«Ян Чэнь?»
«Ян овгийн Ян Чэнь гэж үү?»
Үзэсгэлэнт залуу бүсгүйг дагалдан явсан залуухан бишрэгчид Ян Чэний үгийг сонсоод, хөгтэй онигоо сонссон мэт нижигнэтэл инээлдэв.
«Ян Чэнь гэж хэн юм?»
«Мэдэхгүй гэж үү? Ян овогт нэг хэрэггүй амьтан бий. Эм найруулах ухаан, тулааны урлагийн аль алинд нь тун муу. Энэ жил болох Нас биед хүрсний чуулганаар Ян овгоос хөөгдөнө. Хэрэв энэ залуу өөрийгөө Ян Чэнь гэж байгаа бол мөн л тэр байх. Эцсийн эцэст хэн ч Ян Чэнь болж дүр эсгэхгүй шүү дээ.» Тэдний дундаас царайлаг нэгэн залуу ёжтой инээв.
Ян Чэний араас салалгүй явсан Гү Минъюэ анх юу болоод байгааг ойлгоогүй байлаа. Гэвч хүн бүрийн басамжилсан үгийг сонсох тусам уурласандаа царай нь улайв. «Та нар өөрсдөө л хэрэггүй амьтад! Миний залуу эзэн бол цэх шулуун, чадалтай эр!»
Ян Чэний ард явсан бүсгүйн дууг сонсоод, гарал угсаа нь үл мэдэгдэх залуус түүн рүү харлаа. Нүдэнд нь бишрэл тодорч, бүсгүйн гоо үзэсгэлэнг дотроо гайхан биширч байв.
«Хмф, танай эзний муу нэр бидний чихэнд ч хүрчихсэн байхад түүнийг бас л чадалтай эр гэж хэлж чадаж байна уу? Танай эзэн Ван овгийнхонтой мөрийцөөд, бүр өмдөө хүртэл алдсан шүү дээ. Чи, муу шивэгчин, үүнийг мэддэггүй юм уу? Өө, саналаа. Ван ах аа, та Ван овгийн хүн биз дээ, энэ явдлыг мэднэ биз?»
Ван овгийн залуу эзэн хөхрөн инээгээд, «Тийм ээ, би маш тод санаж байна. Манай ах нар Ван Жэнь, Ван Дэ хоёр энэ Ян Чэньтэй мөрийцсөн юм. Гэвч энэ Ян Чэнь дэндүү арчаагүй сул байж билээ. Гурван зуухны хэмжээний түүхий эдээр ч ганц Яс нөхөх эм найруулж чадаагүй. Өө, Ян ах аа, танай гэр бүлийн өв болсон Нил ягаан зуух одоо ч манай Ван овогт байгаа биз дээ?» гэв.
Үүнийг сонссон залуус дахиад л тас тас хөхрөлдөв.
Ян Чэнь уурлаагүй гэж хэлбэл худал болно. Энэ «Ян Чэнь» хаа сайгүй муу нэртэй бололтой. Тиймээс одоогийн нэр хүндээ дээшлүүлэх нь зайлшгүй хэрэгтэй байлаа. Эс бөгөөс хаашаа ч гарсан доромжлуулж, басамжлуулах нь таатай зүйл биш.
Ян Чэньг хүрээлсэн залуу эздийн дунд байсан бүсгүй эцэст нь ам нээв. «Дүү минь, би Фэн овгийн Фэн Шюэү байна. Энэ Гал лууны жимс надад маш чухал юм. Тиймээс надад өгч болох уу?»
Ян Чэний одоогийн насанд Фэн Шюэү түүнийг «дүү минь» гэж дуудсан нь нэг их сонин санагдсангүй.
«Залуу эзэн минь, Фэн овог… Фэн овог бол Их зэлүүд нутгийн Зуун овгийн дундах арван хоёр их овгийн нэг. Фэн Шюэү авхай Цайди авхайтай эн зэрэгцэхүйц, “Гурван их гоо бүсгүйн” нэгээр алдаршсан бөгөөд Фэн овгийн залуу эзэгтэй юм. Би түүнийг өмнө нь харж байгаагүй ч нэрийг нь сонсож байсан. Энэ эмэгтэй алдарт Фэн Шюэү гэдгийг мэдээд би бүр ухрахаар санагдлаа» хэмээн Гү Минъюэ сандарсан янзтай хэлэв.
Ян Чэнь ч эрүүгээ илж, бага зэрэг гайхав.
Овог аймгуудын дунд хүчтэй, сул нь бий. Ян овог бол дунд зиндааны овог бөгөөд хүчтэй ч биш, сул дорой ч биш. Дунд зиндааны овгуудаас дээгүүр хамгийн хүчирхэг арван хоёр овог оршдог бөгөөд Фэн овог тэдний нэг байлаа.
Гэвч ингэж буулт хийж болохгүй. Ян Чэнь Фэн Шюэүд дургүйцэх шалтгаангүй байв. Ядаж л түүний үг бусдынхаас хатуу ширүүн биш. Харин Фэн Шюэүгийн ард зогссон хүмүүсийн ёжлолыг үл тоож болохгүй. Хэрэв тэр үргэлж ухарсаар байвал өмнөх Ян Чэньтэй юугаараа ялгаатай байх билээ?
Тэдэнд өөрийг нь тийм амархан буулт хийдэг хүн биш гэдгийг ойлгуулах ёстой байв.
Ян Чэнь хүйтнээр ёжилж, «Фэн авхай, энэ Гал лууны жимс танд чухал, харин надад чухал биш гэж хэлж байна уу?» гэв.
«Ян Чэнь, би эндхийн менежерийн хувьд чамд хэлэх учиртай. Ян овог бол дунд зиндааны овог, харин Фэн овог Зуун овгийн дундах их овгуудын нэг. Энэ хоёрыг харьцуулаад үзвэл… хаха, хэнийх нь илүү чухлыг чи мэдэж байгаа байлгүй.» Энэ мөчид Ли овгийн худалдааны холбооны менежер санаандгүйгээр урагш гарч ирэв.
Тэр Ян Чэнийг тасралтгүй ёжилж, Фэн Шюэүг долоон байлаа. Тэр байр сууриа аль хэдийн сонгочихсон нь илт байв.
Гэтэл менежер Фэн Шюэүгийн талд орчихов.
Ян Чэнь менежерийг ажиглав. Дөч, тавь орчим насны, нүүрэндээ мэнгэтэй дунд эргэм насны эр байлаа. Тэр залуу эзэдтэй уулзмагцаа мэндэлсэн атлаа Ян Чэнийг бүрэн үл тоожээ.
Түүний энэ зангийн цаад санаа илт байлаа.
Ингэхэд Ян Чэнь баргил дуугаар, «Тэгэхээр, ноён менежер ээ, Ян овгийг амархан дээрэлхэж болно гэж хэлж байна уу?» хэмээн асуув.
«Хаха, Ян Чэнь, чи өөрөө ингэж хэлсэн юм чинь би чамд шулуухан хэлье. Менежерийн хувьд анхандаа чамд жаахан нэр нүүр үлдээе гэж бодож байлаа. Харин чи өөрийнхөө нэр нүүрийг өөрөө бодохгүй байгаа юм чинь надад ч бас тэгэх хэрэг алга. Ян овог… би өчүүхэн менежер болохоороо Ян овгийг өдөж зүрхлэхгүй нь мэдээж. Гэхдээ Ян овог хэдийд ч хаяж мэдэх хаягдал чи өөрийгөө Ян овгийг төлөөлж чадна гэж үнэхээр бодож байна уу?» гэж менежер ёжтой инээв.
Тэр ийн хэлээд, Фэн Шюэүд долигонон, «Фэн авхай, та энэ Гал лууны жимсийг авахыг хүсэж байгаа л бол мэдээж таных» гэв.
«Гал лууны жимсийг манай залуу эзэн хамгийн түрүүнд харсан шүү дээ!» Гү Минъюэ ууртайгаар хөлөө дэвслээд, «Түрүүлж ирсэн нь түрүүлж авдаг гэсэн дүрэм байдаггүй юм уу?» гэв.
Менежер Гү Минъюэг огтхон ч тоосолгүй, «Би эндхийн эрхлэгч. Тиймээс эцсийн үг мэдээж минийх» гэв. Менежер Гал лууны жимсийг Фэн Шюэүд өгч байгааг хараад Фэн Шюэү бага зэрэг санаа амрав. Гэвч менежер болон Фэн Шюэүгийн араас дагалдсан залуус өмнө нь зогсож байсан залууг хавчиж байгааг хараад тэсэлгүй санаа алдан, «Ян Чэнь, чи Гал лууны жимсийг юунд хэрэглэхийг би мэдэхгүй. Харин би үүнийг эхийнхээ амийг аврахын тулд авах хэрэгтэй байна. Тэр өвдөөд, энэ жимс түүнд нэн хэрэгтэй байгаа юм. Чи ойлгоно гэж найдаж байна» гэв.
Өнөөдөр Гал лууны жимсийг авч чадаагүйдээ Ян Чэнь сэтгэлээр унав. Гэвч түүнд хийх зүйл байсангүй. Менежерийн санаа тодорхой байлаа—тэр Фэн Шюэүгийн талд орсон байв. Ян Чэнь яах ч билээ дээ?
Гэвч Фэн Шюэүгийн үгийг сонсоод түүнд хандах сэтгэл нь зөөлөрч, сониучирхан асуув. «Амь аврах нь хамгийн чухал. Хэрэв Фэн авхай үүнийг арай эрт хэлсэн бол би Гал лууны жимстэй өрсөлдөхгүй байлаа. Ээж тань ямар өвчтэй юм бэ?»
Фэн Шюэүгийн одоо хүсэж байгаа цорын ганц зүйл нь эхийнхээ амийг аврах Гал лууны жимс байв. Ян Чэнь ийн асуухад тэр бодолгүй хэлчихэв. «Ээжийн өвчнийг яг таг тайлбарлаж чадахгүй. Миний мэдэхээр өвдөхөөрөө бие нь хүчтэй чичирч, айхтар даардаг. Бас үе үе хөлөрдөг ч тэр хөлс нь ер бусын халуун байдаг. Маш хачин.»
«Өө?» Ян Чэнь сониучирхан, «Өвчин нь сэдрэх үед царай нь час улайж, харин гар, бие нь мөс шиг хүйтэн болдог биз дээ?» хэмээн асуув.
«Чи яаж мэдсэн юм бэ?» Фэн Шюэү гайхсандаа нүдээ томруулав.
Ян Чэнь үүнийг сонсоод хөхрөн инээж, «Фэн авхай, ээж тань “Хаш хүний хам шинж” тусжээ. Өвчин нь сэдрэх үед амьсгалахад нь бэрх болж, хэзээ мөдгүй үхэх гэж байгаа мэт санагддаг. Та яагаад Гал лууны жимсээр эмчилж байгааг би мэдэхгүй ч энэ нь өвчинд нь тус болохгүй гэдгийг баттай хэлж чадна. Харин удаан хугацаанд хэрэглэвэл эрүүл мэндэд нь бүр ч их хор хүргэнэ» гэв.
Ян Чэнь өмнөх амьдралдаа эм найруулах ухаанд гаргууд нэгэн байсан тул эмчилгээний талаар асар их туршлагатай байлаа. Хаш хүний хам шинж үнэхээр учир битүүлэг өвчин боловч түүний хувьд давж гарахын аргагүй бэрхшээл биш байв.
Ян Чэний үгийг сонссон Фэн Шюэү гайхсандаа нүдээ томруулж, бяцхан амаа ангайхад өхөөрдөм атлаа сахилгагүй төрх нь тодров.
Учир нь Ян Чэний хэлсэн зүйл эхийнх нь шинж тэмдэгтэй өчүүхэн ч зөрсөнгүй.
«Тэгэхээр Гал лууны жимс ээжийн минь өвчнийг улам дордуулна гэж хэлж байна уу?» Фэн Шюэү эхэндээ Ян Чэний үгэнд эргэлзэж байв. Тэр өөрийн бишрэн дагагчдаасаа Ян Чэний талаар элдвийн муу үг сонссоор ирсэн билээ. Гэвч Ян Чэнь нас бага тул түүнийг бас бусдын адил дээрэлхэхийг хүссэнгүй.
Гэвч Ян Чэнь эхийнх нь шинж тэмдгүүдийг яг таг хэлж байгааг сонсоод түүнд итгэж эхлэв.
«Шюэү, түүний дэмий ярианд бүү итгэ. Энэ хүү ямар хэрэггүй амьтан болохыг энд байгаа хүн бүр мэднэ» хэмээн Фэн Шюэүгийн бишрэн дагагчдын нэг ёжлон хэлэв.
Ли овгийн худалдааны холбооны эрхлэгч Жао Шяовэнь ч дуу нийлүүлэв. «Сүн залуу эзэн зөв хэлж байна. Шюэү авхай, Ян Чэний дэмийрлийг бүү тоо. Энэ жаал Ван овгийнхонтой эм найруулах ухааны өрсөлдөөнд навс ялагдаж, өрсөлдөөнөө ч, нэр нүүрээ ч алдсан. Эм найруулах чадвар нь туйлын муу. Тэгсэн атлаа одоо өөрийгөө эмчилгээний эм найруулагч мэтээр дүр эсгэж байна! Бидний амьдардаг Их зэлүүд нутагт Зуун овог оршин суудаг атал ганц ч эмчилгээний эм найруулагч байдаггүй шүү дээ!»
Эмчилгээний эм найруулагч гэдэг нь эм найруулах ухааны нэг салбарын мэргэжил бөгөөд тив даяар өндөр хүндтэй ажил мэргэжилд тооцогддог.
Ердийн эм найруулагчдаас ялгаатай нь эмчилгээний эм найруулагчид ур чадвараа голчлон өвчин эмчлэхэд ашигладаг. Харин ердийн эм найруулагчид янз бүрийн үйлчилгээтэй олон төрлийн эм бэлддэг. Тэдэнтэй харьцуулахад эмчилгээний эм найруулагч болох нь илүү хэцүү бөгөөд өвчин эмчилж, хүний амь аврах чин хүсэл эрмэлзэл шаарддаг.
Ян Чэнь өмнөх амьдралдаа эм найруулагч төдийгүй нэрд гарсан эмчилгээний эм найруулагч байсан юм.
Эмчилгээний эм найруулагчид үнэхээр ховор. Тиймээс Их зэлүүд нутагт нэг ч байдаггүй нь гайхах зүйл биш. Үнэндээ бүхэл Умард уулын тойрогт ч хэдхэн л байдаг байх.
Жао Сяовэний үгийг сонсоод Ян Чэнь маргалдахыг ч тоосонгүй. Тэр хайнгахан хэлэв. «Надад итгэх эсэх нь таны хэрэг; надад бол огт хамаагүй. Харин гал улаан жимсийг хэнд өгөхөө танай худалдааны холбоо өөрөө шийднэ. Би лав огт тоохгүй. Минъюэ, явъя!»
Ингээд Ян Чэнь цааш саатсангүй, эргэж явахаар болов.
Гэвч Ян Чэнь явахыг харсан Фэн Шюэү хэсэг тээнэгэлзсээр эцэст нь дуудав. «Ян Чэнь ах аа, түр хүлээгээч!»
«Фэн авхай, өөр хэлэх зүйл байна уу?» хэмээн Ян Чэнь гайхан лавлав.
Фэн Шюэү уруулаа үл ялиг хазаж, тээнэгэлзсэн төрх нь сэтгэл эмзэглүүлэм харагдав. Хэсэг эргэлзсэний эцэст тэр сая нэг хэлэв. «Ян Чэнь ах аа, та сая ээжид минь гал улаан жимс өгөх нь тус болох бус, харин хор болно гэж хэлсэн. Үнэн гэж үү?»
Ян Чэнь шууд хариулахын оронд асуултаар хариу барив. «Фэн авхай, жаахан бодоод үзвэл хариуг нь өөрөө мэдэхгүй гэж үү? Ээждээ гал улаан жимс хэрэглэж үзсэн анхны удаа тань биш гэж би бодож байна. Гэсэн ч ямар нэгэн дээрдэлт гарсан уу?»
Ян Чэний үгийг сонсоод Фэн Шюэүгийн бие үл ялиг чичирлээ. Ээжийнх нь өвчин түүний сэтгэлийг үргэлж өвтгөж ирсэн билээ. Аргаа барсан Фэн Шюэү яаран асуулаа. «Ян Чэнь ах аа, та ээжийн минь өвчний шинж тэмдгийг ингэж сайн мэдэж байгаа юм чинь, түүнийг эмчлэх арга танд байгаа юм биш биз?»
Ян Чэнь эм найруулах ухааны мэдлэг, чадварынхаа талаар нэг их зүйл дэлгэхийг хүссэнгүй. Эцсийн эцэст, дөнгөж арван гурван настайдаа анагаах ухааны ийм мэдлэгтэй гэдгээ ил гаргавал хүсээгүй анхаарлыг хэт их татаж мэдэх байв. Фэн Шюэү түүнд басамжлан, дооглон хандаагүй тул Ян Чэнь зөвхөн ээжийнх нь өвчнийг эмчлэхэд гал улаан жимс хэрэггүй гэдгийг ойлгуулсан төдий байлаа.
Одоогийн Ян Чэний хувьд энэ нь хангалттайгаас ч илүү байлаа. Тиймээс арай илүү зүйл хэлэхэд дургүйцсэнгүй. Гэвч Фэн Шюэүгийн ээжийг эмчлэх тухай огт бодоогүй байлаа.
Гэвч Фэн Шюэү эхээ гэсэн сэтгэлдээ шаналж байгааг хараад Ян Чэнь хэсэг бодолхийлснээ хэлэв. «Ээжийн тань өвчнийг бүрэн эдгээнэ гэж амлаж чадахгүй. Гэхдээ ээжийг тань үзэж чадвал ямар нэгэн арга олж магадгүй. Фэн авхай, ямартай ч нэг зүйлд итгээрэй. Хаш мэт хүний хам шинж бол амьдралын хожуу үед үүсдэг архаг өвчин. Үүнийг ганц гал улаан жимсээр эдгээж чадахгүй.»