Солиорлын гэгээнтэн

9-р анги

9-р анги — Хамт замд гарсан хоёр аажмаар холдоно

Сонсох

Жаргах нар тэнгэрийн хаяаг час улаанаар буджээ.

Тэнгэр гэгээтэй хэвээр байсан ч ертөнц бүхэлдээ саарал сүүдэрт хучигдсан мэт харагдана. Цонхоор алсыг ширтэхэд уулсын өнгө аажмаар өтгөрч, бараан хар болж байв.

Зочны өрөөний гэрэл бүдэгхэн.

Авга ах, авга эгч хоёр өндөр сандалдаа суужээ. Царай нь сүүдэрт халхлагдсан тул ямар бодолтой байгааг таахад бэрх.

Фан Юанийг хоёр сав архи барьсаар орж ирэхийг хараад авга ах Гү Юэ Дүн Түгийн хөмсөг зангирав.

Тэгээд ам нээн:

— Нүд ирмэхийн зуур та хоёр арван таван нас хүрчихжээ. Хоёулаа Гү бясалгагч болох чадамжтай төрсөн. Ялангуяа Фан Жэн ийм өндөр чадамжтай гарсанд авга эгч бид хоёр маш их баярлаж байна. Та хоёрт тус бүр зургаан анхдагч чулуу өгье. Амин Гүгээ боловсруулан эзэмшихэд их хэмжээний анхдагч мөн чанар зарцуулна. Эдгээр чулуу та хоёрт хэрэг болно, — гэв.

Түүний үг дуусмагц зарц нар хүрч ирээд Фан Юань, Фан Жэн хоёрт тус бүр нэг жижиг уут өгөв.

Фан Юань уутаа чимээгүйхэн авлаа.

Харин Фан Жэн тэр даруй уутаа нээж үзэв. Дотор нь зууван хэлбэртэй, саарал цагаан зургаан анхдагч чулуу байлаа.

Түүний царай талархсан баяраар гэрэлтэж, суудлаасаа босон авга ах, авга эгч хоёр руугаа харлаа.

— Авга ах, авга эгч хоёртоо баярлалаа. Ач хүүд нь Анхдагч тэнгисээ нөхөхөд үнэхээр анхдагч чулуу хэрэгтэй байсан юм. Та хоёр намайг өдий хүртэл өсгөсөн ачийг би зүрхэндээ сийлж, насан туршдаа мартахгүй!

Авга ах нь инээмсэглэн толгой дохив.

Авга эгч нь гараа яаран дохиж, дулаахан өнгөөр:

— Суу, суу. Та хоёр бидний төрсөн хүүхэд биш ч бид үргэлж өөрсдийн хүүхэд шиг өсгөсөн. Та хоёр ирээдүйтэй болж байгааг хараад бид үнэхээр бахархаж байна. Харамсалтай нь бид өөрсдөө үр хүүхэдгүй. Заримдаа та хоёрыг үнэхээр өөрсдийн хүүхэд болгож чадвал хэчнээн сайхан бол гэж боддог юм, — гэв.

Энэ үгийн цаана гүн санаа нуугдаж байлаа.

Фан Жэн ойлгосонгүй.

Харин Фан Юань үл ялиг хөмсгөө зангилаа.

Авга ах нь яриаг үргэлжлүүлэв.

— Авга эгчтэй чинь энэ тухай ярилцсан юм. Бид та хоёрыг үрчилж аваад, жинхэнэ нэг гэр бүл болохыг хүсэж байна. Фан Жэн, чи зөвшөөрөх үү?

Фан Жэн хэсэг зуур мэл гайхсанаа удалгүй баярлан инээмсэглэв.

— Үнэнийг хэлэхэд, эцэг эх хоёроо нас барснаас хойш би жинхэнэ гэр бүлтэй болохыг үргэлж хүсдэг байсан. Авга ах, авга эгч хоёртойгоо нэг гэр бүл болж чадвал зүүд биелсэнтэй адил хэрэг болно!

Авга эгчийнх нь царай уужирч, баяртайгаар инээлээ.

— Тэгвэл чи одоо бидний сайн хүү боллоо. Авга ах, авга эгч гэж дуудсаар байх хэрэг байна уу?

Фан Жэн сая нэг учрыг ойлгож:

— Аав аа, ээж ээ, — хэмээн дуудлаа.

Авга ах, авга эгч хоёр баярлан инээлдэв.

— Сайн хүү! Бид хоёр чамайг таван настайгаас чинь хойш бүтэн арван жил өсгөсний хэрэг гарлаа, — хэмээн авга эгч нь нулимсаа арчив.

Авга ах чимээгүй суух Фан Юань руу хараад аядуу дуугаар:

— Фан Юань, харин чи ямар бодолтой байна? — гэж асуулаа.

Фан Юань юу ч хэлэлгүй толгой сэгсрэв.

— Ахаа...

Гү Юэ Фан Жэн түүнийг ятгах гэсэн ч авга ах нь урьдын адил тайван өнгөөр таслан:

— За яах вэ, Фан Юань ач минь. Бид чамайг албадахгүй. Чи хэдийн арван таван настай болсон тул бие даахад суралцах хэрэгтэй. Тэгвэл Фан удмынхаа голомтыг үргэлжлүүлэхэд ч хялбар болно. Авга ах нь чамайг дэмжихээр хоёр зуун анхдагч чулуу бэлдсэн, — гэв.

— Хоёр зуун анхдагч чулуу?!

Фан Жэний нүд томров.

Тэр амьдралдаа ийм олон анхдагч чулуу харж байсангүй. Харцанд нь өөрийн эрхгүй атаархал тодорлоо.

Гэвч Фан Юань дахиад л толгой сэгсрэв.

Фан Жэн учрыг нь ойлгосонгүй.

Авга ахын царай үл ялиг хувирч, авга эгчийн төрх ч барайлаа.

— Авга ах, авга эгч ээ. Өөр зүйлгүй бол ач хүү нь явъя.

Фан Юань тэдэнд дахин ярих боломж өгсөнгүй. Үгээ хэлж дуусмагцаа хоёр сав архиа барин танхимаас шууд гарлаа.

Фан Жэн суудлаасаа босов.

— Аав аа, ээж ээ. Ах одоо зөв бодож чадахгүй байгаа байх. Би араас нь очоод ятгаад үзэх үү?

Авга ах гараа дохиж, зориуд санаа алдав.

— Хаа... Ийм зүйлийг хүчээр шийдэж болохгүй. Гэхдээ чи ийм сэтгэл гаргаж байгаа нь аавынхаа сэтгэлийг аль хэдийн баярлууллаа. Зарц нар аа, Фан Жэн залуу эзнийг сайн харж хандаарай.

— Тэгвэл хүү нь явъя.

Фан Жэн гарч одоход зочны өрөө нам гүм болов.

Нар уулын цаагуур орж, өрөө улам харанхуйллаа.

Удалгүй түнэр харанхуй дундаас авга ахын хүйтэн дуу сонсогдов.

— Фан Юань жаал бидний санааг олж харсан бололтой.

Гү Юэ овгийн дүрэмд айлын ууган хүү арван зургаан нас хүрмэгцээ гэр бүлийн өв хөрөнгийг залгамжлах эрхтэй гэж тодорхой заасан байдаг.

Фан Юанийн эцэг эх нас барахдаа багагүй хөрөнгө үлдээжээ. Түүнийг одоогоор авга ах, авга эгч хоёр нь нэр төдий «харж хамгаалж» байв.

Тэр өв хөрөнгийг хоёр зуун анхдагч чулуу гэх өчүүхэн мөнгөтэй зүйрлэхийн аргагүй.

Хэрэв Фан Юань тэдэнд үрчлүүлэхийг зөвшөөрвөл өв хөрөнгөө залгамжлах эрхээ алдана.

Харин одоо, арван таван настайдаа тусгаар амьдрахаар шийдвэл овгийн дүрэмд мөн л нийцэхгүй.

— Аз болоход бид Фан Жэнийг өөрийн талд оруулж чадлаа. Харин Фан Юань ердөө C зэрэглэлийн чадамжтай.

Авга ах санаа алдахдаа баяртай байлаа.

— Тэгвэл нөхөр минь, Фан Юань арван зургаан нас хүрээд тусгаар амьдрахаар шийдвэл бид яах вэ?

Өв хөрөнгийн тухай бодсон авга эгчийн дуу сандарсан өнгөтэй болов.

— Хмф. Өөрөө дэг журамгүй аашилж байгаа юм чинь биднийг буруутгах хэрэггүй. Манай гэрээс явахаас нь өмнө том хэрэгт орооцолдуулж, удмаас хөөлгөчихөд л болно. Тэгвэл өв залгамжлах эрхийг нь хураасан хэрэг болно, — хэмээн авга ах нь хүйтнээр тайлбарлав.

— Гэхдээ тэр жаал их ухаантай. Яаж тийм том алдаа гаргах юм бэ? — гэж авга эгч гайхан асуулаа.

Авга ах шууд нүдээ эргэлдүүлж, нам дуугаар уурлан:

— Чи үнэхээр мунхаг юм! Өөрөө алдаа гаргахгүй бол бид хэрэг тохож болно биз дээ? Шэнь Цүйгээр Фан Юанийг уруу татуулна. Дараа нь хүчирхийлэхийг завдлаа гэж хашхируулж, бид яг үйлдэл дээр нь барина. Согтуудаа танхайрсан гэх түүх зохиогоод, түүнийг удмаас хөөхөд хангалттай.

— Нөхөр минь, арга ухаан тань үнэхээр гайхалтай юм!

Авга эгч тэр даруй баярлан хөөрөв.

Шөнийн өтгөн харанхуй тэнгэрийг бүхэлд нь бүрхлээ.

Тэнгэр дүүрэн оддын ихэнхийг нүүж ирсэн хар үүл халхалжээ. Тосгоны айлуудын гэрэл нэг нэгээрээ асаж эхлэв.

Гү Юэ Фан Жэнийг нэгэн өрөөнд дагуулан орууллаа.

— Фан Жэн залуу эзэн ээ, эзэн энэ өрөөг танд зориулж цэвэрлүүлэхийг надад өөрөө тушаасан юм.

Шэнь авхай зочломтгой өнгөөр хэлэв. Тэр бэлхүүсээрээ бөхийн, нүүрэндээ долигносон инээмсэглэл тодруулжээ.

Фан Жэн өрөөг тойруулан харахад нүд нь гэрэлтэв.

Энэ өрөө өмнөх өрөөнөөс нь дор хаяж хоёр дахин том байлаа.

Өрөөний голд өргөн ор байрлуулж, цонхны дэргэд сарнайн модон ширээ тавьжээ. Ширээн дээр нарийн хийцтэй бийр, бэх, цаасны хэрэгсэл өрөөстэй.

Хананд тансаг чимэглэл өлгөж, шалыг нь ердийн банзаар бус зөөлөн гар нэхмэл хивсээр хучсан байв.

Фан Жэн төрсөн цагаасаа хойш ийм сайхан өрөөнд амьдарч үзээгүй.

Тэр дахин дахин толгой дохиж:

— Маш сайхан юм. Үнэхээр сайхан байна. Баярлалаа, Шэнь авхай, — гэв.

Шэнь авхай бол авга ах, авга эгч хоёрын хамгийн их итгэдэг хүн.

Тэр энэ гэрийн бүх зарцыг захирдаг бөгөөд гэрийн даамал гэх нэрэндээ бүрэн тохирно.

Фан Юаньд үйлчилдэг Шэнь Цүй бол түүний охин.

Шэнь авхай инээмсэглэв.

— Залуу эзэн надад талархах хэрэггүй. Энэ бол миний үүрэг. Үүрэг минь шүү! Сайн хооллож, сайн амарч аваарай. Ямар нэгэн зүйл хэрэгтэй бол орныхоо дэргэдэх хонхыг дуугаргахад л болно. Тэр даруй хүн орж ирж үйлчилнэ. Эзэн бидэнд хэдийн тушаасан. Ойрын хэдэн өдөр та өөр зүйлд санаа зоволгүй, бүх анхаарлаа бясалгалдаа зориулаарай. Бусад бүх ажлыг бидэнд даатгачих.

Фан Жэний зүрх талархлаар бялхав.

Тэр амаараа юу ч хэлээгүй ч дотроо шийджээ.

«Энэ удаа би заавал нэгдүгээр байр эзэлнэ. Аав, ээж хоёрынхоо итгэлийг алдахгүй!»

Тэнгэр дэх хар үүл улам зузаарч, шөнө бүр ч харанхуй болов.

Тэнгэрийн ихэнх од үүлэнд халхлагдаж, үлдсэн хэдхэн од бүдэгхэн анивчина.

«Авга ах, авга эгч хоёр яг одоо намайг энэ гэрээс хэрхэн хөөх тухай хуйвалдаж байгаа биз. Өмнөх амьдралд тэд зарц нараар намайг нууцаар өдөөн хатгуулж, дараа нь хилс хэрэг тохсон. Тэгээд удмаас хөөсөн юм. Энэ амьдралд ямар нэгэн өөрчлөлт гарах болов уу?»

Фан Юань тосгоны гудамжаар алхах зуураа дотроо хүйтнээр инээмсэглэв.

Тэр авга ах, авга эгч хоёрынхоо жинхэнэ төрхийг аль эрт нэвт харсан.

Гэхдээ бас ойлгож байлаа.

Хүмүүс эд баялгийн төлөө амиа ч золиосолдог.

Дэлхий дээр ч, энэ ертөнцөд ч өөрийн ашиг сонирхлын төлөө төрөл садны холбоо, нөхөрлөл, хайр сэтгэлийг гишгэлэхэд бэлэн хүн үргэлж олон байдаг.

Үнэндээ цусан холбоо гэгч өөрөө ямар ч утгагүй.

Авга ах, авга эгч хоёр анх Фан Юань, Фан Жэн хоёрыг гэртээ авсан нь өв хөрөнгийг нь авахын төлөө байв.

Харин ах дүү хоёр тэдний төсөөлөөгүй гэнэтийн өөрчлөлтүүдийг удаа дараа авчирчээ.

«Бүх зүйл эхэндээ хэцүү байдаг. Миний хувьд бүр ч хүнд.»

«Нэгдүгээрт, надад онцгой төрөлхийн чадамж алга. Хоёрдугаарт, намайг чиглүүлж, дэмжих багш байхгүй. Бүхнийг хоосноос эхлүүлж байгаатай ялгаагүй.»

«Гэхдээ эцэг эхийн үлдээсэн өв хөрөнгийг гартаа оруулж чадвал надад асар том давуу тал болно.»

«Өмнөх амьдралд авга ах, авга эгч хоёр тэр хөрөнгийг булаан авсан. Үүнээс болж би нэгдүгээр зэргийн оргил шатанд хүрэхийн тулд бүтэн хоёр жил илүү зарцуулсан. Энэ амьдралд би өмнөх алдаагаа давтаж болохгүй.»

Фан Юань алхах зуураа бодлоо цэгцэлж байв.

Тэр гэртээ үлдсэнгүй. Хоёр сав архиа барьсаар тосгоны захыг чиглэн алхлаа.

Шөнө улам гүнзгийрч, хар үүл оддын гэрлийг бүрэн халхлав.

Уулын салхи ширүүснэ.

Удахгүй бороо орох гэж байлаа.

Гэвч Фан Юань хайлтаа үргэлжлүүлэх ёстой.

Эцэг эхийнхээ өв хөрөнгийг авахын тулд арван зургаан нас хүрэх хүртлээ хүлээнэ. Харин Цэцгийн Дарсны Ламын өв бол ойрын хугацаанд гартаа оруулж болох цорын ганц зүйл байв.

Гудамжинд хүн цөөтэй.

Зам дагуух байшингуудын цонхоор бүдэгхэн гэрэл тусна. Салхинд туугдсан хог, хатсан навчис газраар хийсэн өнгөрнө.

Фан Юанийн нимгэн хувцас уулын салхийг хааж чадсангүй. Хүйтэн жавар биеийг нь нэвтэлж, өөрийн эрхгүй дагжууллаа.

Тэр нэг сав архиныхаа тагийг нээгээд бага зэрэг балгав.

Булингартай, чанар муутай архи байсан ч залгимагц биеийнх нь дотор дулаан тархлаа.

Энэ хэдэн өдрийн турш архи барин явсан ч үнэхээр амссан нь анх удаа байв.

Тосгоноос холдох тусам зам дагуух байшин цөөрч, гэрэл нь улам бүдгэрнэ.

Урд нь бүр ч түнэр харанхуй угтав.

Салхи уулын ойг хүчтэй балбаж, мөчрүүдийг шөнө дунд савлуулна. Моддын исгэрэх чимээ араатны сүрэг хүрхрэх мэт сонсогдов.

Гэвч Фан Юанийн алхам удааширсангүй.

Тэр тосгоны аварга хаалгаар гарч, харанхуй руу улам гүнзгий алхав.

Харин ард нь түмэн айлын гэрэл хурц тод ассаар үлдлээ.

Тэрхүү гэрлүүдийн дунд дулаахан нэгэн булан байв.

Дүү Фан Жэн ширээнийхээ ард суун, хичээлийн үеэр бичиж авсан тэмдэглэлээ давтаж байлаа.

Өрөө нь гэрэлтэй, зузаан хана нь хүйтэн салхийг бүрэн хаажээ.

Гарынх нь хажууд аяга бүлээн хүн орхоодойн цай тавьж, аяганаас нь уур савсана.

— Фан Жэн залуу эзэн ээ, усанд орох халуун усыг тань бэлдчихлээ.

Хаалганы цаанаас Шэнь Цүйн зөөлөн дуу сонсогдов.

Фан Жэний зүрх догдолж:

— Тэгвэл оруулаад ир, — гэв.

Шэнь Цүй бэлхүүсээрээ үл ялиг бөхийн, тааламжтай инээмсэглэсээр өрөөнд орж ирлээ.

— Шивэгчин нь залуу эзэнд амар мэндийг айлтгая.

Тэр Фан Жэн рүү сээтэгнэсэн харц шидэв.

Фан Юань ердөө C зэрэглэлийн чадамжтай.

Харин Фан Жэн A зэрэглэлийн чадамжтай!

Түүнийг өөрийн болгож чадвал энэ амьдралынх нь хамгийн том аз завшаан болно.

9-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Солиорлын гэгээнтэн9-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах
Унших заавар, тусламж