Өөр хэн нэгэн харсан бол үнэхээр инээдтэй дүр зураг байхсан. Том биетэй насанд хүрсэн эр хүзүүнээсээ бариулчихсан, сармагчин шиг дүүжлэгдэж байлаа.
Гүүрний нөгөө талаас И Хёнсон энэ зүг рүү харж байгааг би олж харав. Царай нь түгшсэн харагдаж байсан ч энд юу болж байгааг үнэндээ харж чадахгүй байлаа. Энэ нь хамгаалалтын хаалтын нөлөө байв. Би тэнд болж буйг харж чаддаг ч тэд энд болж буйг харж чаддаггүй байв.
—Нэр.
—Юу?
—Нэр чинь хэн бэ?
Гол дүр шиг л тоомжиргүй ярьж байна. Гэхдээ энд түүнийг өдөөн хатгах нь сайн хэрэг биш байв.
—Ким Дугжа.
—Сонин нэр байна.
—Үүнийг би олонтаа сонсож байсан.
Тэр мөчид Ю Жүнхёгийн нударга гэдсэнд тусахад гэдэс минь хонхойж, дотор минь эргэчих шиг болов.
…Ух.
Хутга ойхуйц хатуу арьстай байсан ч энэ цохилт маш их өвдөлттэй байлаа.
—Чиний бие ч бас чийрэг юм. Зоос ашиглахыг аль хэдийн эзэмшсэн үү?
—Чамтай адилхан…
Тас. Гэдсэнд минь дахиад цохилт ирэв. Би ёолохоо арай ядан залгилаа.
Энэ залуугийн хүчний түвшин дор хаяж 15 байлаа. Ердөө нэг үндсэн, нэг нэмэлт даалгавар явагдаж байхад ийм түвшинд хүрчээ. Төрөлхийн мангасууд үнэхээр өөр байв.
—Шаардлагагүй тайлбар бүү хий. Одооноос миний асуусан зүйлд л хариул. Ойлгов уу?
Би хариулсангүй. Ийм зүйл тохиолдож магадгүй гэж бодож байсан. Гэхдээ энэ бол хэзээ ч битгий тохиолдоосой гэж чин сэтгэлээсээ хүсэж байсан хамгийн муу нөхцөл байв.
Эхэндээ Ю Жүнхёк бусад бүх дүрээс илүү сүрдмээр санагддаг байлаа.
Тэр гурван удаа буцсаны дараа зан чанар нь элэгдэж дууссан байлаа. Өөрийгөө хэвээр хадгалахын тулд зарчмуудаа хаясан. Одоогийн Ю Жүнхёк зорилгынхоо төлөө юу ч хийхээс буцахгүй.
—Хариулт чинь?
—…Тэгье.
—Хүндэтгэлийн хэлээр ярь.
—Хэрэв хүсэхгүй байвал яах вэ?
Энэ удаа би хоёр гараа өргөн цохилтыг хаалаа. Яг л яс хугарчих шиг өвдсөн ч цохилтын доргилт сарнив. Ю Жүнхёгийн нүд бага зэрэг гайхсан мэт томров.
[Дүр ‘Ю Жүнхёк’ таны эсрэг сэрэмжилж байна.]
Тэглээ гээд надад хамаагүй. Тэр гол дүр байлаа гээд би зодуулдаг уут болохгүй.
—Уучлаарай, гэхдээ та надаас дүү шүү, мэргэжлийн тоглогч Ю Жүнхёк гуай. Тиймээс хүндэтгэлийн хэлээр ярих хүн нь та байх ёстой.
—…Чи намайг мэддэг юм уу?
—Мэднэ. Би тоглоомын компанийн ажилтан.
Энэ бол худал. Би тоглоомын компанид ажилладаг байсан ч бүх мэргэжлийн тоглогчийн нэрийг цээжлэх боломжгүй. Түүнээс гадна саяхан хүртэл ‘Ю Жүнхёк’ гэдэг нь зүгээр л зохиолын дүр байлаа.
—Чи алдартай. Нэг хэсэгтээ би чиний шүтэн бишрэгч байсан.
Алдартай байсан нь зохиолын үйл явдлын өгөгдөл төдий байв. Гэхдээ би түүний ‘шүтэн бишрэгч’ байсан нь худал биш.
Би Ю Жүнхёкийг таалж, үзэн ядаж, үглэж, урам өгч ирсэн. Тиймээс л би Ю Жүнхёкийг 3000 гаруй бүлэг дагаж ирсэн юм.
—Шүтэн бишрэгч. Ийм үгийг би олон жил сонссонгүй.
Ю Жүнхёгийн нүдэнд дурсамждаа автсан мэт харц тодров. Гэхдээ энэ нь ердөө хоромхон зуур байлаа.
—Энэ удаа чиний бүдүүлэг занг уучилъя. Гэхдээ нөхцөл байдал чинь өөрчлөгдөөгүй.
—Тэрийг би харж байна.
Би хоосон орон зай дээгүүр савлаж буй хоёр хөлөө доош харлаа.
—Надад ганцхан зүйл асуумаар байна.
—Асу.
—Чи метронд яаж амьд үлдсэн юм бэ?
Энэ бол миний хүлээж байсан асуулт байлаа.
—Хариулбал намайг явуулах уу?
—Харж байя.
Энэ бол худал. Түүний царайг харахад л мэдэж байлаа. Би ‘Амьд үлдэх арга зам’-ын цорын ганц уншигч байсан. Боломжит олон хариултыг толгойдоо ээлжлүүлэн бодов. Энэ хараал идсэн буцагчийг итгүүлэхийн тулд би юу хэлэх вэ?
[Дүр ‘Ю Жүнхёк’-ийн талаарх таны Ойлголт нэмэгдэж байна.]
[Энэ хүний талаарх таны Ойлголт аль хэдийн маш өндөр байна.]
…Хөөх?
[Онцгой чадвар ‘Бүхнийг мэдэгч уншигчийн харах өнцөг’-ийн 2-р шатыг ашиглах нөхцөл бүрдлээ!]
[Онцгой чадварыг идэвхжүүлэх үү?]
Тэгтэл хэсэгхэн хормын дараа хэн нэгний бодол толгойд минь хүрхрээ мэт цутган орж ирэхийг уншиж чаддаг боллоо.
「Тэр вагонд И Хёнсон, Ким Намүн хоёр л амьд үлдэх ёстой байсан.」
「Гэтэл Ким Намүн үхэж, бусад нь амьд үлджээ.」
「Чи яаж амьд үлдсэн юм бэ?」
「Энэ новш чинь хэн юм бэ?」
「Мэдээллийг нь ухаж ол. Тэгээд сэжигтэй зүйл олбол… ал.」
Бодол нь шигүү жирэлзэнэ.
Мэдээж энэ бол хямралын нөхцөл байдал байсан ч инээмсэглэх шахсанаа би барьж чадсангүй.
Даалгавар дуусахад таван минут үлджээ.
Би болсон явдлыг ярьж эхлэв. Аль болох цөөн, богино бөгөөд үнэн зөв үг сонгон ярив.
Метронд доккэби анх гарч ирсэн мөчөөс эхлээд эхний даалгавар дуусах хүртэлх бүхнийг ярьсан. Мэдээж олж авсан чадварууд болон чухал зүйлсийг орхив.
—…Та нар шавьж алж байгаад даалгавраа давсан гэж үү?
—Бид азтай байсан.
Ю Жүнхёк амаа ангайчихснаа мартсан мэт ихэд гайхав.
「Ирээдүй бүхэлдээ өөрчлөгджээ.」
Тэр цочирсон байлаа. Анх бол 3807 дугаар вагонд байсан хүмүүс амьд үлдэхийн төлөө хоорондоо алалцаж, эцэст нь И Хёнсон, Ким Намүн хоёр л амьд үлдэх ёстой байсан.
—Чи хурц нүдтэй юм. Вагонд шавьж байгааг яаж мэдсэн юм бэ?
Толгойд минь бодлууд шүргэн өнгөрөхийн зэрэгцээ Ю Жүнхёгийн нүдэнд алах хүсэл дүүрэв.
「Энэ залуу ч бас буцагч юм уу?」
「Хэрэв тийм бол яг одоо түүнийг алах ёстой.」
Гэм хийсэн хүн хүн бүр өөрийнх нь тухай ярьж байна гэж боддог.
Түүнийг намайг буруу ойлгосонд би гайхсангүй. Би хурдхан ам нээлээ.
—Дэлбэрэлт.
—Дэлбэрэлт гэж үү?
—Урд талын вагоноос гарсан дэлбэрэлтийн ачаар би нэг шавьж олж чадсан.
Эдгээр үгийг сонсоод Ю Жүнхёгийн бие хөшиж орхив.
—Илүү энгийнээр тайлбарла.
—Дэлбэрэлт болох үеэр нэг хүүхэд унаж, шавж барих тороо унагаасан. Би тэр торыг нь санамсаргүй олж авсан.
—…Сэжигтэй давхцал байна.
—Давхцал үргэлж сэжигтэй байдаг. Надад итгэхгүй байвал хамгаалалтын хаалтын цаадах хүмүүсээс асуу. Тэнд зогсож байгаа хүү тороо унагаасан юм.
Огсү өртөө рүү явдаг замын хамгаалалтын хаалтын цаана хүмүүс энэ зүг рүү харж байлаа. Даалгавар хараахан дуусаагүй байсан тул тэд бидэн дээр ирж, ярьж чадахгүй байв.
Ю Жүнхёк тэр зүг рүү харсан ч хөдөлсөн шинж үзүүлсэнгүй. Түүний нүд өөрчлөгдөж, Ю Жүнхёкт хамаарах бололтой дурсамжууд миний санаанд орж ирэв.
「Аан.」
「Дэлбэрэлт.」
「Энэ залуу буцагч биш байна.」
「Ирээдүйг өөрчилсөн хүн нь тэр биш. Харин ирээдүй өөрчлөгдсөн нь…」
「Миний хийсэн зүйлээс болж.」
Би хүчтэй дэлбэрэлтэд хүмүүс зовж шаналсаар үхэхийг, Ю Жүнхёк тэднийг хоосон ширтэн зогсохыг харлаа.
「Бусад буцалтаас ялгаатай нь би тэднийг алж эхэлсэн учраас.」
Бүхнийг мэдэгч уншигчийн харах өнцгийн нөлөөгөөр би Ю Жүнхёгийн сэтгэлийн өвдөлт, зовлонг мэдэрч байлаа.
—Асуух зүйл чинь дууссан уу?
—…Тийм.
—Тэгвэл намайг явуулж болох уу? Бас Огсү өртөө рүү хамт явъя. Даалгаврыг дуусгахад үлдсэн хугацаа төдийлөн их биш байна.
—Хэцүү байна.
Гэхдээ гол дүр гэдэг гол дүр байдаг нь учиртай.
—Чиний хэлсэн бүх зүйл бүрэн утга учиртай байна.
Ю Жүнхёк шиг болгоомжтой гол дүрийг би урьд өмнө хэзээ ч харж байгаагүй.
「Анхлан суралцагч хүн ийм тайван байж чадахгүй.」
Тэр өөрчлөгдсөн ертөнцөд хэвийн бус хэмжээнд сайн зохицжээ.
「Тэр Ким Намүнийг алсан байх.」
Тэр ашигтай байхаа болиод аюултай болсон байна.
Ю Жүнхёгийн баруун нүд алтлаг өнгөөр гэрэлтэж эхлэв. Би юу хийж байгааг нь тэр даруй ойлголоо. Үнэндээ энэ залуу ‘тэр зүйлийг’ ашиглахгүй бол л хачин байх байв.
Мэргэдийн нүд. Ю Жүнхёгийн хамгийн хүчтэй илрүүлэх чадвар. Мэргэдийн нүд нь SS зэрэглэлийн чадвар бөгөөд байны Онцлогуудын цонх төдийгүй нууц мэдээллийг ч харуулдаг байв.
Тэр чадварыг ашиглавал би хэн болохоо илчлэхээс өөр аргагүй. Нөгөө талаар, энэ нь сайн хэрэг гэж бодож байлаа.
Би өөрийн ‘шинж’ болон ‘чадваруудаа’ одоо ч мэдэхгүй байсан. Хэрэв Ю Жүнхёк миний мэдээллийг илрүүлбэл, би ч бас өөрийнхөө талаар мэдэж чадна. Тэгээд сурсан мэдээллээ ашиглан энэ нөхцөлөөс зугтаж чадна гэж найдаж байлаа.
[Онцгой чадвар ‘Дөрөв дэх хана’ идэвхжлээ!]
[Дөрөв дэх хана ‘Мэргэдийн нүд’ илрүүлэх чадварыг ашигласныг илрүүллээ!]
Агаарт оч үсэрч, Ю Жүнхёгийн бие ганхав.
「…Кх, юу вэ?」
Ю Жүнхёк баруун нүдээ дарж, учрыг нь ололгүй над руу ширтэв.
—Чи… яг хэн юм бэ?
Уучлаарай, би ч бас яг үүнийг өөрөөсөө асууж байсан юм.
[Онцгой чадвар ‘Дөрөв дэх хана’ ‘Мэргэдийн нүд’-ийг хаалаа!]
Номын хавчуургын дараа Дөрөв дэх хана байжээ. Мэргэдийн нүднээс өөрийгөө хамгаалах чадвартай гэдгээ би мэдээгүй.
Энэ байдлыг улам ээдрээтэй болголоо. Одоо Ю Жүнхёк надад итгэхгүй.
「Энд түүнийг алах ёстой.」
Тэр мэдэхгүй зүйлдээ итгэдэггүй хүн байв.
—Ю Жүнхёк.
Тэгвэл би ч бас төлөвлөгөөгөө өөрчлөх хэрэгтэй.
—Чамд найдаж болох хамтрагч хэрэгтэй.
—…Юу гэсэн үг вэ?
—Чи 46 дахь даалгаврыг ганцаараа давж чадахгүй. Үүнийг өөрөө сайн мэдэж байгаа биз дээ?
Ю Жүнхёгийн нүд нарийсав.
—Үүнийг чи яаж мэдэж байгаа юм? Чи чинь магадгүй—
—Би хэн байх нь хамаагүй.
Би Ю Жүнхёгийн нүд рүү эгцлэн хараад хэлэв.
—Чамд тусалж чадах нь л чухал.
「Тэр буцагч биш. Хэрэв буцагч байсан бол би түүнийг анзааралгүй өнгөрөхгүй.」
「Тэгвэл энэ хүн хэн юм бэ?」
「…Магадгүй?」
Хэрэв би гартаа барьсан хөзрөө нууж чадахгүй, бас хамгийн сайн хөзөр надад байхгүй бол гарах ганцхан арга байлаа. Нөгөө хүнийг буруу ойлгуулахуйц хөзөр үзүүлэх.
—Ю Жүнхёк, чиний мэдэхгүй ирээдүйг би мэднэ.
[Дүр ‘Ю Жүнхёк’ ‘Худал илрүүлэлт’ чадварыг ашиглалаа.]
[Худал илрүүлэлт таны үг үнэн болохыг баталлаа.]
Ю Жүнхёгийн нүд аажмаар томров.
—…Яаж?
—Өөр яаж байх вэ?
「Байж боломгүй. Анна Крофтоос өөр Зөнч байна гэж үү? Тэр нь бүр Өмнөд Солонгост байдаг гэж үү?」
Зөнч. «Амьд үлдэх арга зам»-д энэ нь ирээдүйг харж чаддаг цорын ганц шинж бөгөөд бүх илрүүлэх чадварыг хүчингүй болгох идэвхгүй нөлөөтэй байв. Үнэндээ «Амьд үлдэх арга зам»-ын ертөнцөд «Зөнч» гэсэн шинж ганцхан хүнд байсан юм.
「Зөвхөн Зөнч л миний Мэргэдийн нүдийг эсэргүүцэж чадна.」
Би хариулсангүй. Ю Жүнхёк уруулаа хазав.
—Чи «Ирээдүйг харах» чадварыг ашиглаж чаддаг юм биш үү?
—Төстэй зүйл.
—Чи намайг энд ирнэ гэдгийг мэдэж байсан.
—Тийм.
「Ойлголоо. Энэ хүн Зөнч юм бол хийсэн бүхэн нь үнэмшилтэй байна.」
Нөхцөл байдлын урсгал өөрчлөгдөж байлаа. Ю Жүнхёгийн эргэлзээ тэр даруй ил болов. Энэ бол цорын ганц боломж байв.
—Ю Жүнхёк онцгой хүч чадалтайг би мэднэ. Чи ч бас ирээдүйн талаар мэддэг. Тийм биз?
“…”
—Гэхдээ тэр мэдлэг хэзээ ч төгс байдаггүй.
Буцагчийн цорын ганц сул тал.
Тэд ирээдүйн талаарх мэдээллээ ашиглах бүрд ирээдүй өөрчлөгдөнө гэсэн үг. Өөрөөр хэлбэл, буцагч бүр эцэстээ өөрсдийн мэдэхгүй ертөнцөд амьдрах болно.
—Намайг хамтрагчаа болго. Чиний мэдэхгүй үлдсэн хэсгүүдийг би нөхөж чадна.
Одоогийн Ю Жүнхёкт «Зөнч»-өөс илүү сайн хамтрагч гэж үгүй. Үнэндээ би Зөнчтэй төстэй үүрэг гүйцэтгэж чадна. Учир нь энэ түүхийг уншсан цорын ганц хүн нь би байлаа.
[Даалгавар дуусахад нэг минут үлдлээ.]
Ю Жүнхёк толгойгоо гудайлган бодож эхлэв.
「Зөнч үнэхээр хэрэг болно.」
[Даалгаврыг дуусгахад 50 секунд үлдлээ.]
「Зөвхөн 46 дахь даалгаварт ч биш, дараа нь «чалатустра»-тай тулалдах үед ч хэрэг болно. Гэхдээ… би түүнд үнэхээр итгэж болох уу?」
[Даалгавар дуусахад 40 секунд үлдлээ.]
「Хамтрагч.」
Би цухалдан цаг ширтэж зогстол Ю Жүнхёк эцэст нь толгойгоо өргөв.
—Шийдлээ. Чамайг хамтрагчаа болгоно.
[Хэт авталтаас болж сэтгэлийн тэнхээ чинь ихэд сульджээ.]
[Онцгой чадвар ‘Бүхнийг мэдэгч уншигчийн харах өнцөг’ идэвхгүй боллоо.]
Ядарснаас уу, эсвэл сэтгэл амарснаас уу гэдгийг мэдсэнгүй. Гэхдээ онцгой чадвар идэвхгүй болчихов. Одоо Ю Жүнхёгийн царай тайлбаргүй философийн ном шиг ойлгоход бэрх байлаа.
Ю Жүнхёк намайг «Тэгш гүүр»-ээр авч гарч эхлэв. Мэдээж, намайг захнаас барьсан хэвээр байсан ч… одоо бүх зүйл зүгээр болох нь гэж бодлоо. Би энэ хараал идсэн буцагчийг ятгаж чадсан, бас давуу талтай болсон байв.
Бид «Тэгш гүүр»-ийг бараг гаталж, аюулгүй бүсийн яг өмнө ирээд байтал Ю Жүнхёк гэнэт зогсов.
—Би чамаас сүүлчийн нэг зүйл асууя.
—Юу?
—Чи үнэхээр Зөнч юм бол өөрийнхөө ирээдүйг мэдэх ёстой. Тийм биз?
Ю Жүнхёкийн тайван нүдийг харах тэр мөчид арьс арзайв. Түүний шалгалт хараахан дуусаагүй байлаа. Захнаас атгасан гарынх нь хүч чангарлаа.
—Кхөк.
Түүний гар намайг бага зэрэг өргөхөд хөлний доогуур зөөлөн салхи сэвэлзэв. Доор минь юу ч байсангүй.
Хан мөрний үнэрт цусны үнэр холилдож, ихтиозаврууд амаа ангайлган олз руугаа үсрэн дайрч байлаа.
—Энэ гараа тавих уу, үгүй юү?
Би анх удаа хөлс гаргаж эхлэв. Бодъё. Түүний бодлыг мэдэхгүй байсан ч би энэ залууг хэнээс ч илүү сайн мэднэ. Би нүдээ аниад Ю Жүнхёкийг эргэцүүлэв.
[Даалгавар дуусахад 20 секунд үлдлээ.]
Тэгээд би дүгнэлтэд хүрлээ.
—Ю Жүнхёк.
Тэр юу хийхийг би лавтай мэдэж байлаа. Яаж ч бодсон, Ю Жүнхёкийн хувьд үүнээс өөр төгсгөл гэж байхгүй.
Усан дотор над руу ойртож буй далайн жанжныг ширтэнгээ би ярив.
—Би эхлээд хоёр зүйл хэлье.
—…Юу?
—Нэгдүгээрт, би чиний харьяат биш. Тиймээс одооноос надтай шударга харьцаж байгаасай гэж хүсэж байна.
“…”
—Хоёрдугаарт, би чамтай хамтран ажиллана. Гэхдээ чи ч бас надтай хамтран ажиллана гэж амлах ёстой.
Ю Жүнхёк над руу сонирхсон харцаар хараад толгой дохив.
—За, хариу чинь юу вэ?
Би инээмсэглэн хариулав.
—Гараа надаас салгаад, зайл, хараал идсэн новш минь.
Тэгтэл намайг барьж байсан хүч алга болж, таталцлын хүчинд автан унав. Унаж байхдаа Ю Жүнхёкийн царайг харлаа. Ю Жүнхёк ямар нэгэн зүйлд баярласан мэт цовоо инээмсэглэж байв.
Новш гэж.
—Би чамд итгэж байна. Чи гарцаагүй Зөнч байна.
Намайг унаж хүрэх цэг дээр аварга далайн жанжны ам хүлээж байлаа.
Хан мөрний хүйтэн ус мөргөсөн цохилтоос болж би нүдээ анив. Амьсгаа авахад дулаахан, асар том харанхуй намайг залгив.
[Даалгаврыг дуусгаж чадсангүй.]
…Хараал ид, эцэст нь тэр аргыг ашиглахаас өөр аргагүй нь дээ.