Хилийн суурингийн шилтгээн одоогийн байрлаж буй газартаа анхнаасаа байгаагүй.
Анхны шилтгээний суурийг тавих үед газар доорх агуйн улмаас хөрс нуржээ. Тиймээс шилтгээний байршлыг өөрчилсөн байна.
Аль хэдийн ухаж дуусгасан бохирын сувгуудын ихэнх нь нуралтаар сүйдэж, зарим хэсэг нь бүтнээрээ үлджээ. Гэвч шилтгээнийг нүүлгэн, дахин барих болсон тул үлдсэн хэсгүүдийг ч мөн орхисон байна.
Брайан бага байхдаа эдгээр газар доорх хонгилд байнга тоглодог байв. Нэг өдөр тэр шилтгээний хэрмээс гаднах орхигдсон худгаас шилтгээний цэцэрлэг дэх худаг руу шууд хүргэдэг замыг санамсаргүй олжээ. Брайан энэ олдворынхоо талаар эцэгтээ хэлсэн ч хариуд нь аймшигтай зодуулсан байна. Эцэг нь мөн ноёны шилтгээнд зөвшөөрөлгүй нэвтрэх нь цаазаар авах ялтай хэрэг бөгөөд баригдвал дүүжлүүлэх тавцан руу л хүрнэ гэж анхааруулжээ.
Үүнээс болж Брайан амь насаасаа айж, дахиж хуучин бохирын суваг руу ороогүй. Гэвч хүмүүс цуглахаараа архи ууж, хууч хөөрдөг шүү дээ. Тийм үеэр тэр шилтгээнд шууд нэвтрэх чадвартайгаа олон удаа бардамнан ярьдаг байв. Харин одоо үүндээ үнэхээр их харамсаж байлаа.
Грейхаундыг эс тооцвол хотын эргүүл есөн хүнтэй байв. Өөрөөр хэлбэл, Догшин сорви хотын эргүүлийн бүх хүнийг өөртөө татаж чаджээ. Тэд одоо хаант улсын баруун хэсгийг захирдаг Райан гүнд ажиллаж байв. Түүнээс гадна шагнал нь дэндүү өгөөмөр байсан тул ийм уруу таталтыг тэсэж чадах хүн тун цөөхөн байсан биз.
Орхигдсон худаг анх нуралтад өртсөн хэсэгт байсан бөгөөд өнөөдрийг хүртэл эзгүй, зэлүүд хэвээрээ байлаа. Догшин сорви Брайаныг сэлэмний үзүүрээр сүрдүүлэн зам заалгаж, худаг хүртэлх бүх замын турш түүнийг бүлгийнхээ голд хавчуулан явуулав. Брайаны багадаа санаж байсан нэлээд уужим ус зайлуулах сувгууд одоо маш нарийхан болжээ. Хэн ч энэ замаар явдаггүй тул усны урсгал олон нүх үүсгэж, тэдгээрт нь олон мөлхөө ургамал ургасан байв.
Грейхаундыг хутгалсан эр хамгийн урд явж, нэг гартаа бамбар барьжээ. Нөгөө гартаа замын саад тотгорыг цэвэрлэх гар сүх атгасан байв.
Брайан замаа санах гэж дүр эсгэнгээ сэтгэлийнхээ гүнд хэрхэн зугтах тухай нууцаар бодож байлаа.
Гэвч ийм үйлдэл хийхэд энэ газар үнэхээр тохиромжгүй байв. Энд түүнд зугтах ямар ч боломж байсангүй. Харин шилтгээн дотор л өчүүхэн ч гэсэн боломж гарч болох байлаа. Гэхдээ тэр яах ёстой вэ? Эрхэм ханхүүгийн харуулуудыг дуудан ирүүлэхийн тулд чангаар орилох уу? Үгүй... үгүй, энэ муу санаа байв. Догшин сорви гараа өргөх төдийд л Брайаны амийг авч чадна. Тэр түүнээс салж холдох ёстой, эс тэгвээс хувь заяа нь Грейхаундынхтай адил болно.
Грейхаундыг бодох үед Брайаны нүд гунигт автав.
Хилийн суурин байгуулагдахаас өмнө Грейхаунд, Брайан хоёр энд хэдийнээ амьдарч байжээ. Тэд хамт өсөж, олонтаа хамт тоглодог байсан бөгөөд бүр хотын эргүүлд ч хамт орсон нь Брайаны санаа байв. Грейхаунд өөрийгөө эргүүлийн ахмад болно гэж хэзээ ч төсөөлж байгаагүй.
Брайан түүний төлөө удаан хугацаанд баярлаж явсан ч Грейхаунд ээрүү зангаасаа болж ихэд басамжлуулдаг байлаа. Харин өнөөдөр Грейхаунд эцэст нь үнэлэгдэх боломжтой болжээ. Эцэст нь түүнд боломж ирсэн гэж Брайан бодов.
Грейхаунд унаж, Догшин сорви Брайан руу архирахад тэр Брайаны нүүрэн дээр ёжтойгоор, хүн бүр яагаад Грейхаундыг ахмад болгосны жинхэнэ шалтгааныг хэлэв.
«Тэнэг минь, түүнийг ахмад болгосон нь Чөтгөрийн саруудын үеэр ард үлдэж, түгшүүрийн дохио өгөхийн тулд гал асаах зэрэг ажлыг хариуцах нь ахмадын чухал үүрэг байдагтай холбоотой.
Бид чамаар энэ ажлыг хийлгэсэн юм. Би яагаад ийм аюултай ажлыг хийх ёстой гэж?»
Энэ өгүүлбэр Брайаны чихэнд шууд зоогдсон хурц хутга шиг санагдав.
Тэгэхээр дэвших санал авахдаа даруухан цааргалсан хүмүүс нь эд нар байж. Тэдний баяр хүргэсэн үгс ямар худал байв аа, жинхэнэ шалтгаан нь ямар муухай байв аа. Брайан нүүрэндээ цочрол, цөхрөлийн төрх гаргаж, зүрхэндээ дүрэлзэх уураа нуув. Энэ бол үнэхээр уучилж болшгүй хэрэг байлаа. Хэн нэгэн үүний төлөөсийг төлөх ёстой гэж Брайан дотроо хилэгнэв!
Хуурай бохирын сувгаар хагас цаг явсны эцэст тэд урсгал усны чимээг сонслоо.
Энэ нь зорьсон газраасаа холгүй болсныг илтгэж байв.
Тэд нэгэн тохойг тойрон гарахад урд тал нь гэнэт илүү уужим, гэрэлтэй болж, хоёр хүн зэрэгцэн зогсохоор зайтай газар гарч ирэв. Бүлгийн хамгийн урд явсан хүн «Урагшаа зам алга, худгийн амсар байна» гэж хэллээ.
«Одоо яах вэ?» гэж Догшин сорви Брайаныг сэлмээрээ хатгангаа асуулаа.
«Дээшээ хар гэж хэл» хэмээн Брайан хэлэв. «Бид эцэст нь ирлээ.»
Энэ орхигдсон суваг шилтгээний бохирын сувгийн яг голд байлаа. Засварын үеэр, магадгүй хайхрамжгүй байдлаас болж, энэ холболтыг бөглөөгүй ажээ. Догшин сорви хананд наалдан болгоомжтой өнгийж харав. Түүний хөлийн дор давхин урсах ус гурван футын гүнтэй байлаа. Дээш хартал жижиг нүхээр шөнийн тэнгэр харагдав.
Тэр бусдадаа Брайаныг харж байхыг тушаагаад, үүргэвчээ авч олсны боодол гарган, түүнд дэгээ бэхлэв. Дараа нь дэгээг зөөлөн дээш шидэхэд худгийн амсрын ирмэгт дэгээ баттай тээглэх чимээ сонсогдов.
Догшин сорви олсыг даган болгоомжтой авирч гарав. Удалгүй тэр дээрээс олсыг татаж, бусад нь араас нь дараалан авирч гарав.
Удаан хүлээсний эцэст Брайан худагнаас авирах ээлжтэй болов. Урьд нь шилтгээн алсад л харагддаг байсан бол одоо яг өмнө нь байлаа.
Догшин сорви Брайаныг шүүрэн авч, дуугүйхэн тушаав. «Чи бидэнтэй хамт агуулах руу явна.»
Брайан энд ердөө ганцхан удаа ирж байсан. Шилтгээний төрх түүний дурсамжид бүдгэрсэн ч хаана байгаагаа мэдэж байв. Худагтай хамгийн ойрхон хаалгыг хүчээр онгойлговол тэд шууд шилтгээн дотор орно.
Тэр үед шилтгээн доторх хүмүүсийн ихэнх нь аль хэдийн унтахаар орсон байлаа. Коридорын хананд өлгөөтэй тосон дэнлүү ч мөн унтарсан байв. Харанхуйд хэн нэгэн гал асаах хэрэгтэй болжээ. Бүдэгхэн гал хэдхэн футын радиусыг л гэрэлтүүлж байсан ч Брайан өөрт нь заавал олдох боломжийг хүлээж байлаа.
Бүлэг зоорь руу уруудах замын салаанд ирэхэд Брайан доош уруудах шат руу чиглэн, өөрийг нь хамгаалж явсан харуулуудынхаа хажуугаар гэнэт ухасхийн өнгөрөв. Брайаны хөдөлгөөн бүрийг анхаарч байсан харуулууд гэнэтийн дайралтад өртөн сандарчээ. Брайан хэтэрхий хурдан ухасхийсэн тул тэд хариу үйлдэл хийх завгүй байв. Гэвч удалгүй ухаан орж, араас нь доош үсрэн буулаа.
Тэр шатаар өнхрөн унаж, гэрлийн хүрээнээс гармагцаа харанхуйд алга болов.
«Новш гэж, хараал ид!» Догшин сорви тэр даруй чинжаалаа сугалж аваад, араас нь хөөж гүйцэхээр доош үсрэв. Тэр Брайан харанхуйг ашиглан өөртэй нь нуугдаж тоглоно гэж бодсон тул Брайан зугтаагаагүйд мэгдэв. Харин Брайан түүнийг хүлээж байгаа мэт шатны үзүүрт тэвчээртэй зогсож байлаа.
Догшин сорви бусад хамсаатнууд нь аль хэдийн газарт хөдөлгөөнгүй хэвтэж, тэдний зэвсэг Брайаны гарт байгааг олж харав.
«Тэнэг минь, чи надтай тулалдаад ялах боломжтой гэж бодож байна уу?» Догшин сорви сэрэмжтэй байрлал эзлэв. Тэр мөн бусад хүмүүсийнхээ шатаар бууж ирэх чимээг сонсож байлаа. «Бид долуулаа, харин чи ганцаараа.»
Брайан хариулсангүй. Уураа цаашид барих шаардлага аль хэдийн үгүй болсон байв. Тэр сэлмээ өргөн ташуу доош цавчихад Догшин сорвины сэлмийг онож, тэр даруй оч үсрэв. Догшин сорви дараагийн хамгаалалтын байрлалаа ч эзэлж амжаагүй байхад Брайаны сэлмийн үзүүр түүний мөрийг нэвт хатгасан байлаа!
Догшин сорви өвдсөндөө архиран, нэг алхам ухарч, Брайаны замыг хаалгахаар өөр нэг хүнийг урагш гаргав.
Энэ газар Брайанд тулалдахад үнэхээр тохиромжтой байлаа. Нарийн хонгилд дайснууд тооны давуу талаа ашиглаж чадахгүй. Брайан коридорын голд зогсоход дайснууд нь зөвхөн урдаас нь ирэх боломжтой байв. Тэр хоёр хүнийг зэрэг тогтоон барьж чадна. Учир нь тэд сэлмээрээ зэрэгцэн тулалдахаас өөр аргагүй.
Сэлэмний тулаанд Брайан эргүүлийн хэнтэй ч тулалдсан өөртөө итгэх итгэлээ алдахгүй байлаа.
Энэ залхуу новшнууд мөрийтэй тоглож, бааранд наргиж байх үед Брайан салхи, хяруу, бороо, цасыг үл ажран байлдааны ур чадвараа олон жилийн турш тасралтгүй хурцалсаар ирсэн юм. Энэ бол түүний сонголт байсан бөгөөд тусламж дуудаж яаран орилоогүйн шалтгаан ч тэр байлаа.
Тэр Грейхаундын өшөөг өөрийн гараар авахыг хүсэж байв.