Домогт өгүүлснээр энэ ертөнцөд Цаг хугацааны гол оршдог ажээ. Тэрхүү гол ертөнцийн цаг хугацааг урсган, мөнхийн эргэлтэд оруулдаг. Харин Хавар Намрын Цикадагийн хүчийг ашиглавал урсгалыг сөрөн аялж, өнгөрсөнд буцаж болдог байв.
Энэхүү домгийн талаар хүмүүсийн үзэл бодол зөрүүтэй.
Олон хүн огт итгэдэггүй бол зарим нь үнэн эсэхэд эргэлздэг.
Харин үнэн гэдэгт нь зүрхнээсээ итгэж зүрхлэх хүн тун цөөн.
Учир нь Хавар Намрын Цикадаг ашиглах бүрдээ хүн амиараа төлөөс төлөх ёстой. Өөрийн бүх бие, бясалгалын хүчийг золиослон байж л түүний чадварыг хөдөлгөж чадна.
Ийм төлөөс дэндүү өндөр.
Гэхдээ хүмүүсийн хувьд хамгийн хүлээн зөвшөөрөхийн аргагүй зүйл нь амиа золиосолсны дараа ч үр дүн нь ямар болохыг мэдэх боломжгүй явдал байлаа.
Тиймээс Хавар Намрын Цикадаг эзэмшсэн хүн байсан ч дур зоргоороо ашиглаж зүрхлэхгүй.
Хэрэв тэр домог худал, ердөө нэгэн төөрөгдөл байсан бол яах вэ?
Фан Юань ийм мухардмал байдалд ороогүйсэн бол мөн л яаран ашиглахгүй байсан.
Харин одоо тэр бүрэн итгэж байлаа. Үнэнийг нотлох бодит байдал нүднийх нь өмнө дэлгэгдсэн тул үгүйсгэх аргагүй.
Тэр үнэхээр дахин төржээ!
«Харамсалтай нь... Би анхнаасаа төсөөлөхийн аргагүй их хүч хөдөлмөр зарцуулсан. Хэдэн зуун мянган хүнийг хөнөөж, тэнгэрийн хилэнг хөдөлгөн, хүмүүсийн өшөө хорслыг өөртөө татсан. Тоо томшгүй зовлон бэрхшээлийг туулсны эцэст л тэрхүү гайхамшигт Гүг бясалган бүтээж чадсан юмсан...»
Фан Юань дотроо санаа алдав.
Тэр дахин төрсөн ч Хавар Намрын Цикада хамт ирсэнгүй.
Хүн бол түмэн амьтны сүнс, Гү бол тэнгэр газрын охь билээ.
Гү тоолж баршгүй олон төрөлтэй бөгөөд хэлбэр дүрс, хэмжээ нь ч хачин жигтэй, нууцлаг. Зарим Гү нэг, хоёр, бүр гурван удаа ашигласны дараа бүрмөсөн сарнина. Харин заримыг нь хязгаараас нь хэтрүүлээгүй цагт дахин дахин ашиглаж болдог.
Хавар Намрын Цикада нэг удаа ашиглагдаад бүрмөсөн үгүй болдог төрөлд хамаардаг бололтой.
«Гэхдээ алга болсон ч би ахиад нэгийг бясалган бүтээж чадна. Өмнөх амьдралдаа бүтээж чадсан юм чинь энэ амьдралдаа яагаад чадахгүй гэж?»
Харамсах сэтгэлээ хойш тавьмагц Фан Юанийн зүрхэнд хүсэл тэмүүлэл, шийдэмгий зориг дүрэлзэн аслаа.
Дахин төрж чадсан байхад Хавар Намрын Цикадаг алдсан нь бүрэн хүлээн зөвшөөрч болох төлөөс байв.
Түүнээс гадна тэр өөр нэгэн үнэт эрдэнэтэй хамт ирсэн. Тиймээс бүхнээ алдсан гэсэн үг биш.
Тэрхүү үнэт эрдэнэ нь таван зуун жилийн дурсамж, туршлага байлаа.
Түүний дурсамжид энэ цаг үед хараахан хэн ч нээгээгүй тоо томшгүй эрдэнэс, ховор нандин эд зүйлсийн мэдээлэл бий. Түүхийн урсгалыг мэдэх тул ирээдүйд болох томоохон үйл явдал бүрийн гол судсыг хялбархан атгаж чадна.
Мөн тоо томшгүй олон хүний талаарх дурсамж түүнд байлаа. Тэдний зарим нь хүчээ нуун амьдарч буй өмнөх үеийн мэргэжилтнүүд, зарим нь суут авьяастнууд. Зарим нь энэ үед бүр төрөө ч үгүй байв.
Эдгээр таван зуун жилийн дурсамжид асар их хүчин чармайлтаар хуримтлуулсан бясалгалын мэдлэг, баялаг тулааны туршлага ч багтана.
Энэ бүх дурсамж, туршлагын ачаар Фан Юань ерөнхий нөхцөл байдал болон ирээдүйд тохиох боломжуудыг гарцаагүй атгажээ.
Сайтар төлөвлөж, зөв хэрэгжүүлж чадвал тэр нөхцөл байдлыг өөртөө ашигтайгаар эргүүлж, бусдаас нэг алхам түрүүлэн илүү өндөр оргилд хүрэхэд асуудалгүй.
«Тэгвэл одоо юунаас эхлэх вэ...»
Фан Юань туйлын эрүүл ухаантай хүн. Тэр сэтгэлээ тогтоогоод, цонхны цаадах шөнийн бороог ширтэн бодолд автав.
Энэ талаар бодож эхлэхэд асуудал ээдрээтэй санагдлаа.
Таван зуун жил гэдэг нэлээд урт хугацаа. Мартагдаж бүдгэрсэн тэр олон дурсамжийг түр орхиё. Нуугдсан эрдэнэсийн байршил, бусдын онцгой учрал тохиолыг саналаа ч тэдгээр нь асар хол газруудад тархан байрласан бөгөөд тодорхой цаг хугацаанд л хүрч очих шаардлагатай.
«Хамгийн чухал зүйл бол бясалгал. Одоогийн би анхдагч тэнгисээ ч нээгээгүй, Гү бясалгагчийн замд ч хөл тавиагүй байна. Ердөө л жирийн хүн! Би аль болох хурдан бясалгаж, түүхийн урсгалыг гүйцэн, боломжуудыг хамгийн ашигтай мөчид нь атгах ёстой.»
Түүнээс гадна хангалттай суурь хүчгүй бол нуугдсан эрдэнэсийн ихэнх нь ямар ч ашиггүй. Харин ч чонын үүр рүү өөрөө орж, үхлээ эрсэн хэрэг болно.
Тиймээс Фан Юанийн өмнө тулгарсан хамгийн чухал асуудал нь бясалгал байлаа.
Тэр бясалгалын түвшнээ аль болох хурдан дээшлүүлэх ёстой. Өмнөх амьдралынхаа адил удаан ахивал бүх боломжийг алдана.
«Аль болох хурдан бясалгахын тулд овгийн нөөц бололцоог ашиглахаас өөр аргагүй. Одоогийн надад аюултай уулсаар чөлөөтэй зорчих хүч чадал байхгүй. Энгийн нэгэн зэрлэг гахай хүртэл амийг минь авч чадна. Хэрэв гуравдугаар зэргийн Гү бясалгагчийн түвшинд хүрвэл өөрийгөө хамгаалах чадвартай болж, энэ уулыг орхиж чадна.»
Чөтгөрийн замаар таван зуун жил бясалгасан хүний нүдээр бол Чин Мао уул дэндүү жижигхэн. Гү Юэ тосгон бүр тор мэт санагдана.
Гэхдээ тор эрх чөлөөг нь хязгаарладаг ч бөх бат сараалж нь бас тодорхой хэмжээний аюулгүй байдлыг өгнө.
«Хм. Ойрын хугацаанд энэ торондоо байж байя. Гуравдугаар зэргийн Гү бясалгагч болж чадмагцаа энэ ядуу уулыг орхино. Аз болоход маргааш Сэрэх ёслол болно. Түүний дараа би Гү бясалгагчийн замаар албан ёсоор бясалгаж эхэлж чадна.»
Сэрэх ёслолын тухай бодоход зүрхнийх нь гүнд удтал булшлагдсан хуучин дурсамжууд дахин сэргэв.
«Төрөлхийн чадамж гэж үү...»
Тэр ёжтой инээмсэглэн, цонхны цаадах харанхуйд харцаа тогтоолоо.
Яг тэр үед өрөөнийх нь хаалга аяархан нээгдэж, нэгэн өсвөр хүү орж ирэв.
— Ахаа, та яагаад цонхны дэргэд бороонд зогсоод байгаа юм бэ?
Тэр хүү туранхай биетэй, Фан Юаниас үл ялиг намхан. Царай төрх нь Фан Юаньтай ихэд адилхан байлаа.
Фан Юань толгойгоо эргүүлэн залуу хүү рүү харахад нүүрэнд нь ээдрээтэй өнгө хоромхон зуур гялсхийв.
— Чи байсан юм уу, ихэр дүү минь.
Тэр хөмсгөө үл ялиг өргөөд, царай нь эргээд хүйтэн хөндий болов.
Фан Жэн толгойгоо бөхийлгөн, хөлийнхөө хурууг ширтэнэ.
Энэ бол түүний дассан байдал.
— Ахаа, би цонхыг тань хаагаагүй байхыг хараад хааж өгөхөөр орж ирлээ. Маргааш Сэрэх ёслол болно. Ийм орой болтол та унтаагүй байна. Авга ах, авга эгч хоёр мэдвэл санаа нь зовох байх.
Фан Юанийн хүйтэн зан Фан Жэнд ер гайхалтай санагдсангүй.
Бага байхаас нь л ах нь үргэлж ийм байсан.
Заримдаа тэр “Суут хүмүүс угаасаа ийм, жирийн хүмүүсээс өөр байдаг юм болов уу?” гэж боддог байлаа.
Ахтайгаа бараг адилхан төрхтэй ч өөрийгөө шоргоолж мэт эгэл жирийн гэж үзнэ.
Тэд нэг хэвлийгээс нэгэн зэрэг мэндэлсэн ихэр ах дүүс. Гэтэл тэнгэр яагаад ийм шударга бус юм бэ?
Ах нь гялалзсан авьяастай төрсөн байхад өөрөө чулуу мэт эгэл жирийн.
Эргэн тойрны хүмүүс түүнийг дурдах бүрдээ:
— Энэ бол Фан Юанийн дүү...
гэдэг байлаа.
Авга ах, авга эгч хоёр нь хүртэл үргэлж ахаасаа суралц гэж хэлнэ.
Заримдаа Фан Жэн толинд өөрийнхөө царайг харахдаа хүртэл жигшил төрдөг байв.
Эдгээр бодол олон жилийн турш өдөр шөнөгүй хуримтлагдсаар зүрхнийх нь гүнд шигджээ.
Асар том хад цээжийг нь даран байгаа мэт.
Он жил өнгөрөх тусам Фан Жэн улам бүр толгой бөхийж, үг дуу цөөнтэй болсон юм.
«Санаа нь зовно гэнэ ээ...»
Авга ах, авга эгч хоёроо бодоод Фан Юань дотроо чимээгүйхэн инээлээ.
Энэ ертөнцийн эцэг эх нь овгийн нэгэн даалгаврыг гүйцэтгэж яваад амиа алдсаныг тэр тодхон санаж байв.
Фан Юань, Фан Жэн хоёр гуравхан настайдаа өнчирчээ.
Авга ах, авга эгч хоёр нь тэднийг өсгөн хүмүүжүүлэх нэрээр эцэг эхийнх нь үлдээсэн өв хөрөнгийг эзэмшээд зогсохгүй ах дүү хоёртой хатуу ширүүн харьцдаг байлаа.
Фан Юань анхандаа жирийн хүн шиг амьдарч, чадвараа нууж, тохиромжтой цагийг хүлээхээр төлөвлөсөн.
Гэвч амьдрал нь хэцүү байсан тул зарим авьяасаа ил гаргахаас өөр аргагүйд хүрчээ.
Түүний авьяас гэгдээд байсан зүйл нь ердөө л төлөвшин тогтсон оюун ухаан, Дэлхий дээр түгээмэл алдартай байсан эртний хэдэн шүлэг байв.
Үүний ачаар тэр хүмүүсийг гайхшруулж, анхаарлыг нь татаж чадсан.
Гаднын дарамтаас болж залуу Фан Юань өөрийн нууцыг илчлэх магадлалыг багасгахын тулд хүйтэн, хөндий төрхөөр өөрийгөө хамгаалахаар шийджээ.
Цаг хугацаа өнгөрөх тусам тэрхүү хүйтэн хөндий байдал нь түүний дассан төрх болсон юм.
Ингэснээр авга ах, авга эгч хоёр нь ах дүү хоёртой өмнөх шигээ хатуу ширүүн харьцахаа больжээ.
Он жил өнгөрч, тэд өсөж томрон, ирээдүй нь гэрэлтэй харагдах тусам харьцаа нь ч сайжрав.
Гэвч энэ бол хайр биш.
Ердөө л хөрөнгө оруулалт байлаа.
Инээдтэй нь, дүү нь үнэнийг хэзээ ч олж хараагүй. Авга ах, авга эгч хоёрт хууртаад зогсохгүй ахдаа гомдох гомдлоо зүрхэндээ улам гүн булсан юм.
Одоо тэр сайхан сэтгэлтэй, үнэнч шударга хүү мэт харагдаж байгаа ч Фан Юанийн дурсамжид дүү нь A зэрэглэлийн төрөлхийн чадамжтай болох нь тогтоогдмогц овог түүнийг бүх хүчээрээ өсгөн хөгжүүлсэн.
Үүний дараа зүрхэнд нь булшлагдсан бүх гомдол, атаархал, үзэн ядалт нэгэн зэрэг дэлбэрч, Фан Жэн ахаа онилон дарамталж, амьдралыг нь хүндрүүлсэн тохиолдол цөөнгүй.
Харин Фан Юань өөрөө ердөө C зэрэглэлийн төрөлхийн чадамжтай байв.
Хувь тавилан үнэхээр хүнийг тохуурхах дуртай ажээ.
Ихэр ах дүүсийн ах нь ердөө C зэрэглэлийн чадамжтай атлаа арван хэдэн жилийн турш суут хүүхэд хэмээн алдаршсан.
Харин үргэлж үл тоогдож ирсэн дүү нь A зэрэглэлийн төрөлхийн чадамжтай байжээ.
Сэрэх ёслолын үр дүн овгийнхныг цочирдуулсан юм.
Түүнээс хойш ах дүү хоёрт хандах хүмүүсийн харьцаа тэр чигтээ эсрэгээрээ эргэв.
Дүү нь тэнгэрт хөөрсөн луу мэт мандан бадарч, ах нь газарт унасан галт шувуу мэт уруудан доройтжээ.
Үүний дараа төрсөн дүүгийнх нь зүгээс ирэх тоо томшгүй дарамт, бэрхшээл, авга ах, авга эгч хоёрын хүйтэн харц, овгийнхны басамжлал ээлж дараалан ирсэн.
Тэр үзэн яддаг байсан уу?
Өмнөх амьдралдаа Фан Юань үзэн яддаг байлаа.
Өөрийнхөө төрөлхийн чадамж мууг үзэн яддаг байв.
Овгийнхны хүйтэн сэтгэлийг үзэн яддаг байлаа.
Хувь тавилангийн шударга бусыг ч үзэн ядсан.
Гэвч одоо таван зуун жилийн амьдралын туршлагаараа өнгөрснөө эргэн харахад зүрх сэтгэл нь өчүүхэн ч үзэн ядалтгүй, тайван байв.
Гомдож хорссоноор түүнд юу олдох билээ?
Өөр өнцгөөс бодвол дүүгээ, авга ах, авга эгч хоёроо, бүр таван зуун жилийн дараа өөр рүү нь дайрсан дайснуудаа ч ойлгож чадна.
Хүчтэй нь сул доройгоо залгина.
Шилдэг нь амьд үлдэнэ.
Эдгээр нь угаас энэ ертөнцийн дүрэм байсаар ирсэн.
Хүн бүр өөрийн хүсэл зорилготой. Хүн бүр өмнө нь гарч ирсэн боломжийг атгахын төлөө тэмцэнэ.
Энэ бүх тэмцэл, аллага дунд ойлгож үл болох зүйл юу байх билээ?
Таван зуун жилийн амьдралын туршлага түүнд энэ бүхнийг аль эрт ойлгуулсан.
Түүний зүрхэнд мөнх амьдралд хүрэх ганцхан хүсэл байв.
Хэн нэгэн түүний энэ эрэлд саад хийхийг оролдвол тэр хүн хэн байх нь хамаагүй.
Фан Юань түүнийг алж, өөрөө амьд үлдэнэ.
Зүрхэнд нь тээсэн хүсэл дэндүү аугаа.
Энэ замыг сонгосон мөчөөсөө л тэр бүх ертөнцийг дайснаа болгожээ.
Тэр ганцаараа байх хувьтай.
Мөн алж хөнөөх тавилантай.
Энэ бол таван зуун жилийн амьдралаас олж авсан түүний дүгнэлт байлаа.
— Өшөө авах нь миний зорилго биш. Чөтгөрийн зам хэзээ ч буулт хийдэггүй.
Ийн хэлээд Фан Юань өөрийн эрхгүй инээмсэглэн, дүү рүүгээ хөндий харц шидэв.
— Чи явж болно.
Ах нь зүрхнийх нь хамгийн гүн рүү нэвт харах мэт мөсөн хутга шиг хурц харцаар ширтэхэд Фан Жэний зүрх салганав.
Тийм харцны өмнө тэр цасан дунд нүцгэн зогсож буй мэт санагдаж, ямар ч нууцаа далдлах аргагүй байлаа.
— Тэгвэл маргааш уулзъя.
Фан Жэн дахин юм хэлж зүрхэлсэнгүй. Хаалгыг аяархан хаагаад гарч одов.