— Аан?
Жэн Ян хэсэг мэл гайхсанаа нүүр нь улайж, царай нь барайв.
— Би өмнө нь нэг охинд сайн байсан юм. Тэгээд... сэтгэлээ хэлтэл тэр намайг олны өмнө доромжилсон. Гэхдээ энэ чинь багш тантай ямар хамаатай юм бэ?
Тэр нэг охинд үнэхээр дурлаж, догдлон байж сэтгэлээ илчилсэн удаатай. Гэтэл өнөөх охин түүнийг хайр найргүй доромжилжээ. Жэн Ян үүнээсээ ихэд ичдэг тул энэ явдлыг хэнд ч ярьж байгаагүй. Мо Сяо хүртэл мэдэхгүй. Тэгтэл энэ багш хаанаас мэдчихэв?
— Үнэн гэж үү? Жэн Ян, чамайг нэг охин ингэж доромжилж байсан юм уу? Яагаад надад хэлээгүй юм? Хэн юм бэ? — Түүнийг өөрийн амаар хүлээн зөвшөөрөхийг сонсоод Мо Сяо гайхан яаран асуулаа.
— Дараа хэлнэ ээ!
Жэн Ян толгой сэгсрэн энд энэ тухай цааш ярихаас татгалзав. Тэгээд өмнөх багш руу харан,
— Багш аа, энэ бол миний хувийн асуудал. Та яаж мэдсэнийг би ойлгохгүй байна. Гэхдээ энэ чинь намайг жадны урлагт зааж чиглүүлэхтэй ямар ч холбоогүй биз дээ?
гэв.
— Холбоогүй гэнэ ээ? — Жан Сюань толгой сэгсрэв. — Харин ч шууд холбоотой!
— Шууд холбоотой гэж үү?
Жэн Ян эргэлзэн харлаа.
Өөрийнх нь хайр сэтгэлийн шарх Жан Сюань жад заахтай ямар хамаатай гэж?
— Чиний жад шийдэмгий, хүчтэй. Яг л зан араншинтай чинь адил. Чи ямар ч зүйл хийсэн үр дагаврыг нь хэтэрхий их бодолгүй шууд урагшилдаг хүн. Уг нь энэ бол сайн чанар. Тулаанч хүн аар саар зүйлд баригдалгүй зоригтой урагшлах ёстой! — Жан Сюань Жэн Ян руу тайван харав. — Гэхдээ тэр явдлын дараа зүрхэнд чинь айдас суужээ. Дахиад голуулах вий гэж айна. Доромжлуулах вий гэж айна. Тэр эргэлзээ жаданд чинь ч орчихсон байна. Жаданд эргэлзээ нэмэгдэхэд хүч нь мэдэгдэхүйц буурдаг!
— Та... та... жадаар минь хараад энэ бүхнийг мэдсэн юм уу? Намайг хайр сэтгэлээс болж шархалж байсныг хүртэл? Бүр зан араншинг минь ч?
Жэн Ян цочирдон дуу алдлаа.
Нөгөө хүний хэлсэн үг буруу байсангүй. Харин ч дэндүү зөв, ганц ч зөрөх зүйлгүй байв.
Жэн Ян угийн шулуун зантай. Өмнө нь энэ зан нь түүнийг юунаас ч айлгүй зоригтой урагшлахад хүргэдэг байлаа. Харин тэр явдлын дараа юу ч хийхдээ өөрийн эрхгүй эмээж, эргэлздэг болжээ.
Ганцхан удаа жад хэрэглэхийг нь хараад энэ бүхнийг, тэр бүү хэл хайр сэтгэлээс болж шархалсныг нь хүртэл мэдчихнэ гэдэг...
Энэ хүн ер нь ямар нүдтэй юм бэ?
Академид хэзээнээс ийм мундаг багш байсан юм?
Жэн Ян өөрийгөө галзуурах гэж байгаа мэт санагдав.
Тэр өмнө нь академийн жадны урлагийн шилдэг багш Ван Чаод шавь орохоор очсон. Гэвч Ван Чао түүнийг жадны урлагийн гол мөн чанарыг хараахан олоогүй гэж л хэлснээс яг юунаас болсныг тайлбарлаж чадаагүй.
Харин өмнөх энэ хүн ганц хараад л хайр сэтгэлийн шархтайг нь мэдэж, тэр шархнаас болж жадны чадвар нь ахихаа больсныг хүртэл олж харлаа.
Энэ багшийн ажигч нүд... Ван Чао багшаас ч илүү гэж үү?
— Энэ чинь ердийн зүйл! — Жан Сюань гараа хайхрамжгүй дохиж, их багшийн дүр гаргав. — Жад бол хүний сэтгэлийн тусгал. Сэтгэл чинь цэвэр биш бол жадаар чинь гарч буй ур чадвар ч бүрэн тод байж чадахгүй. Чиний хөдөлгөөнүүд хоорондоо уялдаатай ч нэг зүйл даран бүрхсэн мэт санагдана. Бодож олоод ч чаддаггүй, тасдаж хаяад ч чаддаггүй зүйл. Ганц харахад л хайр сэтгэлийн асуудал гэдэг нь тодорхой!
— Энэ...
Энэ удаа Жэн Ян төдийгүй хажууд байсан Мо Сяо хүртэл эрүү нь мултрах шахам амаа ангайв.
Үнэн гэж үү?
Хүний жадны урлагийг хараад л сэтгэл нь ямар нэг зүйлд хүлэгдсэнийг мэднэ. Тэгээд бүр тэр нь тайлж ч, тасалж ч чадахгүй хайр сэтгэлийн асуудал гэдгийг тогтооно гэнэ ээ?
Энэ ер нь хүний нүд мөн үү?
Мо Сяо, Жэн Ян хоёр өөд өөдөөсөө харахад хоёулангийнх нь нүдэнд итгэж ядсан өнгө тодорч байлаа.
— Багш аа, намайг ч бас нэг хараад өгөөч!
Гайхшрал нь арай намдмагц Мо Сяо хүсэн хүлээсэн харцаар урагш алхав. Жан Сюань зөвшөөрөх эсэхийг ч хүлээлгүй гар дахь жадаа чичирхийлүүлэн хөдөлгөөнөө эхлүүллээ.
Түүний хийж буй хөдөлгөөн Жэн Яныхтай ижил боловч хүч нь илүү, хөдөлгөөн нь ч хавьгүй жигд байв.
Зөвхөн жадны ур чадвараар нь харвал Мо Сяо Жэн Янаас үнэхээр илүү. Ван Чао багш түүнийг сонгож, Жэн Яныг аваагүй нь ч аргагүй ажээ.
Хүү!
Салхи хүчтэй исгэрсний дараа Мо Сяо жадаа татан авч, цэх зогсов.
Жадаа хөдөлгөхдөө тэр хэн ч дийлэхээргүй галзуу чөтгөр мэт догшин. Хүч нь оргилоход бурхан, сүнс ч ойртож зүрхлэхээргүй сүртэй. Харин жадаа татахад хөшөө мэт нам гүм болно.
Гар хөлөө хөдөлгөх төдийд л бүх төрх нь өөрчлөгдөж байв.
Тэр одоогоор тийм ч хүчирхэг биш, Тулаанчийн 1-р даньд л хүрсэн хэдий ч жадны замд багагүй урагшилсан нь илт.
— Ходоод гэдэс чинь муу юм байна. Миний таамаг зөв бол өнөөдөр бүр гүйлгэсэн байх аа!
Жан Сюань түүн рүү тайван харлаа.
— Аа? — Мо Сяогийн бие салганав. — Багш аа, та... намайг гүйлгэсэн гэдгийг жадаар минь хараад мэдсэн юм уу?
Нөгөө хүний хэлсэн яг үнэн. Өчигдрөөс хойш гэдэс нь эвгүйрхэж, гүйлгэж эхэлсэн. Өнөөдөр бүр дордож, бие нь тамиргүй болжээ.
Гэхдээ энэ нь жад хэрэглэхэд нь бараг нөлөөлөөгүй. Жад гартаа баримагц ур чадвараа бүрэн гаргаж чадсан бөгөөд Ван Чао багш хүртэл магтан сайшаасан юм.
Гэтэл өмнөх энэ хүн ганц хараад л мэдчихлээ...
Үнэхээр боломжтой гэж үү?
Нэгнийх нь хайр сэтгэлийн шарх, нөгөөгийнх нь гүйлгэсэн гэдгийг жаднаас нь хараад мэддэг нүд гэж ер нь юу байдаг юм бэ?
— Надаар заалгамаар байна уу? Тэгвэл миний шавь бол!
Хоёр залуугийн цочирдсоныг үл тоон Жан Сюань тайван хэлэв.
Хоёр хүний биеийн байдлыг ийм амархан хэлчихсэн нь тэдний хувьд ухаан алдмаар зүйл байсан ч Жан Сюаньд бол юу ч биш.
Үнэн хэрэгтээ тэд жадаа хөдөлгөх мөчид Тэнгэрийн Нууц Номын Сан автоматаар хоёулангийнх нь тухай ном бий болгосон. Хайр сэтгэлийн шарх, гэдэсний асуудал нь ч өө сэвийн жагсаалтад бичигджээ. Жан Сюань зүгээр л номыг нээгээд тэнд бичсэнийг хэлсэн төдий. Ямар ч хэцүү зүйл байсангүй.
— Шавь Жэн Ян багш таныг багшаа болгон хүлээн зөвшөөрөхөд бэлэн байна!
Жэн Ян огт эргэлзсэнгүй. Тэр даруй өвдөг сөхрөв.
Жан Сюань түүнд жинхэнэ зөвлөгөө өгч ч амжаагүй, ердөө нэг өө сэвийг нь хэлсэн төдий. Гэсэн ч Жэн Ян аль хэдийн бүрэн биширчихжээ.
Ийм ажигч нүдтэй хүний заавар жирийн байж яаж таарах вэ?
— Мм!
Ганцхан алдааг нь хэлээд өгөхөд л Жэн Ян шууд шавь нь болохыг хүсэхийг хараад Жан Сюань сэтгэл хангалуун толгой дохив. Тэр нэг хаш пайз гарган өгч,
— Багш-шавийн харилцаагаа баталгаажуул!
гэв.
— За!
Жэн Ян цаг алдалгүй хаш пайзан дээр нэг дусал цусаа дусаав.
Төд удалгүй бүх ёслол дууслаа.
— Одоо нэгэнт миний шавь болсон юм чинь чамд нэг зүйл хэлье. Хайр сэтгэлд ч бусдаар хүндлүүлэхийг хүсвэл эхлээд өөрөө хангалттай хүчтэй байх хэрэгтэй. Чи хүчгүй байхад нөгөө хүн чамайг яаж өөртэйгөө эн тэнцүү гэж харах юм? Тиймээс одоо хийх ёстой хамгийн эхний зүйл чинь сэтгэлээр унах биш. Сэтгэлээ нээгээд бэлтгэлдээ төвлөр. Чамаас татгалзсан нь ямар тэнэг сонголт байсныг тэр хүнд ойлгуул! Өөрийн хүчээр батал...
Энд хүрээд Жан Сюань өмнөх амьдралдаа уншиж байсан, сүр үзүүлсэн үг ихтэй нэгэн зохиолыг гэнэт санав. Уруулын үзүүрт нь үл мэдэг инээмсэглэл тодорч,
— Гучин жилд голын урсгал ч эргэдэг. Залуу ядуу байна гээд бүү басамжил! — гэв.
— Залуу ядуу байна гээд бүү басамжил...?
Энэ үгийг сонссон Жэн Яны цээж халуу шатах шиг болов. Сэтгэл нь хэт хөдөлсөндөө нүүр нь бүхэлдээ улайж, бие нь өөрийн эрхгүй чичирч байлаа.
Энэ ертөнцөд төрж өссөн Жэн Ян ийм үг хаанаас сонсох билээ!
Тэр агшинд тулааны хүсэл нь гал аван дүрэлзэв.
Хайр сэтгэлийн шархнаас болж дотроо удаан дарсан гутрал нь хүртэл хагарч, эрдэнийн чулуу мэт дахин гэрэлтэх шиг болжээ.
— Жадаа дахиад нэг үзүүл!
Жэн Ян сэтгэлийн хүлээсээ тайлсныг хараад Жан Сюань гараа дохив.
— За!
Нэг ч илүү үг хэлэлгүй Жэн Ян жадаа барив. Тэр даруй бүх төрх нь өөрчлөгдөж, саяынхаасаа огт өөр хүн мэт болжээ.
Бүүм! Бүүм! Бүүм! Бүүм!
Жад нь агаарыг хуй салхи мэт зүсэн, сүр хүч нь нүргэлнэ. Асар их хүч жадаар дамжин эргэн тойронд тархаж, танхим бүхэлдээ чичирхийлэв.
Пүн!
Жадны хөдөлгөөний төгсгөлд тэр чулуун багана руу хөндлөн хүчтэй хатгав.
Чих дүлийрэм дуу гарч, баганан дээр нэг мөр тоо тодорлоо.
235!
Хоёр зуун гучин таван килограмм!
Өмнө нь хамаг хүчээ гаргахад ердөө 110 килограмм байсан. Гэтэл ганцхан зааврын дараа хүч нь хоёр дахинаас ч илүү нэмэгджээ!
— Баярлалаа, багш аа!
Тэр тоог хармагц Жэн Яны сэтгэлд үлдсэн өчүүхэн эргэлзээ хүртэл алга болов. Өвдөг сөхрөн мөргөхдөө энэ удаа Жан Сюаний чадварт үнэн сэтгэлээсээ итгэсэн байлаа.
— Гайхалтай!
Чулуун баганан дээрх тоог хараад Мо Сяогийн нүүр улайж, бие нь хүртэл чичирч эхлэв.
Сайн найздаа ийм мундаг багш олдсонд тэр баяртай байлаа. Гэхдээ сэтгэлийнх нь нэг буланд харамсал төрөхгүй байж чадсангүй.
Өмнө нь Ван Чао багш түүнд заавар өгөхөд хүч нь ердөө гучин хувиар нэмэгдсэн.
Харин энэ багш Жэн Яны хүчийг ганцхан заавраар хоёр дахинаас илүү өсгөчихлөө!
Энэ нэр нь ч үл мэдэгдэх багш ийм чадвартайг эрт мэдсэн бол Ван Чаог хайж цаг алдалгүй шууд л энэ хүний шавь болох байсан юм.
Одоо бодох тусам харамсалтай.
Гэхдээ нэг эргэлзээ Мо Сяогийн сэтгэлд төрөв.
Ийм мундаг жадны багш яагаад академид огт нэргүй байдаг юм бол?
Тэр тэсэлгүй асуулаа.
— Багш аа, та Жэн Яныг шавиа болголоо. Таны нэрийг мэдэх завшаан бидэнд олдох болов уу...?
Үүнийг сонсоод Жэн Ян ч мөн түүн рүү харав.
Энэ багшийг бүрэн биширчихсэн атлаа одоо хүртэл нэрийг нь ч мэдэхгүй явснаа сая л ойлгожээ!
— Намайг Жан Сюань гэдэг! — гэж Жан Сюань тайван хариулав.
— Жан Сюань? Энэ нэр нэг л танил сонсогдох юм...
Мо Сяо хэсэг бодсоноо гэнэт нэг юм санасан мэт нүд нь томров. Уруул нь өөрийн эрхгүй татвалзан,
— Санаж байна... Багшийн мэргэшлийн шалгалтад тэг оноо авсан тэр бүтэлгүй багшийг бас Жан Сюань гэдэг биз дээ? Багш та... түүнтэй ижил нэртэй юм байна!
гэв.
— Мм. Тэр бүтэлгүй багш чинь би! — Жан Сюань толгой дохилоо.
— Аа...?
Жэн Ян, Мо Сяо хоёр тэр чигтээ хөшчихөв.