Нүдээ нээхэд ертөнц өмнөхөөсөө огт өөр санагдав.
Хараа минь гайхмаар хол хүрч, үнэрлэх чадвар ч урьдынхаас хавьгүй хурц болжээ. Шорооны үнэр, өвсний үнэр, бас агаарт үл ялиг цусны үнэр хүртэл мэдрэгдэнэ.
Би нүдээ анивчив.
Бие маань нэг л хачин.
Салганасан хөл дээрээ босох гэтэл... дөрвөн хөлтэй байлаа.
Дөрвөн ширхэг үсэрхэг савар.
Би нэг “гараа” өргөөд балмагдан хэсэг ширтэв.
Энэ...
Хэрэв андуураагүй бол ийм амьтныг бар гэдэг.
Би арагшаа эргэн өөрийгөө харав.
Урт биетэй, бүхэлдээ үстэй. Ард минь хээтэй цагаан сүүл хүртэл байна.
Би хэсэг алмайрснаа гэнэт бүхнийг саналаа.
Аан!
Би Амьтны худаг руу унаад амьтан болж дахин төрсөн шүү дээ!
Амьтан!
Би хоёр савараараа нүүрээ дарлаа.
Ямар их доромжлол вэ!
Ямар их доромжлол вэ!
Над шиг агуу Үүлэн дагина ийм байдалд орчих гэж!
Би гашуун нулимсаа залгилаа.
Хэчнээн гутарсан ч бар болчихсон бодит байдал өөрчлөгдөхгүй.
Хэд хоног сэтгэлээр унаж, манарсан мэт явлаа.
Гэхдээ Чү Кун ч бас дөрвөн хөлтэй ямар нэг амьтан болсон гэж бодохоор сэтгэл арай дээрдэв.
За, Тэнгэрийн эзэн Ли.
Өөрөө зохицуул даа.
Ярьж ч чадахгүй хоёр амьтнаар яаж сэтгэл хөдөлгөм хайрын түүх бүтээхийг чинь харъя.
Би хүлээж байна.
Би өөрийгөө зоригжуулан санаа алдтал гэнэт хэн нэгэн хүзүүнээс минь зуув.
Хамарт эм барын үнэр үнэртлээ.
Миний “ээж” иржээ...
Магадгүй төрөлхийн зөн совин байсан байх.
Эм бар намайг хүзүүнээс зууж өргөсөн ч би огт айсангүй.
Жаахан л хүчтэй зуувал намайг шууд алчих чадалтай.
Гэсэн ч би аманд нь дүүжлэгдсэн чигээрээ тайван байлаа.
Ингээд тэр намайг “гэрт” авчрав.
Нэг ширхэг өвс ч гишгэлгүй гэртээ буцаж ирлээ.
Тэнд өөр хоёр зулзага тоглож байв.
Эм барыг ирэхийг хараад тэр хоёр шууд хөхөхөөр гэдэс рүү нь шавлаа.
Намайг газар тавихад би залхуутай хэвтээд, бүр хоолыг минь хүн аманд хийж өгөх ёстой мэт царай гаргав.
Харин ах дүү хоёр минь ээжийнхээ дэргэд булаацалдана.
Би эм барын үсэрхэг гэдэс рүү хараад гашуун нулимс унагав.
Түүний хажууд чичирч зогстол гэнэт нуруу бүлээцэв.
Яагаад ч юм дулаахан, тухтай мэдрэмж нуруугаар тархлаа.
Би гайхан эргэж харвал эм бар хэлээ гарган үсэрхэг духыг минь долоож байлаа.
Би балмагдсан чигээрээ хөшчихөв.
Тэгтэл тэр толгойноос минь эхлээд хөл хүртэл бүх биеийг минь нэг сайн долоож дуусгаад, сэтгэл хангалуун толгойг минь түлхэв.
Яг л,
“За, боллоо. Одоо явж тогло.”
гэж байгаа мэт.
Тэгэхээр би одоо...
Эм бараар хүртэл ингэж эрхлүүлж явдаг болчихсон юм уу...
Үсийг минь хэлээрээ цэвэрлэж байгааг ойлгож байсан ч...
Би...
Би...
Тэсэлгүй уйлчихлаа.
Үхэгсдийн ертөнцөд байхдаа яагаад Мартагнуулах шөлөө уучихсангүй вэ?!
Эцэст нь өлсөхийн эрхээр зөрчилдсөн сэтгэлээ дарж, эм барын гэдэс рүү аажуухан очив.
Ах дүү хоёр минь хөхөж байхад гэдэс минь ч хоржигнон дуугарлаа.
Би нүдээ аниад толгойгоо бөхийлгөн ойртов.
За яах вэ.
Ийм амьдрал ч гэсэн нэг төрлийн туршлага юм даа.
Хэд хоногийн дараа би арай гэж бодит байдалтайгаа эвлэрэв.
Амьтан болсон ч бясалгал хийж болохгүй гэсэн үг биш.
Бясалгасаар байгаад чөтгөрийн төрөлд хүрч чадвал хүн дүртэй болж, арай нэр төртэй амьдарч болно!
Гэхдээ нэг асуудал байлаа.
Өмнө нь би Юэ Лаогийн сүмийн дагина байсан. Тэр үед аль хэдийн бясалгалын суурьтай тул зөвхөн хүчээ нэмэгдүүлэхэд хангалттай байв.
Харин одоо би юунаас эхлэхээ огт мэдэхгүй.
Толгойгоо унжуулан санаа алдлаа.
Өтгөн навчсын завсраар бүлээн нарны гэрэл тусна.
Би залхуутай эвшээлээ.
Тэгтэл бүдэгхэн дурсамжид Чү Кун сандал дээр савлан ном уншиж байгаа дүр үзэгдэв.
“Шяо Шян Зы, ‘нэгийг ажиглаж, сэтгэлийг тогтоох’ гэдэг үгийг ойлгов уу?”
Мэдээж ойлгож байна!
Ойлгоогүй нь тэр үеийн тэнэг би байсан юм!
Тийм шүү!
Өмнөх амьдралд Чү Куны надад заасан аргуудыг би одоо хүртэл санаж байна!
Тэр үед ухаан муутай байсан болохоор сайн сурч чадаагүй. Гэхдээ Чү Кун надад анхан шатнаас нь зааж өгсөн.
Одоо түүний зааврыг санахад л болно.
Би баярласандаа үсэрч эхлэв.
Хажууд байсан хоёр бяцхан бар ч намайг даган үсэрлээ.
Би тэднийг тоосонгүй.
Чимээгүй газар олж, Чү Куны заасан бүхнийг нэг нэгээр нь санан бясалгаж эхлэв.
Гурван сар ч болоогүй байхад эм бар бидэнд ан хийхийг зааж эхэллээ.
Миний хөдөлгөөн, хариу үйлдэл нөгөө хоёр зулзагаас хавьгүй хурдан байв.
Одоогийн хурдаар бол дахиад нэг жил орчим бясалгахад ярьж чаддаг болох шинжтэй.
Үүнийг мэдээд үнэхээр баярлав.
Чү Куны заасан аргуудыг ч дотроо багагүй үнэлэх болов.
Аргагүй дээ.
Өмнөх амьдралдаа тэр эгэл хүнээс хорьхон жилийн дотор хагас бурхны түвшинд хүрсэн.
Тэр нөхөр хэчнээн ихэмсэг байсан ч үнэхээр чадвартай юм.
Тэр өдөр нар ээхэд яг сайхан байлаа.
Агаарт сүнслэг эрчим ч элбэг.
Би бясалгалаа түр зогсоож, газар хөрвөөн амарч хэвтлээ.
Тэгээд өмнөх амьдралаа бодов.
Үнэндээ тайван бодоод үзэхэд Чү Кун тэр амьдралд надад тийм ч муу хандаагүй юм байна.
Үхэгсдийн ертөнцөд очиход хуучин, шинэ гомдол бүгд давхацсан болохоор л би ингэтлээ уурласан.
Одоо бодоход...
Чү Кун хүнээр юм хийлгэх дуртай.
Хүнийг шоглож дээрэлхэнэ.
Ааш муутай.
Хатуу ширүүн.
Заримдаа бүр хэтрүүлнэ.
Гэхдээ тэнэг Шян гэдэг шавьдаа бол үнэхээр сайн байсан.
Эцэст нь бүр намайг аврахын тулд зүрхээ хүртэл сугалж өгсөн.
Тэгэхээр бидний хооронд ямар нэг нөхөрлөл байсан гэж хэлж болох байх.
Гэхдээ...
Зүгээр л нөхөрлөл үү?
Тэр зүрхээ сугалж өгөхдөө огт эргэлзээгүй.
Хэрэв би байсан бол тэгж чадахгүй.
Ямар ч байсан өөрийн мах, өөрийн зүрх шүү дээ.
Лү Хай Куныг аварсан үеэс өөр.
Тэр үед би өөрөө бүхнийг хийгээгүй.
Нарны гэрэл нүдэнд тусаж, хараа жаахан бүрэлзэв.
Яагаад ч юм гэнэт дээвэр дээр болсон тэр өдөр санаанд орлоо.
Согтуу Чү Кун Шяныг үнссэн...
Бүх дөрвөн мөч минь хөшив.
Толгой тэр чигтээ хоосров.
Тэр Мартагнуулах шөл уугаагүй.
Би үүнийг мэднэ.
Тэр өөрөө надаас ч сайн мэднэ.
Тэгсэн атлаа өмнөх амьдралдаа...
Магадгүй архи толгойг нь эргүүлсэн байх.
Эсвэл...
Толгойд минь нэг аймшигтай бодол төрөв.
Хэрэв хүн дүртэй байсан бол царай минь тэр чигтээ улайх байсан байх.
Даанч бар улайдаггүй.
Тиймээс бүх бие минь халуу оргилоо.
Үгүй байлгүй дээ...
Үгүй байлгүй!
Тэр ихэмсэг Тэнгэрийн од Чү Кун...
Үнэхээр...
Надад дурлачихсан юм биш биз?!
Би толгойгоо хүчтэй сэгсрэн тэр утгагүй бодлыг хөөв.
Бид хоёр дайсан!
Төрөлхийн өстөн!
Хэдийгээр өмнөх хоёр амьдралд дурсамжтай байсан нь би ч бай, Чү Кун ч бай, хэн хэн нь нөгөөгөө үнэхээр үхүүлэх гэж дайрч байгаагүй ч...
Уулзах болгондоо л зодолдоно!
Хэдийгээр сүүлчийн удаа би л түүнийг зодсон, харин тэр амаараа л...
Би яагаад түүнийг өмөөрөөд байгаа юм?!
Би нэг модон дээр савраа ирлэв.
Тэгээд тэр модыг Чү Куны нүүр гэж төсөөлөн баяртайгаар маажиж гарлаа.
Сэтгэл тайвширсны дараа модон дээр толгойгоо тавив.
Гэтэл дахин нэг хачин бодол төрлөө.
Хэрэв Чү Кун Лү Хай Кун шиг...
Надад үнэхээр дуртай бол...
Би ч бас баярлах юм шиг.
Бие үл ялиг халуу оргисон ч энэ удаа тэр мэдрэмж тийм ч муухай санагдсангүй.
Эм барын хажууд амьдарсаар би хурдан томров.
Бараг нэг жилийн дараа эм бар дахин хээлтэй болж, биднийг өөрсдийн нутаг дэвсгэрээ хай гэж хөөж явуулав.
Тэр үед би аль хэдийн ярьж чаддаг болсон байлаа.
Жирийн амьтнаас ухаантайд тооцогдох хэмжээнд хүрчээ.
Ах дүү хоёр шигээ хоол олохын тулд тийм их зовох шаардлага надад байсангүй.
Ойн хаан байна гэдэг ч бас дажгүй юм.
Ядаж амьд үлдэх хүсэлтэй ямар ч амьтан намайг өдөж зүрхлэхгүй.
Ер нь бол тийм.
Гэхдээ амьдралд санаанд оромгүй зүйл үргэлж тохиолдоно.
Нэгэн орой нар жаргаж, нуурын ус алтран гялалзаж байлаа.
Би нуурын эрэг дээр тайван хэвтээд ус ууж байв.
Гэнэт зөөлөн салхи үлээлээ.
Агаарт олзны үнэр орж ирэв.
Гэхдээ ийм төрлийн амьтад ихэвчлэн сүргээрээ явдаг.
Тэгэхэд яагаад ганцхан үнэр байна?
Би толгойгоо өргөлөө.
Жаргах нарны гэрэл нуурын мандлыг гялалзуулна.
Нуурын нөгөө эрэгт нэг хар амьтан бас толгой бөхийн ус ууж байв.
Яагаад ч юм их танил харагдлаа.
Толгойд минь нэг бодол цахилав.
Би аяархан,
— Чү Кун? — гэж дуудлаа.
Өнөөх амьтны бие тэр дороо хөшив.
Тэгээд толгойгоо өргөв.
Бидний харц тулгарлаа.
Нүд таарсан тэр мөчид хэн хэнээ шууд танив.
— Пү!
Би тэсэлгүй чангаар инээлээ.
Өнөөх амьтны бие бүр ч хөшчихөв.
Би газар хэвтэж, савраараа цээжээ балбан тасралтгүй инээлээ.
— Зэрлэг гахай! Ха ха ха ха! Чи чинь бүр гахайн ханхүү болж төрчихсөн юм уу?! Ха ха ха!
Чү Кун нэлээд уурласан бололтой.
Эргэж хараад шууд явахаар хөдөллөө.
Би инээдээ арай гэж барин нуур руу орж, түүний зүг сэлэв.
— Хөөе! Хүлээ! Чамтай нэг юм ярилцах гэсэн юм!
Нөгөө эрэгт гармагцаа би бүх биеэ сэгсэрч усаа цацлаа.
Тэгээд түүн рүү харсан чинь дахиад л,
— Пү! — гэж инээд алдчихав.
Чү Кун энэ удаа үнэхээр уурлав.
Хүйтнээр хамраараа дуугараад толгойгоо ихэмсгээр өргөв.
— Эм бар болж төрчихөөд юундаа ингэтлээ бахархаад байгааг чинь ойлгохгүй юм. Тэнгэрийн ёжлол гэж үүнийг л хэлэх байх.
Түүний хоолой маш бүдүүн болжээ.
Ердийнхөөс нь ч илүү нам.
Би хэтэрхий их инээсэн болохоор маргах тэнхэлгүй байв.
Чү Кун тэсэхээ болиод газар байсан чулуунуудыг өшиглөж эхлэв.
Нэг нэгээрээ нисэж ирээд толгой дээр минь буулаа.
Өвдсөндөө би уурлав.
— Чи надад дуртай юм биш үү?! Тэгээд яагаад дандаа намайг дээрэлхээд байдаг юм?!
Чү Кун хөшчихөв.
Бүр хэдэн алхам ухарлаа.
Тэгээд нэлээд удаан түгдэрсний эцэст ууртайгаар,
— Х-х-х-х-хэн... хэн чамд дуртай гэж?! — гэлээ.
— Өмнөх амьдралд чи Мартагнуулах шөл уугаагүй мөртлөө намайг үнссэн!
— Согтуу байсан!
— Намайг чулуун чөтгөртэй хамт байхыг хараад дургүйцсэн. Чи атаархсан!
— Би тэр чулуун чөтгөрийг үзэн яддаг байсан!
— Эцэст нь бүр намайг аврахын тулд зүрхээ сугалсан!
— Би чамд өртэй байсан болохоор!
— Өөр юу ч хэлсэн хамаагүй. Лү Хай Кун болж төрсөн тэр амьдралдаа чи надад гарцаагүй дурласан!
— Тэр үед би Мартагнуулах шөл уучихсан, толгой эрүүл байгаагүй!
Би асууна.
Тэр шууд хариулна.
Яг л энэ бүх хариултаа дотроо хэдэн мянган удаа давтаж бэлдсэн мэт.
Яагаад ч юм түүний үгийг сонсоод сэтгэл бага зэрэг унав.
Аз болоход амьтны царайнаас сэтгэл хөдлөл бараг мэдэгдэхгүй.
Би толгой дохилоо.
— Аан, ийм учиртай юм уу. Тэгэхээр чи дотроо одоо хүртэл намайг хорлохыг хүсдэг юм байна.
Чү Кун ширүүн дуугаар,
— Чи яаж яваад ийм дүгнэлтэд... — гэж эхэлснээ гэнэт дуугүй болов.
Үгийнхээ үлдсэн хэсгийг залгичих шиг.
Хэсэг чимээгүй байснаа хэд амьсгаа авч, шүдээ зуун,
— Тийм ээ! Би чамайг л хорлохыг хүсдэг! Хурдан үхээд дахин төрөл ав. Нүднээс минь далд ор! — гэв.
— Хмф! Би ч гэсэн чиний царайг харах дуртай гэж бодоо юу?
Би духаа савраараа үрээд,
— Зэрлэг гахай Кун, нэг тохиролцоо хийе. Энэ амьдралд хоорондоо хилээ тодорхой болгоё. Чи миний нутагт битгий ор. Би чиний нутагт орохгүй. Тэнгэрийн эзэн Ли юу төлөвлөсөн нь хамаагүй. Хоёулаа дахиж уулзахгүй байвал бүх зүйл зүгээр болно, — гэлээ.
Чү Кун хэсэг над руу ширтэв.
Юу ч хэлж амжаагүй байтал гэнэт газар доргилоо.
Сүрэг шувуу тэнгэр өөд үргэж нисэв.
Тайван байсан уул тэр чигтээ шуугилдаж эхлэв.
Би цочлоо.
— Газрын бух биеэ эргүүлж байгаа юм уу?
Чү Куны өнгө тэр дороо нухацтай болов.
— Үгүй.
Тэгээд тэр шууд баруун зүг рүү гүйв.
Би юу болоод байгааг ойлгосонгүй.
Сонирхсондоо араас нь гүйлээ.