Тэр өдөр хувь тавилангийн хүрд эргэж эхэлсэн юм.
Өчигдөр шөнө Шян Зы Ли хааныг ширээнийхээ ард бийр барин, догдлон бичиж байна гэж
зүүдэлжээ. Харин өөрөө хулсан савханд өлгөгдсөн мах шиг санагдав. Хэн нэгэн бийрээр дээрээс
нь жан түрхэж байгаа мэт...
Тэр муухай дүр зургийг толгойноосоо хөөхийн тулд Шян Зы хөнжлөө нүүрэн дээгүүрээ татав.
Амьсгаа давчдаж эхлэхэд хөнжлөө сөхөөд өндийн суулаа.
Үгүй ээ!
Тэр хувь тавиланд бууж өгч болохгүй. Тэгвэл түүний өөдгүй зан дэмий болно. Үхэшгүйн
ертөнцөд өнгөрүүлсэн өмнөх амьдралын дурсамж нь ч дэмий болно.
Тэр хувь тавилантай тэмцэх ёстой.
Шян Зы хуруугаа хазаж, царайгаа барайлган ирээдүйгээ бодлоо.
Тэр өөдгүй Чү Кунаас салах арга ер нь байдаг болов уу?
Гэнэт түүний толгойд гэрэл гялсхийх шиг болов.
Ли хааны бичиж буй жүжиг бол долоон амьдралын хайр. Хэрэв тэр амьдралуудын аль нэгэнд
тэдний нэг нь эрт үхээд дахин төрчихвөл, нөгөө нь үхэх цагаа хүлээн үлдэнэ.
Тэгвэл тэд заавал бие биенээсээ зугтах шаардлагагүй. Байгалийн жамаараа л амьдрал бүрдээ
зөрж өнгөрөх болно.
Үүнийг ойлгомогц Шян Зы толины өмнө гүйж очоод, тусгалдаа үнсэлт өгөв.
Тэргүүн сайдын охин гэсэн байр суурь түүнд залхуурах бүрэн эрх олгож байлаа. Шян Зы ийм
сайхан амьдралаас татгалзахыг хүссэнгүй.
Тэгэхээр...
Тэр толинд туссан өөр рүүгээ хараад инээв.
“Хайрт Лу Хай Кун минь, дараагийн зургаан амьдралын маань аз жаргалын төлөө чи нэг үхээд
өгч болох уу?”
Олон өдөр нарийн төлөвлөсний эцэст Шян Зы догдлон Жанжны өргөө рүү гүйлээ. Одоо эргэн
тойронд хэн ч байсангүй. Ёстой сайхан боломж.
Лу Хай Кун өлгийдөө тайван хэвтэж байлаа. Хэдхэн хоногийн өмнөхтэй харьцуулахад тэр одоо
илүү хөөрхөн болжээ.
Зөөлөн цагаан арьс. Урт өтгөн сормуус.
Шян Зы өөрийгөө барьж чадалгүй түүний цорвойсон уруулыг хуруугаараа хатгав. Хатгалтаас
болж тэр сэрчихлээ. Тэр том, нулимстай мэт гялалзах нүдээрээ түүн рүү харав.
Шян Зыгийн зүрх үл ялиг донсолж, тэр цочирдон хөшив.
“Аа!”
Тэр хашхираад, шүлс болсон жижиг гараараа түүний гэзгийг татлаа.
“Аа!”
Тэр дэндүү чанга татсан тул Шян Зыгийн хуйх өвдөлөө. Энэ нь түүнд улаан хувцастай, үзэн
ядмаар тэр өөдгүй амьтныг санагдуулав.
Шян Зы тайван байхыг хичээгээд, гараа хүүхдийн хүзүүн дээр тавив.
Зөөлөн, эмзэг мэдрэмж төрөхөд бараг хүч хэрэглэх шаардлагагүй мэт санагдав. Хэдхэн удаа
хүрэхэд л хугарах юм шиг.
Эцсийн эцэст тэр одоо ширүүн арьстай, зөрүүд залуу биш шүү дээ...
Гэвч түүний гэмгүй нүдийг хараад Шян Зы дахин зөөлөрчихлөө.
Энэ өрөвдмөөр амьтан түүний яагаад хүзүүн дээр нь гараа тавьсныг яаж мэдэх билээ? Тэр Шян
Зыгийн гэзгийг тавиад, оронд нь хурууг нь атгав. Өмнөх удаагийн адил хурууг нь амандаа хийж,
энэ хорвоогийн хамгийн жаргалтай зүйл шиг сорж эхэллээ.
Тэр баярласнаа илэрхийлэх мэт хөлөө савчин өшиглөв.
Шян Зы ч бас өшиглөмөөр санагдлаа.
Бяцхан өөдгүй амьтан минь, битгий ийм хөөрхөн бай л даа! Чи ингэж байхад энэ эгч чинь
чамайг яаж алах болж байна аа?
Шян Зы дотроо ийн тэмцэлдэж байтал хөхүүл эх хэдэн хүн дагуулан орж ирэв.
“Өө, Тэргүүн сайдын охин энд юу хийж байгаа юм бэ?”
“Би...”
Тэр ханиаж, өөрийгөө тайвшруулав.
“Би бяцхан нөхрөө харахаар ирсэн юм.”
Бүгд инээлдэв.
Гэтэл хөхүүл эх гэнэт түүнийг сандаргалаа.
“Одоо бяцхан ноёнтныг угаах гэж байна. Сүн авхай, та хамт үлдэх үү?”
“Үгүй ээ. Би...”
Шян Зы гараа татаж авах гэтэл Лу Хай Кун уйлж эхлэв.
Тэр түүн рүү харлаа. Хэсэг хугацааны дараа хүүхэд бүр чангаар уйлав. Нулимс нь урсан, үнэхээр
өрөвдөлтэй харагдсан тул Шян Зы айсандаа цочив.
Тэр үнэхээр сандарч орхилоо. Тэнгэрийн ертөнцөд байхдаа тэр хэн нэгнийг ингэж өрөвдөлтэй
уйлж байхыг харж байгаагүй.
Өөрийн мэдэлгүй Шян Зы хуруугаа буцаан аманд нь хийв. Хуруу нь аманд нь ормогц тэр даруй
нам гүм болж, жаргалтай царайлан хэвтлээ.
Хөхүүл эх инээмсэглээд хэлэв.
“За ингээд боллоо. Одоо бяцхан ноёнтон Сүн авхайгүй байж чадахаа байжээ.”
Шян Зы энэ мунхаг хүмүүс рүү ширтэв.
Дараа нь тэр аргагүй эрхэнд Лу Хай Куныг нүцгэнээр нь угаалгахыг харж үлдлээ. Түүнд ямар ч
зохисгүй бодол төрсөнгүй. Харин ч авга эгч хүний гахайн зөөлөн арьс угааж байгаа мэт л
санагдав.
Ямартай ч тэр сэтгэл зөөлөрснөөсөө болж Лу Хай Куныг үгүй хийх сайхан боломжоо алдчихлаа.
Тэр өдрөөс хойш Шян Зы өдөр бүр Жанжны өргөө рүү явдаг болов. Тэр Лу Хай Куныг өдөр бүр
хардаг ч хөхүүл эх, зарц нар үргэлж дэргэд нь байна.
Тэд түүнд өчүүхэн ч боломж олгосонгүй!
Шян Зы энэ хүүхдийг жаахан том болтол нь хүлээвэл яадаг бол гэж бодох болов. Тэгвэл түүнтэй
хоёулхнаа тоглохоор гарч, чимээгүйхэн арилгаж болох шүү дээ.
Ингэж хүлээсээр таван жил өнгөрөв.
Лу Хай Кун руу харах бүрд Шян Зыгийн нүд далд санаатайгаар гэрэлтдэг байлаа. Намайг тэгж
харахыг үзсэн Жанжин, Жанжны эхнэр хоёр дандаа хошигнон хэлнэ.
“Энэ хүүхэд Хай Куны хоронд орчихсон юм биш биз? Үргэлж л энд байх юм. Яарах хэрэггүй дээ.
Та хоёрт хамт байх бүтэн амьдрал байна.”
Бүтэн амьдрал гэдэг дэндүү урт.
Шян Зы зөвхөн өнөөдрийг л ашиглан түүнийг үгүй хийхийг хүсэж байлаа. Тэгж байж л сэтгэл нь
амрах байв.
Арван настайдаа Шян Зы үнэхээр дураараа нэгэн болсон байлаа.
Сүн эцэг түүнд бүрэн бууж өгсөн. Тэр охиноо юу хийж байгаад анхаарахаа больжээ. Энэ нь
давуу талтай байв. Шян Зы бүр нийслэлийн “үймээн таригч чөтгөр” гэсэн нэр хүртэл авсан.
Лу Хай Куны таван насны төрсөн өдөр Шян Зы эцэст нь хөхүүл эх болон зарц нарыг хуурах арга
оллоо.
Тэр Лу Хай Куныг дагуулан Жанжны өргөөнөөс сэмхэн гарч чадлаа.
Жанжны өргөөн дотор боломж цөөн гэдгийг тэр ойлгосон. Харин өргөөний гадна бол боломж
хаа сайгүй байв.
Жишээ нь, халтиргаатай голын эрэг. Эсвэл модноос унах. Хаана ч байсан Шян Зы боломж бий
болгож чадна.
Тэр догдлон гараа үрэв.
Лу Хай Кун түүнийг араас нь салалгүй дагаж байлаа.
“Юнь Шян, буцъя л даа. Аав гадаа олон хүн байдаг, аюултай гэж хэлсэн.”
Энэ жаахан хүүхэд нялхаасаа л дүрэм журам дагаж сурсан. Гадагш гарах бүрд нь үргэлж хэсэг
хүн дагалдана. Тэр хэзээ ч ганцаараа гадагш гарч үзээгүй.
Зах дээрх олон хүнийг хараад тэр биеэ хураажээ.
Шян Зы түүнийг хаана “осолд” оруулж болох вэ гэж бодож байтал тэр ханцуйнаас нь татав.
“Юнь Шян, буцъя.”
“Дуугүй.”
Тэр дуулгавартай амаа хамхиж, тайван бус харцаар эргэн тойрноо ажиглав.
“Юнь Шян.”
Тэр өрөвдөлтэй дуугаар түүнийг дуудаад, гараа сунгав. Шян Зы өөрийн мэдэлгүй гарыг нь
атгалаа.
Гэнэт тэр хийх ёстой зүйлээ санав.
“Жаал аа, Тан Жэ сүм рүү явах уу?”
Тэр сүм уулан дээр байдаг. Сүм рүү явах замд хүн цөөн. Зам нь жижиг, нарийн, бас
халтиргаатай. Хүүхэд авирч яваад унахад хамгийн тохиромжтой газар.
Тэр хэсэг бодсоноо хэлэв.
“Хэтэрхий хол. Бас аюултай.”
“Санаа зовох зүйл байхгүй. Бид удахгүй буцаад ирнэ.”
Тэр зөрүүдлэн толгой сэгсрэв.
Шян Зы санаа алдав.
“Өнөөдөр төрсөн өдөр чинь болохоор чамд сахиус авч өгье гэж бодсон юм. Тан Жэ сүмийн
сахиус их сайн үйлчилдэг гэж сонссон.”
Тэр түүний гараас тавиад, урам хугарсан царай гаргав.
“Явахыг хүсэхгүй байвал яах вэ дээ.”
Юнь Шян: “...”
Тэр хэсэг эргэлзсэнээ Шян Зыгийн гараас бариад хэлэв.
“Явъя.”
Шян Зыгийн урам хугарсан царай тэр даруй баяртай болж хувирав. Тэр түүнийг чирэн алхах
зуураа хэлэв.
“За, тэгвэл явцгаая.”
Чү Кун аа, Чү Кун. Намайг хүйтэн сэтгэлтэй гэж битгий буруутгаарай.
Энэ бол бид хоёрын төлөөх хамгийн зөв сонголт.
Яагаад би өөрөө үхэж болохгүй гэж үү?
Амиа хорлох гэдэг дэндүү хатуу сэтгэлтэй хэрэг. Харин би бол зөөлөн сэтгэлтэй хүн шүү дээ...
Сүм рүү очихын тулд нийслэлийн төвөөр дайрах хэрэгтэй байлаа. Лу Хай Кун өмнө нь энд ирж
үзээгүй. Тиймээс бүх зүйл түүнд сонирхолтой санагдана.
“Юнь Шян, тэр юу вэ?”
Шян Зы түүний заасан зүг рүү харлаа.
“Танхулу. Хатуу, бас чихэрлэг. Амтгүй.”
Лу Хай Куны нүд гэрэлтэв.
“Иддэг зүйл юм байна...”
Энэ Лу Хай Куны сүүлчийн хоол байж магадгүй гэж Шян Зы бодлоо. Ийм нөхцөлд Танхулу авах
мөнгөнөөс харамлах ёсгүй.
Тиймээс тэр түрийвчнээсээ хэцүүхэн хадгалсан мөнгөө харамгүй гаргав. Овоо зоосон дундаас
нэг юань олж аваад, Танхулу зарж буй хүн рүү очлоо.
Өмнө нь ийм их мөнгөтэй байна гэдэг түүний хувьд боломжгүй зүйл байсан. Харин одоо тэр
хүссэн үедээ Танхулу авч чадах хүн болжээ.
Амьдрал гэдэг ямар егөөтэй юм бэ...
Ингэж бодож байтал нэг эр Шян Зыг мөргөв. Тэр газар уналаа.
Лу Хай Кун сандран нуруунаас нь түшив.
“Юнь Шян, өвдөж байна уу? Өвдөж байна уу?”
Тэр толгой сэгсрээд, түрийвч нь алга болсныг анзаарав.
Шян Зы Тэнгэрийн ертөнцөд байхдаа мөнгө хэмнэх гэж гашуун зовлон үзсэн өдрүүдээ саналаа.
Толгойд нь “вэн” гэх чимээ хадав.
Тэр чинь түүний арай гэж хадгалсан мөнгө!
Тэр эр хүссэнээрээ хулгайлж, аваад явчихлаа. Энэ нь түүний сэнсийг эвдсэн Чү Кунаас ч илүү
үзэн ядмаар хэрэг байв.
“Чи...!”
Шян Зы босон, ханцуйгаа шамлаад хашхирлаа.
“Мөнгө хулгайлдаг хулгайч аа, насан туршдаа өтгөн хатаж яваасай! Хулгайч аа, битгий зугтаа!”
Ингэж хашхирмагцаа Шян Зы хулгайчийн араас хөөв. Богино хөлтэй Лу Хай Кун түүнийг гүйцэх
эсэх нь түүнд огт хамаагүй байлаа.
Арван настай охин өөрийг нь хөөнө гэж хулгайч төсөөлөөгүй бололтой. Тэр сандран алхмаа
түргэсгэв.
Зах дээр хүн олон байв. Хулгайч хурдан нэвтэрч чадсангүй. Харин Шян Зы жижигхэн биетэй тул
хүмүүсийн завсраар шурган, араас нь гүйцэж очлоо.
Дахин төрөлтийн дараа түүний хүч үгүй болсон. Гэхдээ нударга нь хэвээр байв. Тулааны ур
чадвартай хүнтэй бол тулж чадахгүй. Харин нэг хулгайчийн эсрэг түүний нударга хангалттай.
Хулгайч дунд насны эр байлаа. Бие нь түүнээс том. Шууд зодож унагах нь лав амаргүй.
Тиймээс Шян Зы араас нь хөөх зуураа талх зарж байсан нэгнээс гурилын элдүүр шүүрч авав.
Дараа нь хоёр алхам ухраад, доош хүчтэй цохилоо.
“Данг” гэх чимээ сонсогдов.
Хулгайч ёолж, гараараа доод биеэ дарсаар газар унаж орхив.
Шян Зы элдүүрийг хаяад, түүний өвөрнөөс түрийвчээ буцаан гаргаж авлаа.
“Хм, миний мөнгийг хулгайлж зүрхэлдэг ээ? Үхэлдээ бэлдсэн байсан уу?”
Тэр мөнгөө тоолов. Нэг ч юань дутаагүйг хараад сэтгэл хангалуун инээмсэглэв.
“Лу Хай Кун, явъя. Танхулу авъя.”
Хариу ирсэнгүй.
Шян Зы зүүн нүдээ аниад эргэн тойрноо харвал танихгүй хүмүүс түүнийг тойрон зогссон байлаа.
“Хөөх?”
Шян Зы гайхсандаа хөшиж орхив.
Лу Хай Кун, чи хаачив аа?