— Сайн байна уу, залуу Гү бясалгагч аа. Энд юу болсон юм бэ?
Жя Фү олны дунд орж ирээд найрсгаар асуув.
Залуу Гү бясалгагч ихэд сандарч, дахин нударгаа хавсран ёслов. Эргэн тойронд зогсох овгийнхноо харж зориг орсныхоо дараа болсон бүхнийг эхнээс нь дуустал тайлбарлалаа.
— Ийм учиртай байжээ.
Жя Фү түүний яриаг сонсонгоо толгой дохив. Дараа нь Жя Жин Шэнээс:
— Дүү минь, түүний хэлсэн үнэн үү? — гэж асуулаа.
Жя Жин Шэн ах руугаа харсан ч үгүй. Толгойгоо буруулан хүйтнээр тургив.
Жя Фү буурьтай царайлан бодолд автав.
Эргэн тойрны хүмүүс бодлыг нь тасалдуулж зүрхэлсэнгүй. Бүгд түүний ямар шийдвэр гаргахыг амьсгаа даран хүлээнэ.
Энэ хэрэг үнэхээр Жя Жин Шэний залилангаас үүдсэн. Гэхдээ залуу Гү бясалгагч өөрөө ч шуналдаа хөтлөгдөн, сонор сэрэмжгүй авирласан буруутай. Тэгээгүй бол ингэж хууртахгүй байлаа.
Хэрэв Жя Фү дүүгээ өмөөрөхийг хүсвэл дөрөвдүгээр зэргийн бясалгалтай түүний эсрэг Гү Юэ овгийн тэргүүн хүртэл юу ч хийж чадахгүй.
Жя Фү хэсэг бодсоноо эцэст нь ам нээв.
— Би учрыг нь ойлголоо. Энэ хэрэгт миний дүү буруутай. Тэр энэ залууд хохирол учруулж, хуурамч бараа авахад хүргэжээ. Үүнд би үнэхээр харамсаж байна.
Ингэж хэлээд тэр залуу Гү бясалгагч руу нударгаа хавсран ёслов.
— Ноён Жя Фү!
Залуу Гү бясалгагч ихэд балмагдан, яаран даруухан хэлэв:
— Та бол дөрөвдүгээр зэргийн Гү бясалгагч. Харин би ердөө хоёрдугаар зэрэгтэй. Ингэх хэрэггүй ээ. Надад ахадсан хүндлэл байна!
Жя Фү гараа даллав.
— Хэ хэ, энэ хэрэг бясалгалын зэрэглэлтэй хамаагүй. Би хүний чадал тэнхээг үл харгалзан шударга ёсыг баримталдаг. Буруу бол буруу. Худалдааны цувааг төлөөлөн чамаас уучлал гуйя. Харин нөхөн төлбөрийн тухайд... Чи хоёр зуун тавин анхдагч чулуу алдсан юм байна. Тэгвэл Жя гэр бүлийн өмнөөс хоёр нугалж, таван зуун анхдагч чулуу өгье.
Тэр хэлсэн үгээ тэр даруй хэрэгжүүлэв. Нэг дагалдагч нь таван уут мөнгө гарган, олны нүдэн дээр залуу Гү бясалгагчид өглөө.
Уут бүр дүүрэн бөгөөд тус бүрдээ зуун анхдагч чулуутай байв.
Залуу Гү бясалгагч мөнгийг тосож аваад, догдолсондоо юу хэлэхээ ч мэдсэнгүй.
— Гэхдээ би чамд нэг зүйл сануулъя.
Жя Фү үргэлжлүүлэн:
— Хар бодон Гү тун ховор. Гү бясалгагчийн хүчийг бүрмөсөн нэмэгдүүлдэг учраас нэгдүгээр зэргийн Гү боловч зах зээл дээр олоход маш хэцүү. Нэг гарч ирмэгцээ л зарагдчихдаг. Ердийн үнэ нь зургаан зуун анхдагч чулуу орчим. Хоёр зуун тавин чулуугаар Хар бодон Гү авахыг хүссэн чинь бодитой хэрэг биш байжээ.
— Дүү нь сургамж авлаа!
Залуу Гү бясалгагч талархан гүнээ бөхийв.
Олны дундаас баярлан уулга алдах чимээ гарлаа.
— Ноён Жя Фү үнэхээр мэргэн юм!
— Гайхамшигтай! Ноён Жя Фүгээс өөр хүн ингэж чадахгүй!
— Дөрөвдүгээр зэргийн Гү бясалгагч атлаа байр сууриараа далайлган сул доройг дээрэлхсэнгүй. Ноён Жя Фү бол зөвт замын жинхэнэ үлгэр дуурайл юм!
— Үгүй дээ, үгүй.
Жя Фү инээмсэглэн, олны зүг нударгаа хавсрав.
— Манай Жя гэр бүлийн худалдаа итгэлцэл, шударга ёсонд тулгуурладаг. Миний дүү залуу, гэнэн болохоор бусдаар тоглох дуртай юм. Угтаа муу санаагүй хүүхэд. Та бүхэн түүнд арай уужуу хандаж, энэ явдлыг сэтгэлдээ бүү хадгалаарай.
Олны магтаал улам чангарлаа.
— Хмф!
Жя Жин Шэний царай барайв. Тэр ууртайгаар газар дэвсэлснээ асар луугаа орж, удалгүй хойд талын гарцаар гарч одлоо.
Фан Юань энэ бүхнийг чимээгүй ажиглангаа дотроо бодов.
«Цэцгийн Дарсны Ламын дүрсэн ханыг зарж болох хүн олдсон бололтой.»
Цэцгийн Дарсны Лам Дүрс-Дууны Гү ашиглан Гү Юэ овгийн дөрөвдүгээр үеийн тэргүүний бузар үйлдлийг бичиж үлдээсэн байлаа. Үхэхээсээ өмнө хорсолдоо автсан тэрээр Дүрс-Дууны Гүг хананд шингээж, дүрсэн ханыг бүтээжээ. Тэнд бичигдсэн дүрс дахин дахин давтагдан, үнэнийг үзүүлсээр байв.
Ашгаа дээд хэмжээнд хүргэхийн тулд Фан Юань тэр ханыг аль эртнээс зарахыг хүссэн.
Чин Мао уулын нөгөө хоёр овог болох Бай болон Сюн гэр бүлийнхэн үүнийг тун их сонирхоно гэдэгт тэр итгэлтэй байлаа.
Гэхдээ өөрийн биеэр худалдах нь огт тохиромжгүй.
Фан Юанийн бясалгал дэндүү сул. Хэрэв тэр дүрсэн ханыг нөгөө тосгод руу аваачвал түүний амыг хялбархан таглаж мэднэ.
Худалдаа амжилттай болж, өөрөө эсэн мэнд буцаж ирлээ ч мөнхийн нууц гэж үгүй. Нэг л өдөр Гү Юэ овгийн дээдсүүд мэдвэл сайндаа л түүнийг овгоос хөөнө.
Фан Юанийн төлөвлөгөөнд Гү Юэ овгийг цаашид ч ашиглах шаардлагатай байв. Тиймээс дүрсэн ханыг худалдааны цувааны нэг худалдаачинд зарах нь хамгийн аюулгүй.
Тэд бүгд гаднын хүмүүс. Гурван тосгоны маргаанд ямар ч холбоогүй учраас хамгийн тохиромжтой сонголт байлаа.
Ердөө нэг өдрийн дараа худалдааны цуваа Гү Юэ тосгоноос хөдөлж, Сюн эсвэл Бай овгийн тосгоныг зорих байв.
Тэдэнд зарвал Фан Юань эрсдэлээ хамгийн бага хэмжээнд барьж чадна.
...
— Дахиад нэг аяга!
— Дарс хаана байна? Дарсаа хурдан авчир! Намайг төлбөрөө төлж чадахгүй гэж айгаа юу?
Жя Жин Шэн мөөгөн ширээг алгадаж, чангаар хашхирлаа.
— Залуу эзэн Жя, дарс тань ирлээ!
Үйлчлэгч яаран дарс авчирч өгөв.
Жя Жин Шэн хулсан аягыг шүүрэн авч, толгойгоо гэдийлгэн нэг амьсгаагаар хоосоллоо.
— Сайхан дарс байна!
Тэр бүдүүн, гунигтай дуугаар чанга инээв.
Тэгээд тасхийтэл аягаа ширээн дээр тавьж:
— Дахиад нэг аяга! Надад байгаа бүх дарсаа авчир! — хэмээн ориллоо.
Үйлчлэгчид түүнийг хилэгнүүлж зүрхэлсэнгүй. Хэлснийг нь л хийж байв.
Аз болоход дарсны газар дүүрэн хүнтэй байлаа. Мөөгөн ширээнүүд бүгд эзэнтэй болоод зогсохгүй гудамж хүртэл хүнээр бялхаж байв. Ийм хөл үймээнтэй газарт Жя Жин Шэний согтуурхаж агсамнах нь нэг их содон харагдсангүй.
Жя Жин Шэн уй гашуугаа дарсанд живүүлэх гэсэн мэт аяга араас аяга хоосолно.
Тэр олонд нуруугаа харуулан сууж байсан тул архи залгих бүрд нь хацар даган урсах хоёр тунгалаг нулимсыг хэн ч анзаарсангүй.
Түүний зовлон, гунигийг хэн мэдэх билээ?
Үзэн ядмаар хүнд ч өрөвдөм тал бий. Хүн бүрд өөр өөрийн түүх байдаг.
Ах дүүсийнхээ дундаас Жя Жин Шэн хамгийн бага нь байв. Мөн хамгийн царайлаг, эцэгтэйгээ хамгийн адилхан төрсөн тул эцгийнхээ хайрыг хамгийн их хүртжээ.
Гэвч тэнгэр түүнээр даажигнан, ердөө D зэрэглэлийн төрөлхийн чадамж заяасан байлаа.
Өсөх тусам тэр ах нарынхаа дарамтан дор амьдрах болов. Дотроо гомдож, тэмцэхийг хүсдэг ч ийм чадамжтай түүнд юу ч хийж чадахгүй байлаа.
Эцэг нь үхэл ойртож буйг мэдрээд хөрөнгөө хуваахаар шийдсэн. Хоёр хүүгээр нэг худалдааны цувааг хамтран удирдуулж, гаргасан амжилтынх нь дагуу гэр бүлийн хөрөнгийг хуваарилахаа тангараглан зарлав.
Жя Жин Шэн өөрийн аргаар гэр бүлийн хөрөнгө болон овгийнхоо хүлээн зөвшөөрлийг олж авахыг хүссэн.
Гэтэл ахынхаа гишгүүр дахин болчихно гэж хэн санах билээ?
Жя Фү гарч ирэх мөчид тэр урхинд орсноо ойлгосон.
Энэ бүхэн анхнаасаа төлөвлөсөн хуйвалдаан байжээ.
Гэвч тэр юу хийж чадах юм бэ?
Энэ худалдааны цуваанд нэгдсэн цагаасаа л Жя Фүгийн олз болох хувьтай байв.
Дөрөвдүгээр зэрэг, нэгдүгээр зэрэг хоёрын хоорондох ялгаа асар их. Түүнд эсэргүүцэх ямар ч хүч байсангүй.
— Жя Фү!
Тэр ахынхаа нэрийг шүд зуун шахаж хэлэв. Нүдэнд нь үзэн ядалтын гал дүрэлзэж, энэ доромжлолыг хүлээн зөвшөөрч чадахгүй байлаа.
— Ахтайгаа тооцоо бодохыг хүсэж байна уу? Би чамд тусалж чадна.
Яг тэр үед нэгэн дуу сонсогдов.
Жя Жин Шэн цочин эргэж харвал хажууд нь хэдийн нэг хүн суучихсан байлаа.
Тэр толгойгоо сэгсэрч, хэд хэд анивчсаны эцэст нөгөө хүнийг танив.
Фан Юаниас өөр хэн байх билээ?
— Чи юу!
Жя Жин Шэн Фан Юань руу ширтэн, бага зэрэг ууртай хэллээ.
— Би чамайг санаж байна! Манай мөрийт чулууны газраас азаар Шавар арьст бах Гү олсон жаал байна. Одоо намайг шоолохоор ирээ юу?
Фан Юань түүн рүү ус мэт хүйтэн харцаар ширтэв.
— Надад том наймаа байна. Илүү өндөр амжилт гаргаж, гэр бүлийн хөрөнгөөс ихийг авахыг хүсэж байвал миний үгийг сонсож яагаад болохгүй гэж?
Жя Жин Шэн сэжиглэн харлаа. Тэр нуруугаа эгцэлж сууснаа:
— Чи хөрөнгө хуваах тухай яаж мэдсэн юм бэ? — гэж асуув.
Энэ нууцыг гаднын хүн тэр бүр мэдэх учиргүй. Гэтэл Фан Юань төвөггүй таажээ.
— Жя гэр бүлийн хэрэг тийм ч нууц биш. Мэдэхийг үнэхээр хүссэн хүнээс яаж нууж чадах юм?
Фан Юань хүйтнээр инээмсэглээд, өмнөх амьдралынхаа нэгэн дурсамжийг санав.
Жя гэр бүлийн тэргүүн бол хоосноос бүхнийг босгосон домогт хүн байлаа. Тэр худалдааны цуваагаар баяжиж, уналтад ороод байсан Жя гэр бүлийн тосгоныг дахин мандуулсан.
Нас ахих тусам үхэх цаг нь ойртсоныг мэдэрч, хөвгүүдээ хоёр хоёроор нь худалдааны цуваа удирдуулахаар болгожээ. Дараа нь гаргасан амжилтынх нь дагуу хөрөнгөө хуваахаар шийдсэн байна. Илүү өндөр амжилт үзүүлсэн хүү нь илүү их хөрөнгө авах байв.
Гэвч ууган хүү Жя Фү, хоёрдугаар хүү Жя Гүй хоёр хоёулаа ер бусын авьяастай байлаа. Зургаа, долоон жил өрсөлдсөн ч хэн нь ч тодорхой ялж чадсангүй. Эцгийгээ нас барсны дараа ч ялагч тодорсонгүй.
Жя гэр бүлийн тэргүүн асар их хөрөнгө үлдээсэн байв. Тэр хөрөнгийн төлөө өрсөлдөх тусам ах дүү хоёрын зөрчил хурцдаж, эцэст нь хоёулаа гаднын хүчнүүдийг татан оролцуулжээ. Ингэснээр Гү бясалгагчдын томоохон тэмцэл дэгдэж, ах дүү хоёр хоёулаа амиа алдсан.
Хурдан мандсан Жя гэр бүл төдий чинээ хурдан уруудан доройтож, олон хүний гайхширлыг төрүүлсэн билээ.
Жя Жин Шэн нүдээ нарийсгав. Фан Юанийн тайлбарыг үгүйсгэх аргагүй байлаа.
«Эцэг хөрөнгө хуваах шийдвэрээ зарласнаас хойш хэдийн хоёр жил өнгөрчээ. Энэ дэлхийд салхи нэвтрэхгүй хана гэж үгүй. Хэн нэгэн мэдчихсэн байлаа ч гайхах зүйл биш.»
Түүний жинхэнэ санаа зовж буй зүйл нь энэ бүхэн Жя Фүгийн тавьсан бас нэг урхи мөн эсэх байлаа. Гэхдээ ямартай ч эхлээд сонсоход хохиролгүй.
Фан Юань шууд ярьсангүй. Эргэн тойрноо ажиглав.
Энэ бол түүний үдээс хойш ирсэн өнөөх дарсны мухлаг байлаа. Эзэн нь хувиараа ажиллуулдаг бөгөөд орой болохоор үйлчлүүлэгчээр дүүрдэг газар.
Ийм хөл хөдөлгөөнтэй газар ярилцах нь нам гүм орчноос хавьгүй аюулгүй. Чагнах төрлийн Гүгийн тагналтаас сэргийлэхэд ч тустай.
Фан Юань Жя Жин Шэн рүү хуруугаараа дохив.
— Чихээ ойртуул.
Жя Жин Шэн дургүйцэн тургисан ч толгойгоо түүн рүү бөхийлгөв.
Фан Юанийн тайлбарыг сонссоны дараа хөмсгөө зангидан, хүйтэн харцаар ширтлээ.
— Энэ наймаа Чин Мао уулын гурван гэр бүлтэй холбоотой юм байна. Манай худалдаачид бусдын маргаанд хутгалдах хамгийн дургүй. Хмф, Жя Фү чамайг намайг хорлуулахаар явуулсан юм биш биз?
Жя Жин Шэн сэжиглэнэ гэдгийг Фан Юань аль эрт тооцоолсон. Тэр юу ч тайлбарласангүй. Босож, шууд холдон одов.
— Хэ хэ. Тэгвэл би ахтай чинь ярилцахаас.
Жя Жин Шэн нүдээ нарийсган Фан Юаний араас ширтэв. Фан Юанийг дарсны мухлагаас гарсны дараа тэвчээр нь алдарч, араас нь яаран хөөжээ.
Тэр гудамжинд Фан Юанийг гүйцээд:
— Явах хэрэггүй. Ярилцаж болно шүү дээ, — гэв.
Фан Юань хоёр гараа ардаа барьж, хажуугаас нь хүйтнээр ширтэв.
— Чи намайг сэжиглэж байгааг мэднэ. Гэхдээ ах чинь чамайг аль хэдийн атгандаа оруулжээ. Чи сүйрэхэд тун ойрхон байна. Надад итгэвэл амьд гарах найдвар бий. Итгэхгүй бол дуусна. Энэ мөрийг тавих зориг чамд байна уу?
Жя Жин Шэний царай хувьсхийлээ.
— Жя Фү надаас хэдхэн насаар ах төдий. Би түүнийг хэзээ ч ах гэж хүлээн зөвшөөрөөгүй! Гэхдээ чиний зөв. Би энэ мөрийг тавья.
Фан Юань буурьтай хэлэв:
— Хоёр мянган анхдагч чулуу. Үнэ буулгахгүй.
Жя Жин Шэн гашуунаар инээмсэглэв.
— Хэтэрхий үнэтэй юм. Энэ наймааны эрсдэл ч асар их.
— Эрсдэл их байх тусам ашиг өндөр.
Фан Юань толгой сэгсэрсэн ч байр сууриа өөрчилсөнгүй.
— Үүнийг нөгөө хоёр гэр бүлд зарвал түүнээс ч ихийг олно.
Жя Жин Шэн буурьтай царайлан толгой дохив.
— Үүнд чинь итгэж байна. Сүүлийн жилүүдэд Бай гэр бүл хурдацтай хүчирхэгжсэн. Тэдний дунд Бай Нин Бин гэх A зэрэглэлийн суутан саяхан гарч ирсэн. Түүнийг аугаа ирээдүй хүлээж байгаа. Чин Мао уулын нөхцөл байдал аажмаар өөрчлөгдөж байна. Танай Гү Юэ гэр бүлийн ноёрхол ганхаж эхэлжээ. Үүнийг Бай гэр бүлд зарвал ядаж хоёр дахин их ашиг олно!
Жя Жин Шэн Чин Мао уулын нөхцөл байдлыг ийм сайн ойлгож байгааг сонсоод Фан Юань түүнийг дахин үнэлэв.
«Эцсийн эцэст Жя гэр бүлийн худалдаачин юм. Зүгээр нэг эрх танхи, хэрэггүй залгамжлагч биш аж.»
Жя Жин Шэн санаа алдав.
— Урхи байсан ч яах вэ. Би үсэрч орно. Хоёр мянган анхдагч чулуу өгье. Гэхдээ эхлээд бараагаа үзнэ.
— Тэгэлгүй яах вэ. Намайг дага.
Фан Юань инээмсэглэн зам хөтлөв.
Жя Жин Шэн хэдийн урхинд оржээ.
Одоо бүх зүйл Фан Юанийн атганд байлаа.