— Яагаад зогсоох ёстой гэж?
Академийн ахмад хөмсгөө өргөн инээлээ. Тэр алсад зогсох Фан Юань руу хуруугаараа заав.
— Энэ залуу нөхцөл байдлыг бүхэлд нь хяналтдаа авсан байна. Довтлохдоо ч хүчээ бүрэн хянаж байгаа. Хүзүү рүү нь хэрхэн цохиж байгааг хар. Тэр зөвхөн хоёр хажууг нь онилохоос биш дагз, шилэн хүзүү рүү огт цохихгүй байна.
— Учир нь хүзүүний хажуу талыг цохиход хүн тэр дороо ухаан алддагийг мэдэж байгаа. Харин дагз, шилэн хүзүү рүү цохивол үхэлд хүргэж болзошгүй. Тиймээс тэр ийм довтолгоог өөрөө зориуд орхижээ.
Ахмад газар хэвтэх залуус руу заав.
— Тэдний хэн нь үнэхээр хүнд гэмтсэн байна? Нэг ч хүн алга. Хүнд гэмтлээ гээд ч яах юм? Манай академийн эмчилгээний Гү бясалгагчид иймэрхүү шархыг эдгээж чадахгүй гэж үү?
— Гэхдээ ахмад аа, тэр хүүхэд хэтэрхий даварч байна. Академийн хаалгыг хаасан нь биднийг харуул гэж огт хүлээн зөвшөөрөхгүй байгаагийн илрэл. Биднийг үл тоосон нь гол асуудал биш л дээ. Хамгийн чухал нь овгийнхон академийг юу гэж бодох вэ?
Харуул нүдээ онийлгон үргэлжлүүлэв.
— Өчүүхэн C зэрэглэлийн сурагч академид үймээн дэгдээж байхад зогсоосонгүй гэх яриа тарвал таны нэр хүндэд ч нөлөөлж мэднэ, ахмад аа.
— Хмф. Үнэндээ тэр хөвгүүн та нарыг үл тоосонд өөрсдийн чинь нэр төр хөндөгдсөн юм биш үү?
Академийн ахмадын царай барайж, харуулууд руу илдний ир мэт хурц харц шидэв.
Тэд бүгд санал нийлэхгүй байсан ч толгойгоо доошлууллаа.
— Тулалдлаа гээд юу нь буруу гэж? Хүний амь эрсдээгүй цагт энэ нь сурагчдын өрсөлдөх сэтгэлийг өдөөж, тулалдах зоригийг нь хатаана. Ийм тулааныг хориглоно гэдэг сурагчдын дайчин чанарыг мохоож буй хэрэг!
— Өмнөх үеийн сурагчид огт зодолддоггүй байсан юм уу? Үе бүрд зодоон гардаг байсан. Бүр байнга шүү. Ганц ялгаа нь ихэвчлэн жилийн сүүлийн хагаст тохиолддог байлаа. Тэр үед сурагчид хэдийн тулалдах зарим аргатай болсон байдаг. Хүч чадалтай болмогц гар нь загатнадаг. Дээр нь энэ насныхан угаас түрэмгий. Тэр үед та нар яагаад зогсоогоогүй юм?
Ахмад хүйтэн өнгөөр асуув.
— Өмнөх жилүүдийн зодоон ихэнхдээ ганцаарчилсан байсан. Ийм том хүрээг хамрах нь ховор шүү дээ. Харин энэ Фан Юань үймээн дэгдээхдээ үнэхээр гарамгай юм!
Харуулуудын ахлагч хариулав.
— Үгүй, үгүй, үгүй.
Академийн ахмад толгой сэгсрэв.
— Та нар зогсоож зүрхлээгүй юм. Хагас жил өнгөрөхөд Гү бясалгагч жирийн хүнээс давсан хүчээр тулалдах чадвартай болдог. Харин та нар өчүүхэн энгийн хүний биеэрээ яаж зогсоох юм?
— Одоо Фан Юанийг зогсоох гээд байгаа нь тэр дөнгөж бясалгаж эхэлсэн, хангалттай хүчгүй байгаатай холбоотой. Бас тэр та нарыг үл тоож, нэр төрийг чинь гутаасан мэт санагдаж байгаа.
Ахмадын дуу улам чангарлаа.
— Гэхдээ сайн санаж ав! Эдгээр сурагч бүгд Гү Юэ овгийн нэрийг зүүж явдаг! Тэд бол манай Гү Юэ овгийн гишүүд, та нарын эзэд! Нас залуу, хүч сул байсан ч эзэд чинь хэвээрээ!
Ахмадын өнгө эрс ширүүсэв.
— Та нар Гү Юэ овгийн нэргүй хүмүүс. Ямар үнэ цэнтэй гэж? Үнэнчээр үйлчилсний чинь төлөө харуулын алба өгч, өчүүхэн ашиг хүртээсэн. Гэвч үнэн хэрэгтээ та нар боол хэвээрээ. Зүгээр л боолууд!
— Боол байж эзнийхээ талаар дураараа шүүмжилж, эздийн хэрэгт хошуу дүрэх санаатай юу?
Академийн ахмадын царай ус мэт барайжээ.
— Бид тийм санаа агуулаагүй, ахмад аа!
— Зүрхлэхгүй! Бид хэзээ ч зүрхлэхгүй!
Харуулууд цонхийж, газар сөхрөн, тасралтгүй өршөөл эрэв.
Академийн ахмад хүйтнээр тургиад, саяхан Фан Юанийг үймээн дэгдээхдээ гарамгай гэж хэлсэн ахлагч руу заав.
— Чи эзнийхээ талаар даварсан үг хэллээ. Өнөөдрөөс албан тушаалаас чинь чөлөөлөв.
Хэсэг хугацааны дараа ахмад бусад харуулд хандан:
— Хагас сарын дараа дахин шалгалт авч, шинэ ахлагчийг сонгоно, — гэв.
Бусад харуулын нүд тэр дороо гялалзаж, зүрх нь догдлон цохиллоо.
«Харуулын ахлагчийн суудал! Сар бүр хагас анхдагч чулуу илүү авна!»
«Ахлагч болбол жирийн хүмүүсээс дээгүүр хүн болно. Эзэд л биш бол өөр хэн над руу дургүйцсэн харц шидэж зүрхлэхийг харъя!»
«Би ахлагч болбол ямар сүртэй харагдах бол оо...»
— Юундаа энд шавалдан зогсоод байгаа юм? Доошоо бууцгаа! Тулаан дуусахаар талбайг цэвэрлэ!
Ахмад архирлаа.
— За, за!
— Таны зарц одоо явлаа!
Харуулууд айж биширсэн янзтай доош буув.
Шатаар бууж явсан нэг харуул хөл алдан унахдаа өмнөх хүнээ мөргөж, араасаа олон хүнийг цувруулан унагалаа.
Гэвч академийн ахмадын сүр нөлөөнөөс болж бүгд өвдсөндөө нүүр нь улайсан ч ганц ч авиа гаргасангүй.
«Хмф! Эдгээр зарц яг л нохой шиг. Хааяа нэг дураараа авирлах хүсэл нь хөдөлдөг. Тэр үед сайтар балбаж, айж хүндлэхийг нь сануулах хэрэгтэй. Дараа нь өчүүхэн ялалт, хэдэн яс шидэж өгөөд хооронд нь нохой мэт өрсөлдүүлнэ. Ингэвэл тэд манай овогт амиа зориулан үйлчлэхийн төлөө бие биетэйгээ булаацалдана.»
«Нэг гартаа ташуур, нөгөө гартаа лууван барих. Энэ бол дээд зиндааныхны хүмүүсийг захирах өвөрмөц арга.»
Доороос сонсогдох чимээг академийн ахмад сонсоод дотроо ёжтой инээмсэглэв. Дараа нь цонхоор академийн хаалга руу дахин харлаа.
Үүдний өмнө шинээр хүрч ирсэн арав гаруй сурагч газар хэвтэж байв.
Фан Юань бардам цэх зогсоно. Харин түүний эсрэг талд гурван охин нуруугаа нийлүүлэн, буланд шахагдсан байлаа.
— Чи... чи ойртож болохгүй шүү!
— Ойртвол бид сарны ир харвана!
Тэдний алган дээр цэнхэр гэрэл бүрэлзэнэ. Аргагүй байдалд орсон охид анхдагч мөн чанараа хөдөлгөж, Сарны Гэрэл Гү ашиглахад бэлэн болжээ.
Фан Юанийн бие ердөө арван таван настай жирийн хөвгүүнийх хэвээр. Сарны ирэнд оногдвол сайнаа үзэхгүй нь мэдээж.
Гэвч тэр огт айсангүй. Харин ч ёжтой инээмсэглэн, охид руу алхам алхмаар ойртов.
— Та гурав нэлээд зоригтой юм. Академийн дүрмийг мартчихаа юу? Академийн дотор Гү ашиглан тулалдахыг хориглодог. Энэ дүрмийг зөрчвөл хөөгдөнө.
Фан Юань хүйтнээр үргэлжлүүлэв.
— Хэрэв академиас хөөгдөхийг хүсэж байгаа бол харва л даа.
— Энэ...
Охид эргэлзэв.
— Үнэхээр тийм дүрэм бий шүү дээ.
Алган дээрх цэнхэр гэрэл нь аажмаар бүдгэрлээ.
Фан Юанийн нүдэнд хурц гэрэл гялсхийв. Тэр энэ боломжийг алдалгүй урагш огцом дайрч, алгаа саван, хоёр охиныг эргэлзэх ч завдалгүй унагалаа.
Үлдсэн охины зориг тэр дороо мохож, өвдөг нь суларлаа. Тэр газар суун, чангаар уйлж эхлэв.
— Битгий ойртоорой, Фан Юань! Намайг явуулчих л даа!
Фан Юань дээрээс нь хүйтнээр ширтэв.
— Нэг анхдагч чулуу.
Охины бие салганан чичирч, мөнгөний уутаа яаран нээлээ. Тэгээд учрыг ойлгосон мэт гурваас дөрвөн анхдагч чулуу гарган алган дээрээ тавьж, Фан Юань руу сунгав.
— Намайг битгий цохиорой. Бүгдийг нь өгье! Байгаа бүх чулуугаа өгье!
Фан Юань ямар ч хувиралгүйгээр баруун гараа аажмаар сунгав. Долоовор, эрхий хуруугаараа охины алган дээрх чулуунуудаас ердөө нэгийг зөөлөн чимхэн авлаа.
Залуу охин чичрэхээ зогсоож чадсангүй.
Фан Юанийн гар цагаан, нарийхан бөгөөд залуу хүнийх байлаа. Гэвч охины нүдэнд тэр гар араатны аймшигт савар мэт харагдана.
— Би өмнө нь хэлсэн. Ердөө нэг анхдагч чулуу л авна.
Фан Юань хэсэг завсарласнаа тайвнаар:
— Одоо явж болно, — гэв.
Охин Фан Юань руу удтал мэлэрч харснаа эцэст нь босохыг оролдлоо. Гэвч дөрвөн мөч нь суларсан тул цэх зогсож ч чадахгүй байв.
Түүний зүрх Фан Юаниас айх айдсаар дүүрч, биеэ хөдөлгөх өчүүхэн тэнхээ ч үлдсэнгүй.
Академийн ахмад энэ дүр зургийг хараад өөрийн эрхгүй толгой сэгсрэв.
Тэр ажиглагчаар үлдсэн нэг шалтгаан нь сурагч бүрийн тулааны авьяасыг энэ завшаанаар шинжихэд байлаа.
Газар суун унасан энэ охин C зэрэглэлийн чадамжтай ч ийм сэтгэлзүйтэйгээр зөвхөн ар талын дэмжлэг хариуцдаг Гү бясалгагч болж чадна. Овогт тодорхой хувь нэмэр оруулах ч тулааны талбарт түүнээс юу ч хүлээх боломжгүй.
«Харин энэ Фан Юань...»
Академийн ахмад эрүүгээ илж, нүдээ нарийсгахад харцанд нь сонирхлын гэрэл гялсхийв.
Фан Юань үнэхээр сонирхолтой байлаа. Тулааны авьяастай төдийгүй хэр хэмжээгээ ч мэддэг.
Сурагч бүрээс ганцхан анхдагч чулуу авах нь ахмадын тэвчиж болох хязгаараас даваагүй.
Харин Фан Юань хоёр чулуу нэхсэн бол хэтэрнэ. Тэгвэл академийн ахмад хөндлөнгөөс оролцох хэрэгтэй болно.
Академийн тэтгэмж анхнаасаа гурван анхдагч чулуу байдаг. Нэгийг нь алдахад ноцтой хохирол гэж үзэхгүй. Харин хоёрыг нь дээрэмдүүлбэл тэтгэмж олгосны хэрэг юу байх билээ?
Тэгснээс бүх чулууг Фан Юаньд шууд өгсөн нь дээр.
Удалгүй сурагчдын сүүлчийн бүлэг ирлээ. Тэд ердөө тавуулаа байсан бөгөөд дунд нь Фан Юанийн ихэр дүү байв.
— Ахаа, чи яаж ингэж чадаж байна аа?! Хэтэрхий даварч байна! Академийн хаалган дээр ангийнхнаа зодож, анхдагч чулууг нь дээрэмдлээ шүү дээ!
Гү Юэ Фан Жэн энэ бүхнийг хараад нүд нь бүлтийв.
Тэр өмнөх дүр зурагт итгэж чадсангүй.
— Та академийн ахмад дээр одоо шууд очиж, алдаагаа өөрөө хүлээсэн нь дээр. Ийм том хэрэг мандуулсан нь тоглоом биш. Үнэхээр академиас хөөгдөж ч мэднэ!
Фан Юань инээгээд:
— Чиний зөв, — гэв.
Фан Жэн санаа амран амьсгаа гаргалаа.
Ах нь ухаан солиороогүй, үгэнд орж болохоор хэвээрээ байгаа нь сайн хэрэг.
Гэвч удалгүй Фан Юань дахин ам нээлээ.
— Та тав тус бүр нэг анхдагч чулуу өг.
— Юу?
Фан Жэн гайхсандаа амаа ангайв.
— Би хүртэл өгөх ёстой юм уу?
— Хайрт дүү минь, мэдээж чи өгөхгүй байж болно.
Фан Юанийн өнгө тун зөөлөн байлаа.
Тэгээд газар хэвтэх залуус руу заав.
— Гэхдээ тэгвэл эдэнтэй адилхан болно.
— Төрсөн дүүгээ хүртэл хэлтрүүлэхгүй байна!
— Фан Юань үнэхээр галзуурчээ. Хэтэрхий харгис юм!
— Бид түүнийг дийлэхгүй. Ухаалаг хүн өөрөөсөө давуу хүчтэй дайсантай тулалддаггүй. Чулуугаа өгөөд энэ бэрхшээлийг өнгөрөөсөн нь дээр.
— Тийм шүү. Эхлээд анхдагч чулуугаа өгчихье. Ямар ч байсан ганцхан ширхэг. Дараа нь багш нарт мэдэгдэхэд Фан Юань зохих шийтгэлээ хүртэнэ!
Өмнөх сурагчдын алдаанаас сургамж авсан үлдсэн таван залуу дургүйцсэн харцаар Фан Юаний шаардлагыг дуулгавартай биелүүлэв.
— Хүлээ.
Тэднийг явах гэж байтал Фан Юань дахин зогсоолоо.
— Фан Юань, чи хэлсэн үгнээсээ буцах гэж байгаа юм уу?
Залуус дахин сандарч эхлэв.
Фан Юань газар хэвтэх сурагчид руу хараад аяархан санаа алдав.
— Намайг эдний биеийг нэг нэгээр нь нэгжиж, мөнгөний уутнаас нь чулуу авахын тулд бөхийж сууна гэж үнэхээр бодоо юу?
Залуус хэсэг мэл гайхсанаа нэг нэгээрээ учрыг ойлгов. Бүгдийнх нь нүүр улайж, шийдэж ядан байрандаа зогслоо.
Фан Юань нүдээ нарийсган тэдэн рүү ширтэв.
Харцанд нь хүйтэн гэрэл гялсхийхэд таван залуугийн зүрх хүчтэй цохилж, хуйх нь зэрэг бадайрлаа.
— За, Фан Юань. Чиний юу хүсэж байгааг ойлголоо.
— Энэ удаа л чамд тусалъя.
Фан Юанийн дарангуй сүрийн өмнө тэд толгойгоо бөхийлгөхөөс өөр аргагүй болов.
Газар хэвтэх сурагч бүрийн мөнгөний уутыг нэгжиж, тус бүрээс нь нэг анхдагч чулуу гаргалаа. Дараа нь бүх чулууг цуглуулан Фан Юаньд өгөв.
Ангид нийт тавин долоон сурагч бий.
Фан Юань өөрөөсөө бусад хүн бүрээс нэг анхдагч чулуу дээрэмдсэн тул нийт тавин зургаан чулуу оллоо.
Анх түүнд хорин анхдагч чулуу байсан. Гэвч хэдэн ваар ногоон хулсны дарс худалдаж авахдаа арвыг нь зарцуулсан байв. Үүн дээр өнөөдрийн тэтгэмж, шагналын чулууг нэмбэл түүний нийт хөрөнгө далан есөн анхдагч чулуу болжээ.
«Хөрөнгө шаарддаггүй дээрэм, сүрдүүлгийн наймаа гэдэг үнэхээр хамгийн ашигтай бизнес юм.»
Фан Юань гэнэт бүдүүрсэн мөнгөний уутаа өвөртөө хийгээд ихэмсгээр алхсаар одлоо.
Түүний ард сурагчид цогцос мэт газар дүүрэн хэвтэж байв.
Фан Жэн тэргүүтэй хэдэн залуу холдон одох Фан Юанийн сүүдрийг мэл гайхан ширтсээр хоцорлоо.
— Хурдлаарай!
— Бүгд түргэн хөдөл! Залуу эздийг зөв байрлуул!
— Эмчилгээний Гү бясалгагч хаана байна? Яаралтай дууд!
Харуулууд хашхиралдан урагш давхив. Шинэ ахлагчийн өчүүхэн суудлын төлөө тэд бие биеэсээ өрсөн, хамаг чадлаараа зүтгэж байлаа.