— Фан Юань! Хавар Намрын Цикадагаа дуулгавартайхан өгчих. Тэгвэл чамайг зоволгүй үхүүлж өгье!
— Фан хөгшин чөтгөр өө, эсэргүүцэхээ боль! Өнөөдөр зөвт замын бүх томоохон бүлгэм чиний чөтгөрийн үүрийг устгахаар нэгдсэн. Энд тэнгэрийн тор, газрын урхи хэдийн дэлгэгдсэн. Энэ удаа толгой чинь гарцаагүй өнхөрнө!
— Фан Юань, хараал идсэн чөтгөр минь! Чи Хавар Намрын Цикадаг бясалган бүтээхийн тулд хэдэн мянган хүний амийг хөнөөсөн. Үйлдсэн нүгэл чинь тэнгэрт тулж, өршөөх аргагүй болсон!
— Чөтгөр өө! Гурван зуун жилийн өмнө чи намайг гутааж, ариун биеийг минь бузарлаад зогсохгүй гэр бүлийг минь хядаж, есөн үеийн удмыг минь тасалсан! Тэр цагаас хойш би чамайг яс махнаасаа үзэн ядсан. Өнөөдөр чамайг заавал үхүүлнэ!
...
Фан Юань урагдаж тасарсан хар ногоон дээлтэй зогсоно. Үс нь сэгсийж, бүх бие нь цусанд будагджээ.
Тэр эргэн тойрноо тайван ажиглав.
Цусанд нэвтэрсэн дээл нь уулын салхинд зөөлөн намирахдаа тулааны талбар дахь туг мэт харагдана.
Бие дээрх тоо томшгүй олон шархнаас нь шинэхэн цус урссаар байлаа. Энд зогсоод удаагүй атал хөл доор нь аль хэдийн том цусан шалбааг тогтжээ.
Дайснууд түүнийг бүх талаас нь бүслэн авсан байв. Зугтах зам нэгэнт үгүй болсон.
Өнөөдөр энд үхэх нь гарцаагүй.
Фан Юань нөхцөл байдлаа маш сайн ойлгож байлаа. Гэсэн ч үхэл нүүрэн дээр нь тулж ирсэн энэ мөчид царайд нь өчүүхэн ч хувирал гарсангүй.
Тэр тайван хэвээр байв.
Харц нь тунгалаг, нүд нь ёроолгүй гүн худгийн ус мэт хязгааргүй гүн.
Түүнийг бүсэлсэн зөвт замын хүчнүүдийн дунд олон жилийг үзсэн ахмад дайчид төдийгүй нэр алдар нь мандаж буй залуу суутнууд ч байлаа.
Фан Юанийг давхар давхар бүслэн зогссон хүмүүсийн зарим нь уурлан хашхирч, зарим нь ёжтой инээмсэглэнэ. Заримынх нь нүд догдлон гялалзаж байхад шархаа дарсан хэд нь түүнийг айдастай ширтэж байв.
Гэвч хэн нь ч хөдөлсөнгүй.
Үхэхийнхээ өмнө Фан Юань эцсийн аймшигт дайралт хийх вий гэж бүгд сэрэмжилж байлаа.
Энэхүү түгшүүртэй байдал бүтэн зургаан цаг үргэлжилсний эцэст үдэш болов. Жаргах нарны улаан туяа уулын хажууг бүрхэн асахад эргэн тойрон бүхэлдээ галд автсан мэт харагдана.
Энэ бүх хугацаанд чулуун хөшөө шиг хөдөлгөөнгүй зогссон Фан Юань эцэст нь аажуухан эргэв.
Түүнийг хөдөлсөн төдийд бүслэн зогссон дайчид цочин, бүгд нэгэн зэрэг том алхмаар ухарлаа.
Энэ үед Фан Юанийн хөл доорх саарал хад аль хэдийн бараан улаан өнгөөр будагджээ. Хэт их цус алдсанаас нүүр нь үхсэн хүнийх шиг цайсан ч жаргах нарны сүүлчийн туяанд хачин тод гэрэлтэж байв.
Фан Юань жаргаж буй нарыг хараад аяархан инээлээ.
— Хөх уулын цаагуур нар жаргаж,
хаврын салхинд намрын сар хөвнө.
Өглөө хар торго мэт байсан үс
оройдоо цас мэт цайна.
Ялсан ч бай, ялагдсан ч бай,
эргэж харахад эцэст нь юу ч үлдэхгүй юм даа.
Ийн хэлэхэд Дэлхий дээр өнгөрүүлсэн өмнөх амьдралынх нь дурсамж нүдний өмнө тодрон гарч ирэв.
Уг нь тэр Дэлхий дээр амьдардаг хятад эрдэмтэн байлаа. Гэвч санамсаргүй тохиолоор энэ ертөнцөд ирсэн юм.
Энд ирээд гурван зуун жилийн зовлон бэрхшээлийг туулж, дараа нь дахин хоёр зуун жилийг өнгөрөөсөөр нийт таван зуун жилийн амьдрал нь нүд ирмэхийн зуур өнгөрчээ.
Зүрх сэтгэлийнх нь хамгийн гүнд булшлагдсан тоо томшгүй дурсамж тэр мөчид нэг нэгээрээ сэргэж, нүднийх нь өмнө амилан хөвөрлөө.
«Эцэст нь би ялагдлаа.»
Фан Юань дотроо сэтгэл хөдлөн санаа алдсан ч харамссангүй.
Ийм төгсгөл ирэхийг тэр аль эрт тооцоолсон байлаа. Анх энэ замыг сонгосон мөчөөсөө л ийм өдөртэй нүүр тулахад сэтгэлээ бэлдсэн юм.
Чөтгөрийн замаар алхана гэдэг өршөөлгүй, хэрцгий байж, алж хөнөөн, сүйтгэхийг хэлнэ.
Ийм хүнийг тэнгэр ч, газар ч багтаахгүй. Бүх ертөнцийн дайсан болсон хүн эцэст нь хийсэн бүхнийхээ үр дагаврыг өөрөө үүрэх учиртай.
«Хэрэв миний дөнгөж бясалган бүтээсэн Хавар Намрын Цикада үнэхээр үйлчилдэг бол дараагийн амьдралдаа ч би чөтгөрийн замаараа алхана!»
Ингэж бодмогц Фан Юань өөрийн эрхгүй чангаар инээлээ.
— Адгийн чөтгөр! Юундаа инээгээд байгаа юм?!
— Бүгд болгоомжтой бай! Үхэхийнхээ өмнө эцсийн дайралтаа хийх гэж байна!
— Хавар Намрын Цикадагаа хурдан өг!
Дайчид нэгэн зэрэг урагш дайрав.
Яг тэр мөчид чих дүлийрэм хүчтэй дэлбэрэлт нижигнэж, нүд сохлом хурц энергийн давалгаа Фан Юанийг бүхэлд нь залгилаа.
...
Чин Мао ууланд хаврын шиврээ бороо чимээгүйхэн орсоор байв.
Шөнө хэдийн гүн болсон ч зөөлөн салхи борооны нарийн дуслуудыг аяархан хийсгэнэ.
Гэвч Чин Мао уул харанхуйд автсангүй.
Уулын хажуугаас бэл хүртэл тоо томшгүй жижиг гэрэл урт тууз мэт үргэлжлэн асаж байлаа.
Тэр гэрлүүд өндөр байшингуудын цонхноос цацарч байв. Түмэн айлын гэрэл гэж хэлэхээргүй ч хэдэн мянгаар тоологдох нь лавтай.
Энэ ууланд Гү Юэ тосгон оршино. Өргөн уудам, зэлүүд уулсын дунд орших тосгон эргэн тойрондоо хүний амьдралын дулаан уур амьсгал нэмдэг байлаа.
Гү Юэ тосгоны төвд сүрлэг нэгэн асар сүндэрлэнэ.
Яг одоо тэнд томоохон ёслол болж байсан тул ердийн үеэс хавьгүй олон дэнлүү асааж, асар бүхэлдээ гэрэл цацруулан харагдана.
— Өвөг дээдэс минь, биднийг ивээгээч! Энэ удаагийн ёслолоор авьяас билэг, оюун ухаан төгөлдөр олон залуу төрөн гарч, гэр бүлүүддээ шинэ цус, шинэ найдвар авчрах болтугай!
Гү Юэ овгийн тэргүүн дунд эргэм насны эр байв. Шанааны үс нь аль хэдийн бууралтаж эхэлсэн бөгөөд цагаан ёслолын хувцас өмсөн, шаргал хүрэн шалан дээр өвдөг сөгджээ.
Тэр нуруугаа цэхлэн, хоёр гараа нийлүүлж, нүдээ анин чин сэтгэлээсээ залбирна.
Өөдөөс нь өндөр хар тахилын ширээ харагдана. Ширээ гурван үетэй бөгөөд үе бүр дээр өвөг дээдсийн нэрийн самбарууд өрөөстэй байв. Хоёр талд нь хүрэл бойпор байрлуулж, хүжний утаа нарийхан савсан дээшилнэ.
Овгийн тэргүүний ард арав гаруй хүн түүнтэй адил өвдөг сөгдөн сууж байлаа.
Тэд бүгд сул цагаан ёслолын хувцас өмссөн бөгөөд овгийн ахмадууд, нөлөө бүхий гишүүд, эрх мэдэлтэй хүмүүс байв.
Залбирал дуусмагц овгийн тэргүүн хоёр гараа шалан дээр тавин бөхийж, магнайгаа газарт хүргэн мөргөлөө. Дух нь шаргал хүрэн шаланд хүрэхэд бүдэгхэн тогших чимээ гарав.
Ард нь байсан ахмадууд болон овгийн нөлөө бүхий хүмүүс ч чимээгүй, хүндэтгэлтэйгээр түүнийг даган мөргөлөө.
Удалгүй танхим даяар дух шалан дээр хүрэх намуухан тогших чимээ ээлж дараалан сонсогдов.
Ёслол дуусахад хүмүүс аажмаар босож, өвөг дээдсийн ариун сүмээс чимээгүйхэн гарцгаалаа.
Хонгилд гармагц ахмадуудын амнаас нэг нэгээрээ тайвширсан санаа алдалт сонсогдож, хүнд уур амьсгал бага багаар суларч эхлэв.
Удалгүй хоорондын яриа ч өрнөлөө.
— Цаг хугацаа гэж ямар хурдан юм бэ. Нүд ирмэхийн зуур дахиад нэг жил өнгөрчихөж.
— Өнгөрсөн жилийн ёслол өчигдөрхөн болсон юм шиг л санагдаж байна. Одоо хүртэл тодхон санаж байна шүү.
— Маргааш жил бүрийн их ёслол эхэлнэ. Энэ жил манай овогт ямар шинэ залуус гарч ирэх бол?
— Хаа, хэдэн өндөр авьяастай хүүхэд гарч ирээсэй билээ. Манай Гү Юэ овгоос бүтэн гурван жил суут авьяастан төрсөнгүй.
— Тийм шүү. Сүүлийн хэдэн жил Бай тосгон, Сюн тосгонд хоёуланд нь авьяаслаг залуус гарсан. Ялангуяа Бай овгийн Бай Нин Бин... тэр хүүгийн төрөлхийн чадамж үнэхээр аймшигтай.
Бай Нин Бин гэдэг нэрийг яг хэн эхэлж дурдсаныг мэдэхгүй ч тэр даруй ахмадуудын нүүрэнд түгшүүрийн өнгө тодров.
Тэр хүүгийн төрөлхийн чадамж үнэхээр гайхалтай.
Ердөө хоёрхон жил бясалгасан атлаа аль хэдийн гуравдугаар зэргийн Гү бясалгагч болжээ.
Залуу үеийнхний дунд түүнийг хамгийн шилдэг нь гэж хэлэхэд огт хэтрүүлэг болохгүй. Тэр ч бүү хэл ахмад үеийнхэн хүртэл энэ ирээдүйтэй залуугаас дарамт мэдэрч эхэлсэн байлаа.
Цаг хугацаа өнгөрөх тусам Бай Нин Бин гарцаагүй Бай овгийн гол тулгуур болно.
Хамгийн багадаа л бие даасан хүчирхэг дайчин болж чадна. Үүнд хэн ч эргэлздэггүй байв.
— Гэхдээ энэ жилийн ёслолд оролцох хүүхдүүдээс маань бас найдвар тасраагүй шүү.
— Тийм ээ. Фан Жигийн удмаас нэг суут хүүхэд гарсан биз дээ? Гурван сартайдаа хэлд орж, дөрвөн сартайдаа алхсан гэдэг. Таван настайдаа бүр шүлэг цээжээр уншдаг болсон. Ухаан сэргэлэн, төрөлхийн онцгой хүүхэд. Харамсалтай нь эцэг эх нь эрт өөд болсон. Одоо авга ах, авга эгч хоёр нь өсгөж байгаа.
— Тийм ээ. Багаасаа л цэцэн ухаантайгаас гадна хүсэл зорилго нь ч өндөр. Сүүлийн жилүүдэд түүний зохиосон «Жян Жин Жю», «Юн Мэй», «Жян Чэн Зы» хэмээх бүтээлүүдийг сонссон. Үнэхээр суут хүүхэд шүү!
Гү Юэ овгийн тэргүүн өвөг дээдсийн сүмээс хамгийн сүүлд гарч ирэв.
Хаалгыг аажуухан хаасныхаа дараа тэр хонгилд ярилцаж буй ахмадуудын үгийг сонслоо.
Тэдний ярьж буй залуу хэн болохыг тэр даруй ойлгов.
Гү Юэ Фан Юань.
Овгийн тэргүүний хувьд авьяас чадвараараа бусдаас ялгарсан залууст анхаарал хандуулах нь мэдээжийн хэрэг.
Харин Гү Юэ Фан Юань бол одоогийн залуу үеийн дундаас хамгийн их анхаарал татаж буй нь байлаа.
Өмнөх туршлагуудаас харахад багадаа нэг харснаа хэзээ ч мартдаг ой тогтоолттой, эсвэл хүүхэд атлаа насанд хүрсэн хүнтэй эн зэрэгцэх хүчтэй, эсвэл өөр ямар нэгэн төрөлхийн содон авьяастай хүүхдүүд ихэвчлэн бясалгалын өндөр чадамжтай байдаг.
«Хэрэв энэ хүүхэд A зэрэглэлийн чадамжтай гарвал сайн өсгөж, зөв чиглүүлсэн нөхцөлд Бай Нин Бинтэй хүртэл өрсөлдөж чадна. B зэрэглэл байсан ч ирээдүйд Гү Юэ овгийн маань туг болсон хүн болж чадна. Гэхдээ багаасаа ийм онцгой оюун ухаантай байгааг нь бодоход B зэрэглэл байх магадлал тийм ч өндөр биш. A зэрэглэл байх боломж их.»
Ингэж бодоход Гү Юэ овгийн тэргүүний уруулд аажмаар инээмсэглэл тодров.
Тэгснээ тэр хөнгөхөн ханиалгаж, ахмадууд руу хараад:
— За, бүгдээрээ. Орой болжээ. Маргаашийн ёслолд хангалттай тэнхээтэй оролцохын тулд өнөө шөнө сайн амарцгаа.
Түүний үгийг сонссон ахмадууд хэсэг гайхсанаа бие бие рүүгээ сэрэмжтэй харц шидэлцэв.
Овгийн тэргүүний хэлсэн үг өнгөн дээрээ энгийн зөвлөгөө мэт сонсогдов. Гэвч түүний жинхэнэ санааг бүгд ойлгож байлаа.
Жил бүр авьяаслаг залуусыг өөрийн талд татахын төлөө эдгээр ахмадууд хоорондоо улайран өрсөлддөг. Заримдаа бүр хэрүүл маргаан нь тулаан болох шахна.
Тиймээс маргааш жинхэнэ өрсөлдөөн эхлэхээс өмнө өнөө шөнө хүчээ сайн нөхөх хэрэгтэй гэсэн үг.
Ялангуяа Гү Юэ Фан Юань.
Түүнийг A зэрэглэлийн чадамжтай байх магадлал асар өндөр гэж үзэж байлаа. Дээрээс нь эцэг эх нь хоёулаа нас барсан бөгөөд Фан Жигийн удмаас үлдсэн хоёрхон залгамжлагчийн нэг нь тэр.
Хэрэв хэн нэгэн Фан Юанийг өөрийн гэр бүлийн салаанд оруулж, сайн өсгөн сургаж чадвал өөрийн удмын дараагийн зуун жилийн хөгжил цэцэглэлтийн суурийг тавьсантай ялгаагүй!
— Гэхдээ би хэлэх ёстой зүйлээ урьдчилан хэлье.
Овгийн тэргүүний дуу гэнэт чангарлаа.
— Өрсөлдөхдөө шударгаар өрсөлд. Элдэв арга заль, хуйвалдаан хэрэглэж, овгийн эв нэгдлийг сүйтгэж болохгүй. Үүнийг та нар бүгд сайн санаж яв!
— Зүрхлэхгүй ээ, зүрхлэхгүй.
— Бид сайн санаж авна.
— Тэгвэл бүгд сайхан амарцгаа. Маргааш уулзъя.
Ахмадууд өөр өөрийн бодолд автан аажмаар тарцгаав.
Удалгүй урт хонгил нам гүм болов.
Хаврын бороотой хамт орж ирсэн сэрүүхэн салхи цонхоор үлээхэд овгийн тэргүүн алгуурхан цонх руу алхлаа.
Тэр уулын чийглэг, цэвэр агаарыг гүнзгий амьсгалав.
Сэтгэл үнэхээр сэргэм сайхан байлаа.
Энэ бол асрын гуравдугаар давхар.
Овгийн тэргүүн цонхоор гадагш харахад Гү Юэ тосгоны бараг тал нь нүдэнд нь багтаж байв.
Шөнө хэдийн орой болсон ч тосгоны ихэнх айлын гэрэл унтраагүй хэвээр. Ердийн үед ийм зүйл бараг тохиолддоггүй.
Маргааш Сэрэх ёслол болно. Энэ нь хүн бүрийн ашиг сонирхолтой холбоотой.
Догдлол, түгшүүр хосолсон уур амьсгал овгийнхны зүрх сэтгэлийг бүрхсэн тул олон хүн нойр хүрэхгүй байгаа нь мэдээж байлаа.
— Энэ бол овгийн ирээдүйн найдвар юм даа.
Олон гэрлийн тусгал нүдэнд нь бүжихийг ширтэн овгийн тэргүүн санаа алдав.
Яг тэр мөчид өөр нэг хос тунгалаг нүд шөнийн харанхуйд гялалзах өнөөх гэрлүүдийг чимээгүйхэн ширтэж байлаа.
Харцанд нь ээдрээтэй олон мэдрэмж хуралджээ.
«Гү Юэ тосгон... Энэ үнэхээр таван зуун жилийн өмнөх үе мөн үү? Хавар Намрын Цикада үнэхээр үйлчилсэн бололтой...»
Фан Юань цонхны дэргэд чимээгүй зогсож, салхинд туугдсан борооны дуслуудыг биедээ тусгана.
Хавар Намрын Цикадагийн чадвар нь цаг хугацааг ухраах.
Арван агуу нууцлаг Гүгийн жагсаалтад Хавар Намрын Цикада долдугаарт бичигддэг. Мэдээж хэрэг, ердийн нэгэн амьтан биш.
Товчхондоо, түүний чадвар нь дахин төрөх.
«Хавар Намрын Цикадагийн хүчээр би дахин төрж, таван зуун жилийн өмнөх үедээ буцаж иржээ!»
Фан Юань гараа өргөж, залуу, зөөлөн, цонхигор алгаа ширтэв. Дараа нь энэ бодит үнэнийг бүх хүчээрээ атгах мэт хуруунуудаа аажмаар зангидлаа.
Шиврээ бороо цонхны тавцанг зөөлөн товших чимээ чихэнд нь сонсогдоно.
Тэр нүдээ аажуухан аниад, хэсэг хугацааны дараа дахин нээлээ.
— Таван зуун жилийн амьдралын туршлага... яг л зүүд шиг санагдаж байна.
Гэхдээ тэр маш сайн мэдэж байлаа.
Энэ бол яавч зүүд биш.