Тэнгэрийн нууц номын сан

9-р анги

9-р бүлэг — Мөрий

Сонсох

Академийн тэр бүтэлгүй багшийн тухай цуу яриа дэндүү олон.

Энд ирэхээсээ өмнө л Жэн Ян, Мо Сяо хоёр сонссоор байгаад чих нь дөжрөх шахсан байлаа.

Юу ч чаддаггүй атлаа шавь нараа буруу замаар оруулдаг гэнэ!

Бясалгаж ч чаддаггүй, тулааны урлаг ч мэддэггүй гэнэ...

Ер нь муу хэлж болох бүхэн л яригдана!

Сурагч хүн л бол түүнээс аль болох хол явсан нь дээр. Тэр хүнтэй холбогдвол бясалгал хяналтаас гарах нь бүр бага хэрэг. Азгүйтвэл бүр амь насаа ч алдаж мэднэ гэж ярьдаг байв.

Жэн Ян, Мо Сяо хоёр ч академид багш хайж ирэхдээ энэ бүх цууг сонссон. Тиймээс багшаа сонгохдоо үргэлж болгоомжтой явжээ. Гэтэл зүүдэндээ ч төсөөлөөгүй зүйл нь... өмнөх энэ ер бусын, гайхалтай мэргэжилтэн домог болсон тэр бүтэлгүй багш байлаа!

— Багш аа, та ийм мундаг юм байж яагаад...?

Жэн Ян тэсэлгүй асуув.

Хэдийгээр тэд танилцаад удаагүй ч өмнөх багшийн чадвар хэмжээлшгүй гэдгийг тэр аль хэдийн мэдэрсэн. Хөдөлгөөн бүр нь тайван, их багшийн намбатай. Ийм хүн яаж бүтэлгүй багш байх билээ?

— Энэ хорвоод авьяастай хүнийг атаархдаг хүн олон байдаг юм. Иймэрхүү зүйл юу ч биш!

Жан Сюань харцаа дөчин таван хэмээр дээш чиглүүлэв. Нүдэнд нь хорвоо өөрийг нь ойлгодоггүйд харамссан гуниг тодорч, ертөнцийн мунхагийг дотроо шүүрс алдан гашуудаж буй мэт харагдана.

Нүүрэн дээрх жүжиг нь өөгүй байсан ч дотроо бол аль хэдийн хараал урсгаж байлаа.

“Тэнгэрийн Нууц Номын Сан байгаагүй бол өмнөх Жан Сюаний чадвараар хасах оноо аваагүй нь хүртэл гайхамшиг. Тэг оноо чинь харин ч өндөр оноо шүү!”

— Багш аа, би таны муу нэрийг заавал цэвэрлэж өгнө!

Багшийнхаа “гуниг”, “ертөнцөд үл ойлгогдсон” байдлыг хараад Жэн Яны сэтгэл хөдөлж, өөрийн эрхгүй ингэж амлав.

— Зүгээр ээ. Багшийн нэр хүнд чухал биш. Чи сайн бэлтгэл хийж байвал надад хангалттай. Таних хаш пайзаа аваад ор дэрний хэрэгслээ очиж ав. Маргааш хичээлдээ цагтаа ирээрэй. Хоцорч болохгүй шүү!

Жан Сюань дахин нэг сайхан дүр үзүүлээд шавийнхаа бишрэлийг бүрэн олж авсан бололтой. Жэн Ян шууд толгой дохив.

— За!

Тэр хажууд зогсож байсан Мо Сяог татан, хоёул танхимаас гарч одлоо.

— Дөрвөн шавь!

Хоёрыг гарсны дараа Жан Сюаний нүдэнд баярын оч гялсхийв.

Будилуухан охин Ван Ин, мөрийгөөр хожиж авсан Лю Ян, бардам авхай Жао Я, жадны суут Жэн Ян.

Уг нь өнөөдөр урьдын адил ганц ч шавь элсүүлж чадалгүй бүтэлгүй дуусах байх гэж бодсон. Гэтэл санаанд оромгүйгээр дөрвөн шавьтай болчихлоо!

— Таних хаш пайзгүй бол дахиж сурагч ирсэн ч шавиа болгож чадахгүй. Зав байгаа дээр хэдийг нэмж аваад ирье!

Ингэж баярлаж сууснаа Жан Сюань өөрт нь нэг ч хаш пайз үлдээгүйг сая анзаарав.

Эдгээр пайзыг академиас олгодог. Жан Сюаний нэр хүнд үнэхээр муу болохоор пайз хариуцсан багш түүнд ердөө дөрвийг л өгсөн байжээ. Тэр ч байтугай энэ дөрвийгөө ч ашиглаж дуусгахгүй гэж бодсон байна. Одоо нэмж авахгүй бол шинэ сурагч ирсэн ч багш-шавийн харилцаагаа баталгаажуулж чадахгүй.

Пайз бүрд тухайн багшийн мэдээлэл хадгалагддаг. Сурагч нэг дусал цусаа дусааж пайзыг өөртэйгөө холбовол тэр багшийг багшаа болгон хүлээн зөвшөөрсөн гэсэн үг. Харин шавийн харилцаагаа цуцлахыг хүсвэл багш мөн цусаа дусаахад сурагчийн мэдээлэл пайзнаас арилдаг ажээ.

Жан Сюань босож танхимаас гарлаа.

Гадаа нар төөнөж, модны сүүдэр доогуур хүртэл халуун агаар үлээн, хүмүүсийг хөлсөөр нь цутгаж байв.

Академийн чулуун замаар шинэ, хуучин сурагчид холхино. Хүн бүрийн нүүрэнд догдлол тодорчээ.

Шинэ орчинд ирж, шинэ багштай болсон шинэхэн сурагчид баяр хөөртэй. Харин ахлах сурагчид тоглож наадах шинэ хүмүүс ирснийг бодоод мөн л инээмсэглэнэ.

Чулуун замаар явсаар Жан Сюаний өмнө нэгэн том байр гарч ирэв. Байшингийн төв хэсэгт өлгөсөн хаяг дээр хоёр том үг бичээстэй байлаа.

“ХАНГАМЖИЙН БАЙР”

Багшийн таних хаш пайзыг эндээс авдаг.

— Өө, энэ хэн бэ? Манай “алдарт багш” биш үү? Шавь элсүүлэх өдрөөр ангидаа суухын оронд над дээр ямар хэргээр ирэв? За байз... таагаад үзье. Нэг ч таних пайзаа хэрэглээгүй болохоор буцааж өгөхөөр ирээ юу?

Дөнгөж дотогш ороход ёжтой дуу сонсогдов.

Жан Сюань толгой өргөн харвал нүүр нь өөхөнд дарагдсан бүдүүн эр харагдлаа.

Энэ хүн дор хаяж гурван зуугаас дөрвөн зуун килограмм жинтэй бололтой. Холоос харвал аварга том махан бөмбөг мэт.

“Цянь Бяо!”

Дурсамжийн гүнээс нэг нэр хөвөн гарч ирэв.

Цянь Бяо бол академийн хангамж хариуцсан багш нарын нэг. Өширхүү зантайгаас гадна бусдад хуваарилагдах зүйлээс хүртэл өөртөө жаахныг чимхэх дуртай хүн.

Жан Сюань академийн хамгийн доод зэрэглэлийн багш учраас цалин нь бага, авах нөөц ч хамгийн цөөн. Тиймээс Цянь Бяо түүнийг хэзээ ч тоож байсангүй.

Энэ асуудлаас болж өмнөх Жан Сюань түүнтэй таарамжгүй болсон бөгөөд таарах болгондоо элдэв ёжлол, доромжлол сонсдог байжээ.

Өмнө нь түүнд ердөө дөрвөн таних пайз өгсөн хүн ч Цянь Бяо. Ямартай ч Жан Сюань тэдгээрийг ашиглаж дуусгаж чадахгүй гэж бодсон хэрэг.

— Таних пайзнуудаа бүгдийг нь хэрэглэчихсэн. Дахиад хэдийг авъя! — Жан Сюань түүнтэй маргалдахыг хүссэнгүй, тайван хэлэв.

— Бүгдийг нь хэрэглэчихсэн гэнэ ээ?

Цянь Бяо агшин зуур мэл гайхсанаа чангаар инээлээ.

— Ха ха! Бүгд наашаа ирээд хараарай! Академийн хамгийн сүүлд жагсдаг энэ багш таних пайзнуудаа бүгдийг нь ашиглачихсан гэж гайхуулж байна! Ха ха, би амьдралдаа ийм инээдтэй онигоо сонсож байсангүй!

— Чи түүнд дөрвөн пайз өгсөн санагдана. Бүгдийг нь хэрэглэсэн гэнэ ээ? Тэр үү? Ямар онигоо вэ!

— Доороосоо хоёрдугаарт ордог Сүн Янь багш хүртэл одоогоор ганцхан шавьтай гэж сонссон. Багшийн мэргэшлийн шалгалтад тэг оноо авч түүх бүтээсэн энэ хүн нэг ч гэсэн шавь элсүүлж чадна гэж үү? Юугаараа гайхуулаад байгаа юм?

— Шууд гаргаад хаячих! Ямартай ч өнөөдрийн дараа ажлаасаа халагдана биз...

...

Цянь Бяог чангаар хашхирахад хангамжийн хэсэгт байсан хэдэн багш хүрч ирээд Жан Сюань руу үл тоосон харцаар ширтэв.

Академийн хамгийн сүүлд ордог, Багшийн мэргэшлийн шалгалтад тэг авсан хүн байж бас юу гэж сүр үзүүлээд байгаа юм?

Нэрийг чинь сонссон сурагчид шууд зугтдаг. Чамайг багшаа болгоно гэнэ ээ? Ямар онигоо вэ!

— Өө? Намайг гайхуулж байна гэж бодоо юу? За тэгвэл мөрий тавих уу? — Жан Сюань уурласангүй. Харин ч инээмсэглэв.

— Мөрий гэнэ ээ? За, өөрөө ингэж ялагдахыг хүсэж байгаа бол хүслийг чинь биелүүлье. Гэхдээ чам шиг ядуу хүнд мөрийд тавих юм байдаг ч юм уу даа! — Цянь Бяо үргэлж доорд үздэг энэ хүн нь өөдөөс нь шууд мөрий санал болгоно гэж төсөөлсөнгүй. Үл тоомсорлон ёжиллоо.

— Би ядуу байна уу, үгүй юу чамд хамаагүй. Мөрий тавья гэж би өөрөө санал болгосон юм чинь тавих зүйлээ мэдээж гаргана! — Жан Сюань нүдээ томруулав.

— Өө? Чамд гаргах юм байдаг юм уу? Чиний байдлыг бодоход хэдэн зэвэрсэн төмөр, хог новш л гаргаж ирэх биз. Тийм юмны төлөө намайг чамтай мөрийцөнө гэж бодоо юу? Чамтай мөрий тавилаа гээд нэр нүүрээ барахыг хүсэхгүй байна! — гэж Цянь Бяо басамжлав.

Жан Сюань бол академийн хамгийн доод зэрэглэлийн, хамгийн сүүлд ордог багш. Ганц ч шавь элсүүлж чаддаггүйгээс гадна ямар ч нэмэгдэл урамшуулал авдаггүй. Академийн хамгийн ядуу багшийг нэрлэ гэвэл тэр гарцаагүй Жан Сюань.

Өдөр тутмын амьдралдаа хүртэл мөнгөө гамнадаг хүн бясалгалын нөөц хаанаас байх билээ?

— Хэ хэ! — Цянь Бяогийн доромжлолыг Жан Сюань огт тоосонгүй. Инээгээд, — Миний мөрийд тавих зүйл эрдэнэс ч биш, эд зүйл ч биш. Харин... нүүр! Чи ялагдвал би олны өмнө чамайг гурван удаа алгадана. Харин би ялагдвал чамаар гурван удаа алгадуулна! Надтай мөрий тавьж зүрхлэх үү? — гэв.

— Нүүр алгадана гэнэ ээ?

Нөгөө хүн ийм зүйл мөрийд тавина гэж бодоогүй Цянь Бяо өөрийн эрхгүй эргэлзэв.

Академийн хамгийн муу багшид олны өмнө алгадуулчихвал ялагдсаныхаа дараа амьд явмааргүй санагдах биз. Ичсэндээ газар доогуур ормоор болно.

— Яав? Зүрхлэхгүй байгаа юм уу? — Жан Сюань инээмсэглэв.

— Цянь Бяо, юунаас нь айгаад байгаа юм? Чи түүний ямар чадвартайг мэдэхгүй биш!

— Багшийн мэргэшлийн шалгалтад тэг авсан хүн ганц ч гэсэн шавь олж чадна гэж үү? Зүүдэлж байгаа байлгүй!

— Тэр чамайг айлгах гэж л байна. Хэрэв энэ хүн шавь элсүүлж чаддаг юм бол би аль хэдийн хэдэн зуун шавьтай болчихсон байх байлаа! Энэ жилийн шинэ сурагчид сохор байлаа ч ийм хэмжээнд хүртлээ сохрохгүй!

...

Хангамжийн хэсгийн бусад багш нар ёжтой инээлдэв.

Жан Сюань шавь элсүүлж чадсан гэдэгт тэдний хэн нь ч итгэсэнгүй.

Гахай модонд авирсантай адил боломжгүй зүйл!

— За, би зөвшөөрлөө!

Бусдын хэлсэн ч бас ортой санагдсан тул Цянь Бяо толгой дохив.

— Та нар сая их л хөгжөөн дэмжээд байсан. Надтай хамт мөрий тавих уу? Нөхцөл нь Цянь Бяогийнхтой адил! — Түүнийг зөвшөөрмөгц Жан Сюань хангамжийн хэсгийн нөгөө гурван багш руу харав.

Саяхан хүртэл түүнийг элдвээр дооглож байсан гурван багш нэгэнт Цянь Бяо зөвшөөрчихсөн болохоор мөрийд нэгдэхээс татгалзсангүй.

— Яав? Нүүр чинь загатнаад биднээр дахиад хэд алгадуулах гээд байна уу? За, би оръё! — гэж нэг багш бардам хэлэв.

— Би ч бас орно!

— Чамаас хэн айх юм! Шалгалтад тэг авсан байж бидний өмнө ингэж гайхуулна гэдэг өөрөө гайгаа дуудсан хэрэг!

Гурвуулаа ёжтой инээсээр мөрийг зөвшөөрөв.

Тэдний бодлоор Жан Сюань энэ мөрийд ялагдах нь гарцаагүй.

Тэр өнөөдөр гарцаагүй алгадуулах байлаа!

9-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Тэнгэрийн нууц номын сан9-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах