Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг

2-р анги

2-р анги — Төлбөртэй үйлчилгээг эхлүүлэх нь (2)

Сонсох

「Доккэби. Тэр анх гарч ирэхэд хэн нэгэн ингэж хэлсэн.」[1]

Яагаад гэдгийг нь мэдэхгүй ч тэр өгүүлбэр гэнэт санаанд орж ирэв. Зогссон метроны галт тэрэг, харанхуй өрөө… Эдгээр зүйл надад өмнө нь үзсэн мэт мэдрэмж төрүүлэв. Метро өмнө нь зогсож байсан ч тун ховор тохиолдол байлаа. Гэсэн ч яагаад? Би нэгэн зохиолоос танил үгсийг санаж байлаа… гэхдээ энэ үнэхээр инээдтэй байв. Боломжгүй зүйл биш гэж үү?

Энэ мөчид 3807-р вагоны хаалга цэлийтэл нээгдэж, цахилгаан эргэн асав. Хажууд минь байсан Ю Санъа бувтналаа. —…Доккэби?

Толгой дүнгэнэж байв. Миний мэддэг зохиол, нүдний өмнө өрнөж буй бодит байдал хоёр давхцахад би түгшин чичирлээ.

「Хоёр жижиг эвэртэй, жижигхэн сүрлэн дэвсгэр өмссөн хачин, хөвсгөр амьтан агаарт хөвж байлаа.」

「Түүнийг дагина гэж хэлэхэд дэндүү хачин, сахиусан тэнгэр гэхэд дэндүү хорон, чөтгөр гэхэд дэндүү тайван байлаа.」

「Иймээс түүнийг «доккэби» гэж нэрлэв.」

Доккэби хамгийн түрүүнд юу хэлэхийг би аль хэдийн мэдэж байлаа.

「&아#@!&아#@! …」

[&아#@!&아#@!….]

Уран зөгнөл, бодит байдал хоёр яг давхцав.

—Энэ юу вэ?

—Өргөтгөсөн бодит байдал уу?

Хүмүүс шуугилдан ярилцаж байх зуур би ганцаараа өөр ертөнцөд шидэгдэв. Энэ бол гарцаагүй доккэби байлаа—«Амьд үлдэх арга зам»-д мянга мянган хүний амьдралд эмгэнэлт явдлын үүдийг нээсэн яг тэр доккэби. Бодолд автсан намайг Ю Санъагийн дуу сэрээв. —Нэг л испани хэл шиг сонсогдож байна. Түүнтэй ярьж үзэх үү?

Би бага зэрэг цочиж асуулаа. —…Тэр юу болохыг чи мэдэж байгаа юм уу? Түүнээс мөнгө гуйх гэж байгаа юм уу?

—Үгүй ээ, гэхдээ…

Тэгтэл би солонгос хэлний зөв дуудлагыг сонсов. [Аа. Аа. Ингэвэл зүгээр сонсогдож байна уу? Аа, солонгос хэлний патч ажиллахгүй байсан болохоор хэцүү байлаа. Бүгдээрээ, миний үгийг сонсож байна уу?]

Танил хэлээр ярьж эхлэхэд хүмүүсийн царай тайвшрав. Хамгийн түрүүнд урагш гарч ирсэн нь костюм өмссөн том биетэй эр байлаа. —Хөөе, чи одоо юу хийгээд байгаа юм бэ?

[…Юу?]

—Кино зураг авч байгаа юм уу? Би шалгаруулалтад яаралтай очих ёстой болохоор явлаа. Царай нь танил биш байсан тул тэр нэрд гараагүй жүжигчин бололтой. Хэрэв би жүжигчний сонгон шалгаруулалтын найруулагч байсан бол түүний дүрэлзсэн хүсэл тэмүүллээс болж сонгох байсан биз. Харамсалтай нь, яг одоо түүний өмнө зогсож байсан нь найруулагч биш байлаа.

[Аа, шалгаруулалт. Тийм ээ. Энэ ч бас шалгаруулалт. Хаха, мэдээлэл дутуу байжээ. Би оройн долоон цагт мөнгөжиж эхлэхэд нь шууд нэвтэрчихсэн юм.]

—Юу гээд байгаа юм бэ?

[За, за. Бүгд суудалдаа тайвнаар суугаад намайг сонс. Одооноос би та нарт маш чухал зүйл хэлнэ!]

Цээж давчдаж эхлэв.

—Юу хийгээд байгаа юм бэ? Галт тэргээс хурдан буу!

—Хэн нэг нь машинистыг дуудаач!

—Иргэдийн хамтын ажиллагаагүйгээр тэд юу хийгээд байгаа юм бэ?

—Ээж ээ, тэр чинь юу вэ? Хүүхэлдэйн кино юу?

Ямар ч эргэлзээгүй. Энэ бол миний мэддэг Өрнөл байлаа. Би үүнд хутгалдмааргүй байсан… гэхдээ арга байсангүй. Тэнд байсан хүмүүс жижигхэн, өхөөрдөм харагдах CG амьтныг сонсохгүй байлаа. Миний хийж чадах цорын ганц зүйл нь суудлаасаа босох гэж байсан Ю Санъаг зогсоох байв.

—Ю Санъа-ши, аюултай тул эндээ байгаарай.

—Хөөе? Ю Санъагийн нүд томров. Түүнийг гайхаж байхад нь би хэлчихсэн ч ойлгосон зүйлээ тайлбарлах арга байсангүй. Яг үнэндээ тайлбарлах шаардлага ч байгаагүй.

[Хаха, та нар үнэхээр их шуугиж байна.]

Одоохондоо энд байгаа хэнээс ч илүү ятгах хүч түүнд байлаа.

[Чимээгүй бай гэж хэлсэн шүү.]

Доккэбигийн нүд улайхад би аажуухан нүдээ анив. Ямар нэг зүйл тасхийн дуугарч, метро бүхэлдээ чимээгүй болов.

—Өө, өө. Өө… Шалгаруулалтад очих ёстой байсан үл таних жүжигчний магнайд нь том нүх гарсан байлаа. Түрүүн хэдэнтээ ярьсан эр тэр дороо нуран унав.

[Энэ бол киноны зураг авалт биш.]

Дахин нэг удаа тасхийх чимээ гарав. Энэ удаа машинистыг дуудах тухай ярьсан хүн байлаа.

[Энэ бол зүүд биш. Бас зохиол ч биш.]

Нэг, хоёр… Хэд хэдэн хүний толгой дэлбэрч эхлэхэд цус агаарт цацрав. Тэд бүгд доккэбиг эсэргүүцсэн, мөн хашхирч эсвэл галзуурсан хүмүүс байлаа. Өчүүхэн төдий ч үймээн тарьсан хүн бүрийн толгойд нүх гарч байв. Гэнэт метро бүхэлдээ цусны далай болов.

[Энэ бол та нарын мэддэг «бодит байдал» биш. Ойлгож байна уу? Тиймээс бүгд амаа хамхиад намайг сонс.]

Энд байсан хүмүүсийн талаас илүү хувь нь үхэв. Метро цус, биеийн хэсгүүдээр дүүрчээ. Одоо хүмүүс хашхирахгүй байв. Хүчирхэг араатны өмнө буй анхдагч сармагчингууд шиг бүгд айдаст автан доккэбиг ширтэж байлаа. Зогьсон Ю Санъагийн мөрнөөс би цочин чанга зуурлаа.

Энэ бодит байлаа. Чихэнд минь сонсогдсон хачин мэдэгдэл, өмнө минь гарч ирсэн доккэби, цусанд хутгалдсан вагон…

[Бүгдээрээ, та нарын амьдрал одоог хүртэл дажгүй байлаа, тийм үү?]

Тусгай хэрэгцээтэй иргэдэд зориулсан суудлын хэсэгт өндөр настай эмээ доккэбитэй харцаа тулгав.

[Та нар хэтэрхий удаан хугацаанд үнэгүй амьдарлаа. Амьдрал дэндүү өгөөмөр байсан биз дээ? Та нар төрөхдөө амьсгалж, идэж, бааж, үржихийнхээ төлөө нэг ч үнэ төлөөгүй! Ха! Яасан сайхан ертөнцөд амьдардаг юм бэ!]

Үнэгүй? Метронд байсан хэн ч үнэгүй амьдарч байгаагүй. Хүмүүс амьд үлдэхийн тулд мөнгө олохоор хичээж, ажлаасаа харих замдаа метро унаж явсан. Гэвч энэ мөчид хэн ч доккэбигийн үгийг эсэргүүцсэнгүй.

[Гэвч одоо сайхан өдрүүд дууслаа. Та нар хэр удаан үнэгүй амьдарч чадах вэ? Жаргал эдлэхийг хүсвэл үнэ төлөх ёстой гэдэг нь наад захын ухаан. Тийм биз дээ?]

Амьсгаадан зогссон хүмүүс хариулж чадсангүй. Тэгтэл хэн нэгэн болгоомжтой гараа өргөв. —М-Мөнгө хэрэгтэй юу?

Ийм нөхцөлд ямар хүн ярьж чадахыг гайхсан ч, гайхалтай нь би түүний царайг таньдаг байв.

—Ю Санъа-ши, тэр санхүүгийн хэлтсийн дарга Хан мөн биз дээ?

—…Тийм байна.

Ямар ч эргэлзээгүй. Тэр компанийн арын хаалгаар орж ирсэн жирийн нэг танил талын хүн [2] бөгөөд шинээр ажилд орогсдын хамгийн их дөлдөг хүн байлаа. Тэр бол санхүүгийн хэлтсийн дарга Хан Мёно. Энэ хүн яагаад метро унаж явсан юм бол?

—Би танд мөнгө өгье. Аваарай. Намайг ямар хүн болохыг ойлгоорой. Хэлтсийн дарга Хан хүмүүс түүнийг дэмжин уухайлахад нэрийн хуудсаа гаргаж ирэв. Энэ нь террористуудтай тэмцэж буй аврагчийн дүр зураг шиг байлаа. —Хэдийг өгөх вэ? Нэг томыг уу? Эсвэл хоёрыг уу?

Тэр охин компанийн хэлтсийн даргад баймгүй их мөнгө санал болгож байлаа. Хан Мёно харьяа компанийн тэргүүний отгон хүү гэсэн цуурхал байдаг байсан бөгөөд одоо бодоход үнэн байж мэдэхээр санагдав. Би тэр олон чекийг түрийвчиндээ багтааж ч чадахгүй байв.

[Хмм, надад мөнгө өгөх гэж байна уу?]

—Т-Тийм ээ! Одоо байгаа бэлэн мөнгө минь их биш ч… намайг эндээс гаргавал юу ч өгч чадна.

[Мөнгө, сайхан. Олон хүн үнэ цэнтэй гэж харилцан зөвшөөрсөн ургамлын ширхэгт.]

Хэлтсийн даргын царай гэрэлтэв. Мөнгө л бүх зүйл гэсэн «Үнэхээр тийм шүү» гэсэн царай байлаа. Ямар өрөвдөлтэй юм бэ.

—За, энэ надад байгаа бүх зүйл—

[Энэ нь зөвхөн та нарын цаг хугацаа, орон зайд л үйлчилнэ.]

—Хөөе?

Дараагийн агшинд агаарт гал дүрэлзэж, хэлтсийн даргын гарт байсан чекүүд шатав. Хэлтсийн дарга Хан ориллоо.

[Тэр цаас макрокосмын ертөнцөд ямар ч үнэ цэнгүй. Дахиад ингэвэл толгойг чинь хийсгэнэ.]

—Ү-Ү... Тэнд байсан хүмүүсийн царайд айдас дахин тархав. Яг л зохиолынх шиг байсан тул тэд юу бодож байгааг нь уншихад амархан байлаа.

「Одоо, хараал ид, юу болох гэж байна?」

Цаашид юу болохыг зөвхөн би мэдэж байлаа.

[Пөөх, та нар чимээ шуугиан тарьж байх хооронд өр чинь овоорчихлоо. За яах вэ. Үүнийг зуун удаа тайлбарласнаас өөрсдөө мөнгө олох нь хурдан биш гэж үү?]

Доккэбигийн эвэр антенн шиг сөхөгдөж, бие нь вагоны тааз руу хөвөв.

Хэсэг хугацааны дараа мэдэгдэл цангинав.

[#BI-7623 суваг нээгдлээ.]

[Од эрхэс нэвтэрлээ.]

Бүгдийн хоосон харцны өмнө жижигхэн цонх гарч ирэв.

[Үндсэн даалгавар ирлээ!]

+

[Үндсэн даалгавар №1 – Үнэ цэнийн баталгаа]

Ангилал: Үндсэн

Хүндийн зэрэг: F

Биелүүлэх нөхцөл: Нэг буюу түүнээс олон амьтныг ал.

Хугацааны хязгаар: 30 минут

Нөхөн олговор: 300 зоос

Бүтэлгүйтвэл: Үхэл

+

Доккэби үл ялиг инээмсэглэсээр тунгалаг болж, цаадах орон зайд алга болов.

[Тэгвэл бүгдэд нь амжилт хүсье. Надад сонирхолтой түүх үзүүлээрэй.]

2-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг2-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах