Дээд зэргийн тулааны хаан

1-р анги

1-р бүлэг. Догшин эгч

«Хуа Ваньрү, өнөөдөр чиний хүрсэн амжилт, чамд байгаа бүхэн миний ач. Би чиний амийг аварч, өдий зэрэгт хүргэсэн. Чи миний ачаар хүн бүхний биширч, хайрладаг Тэнгэрийн сод охин болсон. Ян Чэнь би чамд муу хандаагүй. Гэтэл өнөөдөр надаас урвана гэж огт санаагүй явжээ!»

Сүр жавхлант Нил алтны ордонд нил ягаан дээлтэй залуу Ян Чэнь холгүйхэн зогсох ер бусын үзэсгэлэнт бүсгүй рүү харж, аяархан санаа алдав. Түүний дуунаас гуниг, аргаа барсан байдал нь илт мэдэгдэнэ.

Бүсгүйн нүүр царай үзэсгэлэнтэй, арьс нь цагаахан аж. Гэвч тэр хүйтэн харцаа ч нуулгүй, ёжтойгоор өгүүлэв. «Ян Чэнь, чи намайг аварч, өдий зэрэгт хүргэсэн нь үнэн. Тэгээд яах юм? Би чамд өртэй гээд ачийг чинь санаж, талархаж явах ёстой юу?»

«Ха ха ха! Яасан инээдтэй юм бэ! Ян Чэнь, чамайг нэгэн үед ганц төрөх сод авьяастан гэдэг нь үнэн. Гэхдээ чи авьяастан төдий. Тулааны бясалгалд өчүүхэн ч авьяасгүй болохоор энэ насандаа тулааны замд хөл тавьж чадахгүй. Эцсийн эцэст чи ямар ч хэрэггүй амьтан. Авьяастай байх, жинхэнэ суутан байх хоёрын хооронд асар их ялгаа бий. Чиний заяа бол миний хөлд гишгүүлэх. Хэ хэ, одоо чи надад хэрэггүй. Хөрөнгө чинь ч, эмийн жорууд чинь ч бүгд минийх болно. За, одоо үх дээ.»

Бүсгүй гараа даллахад их танхим нүд гялбам өнгө өнгийн туяагаар дүүрэв. Залуу Ян Чэнь хувь заяагаа арга буюу хүлээн авч, хорсол тээсээр амьсгал хураалаа.

Ийнхүү үеийнхээ хосгүй эм найруулагч Ян Чэнь амиа алджээ.

…

Умард уулын тойрог. Алс бөглүү Их зэлүүд нутаг. Ян овгийнхон.

Хуучны нэг өрөөнөөс хоёр эмэгтэйн уйлах чимээ сонсогдоно. Арай эгчмэд охин царайлаг боловч цонхийсон залууг тэврээд уйлж байлаа. Нулимс урсгасан тэр үзэсгэлэнт охиныг харахад өр өвдөм ажээ.

Охин уйлан хашхирлаа. «Ван овгийн тэр хоёр новш миний дүү Ян Чэнийг амиа хорлотол нь шахсан! Ян Цайдье би тэднийг зүгээр өнгөрөөхгүй!»

Тэр хорсож, хилэгнэн хашхирахдаа тэвэрт нь амьгүй хэвтэх дүүгийнх нь хуруу гэнэт үл ялиг хөдөлснийг анзаарсангүй.

«Би… би хаана байна?» Үй олон дурсамж Ян Чэний толгойд зэрэг цахилав.

Тэр аль хэдийн үхчихсэн биш бил үү?

Тэр бол ертөнцийг донсолгож явсан Ян Чэнь. Эзэнт гүрний нутагт эм найруулах ухаанаар түүнтэй эн зэрэгцэх хүн байсангүй. Дөнгөж хорин хоёр насандаа тэр эрдмийнхээ оргилд хүрсэн юм. Даанч хүнд амархан итгэдэг зангаасаа болж, өдий хүртэл уйгагүй дэмжиж ирсэн хамгийн дотнын бүсгүйнхээ гарт амиа алджээ.

Тэр хорсол тээсээр амьсгал хураахдаа дахиад амь орно гэж зүүдлээ ч үгүй.

Тэгтэл энэ биеийн анхны эзний үй олон дурсамж түүний толгойд хоромхон зуур цутган орж ирлээ.

«Амиа хорлосон хүн бас Ян Чэнь гэдэг байжээ? Надтай ижил нэртэй хэрэг үү?» Тэр биеийнхээ анхны эзний дурсамжийг түргэн гүйлгэн бодов.

Тэр одоо Умард уулын тойрогт байлаа. Эзэн захирагчгүй энэ хязгаар нутагт дайн самуун тасардаггүй аж. Тодруулбал, тэр тойргийн алс бөглүү Их зэлүүд нутагт амьдардаг жирийн нэг овгийнд, Ян овгийнхны дунд байв.

Урьдын амьдралдаа бол Умард уулын тойрог шиг зэлүүд газар тэр хэзээ ч хөл тавихгүй байлаа.

Энэ биеийн анхны эзэн Ян Чэнь ч бас эм найруулдаг байжээ. Гэвч авьяас маруухан, зориг сул, өөдлөх хүсэлгүй нэгэн байв. Тэр хүнтэй мөрийцөн тулалдаад эгчийнхээ хөрөнгийн талаас илүүг алджээ. Тэгээд ичсэндээ өөрийгөө дүүжилж орхисон аж.

Тэр хүү нас барахдаа дөнгөж арван гуравтай байлаа.

«Хөөрхий энэ Ян Чэнь. Миний урьд насандаа тэгтлээ хүсэж явсан тулааны авьяас түүнд байж. Гэтэл тэр авьяасаа хаяад амиа хорлочихож. Энд дахин төрсөн минь хувь заяаны эрх ч юм бил үү.» Ян Чэнь дурсамжийнх нь ихэнхийг ийнхүү дорхноо ухаарч авав.

Цааш бодох гэтэл амьсгаа нь давчдаад ирлээ. Нүдээ яльгүй нээж харвал өөрийг нь тэвэрсэн эгч Ян Цайдье өөрөө ч мэдэлгүй хөхөөрөө нүүрийг нь дарчихжээ.

Хөх нь хацарт нь зөөлөн хүрэхэд Ян Чэнь улайчихав. Урьд нь эмэгтэй хүнтэй ингэтлээ ойр байж үзсэн нь ховор билээ.

Ян Цайдье хилэгнэн хашхирлаа. «Ван овгийнхноос би дүүгийнхээ амийг нэхнэ! Бусад нь тэдэнтэй тэрсэлж зүрхлэхгүй бол би зүрхэлнэ!»

«Авхай, авхай… Түр азнаач. Ян овгийн ахлагч хүртэл Ван овгийнхонтой сөргөлдөж зүрхэлдэггүй шүү дээ. Та ганцаараа тэдэнтэй үзэлцэнэ гэдэг үхлээ эрсэнтэй адил!» Шивэгчин бүсгүйг уурын эрхээр яваад өгчих вий гэж айсандаа яаран хориглов.

Ян Цайдьегийн үзэсгэлэнт царай уурласандаа улайжээ. Тэр шүдээ зуун өгүүлэв. «Надад ганцхан дүү байсан юм. Гэтэл Ван овгийн тэр хоёр адгуус дүүг минь алчихлаа! Би эгч нь шүү дээ. Би л өмнөөс нь тэмцэхгүй бол өөр хэн тэмцэх юм бэ?»

Ян Чэнь эгчийнхээ тэвэрт ийм «тухтай» хэвтэж байхдаа түүнийг уурын эрхээр хэрэг тарьчих вий гэж айлаа. Тэгээд амьсгаа нь боогдсон чигээрээ хашхирахыг оролдов.

Хашхирахаас өөр арга байсангүй.

Тэгэхгүй бол эсэн мэнд байж байгаад л Ян Цайдьегийн тэвэрт «бүтээд» үхэх нь байлаа.

Уй гашуу, уурандаа автсан Ян Цайдье дүүг нь хорлосон Ван овгийнхонтой очиж тэмцэхээр бодож байв. Гэтэл амьгүй гэж бодож байсан дүү нь тэвэрт нь гэнэт хөдөллөө.

1-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дээд зэргийн тулааны хаан1-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах