлээ.

—Уншигч аа, миний роман оройн долоон цагаас төлбөртэй болно. Энэ танд хэрэг болно. Амжилт хүсье.

[1 хавсралт.]

Зохиогч надад бэлэг өгнө гэжээ. Ямар бэлэг байсан бол?

Нэр маань хэлдэг шиг, би угаасаа уншигч хүн байлаа. Тиймээс захидлыг хүлээн авахдаа догдолж байв.

Тийм ээ, уншигчийн амьдралаар амьдрах ч муугүй байлаа.

Би цаг харлаа. Оройн 18:55 болж байв. Роман оройн долоон цагаас төлбөртэй болох хүртэл яг таван минут үлдсэн байлаа.

Дараа нь апп доторх дуртай романуудынхаа жагсаалтыг нээлээ. Уншигч нь ганцхан би байсан болохоор баяр хүргэсэн сэтгэгдэл үлдээж, зохиогчид урам өгөх хэрэгтэй.

Гэхдээ...

—Бүтээл олдсонгүй.

Би хайлтын хэсэгт «сүйрэл» гэж хэд хэдэн удаа бичиж үзсэн ч үр дүн нь өөрчлөгдсөнгүй.

«Амьд үлдэх арга зам»-ын мэдээллийн самбар ор мөргүй алга болжээ. Хачирхалтай байлаа. Роман төлбөртэй болох гэж байхад мэдэгдэлгүйгээр устсан тохиолдол өмнө нь гарч байсан бил үү?

Тэр мөчид метроны гэрэл унтарч, вагон дотор харанхуйлав.

Киииииик-! Метроны вагон хүчтэй донсолж, төмөр нүргэсэн дуу гаргав.

Үүнээс болж Ю Санъа хашхираад миний гарнаас зуурлаа. Дараа нь бусад хүмүүс сандран бужигналдах чимээ сонсогдов. Ю Санъа зүүн гарыг минь маш чанга атгасан тул галт тэрэг гэнэт зогссоноос илүүтэй зүүн гарынхаа өвдөлтийг анзаарч байлаа. Галт тэрэг бүрэн зогсоход арван хоёр секунд зарцуулав.

Тэгтэл хаа сайгүйгээс будилсан хүмүүсийн дуу сонсогдов.

—Өө, юу вэ?

—Ю-Юу болоод байна?

Харанхуйд ганц нэг ухаалаг утасны гэрэл асав. Ю Санъа миний зүүн гарыг чанга атгасаар, —Ю-Юу болоод байна? гэж асуулаа.

Би тайван байгаа дүр үзүүлэв. —Санаа зоволтгүй. Нэг их сүртэй юм биш.

—Тийм үү?

—Тийм ээ. Амиа хорлосноос үүдсэн саатал байх. Удахгүй машинист мэдэгдэл хийнэ.

Намайг ярьж дуусмагц машинистын мэдэгдэл сонсогдов. —Галт тэргэнд зорчиж буй нийт зорчигчдын анхааралд. Галт тэргэнд зорчиж буй нийт зорчигчдын анхааралд.

Чих дөжрөм чимээ шуугиан намжив.

Би санаа алдан амаа нээв. —Харж байна уу, нэг их сүртэй юм биш. Одоо уучлал хүссэн мэдэгдэл цацагдаж, цахилгаан ч эргээд ирнэ...

—Б-Бүгдээрээ зугт... Зугт...!

«Юу?»

Дохио дуугараад, нэвтрүүлэг тасрав. Вагон доторх хүмүүс бужигналдав.

—Д-Дугжа гуай? Энэ чинь юу вэ...?

Метроны вагоны урд талаас хурц гэрэл гялсхийв. Бөмбөр нүдэх мэт нүргээн гарсны дараа тасхийх чимээ сонсогдов.

Харанхуйд ямар нэг зүйл нааш чиглэн ирж байлаа. Яг тэр мөчид цаг руу харсан нь тохиолдол байв—оройн долоон цаг.

Тик гэх чимээ гарахад дэлхий зогсох шиг санагдав.

Тэгтэл би нэгэн дуу хоолой сонслоо:

[8612 дугаар гаргийн системийн үнэгүй үйлчилгээ дуусгавар боллоо.]

[Үндсэн даалгавар эхэллээ.]

Энэ бол миний амьдралын жанр өөрчлөгдсөн мөч байлаа.

1-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг1-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах