Маргааш үдээс хойш, өдрийн хоолны завсарлагаар Фан Юань уулын тосгоны гаднах худалдааны хэсэгт дахин ирлээ.
Өдрийн цагаар олон хүн ажилтай байдаг тул майхан, лангууны дунд тосгоныхон тийм ч олонгүй байв.
Фан Юань дурсамжаа даган, урд шөнө Хослуулагч өвс зарж байсан газар хүрч ирлээ.
Тэнд хоосон тэрэг л үлджээ. Нэгэн тэмээн тахиа тэргийг чирэн, байрандаа бардам зогсоно.
Бие нь тэмээн хяруул шиг том боловч тахиатай адил төрхтэй. Нуруу нь дээш товойж, нуман хэлбэр үүсгэжээ.
Хоёр өргөн далавчаа биеийнхээ хажууд хумьсан бөгөөд долоон өнгийн өд нь хурц, үзэсгэлэнтэй.
Толгойгоо өндөр өргөж, том улаан залаа нь гартааман титэм мэт харагдана. Нарны гэрэлд эрдэнийн чулуу шиг өнгөлөг гялалзаж байв.
«Би эцэст нь оройтжээ. Хослуулагч өвс бүгд зарагдсан байна.»
«Харамсалтай. Хэдэн жин Хослуулагч өвс авсан бол багагүй анхдагч чулуу хэмнэх байлаа.»
Фан Юань хэсэг зогссоноо тэндээс холдон, худалдааны талбайн гүн рүү үргэлжлүүлэв.
— Ирээрэй! Янз бүрийн уулын тосгоны амтат дарснаас амсаарай!
— Энд зуу гаруй төрлийн дарс бий! Дээд зэргийн Дэнлүүний Өвсний Дарс, хожуу амтагдах амт нь хүчтэй Есөн Нугалаат Дарс, хөнгөн тансаг Эртний Луугийн Худгийн Дарс, исгэлэн чихэрлэг Цэцэгт Чулуун Дарс, аманд шүлс асгаруулах Зуун Булгийн Хуучин Зоорийн Дарс, өтгөн анхилуун Гурван Намрын Согтоол...
Хөх өнгийн бөөрөнхий майхны өмнө нэгэн зарц хамаг чадлаараа хашхирч байлаа.
Фан Юанийн нүдэнд гэрэл гялсхийж, сонирхол нь тэр даруй төрөв. Тэр чиглэлээ өөрчлөн дарсны дэлгүүрт орлоо.
Доторх тохижилт тун өвөрмөц байв.
Майхны хамгийн гүнд урт лангуу байрлаж, ард нь нэг Гү бясалгагч зогсоно. Түүний арын даавуун хананд сүлжмэл сагсны чинээ хэмжээтэй хэдэн арван Болор Цох Гү наалджээ.
Шаланд хивс дэвсээгүй, уулын чулуу, хөрсийг ил хэвээр нь үлдээсэн байлаа. Шороон дундаас өнгө өнгийн мөөг ургажээ.
Тэдгээр мөөг янз бүрийн өнгөтэй, бөөрөнхий бөгөөд өхөөрдөм харагдана. Зарим нь ширээ шиг том, зарим нь намхан сандалтай адил.
Ихэвчлэн нэг том ширээ мөөгийг хэдэн намхан сандал мөөг тойрон ургажээ.
«Энэ бол Гү бясалгагчийн зориудаар ургуулсан Гэмгүй Мөөг Гү. Агаар дахь тоос, жижиг ширхгийг шингээж цэвэршүүлэх чадалтай, ургамлын төрлийн Гү.»
Фан Юань хараад л гарал үүслийг нь танилаа.
Тэр нэг намхан мөөг сонгон суулаа. Мөөгний гадаргуу үл ялиг доош хотойж, дэлхий дээрх зөөлөн буйдан дээр суусан мэт мэдрэмж төрүүлэв.
— Залуу эзэн, энэ манай дарсны жагсаалт. Үзэх үү?
Нэгэн зарц хүрч ирээд жагсаалт өгөв.
Фан Юань жагсаалтыг гүйлгэн харахад эндэхийн дарс ногоон хулсны дарснаас илүү үнэтэй байлаа.
— Нэг аяга Сармагчны Дарс авъя.
Фан Юань жагсаалтыг буцаан тавив.
— Нэг аяга Сармагчны Дарс!
Зарц эргэж харан чангаар хашхирлаа.
Лангууны ард байсан нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагч үүнийг сонсоод бөхийн, хулсан аяга гаргаж ирэв.
Дараа нь аягатайгаа эргэж, майхны хана руу харлаа. Хөх даавуун хананд хэдэн арван Болор Цох Гү толгойгоо доош, бөгсөө дээш харуулан чимээгүй наалджээ.
Тэд майхны чимэглэл мэт харагдана.
Эдгээр Болор Цох мөн л нэг төрлийн Гү байлаа.
Хэвлий нь хөндий тул Гү бясалгагчид үнэт шингэн хадгалж, тээвэрлэхэд ашигладаг.
Бие нь болроор урласан мэт тунгалаг. Гаднаас нь харахад хэвлийд нь янз бүрийн дарс хадгалагдаж буй нь үзэгдэнэ.
Гү бясалгагч тэдний дундаас Сармагчны Дарс агуулсан Болор Цохыг хурдан олов.
Тэр хулсан аягыг цохны аман доор байрлуулаад, нөгөө гараараа болор хуягийг нь зөөлөн иллээ.
Өчүүхэн хэмжээний анхдагч мөн чанар Болор Цохын биед ороход тэр амаа ангайн, дарс хулсан аяга руу урсав.
Шингэн аяган дотор хоржигнон цутгасаар удалгүй дүүрлээ.
Гү бясалгагч Сармагчны Дарсаар дүүргэсэн хулсан аягыг лангуун дээр тавив.
Хүлээж байсан зарц аягыг болгоомжтой өргөн, хэд алхсаар Фан Юаньд авчирч өглөө.
Фан Юань өчүүхэн балгав.
Сармагчны Дарс үнэхээр жимсний дарс байлаа. Амт нь цэвэр, чихэрлэг бөгөөд аманд ороход зөөлөн.
Тэр дахин уусангүй. Бодол хөдөлгөхөд Дарсны Өт Гү гарч ирэв.
Цагаан, бүдүүн Дарсны Өт Гү цагаан гэрэл болон хувирч, агаарт нум татан нисээд пүлхийн дарстай аяга руу унав.
Дарс цацарч, мөөгөн ширээн дээр асгарлаа.
Дарсны Өт Гү аяган дотор баяртайгаар өнхөрнө. Сармагчны Дарс нүдэнд ил харагдах хурдаар багасав.
Хэдхэн амьсгалын дотор аяга хатаж, ганц ч дусал үлдсэнгүй.
— Дарсны Өт Гү!
Лангууны ард байсан Гү бясалгагч уулга алдаж, нүд нь гялалзав.
Тэр D зэрэглэлийн төрөлхийн чадамжтай, нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагч байлаа. Худалдааны цувааг даган энэ дарсны дэлгүүрт ажиллахын зорилго нь ертөнц үзэж, өөрийн боломж завшааныг хайх явдал.
Дарсны Өт Гү анхдагч мөн чанарыг цэвэршүүлж, нэг жижиг шатаар ахиулж чадна.
Нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагчийн хувьд туйлын үнэт Гү.
Энэ чинь түүний удаан хугацаанд эрж хайсан боломж завшаан биш гэж үү?
— Залуу эзэн, энэ Дарсны Өт Гүг худалдах бодол бий юү?
Тэр догдлон хүрч ирэхэд нүдэнд нь чин сэтгэл тодорч байв.
Фан Юань шийдэмгий толгой сэгсрэн татгалзаад, босож явахаар зэхлээ.
Энэ удаа ирсэн зорилго нь Дарсны Өт Гүг эзэмшдэгээ ил гаргах явдал байв. Зарах тухай хэзээ ч бодоогүй.
— Залуу эзэн, түр хүлээнэ үү! Би үнэхээр чин сэтгэлээсээ асууж байна. Суугаад сайтар ярилцаж болохгүй юу?
Гү бясалгагч Фан Юанийг майхны үүд хүртэл харамсан дагалаа.
Гэвч Фан Юань түүнд ямар ч хариу өгсөнгүй.
Эцэст нь өнөөх Гү бясалгагч байрандаа зогсон, туйлын харамссан царайгаар Фан Юанийн арын барааг ширтсээр үлдэв.
Фан Юань булан эргэн, хараанаас нь алга боллоо.
Өөрийн эрхгүй цаг хугацаа өнгөрч, нар аажмаар жарган, оронд нь хавирган сар мандлаа.
Шөнийн сарны гэрэл тод байсан ч худалдааны дэлгүүрүүдийн тоо томшгүй дэнлүүний гэрэлд дарагджээ.
Энэ шөнө худалдааны талбай хүнээр пиг дүүрсэн байв.
Фан Юань олны дунд хоёр талаасаа шахуулан алхаж, янз бүрийн яриа өөрийн эрхгүй сонслоо.
— Дэлгүүрүүд ердөө гурван өдөр, гурван шөнө ажилладаг. Өнөөдөр хоёр дахь шөнө. Нөгөөдрийн өглөө худалдааны цуваа аль хэдийн хөдөлнө. Ямар нэг юм авахыг хүсвэл яарах хэрэгтэй.
— Өчигдөр би нэг Алтан Хонх Гү харсан. Харамсалтай нь дэндүү үнэтэй байлаа. Дэлгүүрийн эзэнтэй удаан үнэ тохирсон ч нэг ч анхдагч чулуу буулгаагүй. Өнөө шөнө дахиад очоод харна аа.
— Та нар сонссон уу? Урд шөнө нэг залуу чулуунаас Шавар арьст бах Гү гаргаж, таван зуун анхдагч чулууны ашиг олсон гэсэн!
Фан Юань анхааралтай чагнасан ч Дарсны Өт Гүгийн тухай яриа огт сонсогдсонгүй.
Сэтгэлд нь бага зэрэг гонсойх мэдрэмж төрөв.
«Дарсны Өт Гү ердөө нэгдүгээр зэргийн Гү. Гэхдээ нэгдүгээр зэргийн Гү бясалгагчид туйлын их ач холбогдолтой.»
«Харин хоёр, гуравдугаар зэргийн Гү бясалгагчдын анхдагч мөн чанарыг ахин цэвэршүүлж чадахгүй тул тэдэнд ашиггүй.»
«Иймээс хэн ч онцгой анхаараагүй нь хэвийн.»
«Гэхдээ Дарсны Өт Гүг өөрөө санаачлан илчилсэн хэргийг яаруулж болохгүй. Хэт хичээвэл өөрийнхөө нууцыг задруулж мэднэ.»
Фан Юань алхах зуураа дотроо чимээгүй бодож байлаа.
Яг тэр үед урд нь үймээн дэгдэв.
Дараа нь нэг хүн чангаар хашхирах сонсогдлоо.
— Хурдан ирж хараарай! Энд манай овгийн хүнд хуурамч Гү зарсан шударга бус худалдаачин байна!
Олны дунд уур хилэн дүрэлзэв.
— Өө? Ийм хэрэг гарсан юм уу?
— Хурдхан очъё. Аль дэлгүүр манай овгийн хүнийг хуурч зүрхэлснийг харъя!
Фан Юань олныг даган, үймээн гарсан зүг рүү хөдөллөө.
Том улаан майхны үүдийг асар олон хүн бүслэн, пиг дүүрсэн байв. Зарим нь сониучирхан харж, зарим нь хүйтэн нүдээр ажиглана. Гэхдээ ихэнх хүний царайд уур хилэн тодорчээ.
Майхны гадна хоёр хүн зогсоно.
Нэг нь залуу хоёрдугаар зэргийн Гү бясалгагч. Хувцаснаас нь харахад Гү Юэ овгийн хүн гэдэг нь илт.
Нөгөөх нь танил царайтай байлаа.
Чулууны мөрийний газрын эзэн Жя Жин Шэн.
Залуу Гү бясалгагч гартаа хар өнгийн Гү өргөж, цугласан олонд хашхирлаа.
— Овгийнхон минь! Энэ хүн өчигдөр надад хуурамч Гү зарсан!
— Үүнийг Хар бодон Гү гэж хуураад, хоёр зуун тавин анхдагч чулуугаар зарсан юм. Гэртээ аваачиж цэвэршүүлсний дараа Хар бодон Гү биш, ердөө энгийн өмхий бүдүүн өт болохыг мэдлээ!
Жя Жин Шэн хүйтнээр инээв.
— Намайг үндэслэлгүй гүтгэх хэрэггүй. Би үүнийг хэзээ Хар бодон Гү гэж хэлсэн юм? Чамд ямар нотолгоо байгаа юм бэ?
Жя Жин Шэн үгүйсгэхэд залуу Гү бясалгагч хилэгнэж, бугуйнаас нь шүүрэн авлаа.
— Зальт худалдаачин минь, одоо хүртэл үгүйсгэж зүрхэлнэ гэнэ ээ! Чин Мао ууланд ирчихээд манай Гү Юэ овгийн хүнийг хуурна гэж үү? Үхлээ эрсэн хэрэг үү?!
— Гараа тавь!
Жя Жин Шэн ч уурлан бугуйгаа огцом татаж, залуу Гү бясалгагчийн гарыг цохин холдуулав.
— Төвөг өдөж, мөнгө салгах гэж байгаа бол өөр бай сонго! Би чамаас айхгүй!
— Миний ах Жя Фү бол дөрөвдүгээр зэргийн Гү бясалгагч. Чи намайг яаж чадах юм бэ?
— Чи!
Залуу Гү бясалгагч нүдээ бүлтийлгэсэн ч хөдөлж зүрхэлсэнгүй.
Дөрөвдүгээр зэргийн Гү бясалгагчийн нэр л түүнийг айлгахад хангалттай байлаа.
— Пөөх!
Жя Жин Шэн газарт нулимаад, толгойгоо өргөн залуу Гү бясалгагчийг басамжлан инээлээ.
— Хямд үнээр үнэт Гү авах гэж оролдсон хүн нь чи өөрөө.
— Гү бясалгагчийн хүчийг нэмдэг, тийм ховор Хар бодон Гү яагаад Дарсны Өт Гүгээс ч хямд зарагдаж байгааг ухаанаа ашиглаад бодоогүй юм уу?
— Хар бодон Гүгийн ердийн үнэ зургаан зуун анхдагч чулуу! Харин чи хоёр зуун тавиар худалдаж авч чадна гэж бодоо юу? Зүүдэл!
— Новш...
Залуу Гү бясалгагч шүдээ зууж, царай нь улайв. Доромжлуулсандаа уурлан чичирч, цээжинд нь хилэн дүрэлзэнэ.
Олон хүн тайван бус ярилцаж эхлэв. Гэвч Жя Фү дөрөвдүгээр зэргийн Гү бясалгагч тул хэн ч урагш гарч зүрхэлсэнгүй.
Түүний нэр сүр олны дээр дүнхийх аварга уул мэт байлаа.
— Энэ залуу үнэхээр хорлонтой юм. Ямар зальтай худалдаачин бэ!
— Чин Мао ууланд ирчихээд яагаад ингэж бардамнаад байгааг гайхаж байлаа. Жя Фүгийн дүү юм байна шүү дээ.
— Эцэг нэгтэй ах дүүс төдий гэж сонссон. Гэсэн ч нэгдүгээр зэргийн бясалгалтай атлаа энэ холбоогоо ашиглан худалдааны цуваанд дураараа авирладаг юм байна.
— Энд яг юу болоод байна?
Яг тэр мөчид сүртэй дуу сонсогдов.
— Жя Фү ирлээ!
— Цувааны тэргүүн маргааныг шийдэхээр ирлээ. Бүгд зам тавиарай!
Олны яриа тэр даруй намжиж, хүмүүс хоёр тийш салан нарийн зам гаргав.
Богино боловч булчинлаг биетэй, том гэдэстэй дунд эргэм насны Гү бясалгагч дундуур нь алхаж ирлээ. Урт ханцуйтай шар дээл өмссөн тэр бол худалдааны цувааны тэргүүн Жя Фү байв.
— Эрхэм Жя Фүд мэнд хүргэе.
Залуу Гү бясалгагч ууртай хэвээр байсан ч дахин юм хэлж зүрхэлсэнгүй. Хилэнгээ хүчлэн даран, Жя Фүд хүндэтгэл үзүүлэв.
Жя Жин Шэн газар дээрээ хөшив.
Ах нь хүрч ирнэ гэж тэр төсөөлөөгүй байлаа. Царай нь гэнэт цонхийж, нүдэнд нь уур хилэн гялсхийв.