«Ян Чэнь, зүгээр үү? Эгчийгээ битгий айлгаарай.» Ян Цайдьегийн нүд зовнилын нулимсаар дүүрчээ.
Ян Цайдьегийн түгшсэн царайг хараад, өөрийнх нь үхлийн шалтгааныг санасан Ян Чэнь сэтгэлдээ санаа алдаад нүдээ нээн, «Эгч ээ, би зүгээр» гэв.
«Залуу эзэн, та… та үнэхээр зүгээр үү?» Хөөрхөн шивэгчин догдлон цочиж босов.
Ян Цайдье Ян Чэний гарыг чанга атган зэмлэв. «Ян Чэнь, дахиад хэзээ ч бууж өгөх тухай бүү бод. Уураа тайлж чадахгүй бол эгч нь яг одоо Ван овгийг дайлаар мордоно.»
«Үгүй ээ, эгч ээ, битгий!» Ян Чэнь үнэхээр сандарч орхив.
Тэр Ян Цайдьег гүнээ ширтээд, энэ биеийн өмнөх эзний түүнтэй холбоотой бүх дурсамжийг сэтгэлдээ эргэн санав.
Түүний өмнө зогсож байсан залуу бүсгүйг Ян Цайдье гэдэг байв.
Ян Цайдье арван найман настай, дүү Ян Чэньээсээ таван насаар эгч бөгөөд Их зэлүүд нутгийн зуун овгийн дунд алдартай нэгэн байлаа. Түүнийг «Алтан гурван үсний хавчаар»-ын нэг, зуун овогтны гурван их гоо бүсгүйн нэг хэмээн нэрлэдэг байв. Гэвч түүний гоо үзэсгэлэнгээс илүү алдартай зүйл нь ааш зан нь байлаа.
Тийм ээ, Ян Цайдье догшин, түрэмгий зангаараа алдартай байв. Тэр зөрүүд нэгэн бөгөөд нэгэнт шийдсэн зүйлээсээ хэзээ ч буцдаггүй, есөн шар татаад ч хөдөлгөж үл чадах хүн байлаа. Зарим хүн түүнийг мунхаг гэж бодож болох ч үнэндээ тэр ухаалаг, авьяас билэг өндөртэй, асар их ирээдүйтэй нэгэн байсан бөгөөд Ян овгийн эмэгтэйчүүдийн дундах номер нэг суутан байв.
Гэвч ухаантай байсан нь түүнийг хэт түрэмгий, замбараагүй авирлаж, үр дагаврыг үл харгалзан бодсоноо шууд хэлэхэд нь саад болдоггүй байлаа.
Тиймээс Ян Цайдьетэй хэн ч орооцолдохыг зүрхэлдэггүй байв.
Хамгийн гол нь Ян Цайдье дүү Ян Чэнээ туйлын их өмгөөлж, хамгаалдаг байлаа.
Ян Чэнь гурван настай байхдаа Сүн овгийн тэжээдэг хар үст чононд хазуулсан гэдэг. Үүний дараа найман настай Ян Цайдье хутга барин Сүн овгийн гэрт дайрч орж, хар үст чоныг ална хэмээн шаардаж байжээ. Тэр үед Ян овгийн ахмадууд түүнийг тогтоон барьж, гэрт нь авчирсан байна.
Гэвч Ян Цайдье гомдлоо тээсээр үлдсэнийг хэн мэдэх билээ. Өсвөр насандаа хар үст чоно эзэнгүй, хамгаалалтгүй байх үеийг олж, хэдхэн түргэн хөдөлгөөнөөр түүнийг алжээ. Тэр чонын сэг дээр хүртэл: «Дүүг минь дээрэлхсэн бүхэн үхнэ. Буруутан: Ян Цайдье» хэмээн бичиж үлдээсэн байв.
Тэр үед Ян Цайдьегийн бичиг үсгийн чадвар төдийлөн сайн байгаагүй тул «араатан» гэсэн ханзыг санаж чадалгүй, оронд нь «хүн» гэсэн ханзыг бичжээ.
Хамгийн гол нь тэр өөрийгөө «буруутан» хэмээн гарын үсэг зурсан нь Сүн овгийнхныг хилэгнүүлж орхив. Үүний улмаас тэд Ян овгийнхонд байнга төвөг удах болжээ.
Энэ бүхнийг санах зуур Ян Чэнь эгч Ян Цайдье өөрийнх нь төлөө, хүчирхэг Ван овгийг өдөөн хатгах байсан ч юу ч хийхээс буцахгүй хүн гэдгийг ойлгов. Ван овог нь зуун овогтны дундах дээд зиндааны овгуудын нэг бөгөөд тэднийг хэн ч өдөж зүрхэлдэггүй байлаа. Гэвч Ян Цайдьегийн зөрүүд зан хязгааргүй тул тэднийг сөрөн зогсохоос огтхон ч эмээхгүй байв.
Үүнийг бодоод Ян Чэнь толгойгоо илэн санаа алдав. «Эгч ээ, та хоёр эхлээд гар. Би хэсэг хугацаанд ганцаараа баймаар байна.»
«Дүү минь, дахиад амиа өгөх тухай битгий бодоорой. Тэгвэл эгч нь бид хоёр яаж амьдрах билээ?» гэж Ян Цайдье шаналсан өнгөөр хэлэв.
Ян Чэнь инээмсэглэн, «Эгч ээ, санаа зоволтгүй. Би дахиж амиа хорлохгүй. Одоо би бүхнийг хүлээн зөвшөөрсөн. Ядаж л таныг ингэж шаналахыг харж тэвчихгүй» гэв.
Ян Чэний харцанд амиа хорлох санаа огт үлдээгүйг хараад Ян Цайдье эцэст нь уруулаа хазан, «За, эгч нь түрүүлээд гаръя. Би Гү Минъюэг гадаа хүлээлгэе. Ямар нэгэн зүйл хэрэг болбол түүнийг дуудаарай» гэв.
Гү Минъюэ буюу Сяо Юэ нь Ян Цайдьегийн шивэгчин бөгөөд хожим Ян Чэний татвар эм болох учиртай байв. Тэр Ян Чэнь болон Ян Цайдьед хоёуланд нь дуулгавартай байлаа. Хамгийн гол нь Ян Цайдье өөрийн бяцхан татвар эмийг сонгосон нь үнэхээр оновчтой байжээ. Тэр арван тавхан настай ч ирээдүйд үзэсгэлэнт бүсгүй болон өсөх нь хэдийн харагдаж байв.
Ян Цайдьегийн шивэгчин болох Гү Минъюэгийн араас Ян овгийн олон хүн хөөцөлддөг байлаа. Гэвч тэр үнэнч хэвээр үлдэж, Ян Чэний татвар эм болохоор чин сэтгэлээсээ бэлтгэж байв.
Ян Цайдьегийн үгийг сонсоод Гү Минъюэ дахин дахин, «Залуу эзэн, танд Гү Минъюэ хэрэг болвол би гадаа хүлээж байна» гэж хэлэв.
«За» гэж Ян Чэнь толгой дохин, хэлснийг нь зөвшөөрөв.
Удалгүй Ян Цайдье, Гү Минъюэ хоёр гарч явлаа.
Эцэст нь Ян Чэнь гүнзгий амьсгаа аваад, бүх дурсамжаа эргэн санан, одоогийн энэ биеэ шинжлэв.
«Ян Чэнь хэмээх нэрээр эм найруулах ухааныг эзэмшиж, амьд ахуйдаа олны бишрэлийг хүлээж явсан би эцэстээ ингэж арчаагүй болж, бусдын идэш болно гэж хэзээ ч бодоогүй. Эцсийн эцэст энэ бүхэн тухайн үеийн тулааны бясалгалын авьяасгүй байсантай минь холбоотой. Хэчнээн суутан байсан ч Хуа Ваньрү намайг үхүүлэхээр шийдсэн цагт эсэргүүцэх ямар ч хүч надад байхгүй байлаа.»
Үүнийг бодоод Ян Чэнь аажмаар инээмсэглэв. «Гэвч тэнгэр намайг хаяагүйг би санасангүй. Энэ Ян Чэнь тулааны бясалгалын замаар яваагүйгээс болж гайхамшигтай авьяасаа хий дэмий үржээ. Үнэхээр хайран. Би тулааны урлагаар хичээллэн, ертөнцийн оргилд гарч, бүх амьдсыг дээрээс харахыг мөрөөддөг байсан! Энэ ертөнцөд мөнхөд өөрчлөгдөхгүй үлдэх зүйл нь гагцхүү тулааны урлаг юм.»
«Ян Чэний тулааны бясалгалын авьяас хамгийн шилдэг нь биш байж болох ч огт муу биш. Хэдийгээр би өмнөх амьдралдаа тулааны ертөнцөд хөл тавьж чадаагүй ч суутнуудыг бойжуулж, дэмжих тал дээр хэнээс ч дутахгүй байсан. Одоо энэ бие, бас урьд байсан бойжуулах тогтолцоо надад байна. Тиймээс Ян Чэний авьяас хамгийн шилдэг нь биш байсан ч хангалттай. Даанч энэ Ян Чэнь дэндүү бүтэлгүй, Ян овгийн дотор дэмий үрэгдсэн нэгэн байжээ.»
Энэ биеийн эзэн Ян Чэнь Ян овгийн залуу ноён байв. Тулааны бясалгалын тухайд тэр бүрэн бүтэлгүй нэгэн байлаа. Гэвч үнэн хэрэгтээ Ян Чэнь бясалгах асар их авьяас, боломжтой байсан ч түүнийгээ хөгжүүлэхийг сонгоогүй ажээ.
Тэр бясалгахыг үргэлж мөрөөддөг байсан атлаа биеэ ингэтэл нь доройтуулж, эцэст нь авьяасаа үрэн таран хийсэн залуу ноён төдий явсан нь үнэхээр харамсалтай байв.
Хуа Ваньрү!
Түүнийг бодох үед Ян Чэнь өөрийнх нь эсрэг хуйвалдан хорлосон эмэгтэй Хуа Ваньрүг санахгүй байж чадсангүй.
Ян Чэнь нүдээ анин, «Хуа Ваньрү, би чамайг нэгэн үеийн хүчирхэг суутан болгож бойжуулсан. Чи өнөөдрийн амжилтаа миний гараар олсноо мэдэх учиртай. Би чамайг бойжуулж чадсан шигээ өөрийгөө ч бас бойжуулж чадна!» гэв.
Тэр өнгөрсөн амьдралдаа Хуа Ваньрүг үнэхээр чин сэтгэлээсээ бойжуулсан байв. Гэхдээ ингэхдээ нэг зүйл үлдээсэн юм.
Тэр өчүүхэн шийдвэр ирээдүйд нь ул мөрөө үлдээсэн байлаа.
Одоо Ян Чэний сэтгэл тэмүүллээр дүүрч, тэр аяархан үглэв. «Би эм найруулах ухааны талбарт хосгүй суутан байж, тэнгэр газар доргиосон олон эмийн жор бүтээсэн ч нэг дутагдал үргэлж байсаар ирсэн. Тэр дутагдал нь тулааны урлаг байлаа. Хэдийгээр намайг дээд зиндааны эм найруулах ухааны суутан хэмээн үздэг байсан ч би ердөө л нядлуулахад амархан жирийн хүн хэвээр байв.»
«Гэвч одоо бүх зүйл өөр болсон. Би, Ян Чэнь, бясалгах чадвартай энэ шинэ биед дахин төрсөн тул хосгүй эм найруулах ухааны суутан болоод зогсохгүй, тулааны урлагийн оргилд ч гарна!»