Долоон азгүй амьдрал

19-р анги

19-р анги

Сонсох

19-р бүлэг

Үхэгсдийн ертөнц хүрэх замынхаа талыг ч туулж амжаагүй байтал надад нэг л биш санагдаж эхлэв.

Хаалга нь харагдаагүй хэвээр атал цээжин дээр минь хүнд чулуу дарчихсан мэт болж, тэр хүнд мэдрэмж хөл хүртэл тархав. Би цааш алхаж чадсангүй.

Эцэст нь газар суун чангаар орилж, гашуудан уйллаа.

Ямар ичгүүртэй юм бэ!

Үнэхээр нүүр хийх газаргүй боллоо!

Нүдээ аних болгонд толгойд минь нэг тэнэг жаалын дүр гарч ирнэ. Өргөн царай нь баяр хөөрөөр дүүрчихсэн,

— Шифү! Шифү!

гэж дуудна.

Би нүүрээ хоёр гараараа дарлаа.

Сэрүүхэн салхи үлээж, намрын урт навчис мөчрөөс тасран хийсэв.

Тэр чинь... би байсан гэж үү?

Тэр өрөвдөлтэй бага ухаантай, нохой шиг дуулгавартай амьтан үнэхээр би байсан гэж үү?!

“Би Шифүд хамгийн их хайртай!”

“Би Шифүтэй хамт Фэнсюэшань харш руу буцна. Шифүг сэвүүрдэж, номын хуудсыг нь эргүүлж, хөл мөрийг нь барьж өгнө!”

“Шифү.”

“Шифү.”

Шифү... Шифү...

Өнөөх тэнэгийн хэлсэн үгс судрын уншлага шиг чихэнд тасралтгүй цуурайтаж, намайг бүтэн арван таван жил ямар ч нэр төргүй амьдарсныг сануулсаар байв.

Би үснээсээ атган шүдээ хавирлаа.

Хэдэн зуун жил амьдарсан миний амьдралын хамгийн том хар толбо энэ байлаа!

Тийм ээ, Чү Кун!

Чи үнэхээр чаджээ!

Намайг яг л тайган зарц шиг арван таван жил хөдөлгөсөн байна шүү!

Хажууд явсан сүнс хураагч эцэст нь тэссэнгүй. Мөрөн дээр минь зөөлөн хүрээд,

— Хөөе... чи зүгээр үү? — гэж асуув.

Би цуст нулимс асгаруулсан чигээрээ эргэн түүн рүү өрөвдөлтэй инээмсэглэл гаргав.

— Зүгээр ээ. Бүх зүйл өнгөрсөн. Би тайвширчихлаа.

Сүнс хураагч цочин хэдэн алхам ухрав.

Уруулаа хэдэнтээ хазсанаа,

— Тэгвэл хурдхан явъя. Энэ удаа дахиж асуудал битгий тариарай. Тэнгэрийн орноос хүртэл хүн ирж, Үхэгсдийн ертөнцийг ажлаа хийж чаддаггүй гэж гомдол гаргасан, — гэв.

Би босоод түүний араас дагалаа.

Тэр алхах зуураа үглэсээр байв.

— Ай даа, Үүлэн дагина та хоёр манай Үхэгсдийн ертөнцтэй ямар өшөөтэй юм бэ? Чи Тэнгэрийн од Чү Кунтай уулзах болгондоо энд бөөн хэрэг тарина. Бид угаасаа ажилдаа дарагдсан байхад та хоёр бүр нэмээд зовооно!

Би толгой дохиж,

— Уучлаарай...

гэж хэлэх гэтэл санаандгүй дээш харчихав.

Өнөөх Мартагнуулах мөрөн.

Өнөөх гүүр.

Бас гүүрний дэргэд...

Өнөөх үзэн ядмаар эр.

Тэр цэх зогсож, гартаа нэг аяга шөл барин өөр нэг сүнс хураагчтай ярилцаж байлаа.

Дахин төрөл авах гэж байгаа бололтой.

Би тайван байх ёстойгоо мэдэж байв.

Ухаалаг хандах ёстойгоо ч мэдэж байсан.

Түүнийг Мартагнуулах шөлөө уутал хүлээгээд, дараа нь төрөл авах худаг руу өшиглөчихөд л болно.

Тэгвэл дараагийн амьдралд бүх зүйл амархан болно.

Гэхдээ...

Яагаад ч юм Чү Куныг харах мөчид толгойд минь намайг хөл мөрөө бариулж, номын хуудсаа эргүүлүүлж, сэвүүрдүүлж байсан дүр нь л орж ирэв.

Тэр ичгүүргүй, үзэн ядмаар царай!

Хамгийн муухай нь би үхэхийнхээ өмнө хүртэл түүнд хөл мөрийг нь барьж, номын хуудсыг нь эргүүлж, сэвүүрдэж өгнө гэж бодож байсан!

Бүр Фэнсюэшань харш руу буцна гэж?!

Там руугаа тонил!

Энэ чинь боолын зан яс маханд минь шингэчихсэн байсан гэсэн үг биз дээ!

Энэ амьдрал...

Энэ доромжлол дүүрэн амьдрал...

Бүгд тэр хүнээс болсон!

Тэр сээтэгнүүр Тэнгэрийн од...

Тэнгэрийн од...

— Чү Кун...

Би нударгаа зангидав.

Бүх бие өөрийн эрхгүй чичирч байлаа.

— Уучлаарай...

Би Чү Кун руу цоо ширтсээр хажуугийн сүнс хураагчид,

— Дахиад жаахан төвөг удчих нь ээ, уучлаарай, — гэлээ.

Үгээ ч дуусгасангүй.

Сүнс хураагчийг хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхад би хөдөлчихсөн байв.

Нүд ирмэхийн зуур Чү Куны өмнө очлоо.

Тэр намайг хараад цочихыг би тод харсан.

Тэгээд ууртайгаар,

— Новш! Өнөөх муу чулуун чөтгөр намайг хуурсан байна! — гэж хашхирлаа.

Би шүдээ зуун инээмсэглэв.

Дараагийн мөчид нударга минь түүний нүүрэнд буулаа.

Хүчтэй цохисон тул нүүрнийх нь яс хугарах шахав.

— Чамайг хуурсан гэнэ ээ...? Өнөөдөр би чамайг бүр мөсөн арилгаад өгье!

Эргэн тойрны бүх сүнс Чү Куны бие агаарт хөөрч, хагас тойрог эргээд нисэхийг харлаа.

“ТҮРР!”

Тэр төрөл авах зургаа дахь худгийн дэргэд хүчтэй унав.

Тоос бослоо.

Чү Кун аажмаар босож, амныхаа булангийн цусыг арчлаа.

Тэгээд хүйтэн харцаар над руу ширтэн,

— Шифүдээ хүртэл гар хүрэх нь үү? Шяо Шян Зы, зориг чинь их бүдүүрчээ, — гэв.

Би эрүүгээ өргөн, хамраараа түүн рүү харлаа.

— Аан? Одоо хүртэл надтай ингэж ярьж зүрхэлж байна уу? Намайг өнөөх тэнэг хэвээрээ гэж бодоо юу?

Чү Куны царай үнэхээр аймаар болсон байв.

Эргэн тойрон тэр чигтээ нам гүм.

Сүнс хураагчид тэр дороо хөдөлж эхэллээ.

Нэг хэсэг нь Яньваны ордон руу гүйлдэв.

Нэг нь гинж барьсаар над руу ирлээ.

Өөр нэг нь бид хоёрыг сандран ятгана.

— Тайвшир! Тайвшир! Та хоёр минь, тэнгэр минь, тайвшир л даа!

Харин миний бүх бие галд шатаж байгаа мэт халуу дүүгэж байлаа.

Би гүүр дээгүүр харайн Чү Куны дэргэд буув.

— Шифү гэнэ ээ? Чи л намайг өөрийгөө ийм ичгүүртэй нэрээр дуудуулж чадна! Бүр бүтэн арван таван жил тэрийгээ сонсоод таашааж явсан! Сайн байна, маш сайн! Өнөөдөр хоёулаа ухаан санаа эрүүл байгаа дээрээ өмнөх бүх тооцоогоо нэг мөсөн бодъё!

— Тооцоо гэнэ ээ?

Чү Кун босов.

Би сая түүнийг цохисон ч тэр хариу цохисонгүй.

Хувцасныхаа тоосыг гөвөөд нүдээ онийлгон,

— Би өргөн сэтгэлтэй хүн. Өмнөх амьдралд чи надад муу зүйл хийсэн байхад би хариуд нь чамайг орон гэртэй болгож, асарч хамгаалсан. Эцэст нь бүр амийг чинь аварсан. Тэгээд одоо чи Үхэгсдийн ертөнцөд ирээд надтай тооцоо бодно гэнэ үү? — гэв.

— Хэ хэ хэ... Чи өмнөх амьдралаа надад дурдсаар л байх нь уу?!

Би галзуурсан мэт инээлээ.

— Сайн байна! Өргөн сэтгэлтэй гэнэ! Намайг аварсан гэнэ! Тэгвэл дахиад нэг аварчих л даа! Энэ удаа Үхэгсдийн ертөнцийг авар! Зүрхээ сугалж аваад үхчих! Чадахгүй юу? Зүгээр ээ, би тусалъя. Хутга аваад ир, би өөрөө хийж өгье!

Би ярьж дуусаад Чү Куныг дахиад цохихоор гараа хөдөлгөв.

Тэр цочсон ч хурдан хариу үйлдэл үзүүлж бугуйнаас минь барилаа.

— Хэрүүлч эм! Нэг удаа ч гэсэн амаараа ярьж болдоггүй юм уу?!

— Сайхан хэллээ!

Би ч бүр уурлав.

— Миний толгой дотор арван таван жил чамд доромжлуулсан дурсамж, тэр арван таван жилийг бий болгосон цус шиг амттай хоёр аяга Мартагнуулах шөл л байна! Дээрээс нь бидний хооронд цусан өшөө ч бий. Тэр чинь миний гэр бүлийг хядуулснаас чинь ч том өшөө! Тэгээд намайг чамтай сайхан ярь гэнэ үү? Эхлээд чи хэвтээд үхчих. Тэгвэл би хажууд чинь суугаад тайван ярьж өгье!

— Ха!

Чү Кун инээлээ.

— Чи л ганцаараа энэ олон жил зовсон юм шиг ярих юм! Чи өөрөө тэнэг байсан! Чи энэ тухай яриагүй бол би бүр намайг шийтгэх гэж зориуд тэнэг болж жүжиглэсэн юм биш биз гэж бодох байлаа! Би өргөн сэтгэл гаргаад чиний хийсэн зүйлсийг тоогоогүй. Эцэст нь амийг чинь хүртэл аварсан. Гэтэл чи одоо намайг буруутгаж зүрхэлж байна уу?

Толгойд минь гэнэт Чү Куны цонхийсон царай дүрэлзэн орж ирэв.

Яагаад ч юм зүрх нэг л сонин болов.

Би хэсэг хөшсөн ч тэр мэдрэмжийг уураараа дарчихлаа.

— Намайг аварсан гэнэ ээ? Маш их баярлалаа! Хэн чамаас авар гэж гуйсан юм? Сайн хүн болж жүжиглэх хэрэггүй! Юу гэлээ? Намайг урт насалж, сайхан амьдраасай гэж хүссэн гэнэ үү? Чи зүгээр л хурдхан Үхэгсдийн ертөнцөд ирээд, дахин төрөл авч, дараагийн амьдралуудад бид хоёрыг холбосон холбоог таслахыг хүссэн биз дээ! Би чиний хувиа хичээсэн санааг ойлгоогүй гэж бодоо юу?

Чү Куны эрүү чангарч, царай нь улам хүйтэн болов.

Уруул нь хөдөлсөн ч юу ч хэлсэнгүй.

Уурласандаа царай нь хөхөрчих шахжээ.

Би үргэлжлүүлэв.

— Чиний хүслийг би биелүүлэхгүй! Тийм болохоор чамтай хамт дахин төрөхөөр зориуд доошоо ирсэн юм. Дараагийн амьдралд ч чамайг зовоож, уурлаж үхтэл чинь дагана! Цохиоч! Цохиоч! Цохиоч!

— Өнөөдөр би чамайг үнэхээр цохино!

Чү Кун уурласандаа толгойноос нь утаа гарах шахаж байв.

Тэр хувцаснаас минь атгалаа.

Би ч бас ууртай байсан тул хариу үйлдэл хурдан байв.

Гараа толгойнх нь ард оруулж, үснээс нь зуурав.

— Тавь! Үгүй бол өнөөдөр бүх үсийг чинь зулгаана шүү!

— Намайг сүрдүүлж байгаа юм уу?!

— Тийм ээ! Сүрдүүлж байна! Тэгээд яах юм?!

Бид зэрэг амьсгаагаа хүчтэй авав.

Удаан хугацаанд бие бие рүүгээ гөлрөн зогссон ч хэн нь ч эхэлж цохисонгүй.

Тэгтэл хажуугаас маш сулхан дуу гарав.

— Та хоёр... эхлээд Мартагнуулах шөлөө уучих. Дараа нь ярилцаж дуусаад төрөлдөө ор. Ингэвэл хамгийн амар...

Миний чих сэртхийв.

Би гүүр рүү эргэн харлаа.

Нэг сүнс аягандаа Мартагнуулах шөл хутган хийж байв.

Араас нь олон сүнс дараалжээ.

Яньваны ордны зүгээс олон хүний яарсан хөлийн чимээ ойртож байлаа.

Яньван болон шүүгч түшмэл ирж яваа бололтой.

Миний харц шөлтэй аяга барьсан сүнсэн дээр тогтов.

Хоолойн угт гэнэт өнөөх муухай амт эргэн орж ирэх шиг болов.

Би Чү Кун руу харлаа.

Тэр ч бас над руу харж байв.

Энэ хүн...

Яг энэ хүн намайг хоёр аяга Мартагнуулах шөл хүчээр уулгаж, тэр ичгүүртэй арван таван жилийг туулуулсан!

Цээжинд гал дүрэлзэв.

— Ууна аа, мэдээж ууна! Харин энэ удаа би чиний хоолой руу гурван аягыг цутгана!

Ингэж хэлээд Чү Куныг барьж авахаар гараа сунгав.

Тэр цочсон ч шууд доош тонгойлоо.

— Хорлонтой эм!

Би түүнийг өргөж чадсангүй.

Түүнийг ингэж хараахыг сонсоод өмнөх удаа намайг хүчээр шөл уулгасныг санав.

Намайг хорлонтой гэнэ ээ?!

Өөрөө ямар байсан юм?!

Би бүр галзууртлаа уурлав.

Шууд урагш дайран гарыг нь хазчихлаа.

Чү Кун өвдсөндөө архирав.

— Нохойн төрөл садан чинь чи юм биш үү?!

Тэр хацрыг минь чимхэж,

— Амаа тавь! — гэж хашхирав.

Би улам чанга хазсаар, нөгөө гараараа гэдэс рүү нь хүчтэй цохив.

Хоёр дахь удаагаа цохих гэтэл Чү Кун биеэ эргүүлэн бултлаа.

Үнэнийг хэлэхэд би Тэнгэрийн од Чү Куныг тулаанд дийлэхгүй.

Тиймээс дараагийн мөчид нуруугаар хүчтэй өвдөлт тархав.

Чү Кун намайг худгийн амсар дээр дарчихсан байлаа.

Хүзүүнээс минь барьж,

— Уучлал гуй! Үгүй бол дараагийн амьдралдаа амьтан болгоод төрүүлнэ шүү! — гэв.

За тэгвэл хэн нь амьтан болохыг үзье!

Би түүний гарыг улам чанга хазаад өвдгөөрөө гэдэс рүү нь мөргөв.

Чү Кун өвдсөндөө биеэ нугалав.

Би чангаар хашхираад хамаг хүчээ дайчлан түүнийг өргөлөө.

Чү Кун хүртэл гайхчихав.

Би үлдсэн бүх хүчээ гарган түлхэв.

Тэр толгойгоороо доошоо харсан чигээрээ амьтны төрөлд төрөх худаг руу уначихлаа.

Би баярласандаа бараг инээх шахав.

Эцэст нь дараагийн амьдралд Чү Куноос саллаа!

Гэвч инээж ч амжаагүй байтал хуйхнаас аймшигтай хүчээр татав.

Чү Кун унахдаа миний сул унжсан үснээс атгачихсан байжээ.

Би хэтэрхий нэг зүйлдээ анхаарсан болохоор огт анзаарсангүй.

Хуйх улам хүчтэй өвдөж эхлэхэд зүрхэнд муу ёрын дохио хангинав.

Би ямар нэг зүйлээс зуурахаар гараа савсан ч хоосон агаар л барив.

Доороос Чү Куны ёрын инээд цуурайтлаа.

— Хамтдаа эдэлье! Хамтдаа эдэлье!

Тэр намайг ёроолгүй худаг руу хамт чирэн унагав.

Би нүдээ том нээн унасаар, Үхэгсдийн ертөнцийн харанхуй тэнгэр улам холдохыг ширтлээ.

Чихэнд Яньваны ямар ч сэтгэл хөдлөлгүй дуу сонсогдов.

— Ай яа... муу юм боллоо. Хоёр тэнгэрийн төрөлтөн Амьтны худаг руу уначихлаа. Одоо үүнийг яаж зохицуулах вэ дээ? За яах вэ, тайлан бичихээс.

Амьтан...

Энэ муу амьтан!

19-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Долоон азгүй амьдрал19-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах