Долоон азгүй амьдрал

2-р анги

2-р анги

Сонсох

“Авхай! Бяцхан авхай!”

Охины сүртэй, цочмоор чанга дуу холоос сонсогдон, аажмаар чихэнд нь хүрч ирэв. Шян Зы

нүдээ үл ялиг нээхэд нарны гэрэл харагдлаа. Тэр эвшээгээд, нөгөө тал руугаа хөрвөв.

Сүүлийн өдрүүд үүл байсан үеэс нь ч илүү амар тайван санагдана.

Өдөр бүр наранд ээх нь түүний ажил. Унтах нь түүний зорилго байлаа. Ямар ч санаа зовох

зүйлгүй. Харамч Юэ Лао байхгүй. Сэнс худалдаж авах гэж мөнгө хэмнэх зовлонгүй. Улаан

хувцастай тэр азгүй, хорлонтой царайтай залуу ч байхгүй...

Улаан хувцастай залуу...

Шян Зы нүдээ нээв.

Тэр хүнийг бодох төдийд л сэтгэл нь тавгүйрхэнэ. Одоо унтаж чадахаа болилоо.

Тэр өндийн суутал охины орилох дуу сонсогдож, чихний хэнгэрэг нь өвдөх шахав.

“Бяцхан авхай! Бүү хөдөл! Цүй Би таныг аварна! Үгүй ээ, Цүй Би хүн дуудаж таныг аваруулна!”

Модны доор түүний шадар зарц охин өнгөрөх хүн хайж байлаа.

Шян Зы тоосон шинжгүй хэлэв.

“Би өөрөө бууж чадна.”

Тэр өөрийн хүүхдийнх шиг нимгэн хоолойд одоо ч дасаж амжаагүй байв. Тиймээс хоолойгоо

үрээд, бага зэрэг сөөнгө дуугаар хэллээ.

“Чи холд. Би үсэрлээ.”

Цүй Бигийн царай цонхийгээд, дараа нь ногоорох шахав.

“Бяцхан, бяцхан, бяцхан... авхай! Битгий, битгий, битгий айлгаач! Цүй Би аймхай гээд намайг

ингэж дээрэлхэж болохгүй шүү!”

Шян Зы түүнийг үл тоон, мөчрөөс зуурч доош буулаа.

Нүд ирмэх зуур тэр өдгөө таван настай Тэргүүн сайдын охин болж дахин төржээ. Одоогийн нэр

нь Юнь Шян.

Энэ таван настай охин бүгдийн хайр халамжинд эрхэлж өсдөг байв. Хувцас угаах хэрэггүй.

Цэвэрлэгээ хийх хэрэггүй. Хоол хийх ч хэрэггүй. Модонд авирахад хүртэл доор нь нэг зарц охин

хамгаалах гэж сандран зогсоно.

Ли хаан өөрийн дуртай “эхнэр нь нөхрөө хөөх” жүжгээ яаж зохион байгуулах гэж байгааг Шян

Зы огт ойлгосонгүй.

Тэгээд ч түүний гэх тэр нөхөр одоо ч Үхэгсдийн ертөнцөд шийтгүүлж байгаа байх. Үүнийг

бодоод Шян Зы дотроо нууцхан инээлээ.

Дахин төрөлтийн тэр өдрийг, Чү Куны өш хонзонгоор дүүрсэн харцыг санахад сэтгэл нь тэр

дороо өөдрөг болов.

Өшөө авах гэдэг үнэхээр жаргалтай зүйл ажээ.

Газарт ойртоод Шян Зы үсрэн буув. Хүйтэн хөлс дааварласан Цүй Би рүү хараад асуулаа.

“Юу болсон юм?”

Цүй Би хэсэг байж арай гэж тайвширлаа.

“Тэргүүн сайд энэ зарцыг таныг хайж ол гэж явуулсан. Бяцхан авхайг Жанжны өргөө рүү авчир

гэж айлдсан.”

“Өө.”

Шян Зы ямар ч онцгой сэтгэл хөдлөлгүй хариулаад, бохирдсон гараа Цүй Бигийн банзал дээр

арчив. Цүй Би шүдээ зуун тэвчсэн ч юу ч хэлсэнгүй.

“Аавд хэл. Түрүүлээд явж байг. Би Жанжны өргөө хаана байдгийг мэднэ. Өөрөө олчихно.”

Эзэн хаан, түүний аав, жанжин гурав багаасаа найзалсан хүмүүс байв. Түүний эцэг Сүн Чин Вэнь,

Лу Лянь жанжин хоёрын нөхөрлөл бүр ч дотно.

Хоёр айлын өргөө өөд өөдөөсөө харсан байрлалтай. Хоёр том хүн хамт ордны хуралд явна.

Албаны ажлаа дуусгаад хамт гэртээ харина. Хоёр айл завтай үедээ бие биедээ зочилно.

Тиймээс Шян Зы Жанжны өргөөг өөрийн гэр шигээ сайн мэднэ. Түүнийг заавал хүн дагуулж явах

шаардлагагүй.

Түүний үгийг сонсоод Цүй Би яахаа мэдэхгүй хөмсгөө зангидлаа.

“Гэхдээ өнөөдөр Тэргүүн сайд намайг заавал тантай хамт яв гэсэн...”

Улс төрд хутгалддаг хөгшчүүлд дандаа л ямар нэгэн ажил байдаг.

Шян Зы уруулаа цорвойлгоод, гараа Цүй Бигийн банзал дээр дахин арчив. Тэгээд аргагүй мэт

хэллээ.

“За за, явъя даа.”

Тэр зочдын танхим руу яаран орлоо. Аав нь сандал дээр сууж байв. Тэр түүн рүү ганц хараад,

арга тасарсан мэт санаа алдлаа.

“Би бууж өглөө. Ингээд жаахан дураар нь байлгая даа.”

Шян Зы хувцсаа татаж янзлав. Түүнд өөрт нь ямар ч асуудалтай санагдсангүй. Юэ Лаогийн

ордонд өмсдөг хувцастай нь харьцуулахад энэ газрын хувцасны дүрэм дэндүү олон аж.

Жанжны өргөө рүү алхах зуур аав нь өнгөрсөн явдлыг ярьж эхлэв.

Шян Зы эхийнхээ хэвлийд байх үед Жанжны эхнэр ч мөн жирэмсэн байжээ. Хоёр айл хүүхдүүд

нь ижил хүйстэй төрвөл эгч дүүс болгоно, өөр хүйстэй төрвөл эхнэр нөхөр болгоно гэж

тохиролцсон байв.

Гэвч хэн ч Жанжны эхнэрийг унаж, хүүхдээ алдана гэж бодоогүй. Түүнээс хойш тэр дахин

жирэмслээгүй аж.

Шян Зы эцгийнхээ энхрийлэн өгүүлэх яриаг таслав.

“Тэр чинь буруу байна. Хэдхэн өдрийн өмнө би Жанжны эхнэрийг харсан. Гэдэс нь үнэхээр том

байсан шүү дээ.”

Үүнийг хэлсний дараа Шян Зы өөрөө ч сэжиглэж эхлэв.

Сүн эцэг түүнийг энхрийхэн хараад толгой дохилоо.

“Тийм ээ. Жанжны эхнэр өнөөдөр хүү төрүүлсэн. Юнь Шян, одоо чи ирээдүйн нөхөр чинь ямар

харагддагийг харж болно.”

Шян Зы дээш харахад аавынх нь инээмсэглэсэн царай харагдав. Тэр агшинд нулимс нь бараг

урсах шахлаа.

Тэр ааваасаа асуув.

“Та өвсөн шавар морь харж байсан уу?”

Аав нь гайхаж орхив.

Шян Зы толгойгоо бөхийлгөн, гараа зүрхэн дээрээ тавиад шивнэв.

“Арван мянган өвсөн шавар морь зүрхэн дээгүүр чинь давхиад өнгөрөх мэдрэмжийг та мэдэх

үү? Үгүй ээ... та ойлгохгүй.”

Тэр нулимсаа арчаад, ялагдсан мэт аав руугаа харав.

“Явж харцгаая даа.”

Тэднийг Жанжны өргөөнд ороход бүх зарц бөхийж мэндлэв. Баяр хөөртэй тэдний дуу Шян

Зыгийн баргар үгийг дарж орхино.

“Хожигдож ирсэн өөдгүй амьтан.”

Жанжин хүүтэй болсон мэдээ хурдан тархжээ. Шян Зы, аав хоёр зочдын танхимд удаан сууж

амжаагүй байтал олон түшмэл Жанжны хүүд бэлэг барин ирцгээв.

Аав нь хамт ажилладаг түшмэдтэй мэндчилэн завгүй байх зуур Шян Зы арын хашаа руу сэмхэн

явлаа.

Жанжны өргөөнд бүгд түүнийг таньдаг тул хэн ч саатуулавгүй. Шян Зы төөрсөн гэмгүй хүүхдийн

дүр үзүүлэн, Жанжны эхнэрийн өрөө рүү очив.

Хаалганы гаднаас Жанжны эхнэрийн сулхан инээх дуу сонсогдлоо.

“А Лянь, хүү маань таньтай адилхан юм.”

Жанжны бүдүүн баргил хоолой намуухан урсах горхи мэт зөөлөрчээ. Түүний юу хэлснийг Шян

Зы бараг сонсож чадсангүй.

“Үгүй ээ, хүү маань чамтай адилхан.”

Шян Зы харуулуудаар өөрийгөө зарлуулсангүй. Тэр шууд өрөөнд орж, хаалганы ард нуугдан

толгойгоо цухуйлгав.

Жанжны эхнэрийн хажууд нягт ороосон нэгэн махан бөмбөлөг байлаа. Зөвхөн нүүр нь ил

гарсан байв.

Түүний байрлалаас харахад хамар, нүд нь л үзэгдэнэ. Шян Зы Жанжин болон түүний эхнэр хоёр

гүн андуурч байна гэж бодлоо.

Энэ хүүхэд илтхэн боов шиг, үгүй ядаж банш шиг харагдаж байхад хэнтэй адилхан гэдгийг яаж

мэдэж байгаа юм бол?

Түүний байгааг мэдэрсэн бололтой Жанжин эргэн харав. Тэр түүн рүү нэг харснаа инээмсэглэж,

бяцхан боовны хацрыг чимхээд хэллээ.

“Хүү минь, чи их буянтай төржээ. Нүдээ ч нээгээгүй байхад чинь эхнэр чинь хаалганы ард

нуугдаад хүлээж байна. Сэрээд нэг харахгүй юм уу?”

Энэ үгийг сонсоод Шян Зы эвгүйрхэж, цааш нуугдах аргагүй болов. Тиймээс тэр маш тайвнаар

гарч ирээд хэллээ.

“Жанжин танд мэнд хүргэе. Жанжны хатагтайд мэнд хүргэе.”

“Бяцхан охин минь, чи ирсэн юм чинь аав чинь болон бусад хүмүүс хүлээж байгаа байх. Эхнэр

минь, чи сайн амар. Би зочдоо угтахаар явъя.”

Хатагтай сулхан толгой дохив. Жанжин түүний хажуугаар өнгөрөхдөө толгойг нь болхи маягаар

иллээ.

“Охин минь, миний хүүг, нөхрөө нэг сайн хараарай.”

Тэгээд тэр гарч одов.

Шян Зы ор руу гүйж очоод, орны ирмэг дээр тохойлон энэ амьдралын Чү Куныг ажиглалаа.

Тэр үнэхээр муухай байв.

Шян Зы Жанжны эхнэр рүү харав. Тэр хүүхдийг ил тод муулж зүрхэлсэнгүй. Тиймээс эелдгээр

асуулаа.

“Хатагтай, би түүнд хүрч болох уу?”

“Мэдээж болно.”

Тэр хуруугаа сунган хүүхдийг зөөлөн хатгав. Гайхалтай нь маш зөөлөн мэдрэмж төрлөө.

Түүний бөгсийг зодож байсан улаан хувцастай, хорлонтой чөтгөрийн сүнс энэ бяцхан амьтны

дотор байгаа гэж төсөөлөхөд үнэхээр бэрх байв.

Шян Зы бага зэрэг гайхлаа.

Тэгэхээр энэ л шинэ амьдрал аж. Өмнөх амьдралын бүх зүйл энэ амьдралд иржээ. Үүнийг

бодоход өөрийн эрхгүй бишрэх сэтгэл төрнө.

Бяцхан өөдгүй амьтны зангидсан нударгыг хараад тэр сониучирхан дахин хатгав. Гэтэл хүүхэд

нударгаа дэлгэн, түүний хурууг зөөлөн атгачихаад чанга барина гэж Шян Зы огт бодсонгүй.

Дараа нь хүүхэд түүний хурууг амандаа хийлээ.

Шян Зы гайхсандаа хөшиж орхив. Түүний зүрх хүртэл тэр зөөлөн гаранд хүргэгдсэн мэт

санагдлаа. Дулаан мэдрэмж зүрхэнд нь аажмаар шингэв.

Энэ бяцхан зүйл үнэхээр хачирхалтай ажээ.

“Юнь Шян, тэр чамд дуртай юм байна.”

Жанжны эхнэр хүүгийнхээ нүүрийг зөөлөн илээд, Шян Зыгаас намуухан асуув.

“Чи ч бас түүнд дуртай юу?”

Шян Зыгийн зүрх үл ялиг донслов.

Ийм үед “би түүнийг дээрэлхэх дуртай” гэж хэлбэл Тэнгэрээс аянга буух байх гэж тэр мэдэрлээ.

Тиймээс толгой дохив.

“Тийм.”

Зөөлөн хуруунууд түүний хурууг атгасан хэвээр. Дараа нь хүүхэд түүний хурууг амандаа хийн

зөөлөн сорж эхлэв.

Шян Зы өөрийн мэдэлгүй орных нь хажуугийн буйдан дээр сулран тухаллаа.

Тэр яг л илбэдүүлсэн мэт бувтнав.

“Үнэхээр дуртай юм байна...”

Энэ зөөлөн хүрэлцээ нь Нэхмэл охины сэнснээс үлээх бүлээн салхинаас ч илүү донтуулж байлаа.

“Сайхан хэрэг байна. Үүнээс хойш та хоёр гар гараасаа хөтлөлцөөд, хамтдаа өтөлж болно.”

Жанжны эхнэр аажуухан үргэлжлүүлэв.

“Чи түүнээс хэдэн насаар эгч ч гэлээ, тийм ч том асуудал биш. Одоо бол чи түүнийг хамгаалж

чадна. Ирээдүйд тэр чамайг хамгаална...”

Намуухан, зөөлөн дуу Шян Зыгийн чихний хажуугаар хөвөн өнгөрөв. Харин “нөхөр” гэдэг үг

түүнийг бодит байдал руу буцаан татлаа.

Шян Зы ордноос гарахдаа солиотой мэт инээж байсан Ли хааныг санаад өөрийн эрхгүй чичрэв.

Тэр толгойгоо сэгсэрлээ.

“Эхнэр нь нөхрөө хөөх” хэмээх ирээдүйн жүжиг улам ойртож байгааг тэр тодхон харж байв.

Гэтэл яг одоо Шян Зы дайсныхаа дүр төрхөд хууртчихсан байлаа!

Ямар бүтэлгүй хэрэг вэ. Ямар ичмээр юм бэ...

Тэр өдөр Шян Зы гэртээ яаж буцсанаа ч мэдсэнгүй. Зөвхөн оройн хоолон дээр аав нь толгойг нь

илээд ингэж хэлснийг л санаж байв.

“Юнь Шян, ирээдүйд Хай Кунтай сайн эвтэй байгаарай.”

Түүний царай бараг охиноо аль хэдийн хадамд гаргасан хүн шиг харагдана.

Шян Зы айсандаа асуулаа.

“Хай Кун гэж юу вэ?”

“Лу авгын чинь хүү. Чи өнөөдөр харсан шүү дээ. Түүнд дуртай юу?”

Тэр санаандгүй толгой дохилоо.

“Дуртай. Лу авга түүнд сайхан нэр өгчээ. Их сүр жавхлантай сонсогдож байна. Үнэхээр миний

бахархаж харах анхны жанжин мөн.”

Тийм биш гэж үү?

Лу Хай Кун.

Үнэхээр сүр хүчтэй нэр байлаа.

2-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Долоон азгүй амьдрал2-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах