«Эрийн цээнд хүрсний ёслол» болох гэж буй ийм эмзэг үед Фэн хатагтай хүрэлцэн ирсэн нь манай Ян овгийн авьяастай хэдэн залууг олж харсантай холбоотой биз.»
«Ян овгийн ямар залуу, ер бусын авьяастан Фэн овгийнхны анхаарлыг татаж чадсан юм бол гэж гайхаж байна!»
«Фэн овог бол Их овгуудын нэг. Фэн овгийн хүргэн болсон хэн ч бай ирээдүй нь гэрэлтэй байх нь гарцаагүй.»
«Тэгээд бүр Фэн овгийн залуу хатагтай нь өөрөө шүү дээ!»
Фэн Шюэү Фэн овгийн эмэгтэйчүүдийн дундах байр сууриараа Зуун овгийн нутагт нэр нөлөөтэй эмэгтэй баатар болох нь гарцаагүй байв. Одоогийн хүч чадлаараа ч тэр Фэн овог дотроо нэлээд жинтэй байр суурь эзэлдэг байлаа.
Фэн Шюэүг ирэхийг харсан Ян Хэн тун ихэд хөөрч, «Ах аа, Фэн Шюэү лав таныг зорьж ирсэн байх. Хар даа, бидний зүг харж байна!» гэв.
Ян Хэн Фэн Шюэү яг хэнийг харж байсныг мэдээгүй ч тэр үнэхээр тэдний зүг харж байлаа.
Ян Ү ч мөн маш их догдолсон боловч тайвнаар, «Фэн хатагтай намайг хайж Ян овогт ирсэн гэж бодохгүй байна. Магадгүй овгийн ахмадыг эрж ирсэн байж болох юм?» гэв.
Тэр өөрийгөө бодитоор үнэлдэг байлаа. Ян овог дотроо дээд зэргийн авьяастанд тооцогддог ч Фэн Шюэүтэй харьцуулахад тэдний хооронд асар их зай байв.
«Ах аа, дэмий их юм бүү бод. Фэн Шюэү аль хэдийн бидний зүг харчихлаа. Ойр хавьд танаас илүү гарамгай хүн өөр хэн байна? Тэр лав таныг зорьж ирсэн. Энд үзүүлсэн таны онцгой амжилт аль хэдийн олонд танигдсан шүү дээ» гэж Ян Хэн яаран хэлэв.
Хэрэв ах нь Фэн Шюэүтэй харилцаа тогтоож чадвал тэдний байдал орвонгоороо өөрчлөгдөнө. Тэр өөрөө ч үүнээс асар их ашиг хүртэх байлаа. Тэгвэл Ян овогт хэн түүний аяыг бодолгүй өнгөрч чадах билээ?
Үүнийг сонсоод Юй овгийн залуу хатагтайн царай үл ялиг хувирч, нүдэнд нь хүйтэн хорсол тодров.
Ян Ү Фэн Шюэүтэй харилцаа тогтоох эсэх түүнд ямар хамаатай гэж?
Ян Ү залуу хатагтайн сэтгэлд огт санаа тавьсан шинжгүйгээр гарыг нь тавиад, инээмсэглэн Фэн Шюэү рүү алхаж, «Сайн байна уу, Фэн хатагтай» гэв.
«Өө, та хэн билээ?» гэж Фэн Шюэү Ян Ү рүү үл тоосон харцаар харав.
Ян Ү балмагдав. Фэн Шюэү өөрийг нь хайж ирсэн биш билүү? Тэгсэн атлаа өөрийг нь хэн болохыг ч мэдэхгүй гэж үү?
Ян Ү туйлын эвгүйцсэн ч, «Фэн хатагтай, би Ян Ү байна» гэв.
«Ян Ү? Би чамайг танихгүй» гэж Фэн Шюэү тайвнаар хэлэв.
Ян Үгийн хуйх арзайж, царай нь аажмаар барайв. Фэн Шюэү өөрийг нь хайж ирээгүйг тэр угаасаа мэдэрч байлаа. Түүний байр суурь Фэн Шюэүгийнхтэй харьцуулахад дэндүү доогуур байв.
Гэвч тэр үүнийг хүлээн зөвшөөрөхийг хүссэнгүй. Тиймээс, «Фэн хатагтай манай овгийн аль ахмадыг эрж ирсэн юм бэ? Хэрэв хүсвэл би замчилж өгч чадна» гэв.
Тэр сэтгэлийнхээ гүнд Ян овгийг бүхлээр нь аваад үзсэн ч Фэн Шюэүтэй эн зэрэгцэх залуу авьяастан өөр байхгүй гэж итгэж байлаа.
Фэн Шюэү тэр даруй хариулсангүй. Харин Ян Ү рүү тоглоом шоглоом хосолсон мэт харцаар нэг харав.
Тэр инээмсэглэл дэлгэрч буй цэцэг шиг үзэсгэлэнтэй байсан ч сайтар ажиглавал цаана нь нуугдсан ёжлолыг анзаарч болохоор байлаа.
Тэр далд ёжлолыг мэдэрсэн Ян Ү өөрийн эрхгүй бие нь арзайв.
Фэн Шюэү ирсэн даруйдаа Ян Чэнийг олж харсан төдийгүй, Ян Ү ах Ян Хэнтэйгээ нийлж Ян Чэнийг хэрхэн өдөж байсныг ч харсан байлаа.
Ян Чэнь бол Фэн Шюэүгийн эхийн амийг аварсан ачтан нь байв. Тиймээс тэр Ян Үгийн байр суурийг огт тоосонгүй, түүнд найртай царай гаргах ч бодолгүй байлаа. Харин Ян Чэньд туслахад тун дуртай байв.
Фэн Шюэү яаралгүйхэн, «Би Ян овгийн ахмадыг эрж ирсэн гэж хэн чамд хэлсэн юм бэ? Өнөөдөр би танай Ян овгийн нэгэн залууг эрж ирсэн. Түүний нэрийг Ян Чэнь гэдэг» гэв.
«Ян Чэнь?» Ян Ү гэнэт цочин, царай нь эрс хувирав. «Фэн хатагтай, та андуурсан байх.»
«Юу, чи миний үгэнд эргэлзэж байгаа юм уу?» гэж Фэн Шюэү тайвнаар асуув.
Энгийн мэт хэлсэн энэ ганц өгүүлбэр Ян Үг бүх биеэрээ чичрэхэд хүргэв. Тэр хоёрдмол үг хэлж зүрхлэлгүй, «Үгүй ээ, би тэгж зүрхлэхгүй» гэв.
Тэр бусдыг өдөж чаддаг ч Фэн Шюэүг өдөж огт зүрхэлдэггүй байлаа.
Хэрэв Фэн Шюэүг өдвөл эцэг нь хүртэл түүнийг өмгөөлөхгүй нь лавтай байлаа.
«Ян Чэнь дүү минь.» Фэн Шюэү Ян Ү рүү ч эгцэлж харсангүй. Гараа ардаа авч, Ян Чэнь рүү алхав. Алхам бүр нь цэцэгсийн дунд яваа дагина мэт—үзэсгэлэнтэй атлаа дэгжин, сүр жавхлантай атлаа цовоо, намуухан инээмсэглэсэн байлаа. Ян овгийн бусад залуус бишрэн ширтэж, бүгд л байрандаа хөшжээ.
Энэ үнэхээр хосгүй дэгжин, биширмээр гоо үзэсгэлэн байв. Фэн Шюэүгийн дэргэд Жижиг овгийн тэр хүүхнүүд бүдүүлэг будаг шунх түрхсэн мэт харагдана. Ян Чэнь өнөөдөр Фэн Шюэү гэнэт Ян овогт хүрэлцэн ирээд зогсохгүй, өөрийг нь энэ байдлаас гаргаж өгнө гэж огт санаагүй байлаа. Тиймээс тэр үл тоомсорлосонгүй, ёслон, «Фэн хатагтай» гэв.
Тэдний яриаг сонссон Ян овгийн залуу авьяастнууд болон эргэн тойронд байсан харь овгийн хүмүүс гэнэт хөдөлгөөнгүй хөшив.
«Юу болоод байна?»
Хэн нэгэн нүдэндээ ч итгэж ядан, «Фэн хатагтай яагаад энэ хог шаар Ян Чэньтэй ярьж байгаа юм бэ? Тэд бүр бие биеэ таньдаг бололтой» гэв.
Фэн Шюэү Ян Чэнийг дүүгээ гэж дуудсан нь түүнийг хоромхон зуур хүн бүрийн анхаарлын бай болголоо.
Ян Чэнь дотроо гашуунаар инээмсэглэв. Төлөвлөгөө ёсоор тэр Эрийн цээнд хүрсний ёслолын өмнө олны анхаарал татахыг хүсээгүй. Гэтэл өнөөдөр Фэн Шюэү гэнэт гарч ирээд өөр рүү нь далласнаар нэрд гарахгүй байхад хэцүү болжээ. Хэдхэн хоногийн дотор Ян овог төдийгүй ойр хавийн овгууд хүртэл түүнийг Фэн Шюэүтэй танил гэдгийг мэдэж авна.
Фэн Шюэүгийн хэн болох нь дэндүү эмзэг асуудал байв.
Фэн Шюэү одоо Ян Чэний хажууд зогсоод, Ян Хэн, Ян Ү хоёрыг нэг харснаа үл тоосон өнгөөр, «Саяхан хэн нэгэн харь овгийн ямар ч залуу хатагтай миний Ян Чэнь дүүг тоож харахгүй гэж ярьж байхыг сонслоо. Би, Фэн Шюэү, Ян Чэнь дүүгээ үнэхээр биширдэг. Миний байр суурь та нарынхаас дутуу гэж үү? Эсвэл би, Фэн Шюэү, тэр бусад эмэгтэйчүүдтэй ч эн зэрэгцэхгүй гэж бодож байна уу?» гэв.
Ян Хэн, Ян Ү хоёрын аль аль нь хэлэх үггүй болон балмагдав.
Юу болоод байгаа нь энэ вэ?
Фэн Шюэү тэдний яриаг сонсчихсон бөгөөд Ян Чэний өмнөөс уур хилэнг нь тайлах гэж байгаа бололтой байв.
Хамгийн гол нь «биширдэг» гэсэн үг байлаа.
Нэгэн эмэгтэй Ян овог хүртэл зориуд хүрэлцэн ирээд Ян Чэнийг биширдэг гэж хэлэх нь сэтгэлээ илчилсэн хэрэг мэт, эсвэл Ян Чэнь Фэн Шюэү хоёрын хооронд ямар нэгэн зүйл байдаг мэт ойлгогдохоор байв.
Хоёр залуугийн царай хоромхон зуур эрс хувирав.
Ялангуяа Ян Үгийн нүдний гүнд атаархал, хорсол улам тодорч байлаа. Фэн Шюэүтэй харьцуулахад түүний тэвэрсэн Юй овгийн залуу хатагтай юу ч биш байв. Тулааны бясалгал, байр суурь, төрх байдал, ааш зангийн аль ч талаараа тэр бүсгүй Фэн Шюэүгийн шивэгчинд ч үл тэнцэнэ.
Ганцхан дутагдал нь Фэн Шюэү Ян Чэнээс бараг таван насаар эгч байлаа.
Гэвч энэ тивд эмэгтэй хүн эрээсээ таван насаар ах байхыг бүр алтан хослол гэж үздэг байв.
Эмэгтэй хүн эрэгтэй хүнээсээ гурван насаар ах бол алтан тоосго тэвэрсэнтэй, таван насаар ах бол алтан байшинд орсонтой адил гэдэг.
Фэн Шюэү Ян Чэнээс яг таван насаар ах бөгөөд түүнийг байнга «дүү минь» хэмээн дууддаг байлаа.
Хэрэв энэ үнэхээр биелбэл, Фэн Шюэү Ян Чэнийг гарцаагүй эрдэнэ мэт нандигнана. Яагаад гэвэл тэр нас ахимаг тул тэвчээртэй байж, ойлгож, гэрлэснийхээ дараа Ян Чэнийг хэрхэн асарч халамжлан, хайрлахаа мэднэ. Ян Чэний эгч Ян Цайдье дүүгээ хэрхэн харж ханддагийг хар л даа. Нас ахимаг эмэгтэйн давуу тал гэдэг энэ. Харин түүний тэвэрсэн охин Ян Чэньтэй чацуу насных болохоор олон асуудал Ян Чэнийг багагүй зовоох болно.
Ян Чэнь тайван хэвээр байв. Фэн Шюэү өөрийнх нь өмнөөс уурыг нь гаргаж өгсөнд тэр нэг их юм бодсонгүй.
Ян Хэн араас нь хөөцөлдөж байсан Сүн Цяомэй Фэн Шюэүг хараад царай нь цонхийв. Яг л сүүл дээрээ гишгүүлсэн мэт айж, яаран бөхийн, «Фэн хатагтай…» гэв.
«Саяхан та нар Ян Чэнийг хог шаар гэж дуудаж байхыг би сонссон» гэж Фэн Шюэү гаднаа номхорч харагдсаных нь төлөө тэднийг өршөөсөнгүй. Тэр хатуу өнгөөр, «Өнөөдөр би нэг зүйлийг тодорхой хэлье. Ян Чэнь бол миний дүү. Түүнийг хог шаар гэвэл намайг хог шаар гэж хэлсэнтэй адил. Ойлгов уу?» гэв.
«Фэн… Фэн хатагтай…»
Ян Хэн, Ян Ү, Сүн Цяомэй, Юй овгийн залуу хатагтайн аль аль нь эвгүйцсэн байдалтай болов.
Фэн Шюэү тэднийг дарлаж сүрдүүлэх санаатай байсангүй. Тэр зүгээр л Ян Чэний өмнөөс уур хилэнг нь тайлахыг хүссэн юм. Одоо үгээ тодорхой хэлчихсэн тул зөөлөн дуугаар, «Ян Чэнь дүү минь, завтай үедээ намайг Ян овгоор дагуулж жаахан зугаалах уу? Би энд анх удаа ирж байна» гэв.
Ян Чэнь туйлын эвгүйцсэн ч хүндэтгэлтэйгээр, «Надад нэр төрийн хэрэг болно» гэв.
Фэн Шюэү сэтгэл татам инээмсэглээд, Ян Чэньтэй хамт эргэн алхав.
Фэн Шюэү явсан зүгийг ширтсэн Ян Хэн, Ян Ү хоёр хэлэх үггүй болж, юу хэлэхээ ч мэдэхгүй байлаа.
Энэ бол тэдний нүүрэн дээр ил алгадуулсан мэт явдал байв.
Тэд дөнгөж сая хэн ч Ян Чэнийг хүсэхгүй гэж ярьсан. Гэтэл юу болов? Фэн Шюэү өөрөө хүрээд ирчихлээ. Тэр бусад эмэгтэйчүүдээс хавьгүй дээгүүр биш гэж үү?
«Ах аа…» гэж Ян Хэн гомдолтойгоор дуудав.
Ян Ү хүйтнээр хамраа шуув. «Өрөвдөлтэй байгааг чинь хар даа. Ингэтлээ айчихсан юм уу? Энэ нөхөр Фэн Шюэүгийн тааллыг яаж хүртэж, түүнд яаж таалагдсан нь надад үл мэднэ. Гэхдээ хог новш хэзээд л хог новш хэвээрээ. Тулааны урлагаар хичээллэж чаддаггүй тэр Эрийн цээнд хүрсний ёслол дээр эцэст нь мөн чанараа харуулна. Тэр цагт Фэн Шюэү бид хоёрын тухай бодол нь ганц талын хий хоосон мөрөөдөл төдий гэдгийг түүнд ойлгуулна.»
«Мөрөөдөл чинь эрт орой хэзээ нэгэн цагт бутран унана. Фэн овгийнхон тулааны урлагаар хичээллэж чаддаггүй хог новш Ян Чэньтэй Фэн Шюэүг гэрлүүлнэ гэж чи үнэхээр бодож байна уу?»