— Өө?
— Дахиад чулуу доторх чулуу юм биш биз?
— Харахад тийм л бололтой. Гэхдээ жаахан хачирхалтай юм. Энэ шавар бөмбөлөг нил алтлаг чулуун бүрхүүл дотор байсан. Гадаргуу нь дарагдаад гөлгөр болсон баймаар. Яагаад одоо хүртэл овгор товгор хэвээр байдаг билээ?
Эргэн тойрны Гү бясалгагчид гайхан ярилцав.
Фан Юань гар дахь шавар бөмбөлгийг харахад царай нь хувирсангүй. Харин сэтгэл нь үл ялиг хөдөлжээ.
Тэр үргэлжлүүлэн элээлээ.
Ус мэт хөх гэрлийн дор нарийн ширхэгтэй элс бутран унана. Чулуун нунтаг дунд шорооны үйрмэг холилдон, хөлийнх нь дэргэдэх овоолго дээр асгарч байв.
— Дотор нь үнэхээр юм байгаа юм биш биз?!
Үүнийг харсан хэдэн Гү бясалгагч нүдээ бүлтийлгэлээ.
— Хэлэхэд хэцүү юм, — гэж нэг хүн эргэлзсэн өнгөөр хэлэв.
— Миний бодлоор байгаа. Дотор нь үнэхээр ямар нэг юм байна, — хэмээн өөр нэг нь аяархан хэллээ.
Үрэх тусам шар шавар бөмбөлөг аажмаар жижгэрэв.
Алганы чинээ болоход майхан руу нэг хүн яаран орж ирлээ.
— Залуу минь, түр хүлээ! Би Жя Жин Шэн байна. Гар дахь шавар бөмбөлгийг чинь худалдаж авъя!
Фан Юанийн хөдөлгөөн зогсов.
Майхан дахь бүх Гү бясалгагч шинэ ирсэн хүн рүү нэгэн зэрэг харлаа.
Гаднаас нь харахад хорь, хорин тав орчим насны залуу байв. Алтан шар өнгийн дээл өмсөж, бүсэлхийгээрээ хээтэй бүс бүсэлжээ. Бүсэнд нь дөрвөлжин хаш зүүсэн бөгөөд дээр нь «Нэг» гэсэн үг сийлсэн байлаа.
Нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагч гэдэг нь илт.
Хорь гаруй нас хүрчихээд нэгдүгээр зэрэгтэй хэвээр байгаа нь төрөлхийн чадамж нь сайнгүйг харуулна.
Гэвч энэ хүний байр суурь онцгой байв.
Түүнийг харсан майхан дахь Гү бясалгагчид бөхийн мэндчиллээ.
— Доодос тань хоёрдугаар залуу эзэнд мэнд хүргэе.
— Хоёрдугаар залуу эзэн гэнэ ээ?
— Тэр өөрийгөө сая Жя Жин Шэн гэж хэлсэн. Худалдааны цувааны тэргүүн Жя Фүгийн төрсөн эцэг нэгтэй дүү юм биш үү?
— Тэгвэл энэ чулууны мөрийний газрыг тэр ажиллуулдаг гэсэн үг. Гэхдээ яг одоо ингэж оролцож байгаа нь өөрийнхөө газрын дүрмийг зөрчсөн хэрэг биш үү?
Гү бясалгагчид аяархан шивнэлдэв.
— Тийм ээ, би энэ газрын эзэн.
Жя Жин Шэн Фан Юанийн өмнө хурдан хүрч ирээд:
— Дүү минь, ийм залуудаа чулуунд мөрий тавьж байгаад гэрийнхэндээ загнуулахаас айхгүй байна уу? Гар дахь шавар бөмбөлгийг чинь би дөчин анхдагч чулуугаар авъя. Ямар санагдаж байна?
— Дөчин анхдагч чулуу гэдэг бага мөнгө биш. Дотор нь Гү байх ч албагүй. Гэхдээ өнөөдөр миний сэтгэл сайхан байна. Чамайг анх удаа мөрий тавьж байгааг хараад бүх хөрөнгөө алдаасай гэж хүссэнгүй. Тиймээс зарцуулсан мөнгөний чинь нэг хэсгийг буцааж өгье, — гэв.
— Дөчин анхдагч чулуу юу?
Фан Юань үл ялиг хөмсгөө өргөөд, нүднийхээ булангаар Жя Жин Шэнийг харан хүйтнээр инээлээ.
— Чи миний эзэмшилд байгаа энэ чулуужмалыг хүчээр худалдаж авахыг хүсээд байна уу? Хүчээр худалдаж авах нь чулууны мөрийний газрын дүрмийг зөрчинө.
— Тэгээд ч одоо Чин Мао ууланд ирчихээд, олны нүдэн дээр над шиг Гү Юэ овгийн хүнийг дээрэлгэх гэж байгаа хэрэг үү?
— Өө?
Фан Юанийн сүүлчийн үгийг сонссон бусад Гү бясалгагчийн дотор өөрийн эрхгүй дайсагнал төрөв.
Тэд Фан Юанийн зүг харснаа Жя Жин Шэн рүү таагүй харц шидэж эхэллээ.
Жя Жин Шэн арван тавхан настай Фан Юанийг амархан аргалаад, хэдхэн үгээр ятгачихна гэж бодсон.
Гэтэл Фан Юань ганцхан өгүүлбэрээр түүнийг ийм хүнд байдалд оруулна гэж санасангүй.
Эргэн тойрны Гү бясалгагчид хэрэгт оролцохоор зэхэж байгааг хараад Жя Жин Шэний царай даруй хувирав. Тэр гараа яаран савчиж, дууныхаа өнгийг өөрчиллөө.
— Дүү минь, чи буруу ойлгожээ! Би энэ мөрийний газрын эзэн байж өөрийнхөө дүрмийг яаж зөрчих билээ? Тэгвэл нэр хүндээ сүйтгэчихнэ. Цаашид яаж худалдаа хийх юм?
— Хэ хэ хэ. Би ердөө энэ шавар бөмбөлгийг чинь сонирхолтой санагдаад худалдаж авахыг хүссэн юм. Зарах хүсэлгүй бол зүгээр. Гэхдээ дараа нь дотроос нь юу ч гарахгүй бол сануулаагүй гэж намайг буруутгаж болохгүй шүү.
Фан Юань түүнийг дахин тоосонгүй.
Буцаж хараад, гар дахь шавар бөмбөлгөө үргэлжлүүлэн нямбай элээлээ.
Хөдөлгөөн нь туйлын удаан бөгөөд маш болгоомжтой байв. Хэсэг хугацаа өнгөрөх бүрд өчүүхэн хуурай шороо л бутран унана.
Түүний хөдөлгөөнийг даган ичээнд орсон нэгэн Гү аажмаар хүн бүрийн нүдний өмнө ил гарлаа.
— Тэнгэр минь! Дотор нь үнэхээр Гү байна!
— Тэр үнэхээр Гү гаргачихлаа!
— Яаж байгаа юм бэ? Ийм аргаар мөрий тавиад хүртэл хожиж болдог хэрэг үү?
— Энэ залуугийн аз ёстой тэнгэрт тулжээ. Таамгаар чулуу сонгочихоод Гү олчихлоо!
Майхан тэр даруй Гү бясалгагчдын уулга алдалт, бухимдсан дуугаар дүүрэв.
Эмэгтэй Гү бясалгагч өөрийн эрхгүй амаа дарлаа. Өмнөх дүр зурагт итгэж чадахгүй байв.
Тэр худалдааны цуваатай хамт олон уулын тосгоноор явж, элдэв янзын хүн, үйлчлүүлэгчтэй таарч байсан.
Гэвч ийм инээдтэй байдлаар Гү гаргаж авахыг хэзээ ч харж байгаагүй.
«Дотор нь үнэхээр Гү байжээ!»
Жя Жин Шэний нүдэнд хүйтэн гэрэл гялсхийж, дотроо үзэн ядалт, харамсалд идэгдэв.
Түүний хамгийн их тэвчиж чаддаггүй зүйл бол бусдад ашиглуулах.
Тэр энэ чулууны мөрийний асарт олон төрлийн хяналтын арга байрлуулсан байлаа. Үйлчлүүлэгч Гүтэй чулуу задлах гэж байгааг мэдмэгцээ мэдээ авч, ихэнхдээ хүчээр худалдан авдаг.
Гэтэл одоо Фан Юань өөрийнх нь чулууны мөрийний асар, өөрийнх нь нүдэн дээр Гү гарган авч байна.
Жя Жин Шэнд зүрхнээс нь цус шүүрч буй мэт санагдав.
Фан Юанийн гаргаж авсан зүйл Бах Гү байлаа.
Толгойноосоо хөл хүртэл бүх бие нь шар. Гэдэс нь цайвар шаргал, нуруу нь хүрэн шар өнгөтэй. Бахын онцлог болсон яр, товруу, үүгээр дүүрэн тул өнгөц харахад бага зэрэг аймшигтай.
Том биш, алганы чинээ хэмжээтэй. Гартаа барихад хоёр, гурван өндөг атгасан мэт байв.
Эргэн тойрны бишрэл, атаархал, бухимдлын дунд Фан Юань тайван хэвээр.
Тэр анхдагч мөн чанараа болгоомжтой хөдөлгөн, бахын биед цутгалаа.
Энэ мөчид Гү Фан Юаньд цэвэршиж байв.
Чулуужмалаас гарсан Гү ихэвчлэн туйлын сул дорой байдаг. Хүч нь бараг шавхагдсан төдийгүй ухамсар нь ч манаран залхуурч, эсэргүүцэх ямар ч чадваргүй болно.
Тиймээс Гү бясалгагч тэднийг тун хялбархан цэвэршүүлж чаддаг.
Фан Юань сэрээхэд Бах Гүгийн нүд аажмаар нээгдэв. Гэдэс нь үл ялиг чичирч, аяархан дуугарлаа.
— Вааг.
Дуу нь сулхан байсан ч эргэн тойрны хүмүүсийн царайг ихэд хөдөлгөв.
Амьд, үхсэн Гүгийн үнэ тэнгэр газар шиг ялгаатай.
— Амьд Гү байна! Тэр үнэхээр амьд Гү гаргачихлаа!
Нэг хүн нүдээ нухлан, итгэж ядан дуу алдав.
— Энэ Шавар арьст бах Гү байна! Хараал ид, үнэхээр Шавар арьст бах Гү байна шүү дээ!
Нэгэн Гү бясалгагч түүний төрлийг таньж, догдлон хашхирлаа.
— Энэ залуу үнэхээр азтай юм! Яагаад надад ийм аз тохиодоггүй юм бэ?
Өөр нэг хүн атаархал, хорсол, үзэн ядалт хосолсон ээдрээтэй өнгөөр санаа алдав.
— Залуу эзэн, баяр хүргэе! Энэ... ийм үнэт Гү гаргахыг би ажилд орсноосоо хойш анх удаа харж байна!
Эмэгтэй Гү бясалгагч цочирдсондоо үгээ зөв хэлж чадахгүй, нүд нь гялалзаж байлаа.
«Үнэхээр Шавар арьст бах Гү гэж үү! Энэ бол ховор хоёрдугаар зэргийн Гү. Зах зээлийн үнэ нь таван зуун анхдагч чулуу!»
«Хараал ид! Миний дэлгүүрээс ийм Гү гарчихлаа. Асар их алдлаа!»
Жя Жин Шэний царай цонхийж, Бах Гү рүү хорсолтой ширтэв. Түүнийг шууд булааж авах хүсэл зүрхэнд нь хүчтэй төрлөө.
Гэвч үнэхээр ингэвэл өөрөө үхлээ дуудахтай адил гэдгийг мэдэж байв.
Энэ бол Жя овгийн тосгон биш, Гү Юэ овгийн нутаг.
«Магадгүй би арай олон анхдагч чулуу санал болгох ёстой байсан юм болов уу? Тэгсэн бол надад өгч мэдэх байж. Тийм ээ, тэр ердөө академийн сурагч. Зуун анхдагч чулуу санал болгосон бол татгалзах ямар ч боломжгүй.»
«Би яагаад тэгээгүй юм бэ?»
Жя Жин Шэний дотор харамсал буцаллаа.
«Үгүй ээ. Энэ залуу барааны үнэ цэнийг мэдэхгүй байж магадгүй. Шавар арьст бах Гү гаргасан ч үнийг нь дарж аваад худалдаж авч чадна!»
Жя Жин Шэний сэтгэлд найдвар дахин төрөв.
Гэвч дараагийн агшинд тэр өчүүхэн найдлагыг Фан Юанийн үг хайр найргүй бут ниргэлээ.
Фан Юань эргэн тойрны магтаал, цочирдлыг үл тоон, гар дахь Шавар арьст бах Гүг тайван ажиглав.
Тэгээд Жя Жин Шэнд туйлын тогтуун өнгөөр хэллээ.
— Шавар арьст бах Гү. Хоёрдугаар зэргийн Гү. Нэг удаа хооллохдоо таван зуун грамм шар шороо иднэ. Шороо нь үржил шимтэй байх тусам сайн.
— Энэ төрөл тоо толгой цөөн. Эрдэнэсийн гуулин бах Гүг цэвэршүүлэхэд зайлшгүй хэрэгтэй үндсэн Гүгийн нэг.
— Зах зээлийн үнэ таван зуун анхдагч чулуу. Жя Жин Шэн, худалдаж авах уу?
— Чи... ийм нарийн мэддэг гэж үү?
Жя Жин Шэн амандаа бувтнав. Цочролд орсон тэр өөр юу ч хэлж чадсангүй.
Фан Юань аяархан инээгээд:
— Хэрэв авахгүй бол зүгээр. Өөр хүнд зарчихъя. Сонирхох хүн олдоно гэдэгт итгэлтэй байна, — гэв.
— Түр хүлээ! Би авна, авъя! Гэхдээ үнийг нь жаахан буулгаж болохгүй юу?
Жя Жин Шэн хүчлэн инээмсэглэсэн ч царай нь гашуун байлаа.
Фан Юань эргэж хараад алхав.
Жя Жин Шэн араас нь яаран хөөлөө.
— Битгий! Явах хэрэггүй! Би авъя. Тэр үнээр чинь авъя!
Фан Юань энэ Шавар арьст бах Гүг тэжээх бодолгүй байв.
Энэ бол хоёрдугаар зэргийн Гү. Харин Фан Юань одоо нэгдүгээр зэргийн эхэн шаттай хэвээр.
Шар шороо иддэг ч Чин Мао уул бүхэлдээ ногоон хөрстэй. Тиймээс хоолыг нь олоход төвөгтэй.
Түүнчлэн энэ Гүг зарахгүй бол Фан Юань гурван Гүг зэрэг тэжээх шаардлагатай болно. Анхдагч чулууны зарлага нэмэгдэхийг эс тооцвол одоо байгаа хөрөнгө нь хүртэл тэднийг бүгдийг тэжээхэд хүрэлцэхгүй.
Иймээс Фан Юань Шавар арьст бах Гүг шууд зарж, таван зуун анхдагч чулуу авч, их хэмжээний ашиг олохоор төлөвлөсөн.
Нэгдүгээр зэргийн эхэн шаттай Фан Юанийн хувьд таван зуун анхдагч чулуу аль хэдийн асар их хөрөнгө байлаа.
Наймаа удалгүй дуусав.
Фан Юань олны өмнө Шавар арьст бах Гүг Жя Жин Шэнд шилжүүлж, оронд нь таван хүнд уут хүлээн авлаа. Уут бүрд зуун анхдагч чулуу байв.
Фан Юань анх ерэн найман анхдагч чулуутай байсан. Чулуунд мөрий тавихад жараныг зарцуулж, гучин найм үлджээ.
Харин одоо хөрөнгө нь хэд дахин өсөж, нийт таван зуун гучин найман анхдагч чулуутай болов.
Үүнийг харсан олон Гү бясалгагч атаархсандаа ногоорох шахлаа.
Фан Юань таван уутыг энгэртээ хийж, сүүлчийн нил алтлаг чулуужмалаа аван майхнаас гарлаа.
— Залуу эзэн, тэр чулуугаа энд задлахгүй юм уу?
Эмэгтэй Гү бясалгагч нүдээ хэдэнтээ ирмэж, холдох Фан Юанийн араас чангаар санууллаа.
Фан Юань тоосонгүй. Эргэж ч харалгүй чулууны мөрийний газраас гарч одов.
Ардаа бие биеэ чимээгүй ширтэн мэл гайхсан Гү бясалгагчдыг үлдээлээ.