Солиорлын гэгээнтэн

27-р анги

27-р анги — Ил цагаан дээрэм

Сонсох

Залуус тэр дороо цочирч, уурлан шуугилдав.

— Юу гэнэ ээ? Би буруу сонсоогүй биз дээ?

— Фан Юань, халуурч солиороо юу? Академийн хаалгыг хаачихаад биднийг дээрэмдэх санаатай юу?

— Чи галзуурчихсан юм уу? Бидэн рүү санаархах зоригийг хэн чамд өгсөн юм?

— Замаас зайл! C зэрэглэлийн муу амьтан байж миний замыг хаах санаатай юу? Зайлахгүй бол чамайг ганц цохилтоор...

— Өгх!

Фан Юань гэнэт довтлов.

Баруун алганы ир нь урагш хурдтай бөгөөд оновчтой зүсэж, хараал урсгаж байсан залуугийн хүзүүний зүүн талд буулаа.

Азгүй хөвгүүн Фан Юанийг гэнэт дайрна гэж огт төсөөлөөгүй байв. Харааж дуусаагүй байтал хүнд цохилтод өртөж, нүд нь эргэлдэн, газар дээрээ ухаан алдав.

— Новш! Чи үнэхээр хүн цохичихлоо!

Олон түмэн цочин ухарлаа.

— Гү Юэ Бэй Жү ухаан алдчихлаа! Одоо яах вэ?

Зарим нь айж сандран хашхирна.

— Өөр яах юм? Бид ийм олуулаа, харин Фан Юань ганцаараа. Бүгдээрээ зэрэг дайрч, балбаад өгье!

Хэдэн сурагчийн уур хилэн бадарчээ.

— Тийм шүү! Өөрийгөө хэн гэж бодоод байгаа юм? Ганцаараа биднийг өдөөн хатгаж зүрхэлдэг! Хэрээ мэдэхгүй даварсан амьтан өөрөө үхлээ эрж байна. Бүгдээрээ дайр!

Гэвч тэднийг хөдөлж амжаагүй байхад Фан Юань аль хэдийн довтолсон байлаа.

Тэр хэдэн алхам урагшилж, сурагчдын дунд шууд орлоо.

Алганы ирээ саван нэг залуугийн хүзүүний хажууг цохиход өнөөх хөвгүүний нүд эргэлдэж, газар унав.

— Аа-а-а!

Өөр нэг залуу чанга хашхиран, нударгаа савж Фан Юань руу дайрлаа.

Фан Юань биеэ доошлуулан цохилтоос бултаад, хөлөө өргөн хөвгүүний цавь руу өшиглөв.

— Аа-а-а-ай!

Залуугийн уур хилэнтэй бүдүүн дуу хормын дотор нарийсан өндөрсөж, өвдөлт шаналлаар дүүрлээ.

Пад!

Тэр хоёр гараараа цавиа дарж, өвдөг нь нугаран газар уналаа. Тэгээд шалан дээгүүр өнхөрч, чарлан хашхирна. Өвдөлт нь тэсэхийн аргагүй байсан тул бүх бие нь хүйтэн хөлсөөр бүрхэгджээ.

Фан Юань хоёр нударгаа савлах нь хонин сүрэгт орсон бар мэт байлаа.

Тэр таван зуун жилийн тулааны туршлагатай. Харин эдгээр залуус дөнгөж бясалгаж эхэлсэн, туршлагагүй хүүхдүүд төдий. Яаж түүний өрсөлдөгч болох билээ?

Нүд ирмэхийн зуур Фан Юань тэр бүлэг сурагчийг бүгдийг нь газар унагав. Ухаан алдаагүй хүмүүс нь өвдөлтөндөө тамирдан хэвтэж, бүх бие нь шархирч байлаа.

— Энд юу болоод байна?!

Гү Юэ Мо Бэй хүрч ирээд уулга алдав.

Фан Юань академийн хаалганы өмнө зогсож, эргэн тойронд нь тав зургаан сурагч газар хэвтэж байхыг тэр харлаа.

— Фан Юань... Тэр бидний анхдагч чулууг сүрдүүлэн булаах гээд байна!

Газар хэвтсэн нэгэн хөвгүүн гэдсээ тэврэн, ууртайгаар хашхирав.

— Хөөх, дуугарах тэнхээтэй хэвээрээ байна уу?

Фан Юань тайван царайгаар өнөөх хөвгүүний хэвлий рүү хүчтэй өшиглөлөө.

— Өв!

Залуу тэр даруй өвдсөндөө чарлаж, сам хорхой мэт атиран хэвтэв. Нүүрэнд нь айдас тодорч, нулимс нь асгарлаа. Тэр дахин ганц ч үг хэлж зүрхэлсэнгүй.

Шинээр хүрч ирсэн сурагчид энэ дүр зургийг хараад Фан Юанийн харгис догшин байдлаас айн, зүрх нь түг түг цохилов.

— За, бүгд дуулгавартай байж нэг нэг анхдагч чулуу өг. Тэгвэл би та нарыг явуулна. Үгүй бол газар хэвтэж байгаа эдний араас орно.

Фан Юань том алхам урагшилж, хүйтэн өнгөөр хэллээ.

— Хуцваа! C зэрэглэлийн муу амьтан чи B зэрэглэлийн намайг ялж чадна гэж санав уу?

Гү Юэ Мо Бэй уурсан хилэгнэж, нударгаа зангидан Фан Юань руу дайрлаа.

Фан Юань шагайгаа үл ялиг эргүүлэн хажуу тийш зөөлөн бултахад Мо Бэйн нударга хажуугаар нь зөрөв. Үүний зэрэгцээ зүүн гарынхаа долоовор, дунд хурууг сунгаж, Мо Бэйн эгэмний хоёр ясны хоорондох, хоолойн доорх хонхорхойг яг онов.

Мо Бэйн нүд тэр дороо харанхуйлж, падхийн газар унаад ухаан алдав.

Шшш...

Дайрахаар зэхэж байсан сурагчид энэ дүр зургийг хараад дороо зог тусав. Тэд бүгд өөрийн эрхгүй амьсгаа татлаа.

Тэдний нүдээр Фан Юанийн довтолгоо гэнэт ойлгохын аргагүй нарийн болсон мэт санагдав.

Эдгээр залуус тулааны суурь хичээлийг огт анхаарч сонсоогүй. Гэвч хүний биед олон эмзэг цэг байдгийг багш нь хальт дурдсан билээ. Фан Юанийн цохисон газрууд тэдгээр эмзэг цэгийн нэг байв.

Тэнд оновчтой цохивол хүн тэр дороо ухаан алдана. Хэт хүчтэй цохилт амь насанд ч аюул учруулж мэднэ.

Гэвч Фан Юань хүчээ нарийн тохируулж байлаа.

Түүний унагасан хүмүүс нэг бол ухаан алдсан, үгүй бол асар их өвдөлтөөс болж богино хугацаанд тулалдах чадваргүй болсон. Харин үнэхээр хүнд гэмтсэн хүн нэг ч байгаагүй.

Таван зуун жилийн тулааны туршлага ийм аймшигтай!

— Чулуугаа өгөх юм уу, үгүй юм уу?

Фан Юань дахин нэг алхам урагшилж, бусдыг шахав.

Залуус бие бие рүүгээ хэсэг харлаа. Тэгснээ тал нь шүдээ зуун, үлдсэн тал нь ууртайгаар архиран, бүгд Фан Юань руу дайрав.

Фан Юань довтолгооноос бултахын зэрэгцээ хариу цохилт хийнэ.

Түүний бясалгалын түвшин доогуур ч туршлага нь хэвээрээ. Сэтгэл нь мөс мэт тайван, хөдөлгөөн нь хурдан бөгөөд оновчтой байлаа.

Пад! Пад! Пад!

Хэдхэн амьсгалын дараа хүмүүс дахин ар араасаа газар уналаа.

— Хэтэрхий харгис юм!

— Аймшигтай...

— Эд үхчихээгүй биз дээ?

Хэдэн охин л дайралгүй үлдсэн байв. Тэдний нүд айсандаа бүлтийж, газар унах сурагчдыг харах тусам бүх бие нь улам хүчтэй чичирнэ.

Фан Юань тэдэн рүү харц шилжүүлэхэд охидын царай цонхийж, гараа сандран савчин ухрав.

— Үгүй, битгий ойртоорой! Бид өгнө! Анхдагч чулуугаа өгье!

Фан Юань тэднээс хэдэн анхдагч чулуу аваад явууллаа.

Охид академийн хаалгаар бүдчин гаран одов. Харин дараагийн хэсэг сурагчид ар араасаа ирсээр байлаа.

Академиас гарах цорын ганц зам нь энэ хаалга. Фан Юань энд зогсоход бүх сурагчийн замыг хааж чадна.

— Хараал ид, энд юу болоод байна?!

Шинээр ирсэн сурагчид газар хэвтэх хүмүүсийг хараад алмайрав.

— Тэр чинь Гү Юэ Мо Бэй биш үү?

Гү Юэ Чи Чэн ухаангүй хэвтэх Мо Бэйг хараад нүд нь бүлтийж, ам нь ангайлаа.

Фан Юань шаардлагаа хэлмэгц залуус тэр дороо уурлан дайрав.

Тэгээд бас л газар унацгаалаа.

— Ахмад аа, бид энэ бүхнийг зүгээр хараад зогсох юм уу? Хэн нэгэн амиа алдвал яах вэ? Тэгвэл асуудлыг яаж зохицуулах юм бэ?

Харуулуудын нэг нь санаа зовнин асуув.

Зарим харуул бүр ууртай байлаа.

— Энэ Фан Юань дэндүү даварч байна. Бидний нүдэн дээр академийн хаалгыг хааж, ангийнхнаасаа чулуу дээрэмдэж зүрхэллээ. Хууль дүрмийг огт тоохгүй байна! Ахмад та тушаал өгвөл бид тэр хүүхдийг бариад ирье.

Фан Юань хаалга хаан, ангийнхнаасаа ил цагаан анхдагч чулуу дээрэмдэж эхэлсэн нь аль хэдийн хүмүүсийн анхаарлыг татжээ.

Гэвч энгийн харуулууд академийн сурагчдыг шийтгэх эрхгүй. Тиймээс эхлээд академийн ахмадад мэдэгдсэн байв.

Академийн ахмад мэдээг сонсоод тэднийг зогсоох тушаал өгсөнгүй. Харин асрын дээд давхарт гарч, алсаас ажиглаж байлаа.

— Энэ хүүхэд тулааны төрөлхийн авьяастай юм байна.

Удаан ажиглах тусам академийн ахмадын сонирхол нэмэгдэв.

Өнөөдөр Фан Юань сарны ир ашиглахдаа түүний сэтгэлд багагүй эргэлзээ төрүүлсэн. Харин одоо ганцаараа бүх сурагчтай дайсагнан тулалдаж, хэнийг ч ойртуулахгүй байгаа дүр зургийг хармагц тэр эргэлзээ ариллаа.

Энэ ертөнцөд тулалдааныг бусдаас онцгой мэдэрдэг хүмүүс бий. Энэ бол нуугдмал төрөлхийн авьяас.

Тэд тулалдахдаа гаргууд төдийгүй тулаанд дуртай. Тулааны үеэр урам зориг нь бадарч, үргэлж санаанд оромгүй, бүр итгэмээргүй амжилт гаргадаг байв.

— Аа, энэ бол төрөлхийн тулааны Гү бясалгагч юм байна. Харамсалтай нь чадамж нь ердөө C зэрэглэл. Эцсийн дүндээ ганцхан шат л дутаж дээ.

Академийн ахмад санаа алдав.

— Ахмад аа, та энэ үймээнийг зогсоохгүй юм уу? Цааш үргэлжилбэл үр дагавар нь тийм ч сайн байхгүй болов уу.

Хажууд нь зогсох харуулууд санаа зовсон хэвээр байлаа.

27-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Солиорлын гэгээнтэн27-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах
Унших заавар, тусламж