Солиорлын гэгээнтэн

3-р анги

3-р анги — Цаашаа зайлаад өг

Сонсох

Тог, тог, тог.

Шөнийн харуул модон хавчаараа хэмнэлтэй цохино.

Тэр чимээ өндөр шон дээр барьсан байшингуудын дундуур цуурайтахад Фан Юань хуурайшсан зовхио нээн, дотроо бодов.

«Үүр цайхын өмнөх цаг аль хэдийн болжээ.»

Өнгөрсөн шөнө тэр орондоо хэвтэн удаан бодож, олон зүйл төлөвлөсөн байлаа. Тооцоод үзвэл хоёр цаг гаруйхан л унтжээ.

Одоогийн энэ бие бясалгалын замд хараахан ороогүй учир эрч хүч нь жирийн хүнийхээс ялгарах зүйлгүй. Тиймээс ядралт бие, сэтгэлийг нь бүрхсэн хэвээр байв.

Гэвч таван зуун жилийн амьдралын туршлага Фан Юанийн хүсэл зоригийг аль хэдийн ган мэт хатуу болгосон.

Хэдхэн цагийн нойр дутуугийн ядралт түүнд юу ч биш.

Тэр нимгэн торгон хөнжлөө шууд түлхэн хаяж, шаламгай бослоо.

Цонхоо нээтэл хаврын бороо хэдийн зогсжээ.

Чийгтэй хөрс, мод, зэрлэг цэцгийн анхилуун үнэр холилдон хамарт нь сэнгэнэхэд Фан Юанийн толгой тэр дороо сэргэж, нойрмог байдал нь ор мөргүй ариллаа.

Нар хараахан мандаагүй байв. Тэнгэр гүн хөх өнгөтэй, бүрэн харанхуй ч биш, бас гэгээ ороогүй хэвээр.

Эргэн тойрноо харвал уулын ногоон өнгөтэй зохицсон хулс, модоор барьсан өндөр байшингууд цайвар ногоон далай мэт үргэлжилнэ.

Эндхийн өндөр байшингууд хамгийн багадаа хоёр давхар.

Энэ бол уулын хүмүүсийн өвөрмөц барилгын хэв маяг байлаа. Уулын гадарга тэгш бус учир нэгдүгээр давхрыг бүдүүн модон шонгуудаар тулж, харин хүмүүс хоёрдугаар давхарт нь амьдардаг.

Фан Юань болон түүний дүү Фан Жэн ч хоёрдугаар давхарт байрладаг байв.

— Фан Юань залуу эзэн, та сэрчихсэн үү? Би дээш гарч угаалгыг тань бэлдэе.

Яг тэр үед доороос нэгэн залуу бүсгүйн дуу сонсогдов.

Фан Юань доош харахад өөрийн хувийн шивэгчин Шэнь Цүй харагдлаа.

Түүний царай төрхийг дунджаас ялимгүй дээгүүр л гэж хэлж болох ч хувцаслалтдаа ихээхэн анхаардаг охин байв. Ногоон урт ханцуйтай хувцас, өмд өмсөж, хөлдөө хатгамалтай гутал углажээ. Хар үсээ сувдан үсний зүүлтээр тогтоосон бөгөөд бүх биеэс нь залуу насны эрч хүч мэдрэгдэнэ.

Шэнь Цүй савтай ус барин Фан Юань руу баяртайгаар харснаа дээш гарч ирэв.

Ус нь нүүр угаахад яг таарсан бүлээн байлаа. Амаа зайлсныхаа дараа Фан Юань бургасны мөчирт цасан давс түрхэн шүдээ цэвэрлэв.

Шэнь Цүй хажууд нь дөлгөөн хүлээж, нүүрэндээ инээмсэглэл тодруулан, нүд нь хаврын ус шиг сэргэлэн гялалзана.

Фан Юань угааж дуусмагц тэр хувцсыг нь өмсүүлж, товчлоход туслав. Тэгэх зуураа бумбагар цээжээ түүний тохой, нуруунд хэдэнтээ шүргүүлжээ.

Фан Юанийн царайд ямар ч хувирал байсангүй.

Зүрх сэтгэл нь тогтуун ус шиг тайван байлаа.

Энэ шивэгчин бол авга ах, авга эгч хоёрын нь өөрийг нь ажиглуулахаар тавьсан нүд, чих төдий. Дээрээс нь нэр алдар, ашиг хонжоонд дуртай, сэтгэл хүйтэн охин.

Өмнөх амьдралдаа Фан Юань түүнд хууртаж явсан. Харин Сэрэх ёслолын дараа өөрийнх нь байр суурь навс унахад Шэнь Цүй тэр дороо нүүр буруулж, түүн рүү тоо томшгүй удаа басамжилсан харц шиддэг болсон.

Фан Жэн орж ирэхдээ яг Шэнь Цүй Фан Юанийн цээжин дээрх хувцасны үрчлээг тэгшилж байхыг олж харлаа.

Түүний нүдэнд атаархлын өнгө үл ялиг гялсхийв.

Энэ хэдэн жил ахтайгаа хамт амьдрахдаа Фан Юанийн санаачилгаар Фан Жэн ч мөн өөрт нь үйлчлэх зарцтай болсон байлаа.

Гэвч түүний зарц Шэнь Цүй шиг залуухан охин биш, бүдүүн биетэй настай эмэгтэй байв.

«Шэнь Цүй хэзээ нэгэн өдөр надад ингэж үйлчилбэл ямар байх бол?»

Фан Жэн дотроо ийн бодсон ч цааш төсөөлж зүрхэлсэнгүй.

Авга ах, авга эгч хоёр нь Фан Юанийг илүү эрхэмлэдэг гэдгийг гэрийнхэн бүгд мэднэ.

Уг нь Фан Жэнд бүр үйлчлэх хүн ч байгаагүй. Фан Юань өөрөө санаачлан дүүдээ нэг зарц гаргаж өгөхийг хүссэн юм.

Эзэн, зарцын зиндааны ялгаа байсан ч Фан Жэн ердийн үед Шэнь Цүйг басамжилж зүрхэлдэггүй байв.

Учир нь түүний эх Шэнь авхай авга ах, авга эгч хоёрын дэргэдэх хамгийн итгэлтэй хүн төдийгүй энэ гэрийн бүх ажлыг хариуцдаг байлаа. Эзэд нь түүнд бүрэн итгэдэг тул эрх мэдэл ч багагүй.

— За боллоо, цааш янзлах хэрэггүй.

Фан Юань тэвчээргүйхэн хэлээд Шэнь Цүйн зөөлөн гарыг холдуулав.

Түүний хувцас аль хэдийн цэвэрхэн байсан. Шэнь Цүй зүгээр л түүнд сээтэгнэхийг оролдож байлаа.

Шэнь Цүйн нүдээр бол Фан Юанийн ирээдүй гэрэлтэй бөгөөд A зэрэглэлийн төрөлхийн чадамжтай байх магадлал маш өндөр.

Хэрэв өөрөө Фан Юанийн татвар эм болж чадвал зарцын зиндаанаас эзний зиндаанд дэвшинэ. Амьдрал нь тэр чигтээ өөрчлөгдөх боломж энэ байв.

Өмнөх амьдралдаа Фан Юань түүнд хууртаж, бүр сэтгэлтэй болсон.

Харин дахин төрсөн одоо үед бүхнийг гал шиг тодорхой харж байлаа.

Зүрх нь мөс шиг хүйтэн.

— Чи одоо гарч болно.

Фан Юань Шэнь Цүй рүү харсан ч үгүй, ханцуйныхаа үзүүрийг өөрөө засав.

Шэнь Цүй уруулаа үл ялиг цорвойлголоо. Өнөөдрийн Фан Юанийн ойлгомжгүй, хүйтэн зан түүнд хачин санагдаж, сэтгэл нь тавгүйтэв.

Тэр эрхлэнгүй өнгөөр хэдэн үг хэлэхийг хүссэн ч Фан Юанийн хүйтэн, учир битүүлэг төрхөөс сүрдэж, амаа хэд нээж хаасны эцэст:

— За...

гэж дуулгавартай хариулаад гарч одлоо.

— Бэлэн үү? — гэж Фан Юань Фан Жэнээс асуув.

Дүү нь хаалганы дэргэд толгой бөхийлгөн, хөлийнхөө хурууг ширтэж зогсоно.

— Тийм.

Фан Жэн намуухан хариулав.

Үнэндээ тэр шөнийн дөрөвдүгээр жингээс хойш сэрүүн байжээ. Хэт их сандарснаас дахин унтаж чадаагүй тул аль эрт орноосоо босож, бүх зүйлээ бэлдсэн байлаа. Нүднийх нь доор хар хүрээ хүртэл тогтжээ.

Фан Юань толгой дохив.

Өмнөх амьдралдаа тэр дүүгийнхээ дотор юу бодож явдгийг ойлгодоггүй байлаа. Харин энэ амьдралдаа яаж мэдэхгүй байх билээ?

Гэвч одоо үүнийг илчлэх ямар ч шаардлагагүй тул хөндийхөн:

— Тэгвэл явцгаая, — гэв.

Ах дүү хоёр гэрээс гарлаа.

Замдаа тэдэнтэй чацуу олон залуустай таарав. Хоёр гурваараа бөөгнөрсөн тэд бүгд нэг зүг рүү явж байгаа нь илт.

— Хар даа, Фан ах дүүс байна.

Ойр хавьд хүмүүсийн аяархан шивнэлдэх нь сонсогдов.

— Урд нь явж байгаа нь Фан Юань. Тэр шүлгүүдийг зохиосон Фан Юань шүү дээ, — хэмээн нэг нь онцлов.

— Аан, тэр юм уу? Царай нь ямар ч хувиралгүй, бусдыг ер тоодоггүй хүн шиг харагдаж байна. Цуурхал яг үнэн юм гээч.

Нэгэн залуу атаархал, хорсол хосолсон өнгөөр хэлэв.

— Хмф. Чи түүн шиг чадвартай байсан бол бас тэгж аашилж болно шүү дээ!

Өөр нэгэн нь дургүйцлээ нуусан хүйтэн өнгөөр хариулав.

Фан Жэн юу ч болоогүй мэт сонсож явлаа.

Ийм ярианд тэр аль хэдийн дассан.

Толгойгоо бөхийлгөн ахынхаа араас чимээгүй дагана.

Энэ үед тэнгэрийн хаяанаас үүрийн анхны гэгээ цухуйж, Фан Юанийн сүүдэр арагш урт сунан Фан Жэний нүүрэн дээр тусав.

Нар аажмаар мандаж байхад Фан Жэнд өөрөө улам харанхуй руу алхаж байгаа мэт санагджээ.

Тэр харанхуй ахынхаас нь ирж байлаа.

Магадгүй энэ насандаа ч тэр ахынхаа асар том сүүдрээс хэзээ ч мултарч чадахгүй байх.

Цээжин дээр нь үл үзэгдэх дарамт бууж, амьсгалахад ч бэрх болов.

Энэ хараал идсэн мэдрэмж түүнд бүр «амьсгал боогдох» гэдэг үгийг хүртэл бодогдуулжээ.

«Хмф. “Ойн дундаас өндөр ургасан модыг салхи түрүүлж ниргэдэг” гэдгийн жишээ энэ юм даа.»

Фан Юань эргэн тойрны шивнэлдэхийг сонсоод дотроо ёжтой инээв.

Өмнөх амьдралд нь C зэрэглэлийн төрөлхийн чадамжтай болох нь тогтоогдмогц яагаад хүмүүс түүнийг тал талаас нь дайрч, удаан хугацаанд хүйтэн харц, басамжлалд дарагдуулсныг ойлгоход хэцүү биш байлаа.

Ард нь Фан Жэний амьсгал улам хүндэрч, эргэн тойрны яриаг сонсохгүйг хичээнэ.

Өмнөх амьдралдаа анзаарч чадаагүй зүйлсийг Фан Юань одоо өчүүхэн нарийн ширийнтэй нь хүртэл мэдэрч байлаа.

Энэ бол таван зуун жилийн амьдралаас олж авсан хүний сэтгэлийг нэвт харах чадвар.

Гэнэт тэр авга ах, авга эгч хоёроо бодов.

Тэд үнэхээр овжин хүмүүс байжээ.

Өөрт нь Шэнь Цүйг өгч ажиглуулсан атлаа дүүд нь хөгшин асрагч өгсөн. Өдөр тутмын амьдралын бусад зүйл дээр ч ах дүү хоёрт санаатайгаар ялгавартай ханддаг байв.

Энэ бүхний цаана зорилго байсан.

Фан Жэний зүрхэнд гомдол төрүүлж, ах дүү хоёрын хооронд ан цав гаргах.

Хүмүүс өөрт нь бага зүйл оногдсонд бус, харин бусадтай шударга бус хуваарилсанд хамгийн их гомддог.

Өмнөх амьдралдаа Фан Юанийн туршлага дэндүү нимгэн, Фан Жэн ч хэтэрхий мунхаг, гэнэн байсан тул авга ах, авга эгч хоёр ах дүүгийн хооронд амжилттай хагарал үүсгэж чадсан.

Харин одоо тэр дахин төржээ.

Сэрэх ёслол ч хараахан болоогүй байна.

Өнгөн дээрээ нөхцөл байдлыг өөрчлөхөд оройтсон мэт боловч Фан Юанийн чөтгөрийн замд хуримтлуулсан арга ухаан, туршлагаар бол үүнийг өөрчлөх боломжгүй зүйл биш.

Дүүгээ хүсвэл бүрэн дарж, эрхэндээ оруулж чадна.

Шэнь Цүй шиг жаахан шивэгчнийг ч хүсвэл эртхэн татвар эмээ болгож болно.

Авга ах, авга эгч, овгийн ахмадуудын тухайд бүр ярих ч шаардлагагүй. Тэднийг номхруулах хэдэн зуун арга түүнд байлаа.

«Гэхдээ...»

Фан Юань хайхрамжгүйхэн санаа алдав.

«Би тэгэхийг хүсэхгүй байна.»

Төрсөн дүү нь байлаа гээд яах юм?

Цусан холбоог нь хасчихвал бусдын адил л нэг хүн. Хүсвэл хэзээ ч орхиж болно.

Шэнь Цүй хэчнээн үзэсгэлэнтэй болоод яах юм?

Хайр, үнэнч сэтгэлгүй бол ердөө л нэг хэсэг махан бие.

Татвар эмээ болгоно гэж үү?

Тэр түүнд тохирохгүй.

Авга ах, авга эгч нь байлаа гээд яах вэ?

Овгийн тэргүүн, ахмадууд байсан ч ялгаагүй.

Тэд бүгд энэ амьдралын замд дайран өнгөрөх түр зуурын хүмүүс төдий.

Энэ хүмүүсийг номхруулахын тулд яагаад хүч хөдөлмөр, цаг хугацаагаа үрэх ёстой гэж?

Хэ хэ.

«Миний замд саад болохгүй л бол цаашаа зайлаад өг. Би та нарыг тоох ч шаардлагагүй.»

3-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Солиорлын гэгээнтэн3-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах
Унших заавар, тусламж