[Ивээн тэтгэгч сонголт дууслаа.]
Агаарт хөвөх мэдэгдлүүдийг ажингаа би гүнзгий амьсгаа авлаа.
[Зарим од эрхэс таны сонголтод ихээхэн цочирдлоо.]
Тийм ээ, одоо л эхэлж байлаа.
[‘Ёроолгүй ангалын хар дөлт луу’ од эрхэс таны сонголтод ихэд дургүйцэж байна.]
[Хар үүлний бүлэгт харьяалагддаг од эрхсүүд Ёроолгүй ангалын хар дөлт луугийн уур хилэнд цочирдлоо. Хэсэг хугацаанд Хар үүлний бүлгийн од эрхсүүдийн хэн нь ч таныг ивээн тэтгэхгүй.]
Би гайхсангүй. Ийм мэдэгдэл ирэхийг хүлээж байсан юм. Өөрийг нь голсон болохоор бүлгийнхээ бүх гишүүнийг надаас нүүр буруулахад хүргэж байгаа нь… энэ нөхөр анхны зохиолд Ким Намүний ивээн тэтгэгч байсан бололтой. Энэ од эрхсийн хувилгаан гэхэд аргагүй.
[‘Чөтгөр мэт галын шүүгч’ од эрхэс таны урмыг хугаллаа.]
[Тэр цаашид таны шударга ёсыг тууштай ажиглана.]
Архангел Уриэлийн хувьд бол ердөө л сэтгэл дундуур үлджээ. Ер нь Үнэмлэхүй сайны од эрхэс хэн нэгнийг ихээхэн шударга бус зүйл үйлдээгүй л бол үзэн ядах нь ховор.
[‘Нууц хуйвалдагч’ од эрхэс таны сонголтыг сонирхож байна.]
[200 зоос ивээн тэтгэгдлээ.]
Нууц хуйвалдагчийн хариу санаанд оромгүй байлаа. Нэрнийх нь өнгө аясыг бодвол тэр миний болгоомжлолыг үнэлсэн бололтой.
[‘Алтан бүслүүрт хоригдол’ од эрхэс таны сонголтыг сонирхож байна.]
Тэнгэртэй эн тэнцэх их мэргэний хувьд бол…
Би эргэлзэж байлаа. Би зөв сонголт хийсэн үү? Мэдэхгүй. Магадгүй яг өмнө минь байсан асар том боломжийг алдчихсан байж болох юм.
[Та ивээн тэтгэгч сонгоогүй.]
Гэвч тодорхой нэг од эрхсийг сонгоно гэдэг тэр боломжийн хүрээнд хязгаарлагдана гэсэн үг. Ивээн тэтгэгчийн гэрээ хэзээ ч шударга тохироо байгаагүй. Би амьд үлдэх ч тэдний тоглоом болчихоод амьд үлдэх байлаа. Хэрэв таамаг зөв бол од эрхэсгүйгээр хүчирхэг болох арга бий. Магадгүй хамгийн хүчирхэг ивээн тэтгэгчийн хувилгаанаас ч хүчтэй болох арга.
[Ха ха, үнэн гэж үү… сонирхолтой сонголт нэг ч алга гэж үү? За, тийм ээ. Дахиад боломж гарна.] Доккэбигийн хавирган сар мэт нүд над дээр хэсэг тогтов. [За, за, бүгд сонголтоо хийж дууслаа. Энд түр амарч бай. Би дараагийн даалгаврыг бэлдэхээр явах хэрэгтэй. Арван минутын дараа уулзъя!]
Ивээн тэтгэгч сонголт дууссаны дараа доккэби алга болов. Тэр бидэнд амар гэж хэлсэн ч энэ арван минут үнэхээр чухал байлаа. Арван минутын дотор би энэ байдлыг цэгцэлж, дараагийн даалгавруудад бэлдэх хэрэгтэй. Би чадваруудаа эргэн санахыг хичээлээ.
[Дүрүүдийн жагсаалт] болон [Бүхнийг мэдэгч уншигчийн харах өнцөг]. Яг хэрхэн ашигладгийг нь хараахан мэдэхгүй ч эдгээр чадварын ерөнхий зориулалтыг ойлгож байлаа. Ямар нэгэн байдлаар арга нь олдох л байлаа.
—Бүгдээрээ цугларцгаая.
Би ингэж хэлмэгц амьд үлдсэн хүмүүс цуглав. Хамгийн түрүүнд гараа сунгасан нь И Хёнсон байлаа.
—Сайн байна уу. Намайг И Хёнсон гэдэг.
—Ким Дугжа.
—Танилцсандаа таатай байна… гэхдээ энэ нөхцөлд ингэж хэлэх нь зохимжтой эсэхийг мэдэхгүй байна. Өмнө нь хэлсэнчлэн би цэрэг… үгүй ээ, цэрэг байсан гэж хэлэх хэрэгтэй байх.
—Та ангидаа холбоо барьж чадахгүй байна уу?
—…Тийм.
Гар атгалт нь нэлээд чанга байлаа. Амьд үлдэх арга замын эхний хэсгүүдэд гардаг танкийн үүрэгтэй хамгаалагчийн хувьд аргагүй л байлаа. Би И Хёнсоныг өөртэйгөө авч явах ёстой. Тэр одоохондоо нэг их сүртэй харагдахгүй байж болох ч Амьд үлдэх арга замын сүүл хэсгүүдэд И Хёнсон улам бүр чухал дүр болдог.
—Аа, Дугжа гуай.
—Тийм үү?
—Танд баярлалаа гэж хэлэхийг хүссэн юм. Дугжа гуай байгаагүй бол бид бүгд үхэх байсан.
—Үгүй ээ, тийм биш.
—Би амьд үлдсэн ч хүн шиг амьдарч чадахгүй байх байсан. Маш их баярлалаа. Тэгээд… би ичэж байна.
И Хёнсон гүнээ бөхийв.
Миний бодол бага зэрэг ээдрээтэй байлаа. Үнэндээ би юу ч хийгээгүй байсан ч И Хёнсон амьд үлдэх байв. Тэгтэл хэн нэгэн мөрнөөс минь атгав.
—Ха ха, манай гэрээлэгч маань нэг том ажил хийжээ. Дугжа гуай, миний нэрийг мэдэх үү?
Арагшаа харалгүйгээр хэн болохыг нь мэдэж байлаа. Би мөрөн дээрээсээ гарыг нь авч, —Мэднэ ээ, Хан Мёно гуай, гэв.
—Өө, Хан Мёно гуай гэж үү? Намайг хэлтсийн дарга гэж дуудах ёстой биш үү?
Хан Мёно энэ нөхцөлд ч албан тушаалаа ашиглахыг хичээсээр байлаа. Мино Софтод тэр үнэхээр дарангуйллын хаан байсан юм.
—Энэ чинь компани биш.
—Ха, хар даа. Одоо ажилдаа явахгүй гэж байгаа юм уу? Анхан шатны ёс зүйг хаанаас сурсан юм бэ?
Хан Мёногийн ууртай царайг хараад би мэддэг байсан ертөнц минь дууссаныг дахин ухаарлаа. Миний өмнө зогсож буй хүн бол даалгавар эхлэхээс өмнөх ертөнцийн ‘махчин’, би харин тэр махчны ердөө л нэг олз байжээ. Үнэхээр тийм байсан.
—Яаж ч бодсон таны хийсэн зүйл дэндүү байсан. Тийм биз дээ? Хэрэв тэр шавжнууд танд байсан юм бол надад урьдчилж хэлэхгүй яасан юм бэ? Яах гэж ингэж шидсэн юм?
“…”
—Дугжа гуай, та надад сайн хандах хэрэгтэй. Таны гэрээнд хэр хугацаа үлдсэн бэ?
Гэнэт бүх зүйл инээдтэй санагдав. Өмнө нь амьдарч байсан ертөнцөд би дэндүү хэврэг нэгэн байлаа. —Хан Мёно гуай.
—Өө?
—Дуугүй бай.
—Ю-Юу?
—Та одоо ч нөхцөл байдлыг ойлгохгүй байна уу? Сая тэр новшид—Мино Софтод—цохиулсан биз дээ? Төгсгөл ирчихсэн байхад компани хэвээрээ байгаа гэж бодож байна уу?
Хан Мёногийн царай цонхийж, сандарчээ. Би бусад хүмүүс рүү харлаа. Нэгэнт ярьж эхэлсэн юм чинь бүгдэд нь ойлгуулж байгаад зогсоно. —Асуудал нь Хан Мёно гуайгаар дуусахгүй. Бүгдээрээ ухаар. Доккэби хэлсэн шүү дээ, энэ бол тоглоом биш.
“…”
—Та нар бүгд нөхцөл байдлыг ерөнхийд нь анзаарсан байх гэж бодож байна. Онцлогуудын цонхон дахь тусгай чадварууд. Тоглоом шиг интерфэйс. Эдгээрийг одоо хүртэл ойлгоогүй хүн байна уу?
Үнэхээр хэн ч гараа өргөсөнгүй. Өмнөд Солонгос хүний хувьд ойлгоход амархан зүйл байлаа. Ухаалаг утасны хэрэглээ маш өндөр тул дүрд тоглох төрлийн тоглоом тоглож үзээгүй хүн нэг ч үгүй. Тоглоом тоглож байгаагүй ч гэсэн ядаж нэг удаа уран зөгнөлт зохиол уншсан байх учиртай.
И Хёнсон санаа алдаад, —Энэ чинь жижүүрт зогсож байхдаа уншдаг байсан нэг зохиолтой минь адилхан байна. Гэхдээ одоо ч бодит мэт санагдахгүй байна. Үнэхээр зүүд биш гэж үү? гэв.
—Энэ бол бодит байдал.
Миний ширүүн хариултаас болж И Хёнсоны харц үл ялиг өөрчлөгдөв.
[‘И Хёнсон’ дүр танд багахан итгэл үзүүлж байна.]
[‘И Хёнсон’ дүрийн талаарх Ойлголт нэмэгдлээ.]
И Хёнсон толгой дохив. —Ингэж итгэлтэй байгаа нь сайн байна. Тэгвэл одоо яах вэ? Дугжа гуай, танд ямар нэг санал байна уу?
—Бид явах ёстой.
Би тээнэгэлзсэнгүй хариулав.
—Я-Явах уу? Чи солиороо юу?
—Дугжа гуай, би тэгж бодохгүй байна… Энэ удаа Ю Санъа ярианд оролцов. Бүгд одоо ч ухаараагүй бололтой.
—Тэгвэл энд хэр удаан байх юм бэ? Уг нь миний хэлсэн зүйл нэг их үндэслэлтэй биш байлаа. Гадаа бол мангасуудын үүр. Гэхдээ би мэдэж байв. Яг одоо бид эндээс гарах ёстой. —Эцэг эхийнхээ тухай бодож үзсэн үү? Энэ замбараагүй байдлын дунд эцэг эх чинь эсэн мэнд байгаа гэж бодож байна уу?
—У-Утасны сүлжээ хэсэг хугацааны өмнөөс тасарчихсан. КакаоТалк ч ажиллахгүй байна… гэж Ю Санъа цөхрөнгөө барсан янзтай хэлэв. Үнэхээр ч Өмнөд Солонгост Күнзийн ёс хүчтэй хэвээр байлаа. ‘Эцэг эх’ гэх үгийг сонсоод И Хёнсон, Хан Мёно хоёрын царай ч барайв.
Толгойгоо гудайлгасан И Гилёны мөрнөөс атгав. Хамгийн түрүүнд боссон хүн нь Ю Санъа байлаа.
—Явъя. Би гарна.
—Ү-Үгүй! Тэр амьтны хэлснийг сонсоогүй юм уу? Эндээ амарцгаая гэсэн шүү дээ! Хөдөлвөл толгой дэлбэрч магадгүй! гэж Хан Мёно цөхрөнгөө барсан янзтай хашхирлаа.
—Олонхын санал авъя.
Ю Санъа хамгийн түрүүнд гараа өргөж, дараа нь би болон И Гилён гараа өргөв. Гэвч өөр хэн ч гараа өргөсөнгүй.
И Хёнсон ингэж хэлэв:
—…Би ангидаа очих ёстой ч ийм нөхцөлд хөдлөх нь аюултай бололтой. Тэр анхааруулга ч байсан.
—Новш гэж, та нар өөрсдөө яв! Би явахгүй! Би гадагш гарахгүй!
Хан Мёно надад хамаагүй, харин асуудал нь И Хёнсон байлаа. Юу ч болсон И Хёнсоныг өөртэйгөө авч явах ёстой…
Нүрр!
Зузаан төмөр хавтан чанга дуугарлаа. 3707-р вагоны төмөр хаалга үл ялиг гажив.
—Ю-Юу вэ? гэж Хан Мёно хашхирсан ч хэн ч тоосонгүй. Төмөр хаалга дахиад чих дүлийрэм дуугаар нүргэлэв.
Нүрр!
Хэн нэгэн хаалгыг цаад талаас нь эвдэхийг оролдож байлаа. Энэ бол санаанд оромгүй нөхцөл байв. Би бодох хэрэгтэй. Дараагийн даалгавар уу? Үгүй. Доккэби хараахан эргэж ирээгүй. Тэгвэл…
Тархи минь хурдтай ажиллав. Биеийн минь үс арзайж, богинохон чичирхийлэл бүх биеэр минь гүйв. Тэр нөхөр байлаа.
—Ю-Юу вэ? Бүгдээрээ боль! гэж Хан Мёно хашхираад хаалга руу дөхөв. И Хёнсон ч мөн хаалга руу очих гэтэл би түүнийг зогсоолоо.
—Та үүнийг зогсоож чадахгүй.
—Өө?
—Бид явах ёстой.
Би хүндхэн харцаар төмөр хаалгыг ширтэв.
—Өө? Гэхдээ…
—Хэрэв бид одоо явахгүй бол—
3707-р вагоны цорын ганц амьд үлдсэн хүн. Төмөр хаалганы цаана хэн байгааг би маш сайн мэдэж байлаа.
—Дараагийн даалгавар эхлэхээс өмнө бид бүгд үхнэ.
Тийм ээ, тэр нөхөр эцэст нь ирж байлаа. Энэ түүхийн ‘жинхэнэ’ гол дүр.