Тэнгэрийн нууц номын сан

42-р анги

42-р бүлэг — Сүр үзүүлэгч (1)

Сонсох

— Өнөө шөнө явна аа? Багштан аа, дахиад хэд хоног саатаач!

— Яагаад ийм хурдан явах гэж байгаа юм бэ?

Мо Ян багштан хотоос явах гэж байгааг сонсоод хүмүүсийн царайд сандрал тодров.

Тяньсюань хааны хотод үнэлэгч ирнэ гэдэг ховор явдал. Гэтэл хэдхэн хоног болоод явчих гэж байдаг?

— Надад бас зохицуулах ажил бий! — Мо Ян багштны хөмсөг үл ялиг өргөгдөв. Биеэс нь мэргэжилтэн хүний бардам тайван сүр мэдрэгдэж, зан төрх нь урсах ус шиг барьцгүй байлаа. — За тэгье. Өнөөдөр сонгож өгөх эрдэнэсийн тоог таваас арав болгоё! Гэхдээ үнэлгээ хийнэ гэдэг амар ажил биш. Хүч, оюун ухаан их зарцуулна. Арав бол миний дээд хязгаар...

— Багштан аа, санаа зоволтгүй! Та надад ганц шидэт эдлэл сонгож өгвөл би хөлсийг тань заавал...

Олны дундаас нэг дунд эргэм насны хүн хашхирав.

— Тийм ээ, бид хөлс төлөхөд бэлэн!

— Багштан надад нэг зүйл сонгож өгвөл тэр эдлэл ямар үнэтэй байсан ч би яг тэр хэмжээний мөнгийг танд хөлс болгон өгнө!

Түүний үгийг дагаад олон хүн зэрэг хашхирлаа.

Мо Ян багштны өмнөх «амжилтууд»-ыг харвал түүний зөвлөгөө авсан хүмүүс оруулсан мөнгөө хэд нугалж өсгөсөн. Жинхэнэ эрдэнэ олж чадвал багахан хөлс юу ч биш.

— Хмф!

Мо Ян багштан ханцуйгаа огцом савчиж, олны шуугианыг нам дарав. Хөмсгөө зангидан, дээрээс харсан сүртэй өнгөөр хэллээ.

— Би, Мо Ян, мөнгөний төлөө үнэлгээний эрдэм сурсан хүн биш! Та бүхэнд эрдэнэ сонгож өгч байгаа нь ч хөрөнгө цуглуулах гэсэндээ биш. Хэрэв надад мөнгө л хэрэгтэй байсан бол та нарт туслах ямар шаардлага байна? Эрдэнэсээ өөрөө сонгоод, өөрөө зарчихвал бүр их ашиг олох бус уу?

— ...

Хүмүүс хэлэх үггүй болов.

Үнэхээр ч буруу юм алга. Ийм нарийн хараатай хүн бол эрдэнэсээ өөрөө худалдаж аваад л асар их мөнгө олчихно.

— Та бүхний халуун сэтгэл намайг хөдөлгөсөн учраас л зөвлөгөө өгч байгаа юм! Миний хувьд мөнгө гэдэг хөвөх үүл шиг зуурдын зүйл. Мөнгө олдоно, харин нөхөрлөл үнэлж баршгүй!

Хоёр гараа ардаа авч зогссон Мо Ян багштан эгэл хүмүүн хүршгүй гэгээнтний дүрээр үргэлжлүүлэв.

— Би та бүхэнд мөнгөний төлөө биш, хоорондын хувь ерөөлөө бодож эрдэнэ сонгож өгнө. Дахиад хэн нэгэн мөнгө, хөлс яривал надаас үнэлгээ хүсэх хэрэггүй!

— Багштны сургаал үнэн байна! Бид хэтэрхий бүдүүлэг байжээ!

— Ёс суртахуунаараа бид багштны хаана ч хүрэхгүй юм байна!

— Би насаараа хэнд ч бууж өгч үзээгүй. Харин өнөөдөр анх удаа танд үнэхээр биширч бууж өглөө, багштан аа!

Мөнгө төлөх тухай чанга хашхирч байсан хүмүүс хүртэл түүний үгийг сонсоод ичиж эхлэв.

Багштныг хар. Тэгээд өөрсдийгөө хар...

Харьцуулах ч юм биш.

Тэр багштан, харин бид жирийн хүмүүс байдаг нь аргагүй юм байна!

— Гэхдээ эхлэхээс өмнө нэг зүйлийг хэлчихье. Үнэлэгч хүн эрдэнэ олох магадлалыг л нэмэгдүүлдэг болохоос та бүхэнд зуун хувь эрдэнэ олж өгнө гэж амлаж чадахгүй! — гэж Мо Ян багштан үргэлжлүүлэв.

— Багштан аа, эрдэнэ таах арилжаа эрсдэлтэйг бид мэднэ. Таны эрдэнэ, хог хоёрыг ялгах хараа биднээс хавьгүй дээр. Бид танд итгэж байна!

— Багштны хараанд итгэж байна!

— Дүрмийг нь бид мэднэ ээ. Эрдэнэ болгонд хожино гэж хаана байх вэ. Гэхдээ багштан бидэнд ашиг олж өгнө гэдэгт итгэж байна!

Хүмүүс нэгэн зэрэг дуу шуу болов.

— Надад ингэж итгэж байгаа юм бол чадлынхаа хэрээр оролдоод үзье. Эндээс хэн нь надаар эрдэнэ сонгуулмаар байна? — Мо Ян багштан олныг тойруулан харав.

— Би!

— Би, би...!

Хормын дотор тоо томшгүй хүн гараа өргөн, догдолсондоо үсрэлдэж эхлэв.

Үнэлэгч гэдэг мэргэжил хүмүүсийг ямар их татдаг нь эндээс л харагдана. Тэдний ганц хөдөлгөөн хүртэл олныг ингэж галзууруулж чаддаг ажээ.

— За, та!

Мо Ян багштан нэг хүнийг заав. Том гэдэстэй дунд эргэм насны эр олноос гарч ирээд өөрийгөө сонгогдсонд одоо ч итгэж ядан,

— Би... үнэхээр би гэж үү? — гэв.

— Тийм ээ, та! — Мо Ян багштан инээмсэглэн толгой дохиход үйл хөдлөл бүрээс нь багштан хүний сүр мэдрэгдэнэ.

— Баярлалаа, багштан аа!

Дунд эргэм насны эр баярласандаа үсрэх шахаж, өмнөх өвгөнийг хүсэмжилсэн харцаар ширтэв.

— Багштан аа, аль эдлэлийг авах вэ?

— Харъя!

Мо Ян багштан ханцуйгаа савчаад урагш алхав. Тавцан дээрх олон эдлэлийг тайван ажиглаж эхэллээ.

Түүний хөдөлгөөнтэй зэрэгцэн танхим тэр чигтээ нам гүм болов. Анхаарлыг нь сарниулах вий гэсэндээ хэн ч чанга дуугарч зүрхэлсэнгүй.

Удалгүй Мо Ян багштан зогсоод нэг эдлэл дээр алгаа тавив. Гаднах чулуулаг бүрхүүлийг нь зөөлөн тэмтрээд, ямар нэг тусгай арга хэрэглэсэн бололтой бүх бие нь үл ялиг чичирлээ. Хэсэг хугацааны дараа царай нь бага зэрэг цонхийв.

— За, үүнийг авч болно. Би тусгай аргаар шалгалаа. Доторх зүйл нь багагүй үнэ хүрнэ!

Мо Ян багштан эргэж дунд эргэм насны хүнд хэлэв.

— Үүнийг үү?

Нөгөө хүний нүд гэрэлтэж, яаран урагш очин шинжив.

Зузаан чулуугаар бүрхэгдсэн асар том эд байлаа. Гаднаас нь харвал бараг л аварга бул чулуу шиг.

Ийм том эдлэлийн бүрхүүлийг цэвэрлэх хамгийн хэцүү. Бараг хүний өндөртэй тул чулууг нь болгоомжтой ховхолж дуусахад нэгээс хоёр өдөр ч орж мэднэ.

— Мм! — Мо Ян багштан толгой дохив.

— Багштан өөрөө зөвлөсөн юм чинь авъя! — Дунд эргэм насны эр шийдээд худалдаачин руу харав. — Хэд вэ?

— Тавин мянган алтан зоос! — Эрдэнэ таах танхимын худалдаачин урагш гарч ирэв.

— Тавин мянга аа?

Дунд эргэм насны эр цочив.

Энэ бол бага мөнгө биш. Нэлээд чинээлэг хүн хэдий ч бараг гаргаж чадах бүх хөрөнгийнх нь дээд хэмжээ байлаа.

Шэнь Би Жу шиг нэр хүндтэй, өндөр зэрэглэлийн багш хүртэл сард ойролцоогоор мянган алтан зоосны цалин авдаг. Түүнд ч тавин мянгыг цуглуулахын тулд хэдэн жил хэрэгтэй.

— Ав л даа! Багштны сонгосон зүйл шүү. Чи авахгүй бол би авъя... — Түүнийг эргэлзэхэд олноос нэг хүн хашхирав.

— Тийм шүү. Багштны зөвлөгөө яаж буруу байх вэ! Одоо тавин мянга байлаа ч цэвэрлэсний дараа нэг саяын үнэтэй байвал чи ёстой алт атгалаа гэсэн үг...

— Өмнөх хэдэн удаа багштны сонгосон эрдэнэс жижигхэн байсан. Харин энэ удаа бүр том юм сонголоо. Чи ёстой азтай хүн юм аа...

Олон хүн ар араасаа хашхирна.

— За, авъя!

Хэсэг эргэлзсэний эцэст дунд эргэм насны эр толгой дохиж, мөнгөө төллөө.

— За, хоёр дахь хүн!

Эхний хүн эдлэлээ авсны дараа Мо Ян багштан ч хүчээ нөхсөн бололтой дахин олныг тойруулан харлаа.

— Би!

— Би...!

Бусад хүн яаран гараа өргөв. Жан Сюань олны дунд түрүүн өвчнийг нь эмчилж өгсөн наймаачныг хүртэл олж харлаа. Тэр гараа толгойноосоо өндөр өргөн даллаж, багштанд сонгогдохыг хэчнээн их хүсэж байгаагаа нуух ч үгүй байв.

— Та!

Мо Ян багштан дахин нэг хүн сонголоо. Энэ удаа тансаг хувцастай настай хүн байв. Ганц харахад л хөрөнгө ихтэй нь мэдэгдэнэ.

Өмнөхтэй адил Мо Ян багштан овоолсон эдлэлүүдийн хажуугаар алхаж байгаад удалгүй нэгийг нь сонгов.

— Наян мянган алтан зоос!

Энэ эдлэл өмнөхөөсөө ч үнэтэй байлаа. Гэсэн ч өвгөн огт эргэлзэлгүй мөнгөө төлөв.

«Энэ чинь... Өмнөд Зуухны 1-р мо зэрэгтэй урлаачийн хийсэн гоёлын ваар биш үү? Наян мянган алтан зоос гэнэ ээ?»

Мо Ян багштны өвгөнд сонгож өгсөн эдлэлийг сайн харсан Жан Сюань итгэж ядан нүдээ анивчив.

Бусад эдлэлийг өөрөө шалгаагүй тул үнэ цэнийг нь мэдэхгүй. Харин энэ эдлэлд өмнө нь хүрч үзсэн. Том харагддаг ч дотор нь ердөө гоёлын ваар бий. Ганц алтан зоос ч хүрэхгүй зүйл байхад... наян мянга гэнэ ээ?

«Багштан алдчихав уу...»

Эргэлзсэн Жан Сюань шударга дүртэй Мо Ян багштныг дахин сайн ажиглав. Яг тэр мөчид ухаан дотор нь доргиж, Номын Санд нэг ном үүсэв.

Нүүрэн дээр нь «Мо Ян» гэж бичжээ.

«Тэр одоо тулааны техник хэрэглэж байгаа юм уу?»

Тэнгэрийн Нууц Номын Сангийн онцлогоор хүн ямар нэг техник хөдөлгөсөн үед л түүний тухай ном үүсдэг. Тэгэхээр энэ хүн яг одоо ямар нэг тулааны техник хэрэглэж байна гэсэн үг үү?

Жан Сюань гайхсан хэвээр номыг нээлээ.

«Энэ... энэ чинь...»

Хэдхэн мөр уншмагц уруул нь татвалзаж, царай нь хачин болов.

42-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тэнгэрийн нууц номын сан42-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах