Ян Хэнгийн дэргэд байсан Сүн Цяомэй Ян Чэнь хоёр зуун сүнслэг чулууг юу ч биш мэт гаргаж ирэхийг хараад тэр даруй бишрэн гайхав. Түүний Ян Чэнь рүү чиглэсэн харц хүртэл хачин болжээ. Энэ чинь тоглоом биш — гудамжны хямдхан чимэглэл биш, хоёр зуун сүнслэг чулуу байв!
Хоёр зуун сүнслэг чулуу гэж чухам юу болохыг чи мэдэх үү?
Ян Хэн урьд нь гурван зуу гаруй сүнслэг чулуутай байсан. Гэвч гурван зуу гаруй сүнслэг чулуутай байлаа гээд зарц бүсгүйд хоёр зууг нь ингэж амархан өгчихөж болохгүй. Хоёр зуун сүнслэг чулуу эцэст нь Гү Минъюэгийн гарт орсныг хараад Сүн Цяомэйгийн царай хувирав.
Энэ бол зүгээр л нөөцийг үрэн таран хийсэн хэрэг байлаа.
Хоёр зуун сүнслэг чулуугаар хэчнээн олон зүйл хийж болох билээ. Гэтэл тэдгээрийг зарц бүсгүйд өгчих гэж.
Яах гэж зарц бүсгүйд өгдөг байна?
Хэрэв өөрт нь өгсөн бол тэр эргэлзэлгүй хүлээж авах байлаа. Тэр ч бүү хэл, Ян Чэнийг нөхөртөө сонгохоор харж ч мэдэх юм. Одоо харин зүрх нь хоёр зуун сүнслэг чулуунаас болж цус гарч байгаа мэт өвдөж байв.
Тэр Ян Хэн рүү харж, Ян овгийнхон бүгд ингэж өгөөмөр байдаг юм болов уу хэмээн гайхав. Тийм ээ, хүмүүс гадуур Ян Чэнийг хэрэггүй хог гэж ярьдаг. Тэгвэл чи яах вэ, Ян Хэн? Гадаа чамайг бас их нэртэй гэдэг биш бил үү?!
Сүн Цяомэйд ингэж санагдсан юм чинь Жөү Хуайигийн тухай яриад ч хэрэггүй байлаа.
Жөү Хуайи Ян Хэн рүү шунаглан ширтэв. Түүний харцанд хүсэл нь илт харагдаж байлаа. Тэр хоёр зуун сүнслэг чулууг яаж хүсэхгүй байх билээ? Хоёр зуун сүнслэг чулуу… Ян овогт арав гаруй жил зүтгэхдээ тэр лав ийм хэмжээний сүнслэг чулуу л олсон байх. Арга ч үгүй биз, зарц хүн ер нь хэр ихийг олж чадах билээ?
Ян Чэнь Гү Минъюэд өгсөн хоёр зуун сүнслэг чулуугаар түүний арван жилийн хөдөлмөрийг нэгмөсөн үгүй хийчихсэн байв.
Тэр өөрийн эрхгүй дотроо бодлоо…
Ян Хэн өөрт нь хоёр зуун сүнслэг чулуу өгнө гэж найдаагүй. Гэхдээ түүнээс арай бага өгсөн ч тэр татгалзахгүй байлаа.
Гэвч түүний нүдэнд улам бүр муухай болж буй Ян Хэнгийн царай л тусав. Хүнийг баяр хөөрөөр гэрэлтүүлэх учиртай тэр сүнслэг чулуунаас нэг нь ч түүнд оногдсонгүй.
Ян Хэн ингэж үрэхийг хүсэхгүй байгаа юм болов уу?
Гэвч түүнд сүнслэг чулуу байсангүй.
Өнгөрсөн удаа гурван зуу гаруй сүнслэг чулуу үрэхдээ тэр бараг бүх хөрөнгөө дуусгасан. Үлдсэн сүнслэг чулуугаа бас тараачихвал юу ч үгүй хоцорно. Дахиад эцгээсээ гуйвал эцэг нь хөлийг нь хугалах байсан биз.
Үүнийг бодох тусам Ян Хэн уур хилэндээ шатаж байлаа. Тэр шүдээ зууж, «Ян Чэнь, ингэж хүүхдийн тоглоом тоглоод байх чинь сонин байна уу?» гэв.
Ян Чэнь инээд алдахаас өөр аргагүй байв. «Хүүхдийн тоглоом гэнэ ээ? Ян Хэн, энэ сүнслэг чулуунууд бүгд чамаас салгаж авсан зүйл гэдгийг сана. Хэрэв чи эдгээрийг зүгээр л хүүхдийн тоглоом гэж бодож байгаа бол тэр тоглоомыг тоглох чадвар чамд алга гэсэн үг. Өөр юу хэлэх вэ?»
«Энд байгаа Сүн авхай хүүхдийн наад захын асуудлыг ч шийдэж чаддаггүй эртэй хамт байхыг хүсэхгүй биз.»
Ингэж хэлээд Ян Чэнь Жөү Хуайи руу үл ялиг харснаа, «Жөү Хуайи, шинэ эзэн чинь чамд нэг их санаа тавьдаггүй бололтой» гэв.
Жөү Хуайи саяхан л онгирч байсан ч Ян Чэний үгийг сонсоод нүүр нь улайн, ганц ч үг хэлж чадсангүй.
Тэр сэтгэл дотроо аль хэдийн багагүй харамсаж эхэлсэн байлаа.
Тэр аль хэдийн эрт Ян Чэнээс урваад, Гү Минъюэ Ян Чэнь хоёрын харилцааны тухай Ян Хэнд мэдээлсэн байв. Ян Хэн түүнийг олон удаа дэвшүүлсэн ч тэр яг юу олж авсан юм бэ? Энэ хоёр зуун сүнслэг чулууны аравны нэгтэй нь ч дүйх ашиг тус байсан гэж үү? Тэр дотроо Ян Хэнгийн өвөг дээдсийг харааж байлаа. Гэхдээ тэглээ гээд яах билээ? Одоо харамсаад ямар хэрэг байх вэ?
«Мингъюэ, явъя!» хэмээн Ян Чэнь үл ялиг инээмсэглэв.
Гү Минъюэ Ян Хэнгийн уурлаж, ичсэн царайг хараад уураа хаана гаргахаа ч мэдэхгүй байв. Гэсэн ч Ян Хэн өөрийн хийсэн үйлдлийнхээ үрийг амсаж байгааг хараад сэтгэл нь онгойжээ. Ян Хэн тэдэнд дахин дахин гай тарьж, Ян Чэнь төдийгүй түүнд ч төвөг удаж ирсэн. Одоо түүнийг өөрийн үйлдлийнхээ үрийг амсаж байхыг харах нь Гү Минъюэд мэдээж таатай байлаа.
Гэвч тэр залуу эзнээ даган явах гэтэл гэнэт өөр нэг ёжтой хоолой тасхийтэл сонсогдов.
«Ян Хэн, чи түрхэн зуурын анхаарал алдсанаас болж энэ хог новштой ялагдсан төдий. Тэгээд юу нь сүртэй юм? Сүнслэг чулуу гэнэ ээ? Хэ! Эрийн цээнд хүрсний ёслол дээр нэрээ гаргаж, дэвшээд ирвэл хоёр зуун сүнслэг чулуу юу ч биш. Овог чамайг аяндаа шагнана. Харин бясалгаж чаддаггүй тахир дутуу энэ хүний жинхэнэ төрх Овгийн их цугларалтын үеэр ил болно. Тэр үед хоёр, гурван зуун сүнслэг чулууг өчүүхэн төдий гэж бодохгүй байж чадах уу?»
Энэ хоолойны ёжлол Ян Хэнгийнхээс ч хавьгүй хорон байв.
Энэ дууг сонсоод Ян Хэн аврагч харсан мэт болов. Тэр толгойгоо эргүүлэн хартал өөрөөс нь ч өндөр, сүрлэг төрхтэй нэгэн залуу, түүний араас Сүн Цяомэйгээс үл ялиг илүү үзэсгэлэнтэй залуу бүсгүй аажуухан алхаж ирж байлаа.
Залуу бүсгүй тэр залууд бяцхан шувуу хүн барааддаг шиг чанга наалдан, хайр сэтгэлээ ил тод харуулж, дуулгавартай харагдана. Тэдний харилцаа аль хэдийн тогтсон нь илт байв. Олон нийтийн газар ч огт нуухгүй байсан нь одоохондоо харилцаагаа тогтоогоогүй Сүн Цяомэй, Ян Хэн хоёроос тэс өөр байлаа.
«Ах аа!»
Сүрлэг, өндөр залууг харсан Ян Хэнгийн царайд баяр хөөр тодорч, «Ах аа!» гэв.
Ян Чэнь гэнэт гарч ирсэн залууг хараад нүдэндээ хүндхэн өнгө суулгав.
Тэр үл ялиг дурсамжаа сэргээхэд энэ хүний хэн болохыг мэдэв. Тэр бол Ян Хэнгийн төрсөн ах, түүнээс гурван жилийн өмнө төрсөн Ян Ү байлаа. Ян Ү бол Ян овгийн жинхэнэ тулааны урлагийн суутан бөгөөд Ян Хэнтэй адилхан насандаа Бие чийрэгжүүлэх шатны дөрөвдүгээр түвшинд хүрсэн байв. Ян Ү Ян овгийн дундаас үнэхээр ялгарсан нэгэн бөгөөд энэ жилийн Ян овгийн их цугларалтад аваргална гэж хүн бүр найдаж байлаа.
Ян Ү бол Ян овгийн нүдний цөцгий гэж хэлж болно. Тэр алтан халбага амандаа зууж төрөөд зогсохгүй, гайхамшигтай авьяастай нэгэн байв.
Түүний хажууд байгаа эмэгтэй бол жижигхэн овог болох Ю овгийн залуу хатагтай байлаа. Үнэхээр үзэсгэлэнтэй бүсгүй боловч нүдэнд нь овжин өнгө нуугдаж, амархан захирагдах хүн биш гэдэг нь илт байв.
Ян Ү үүнийг мэддэг эсэх нь тодорхойгүй ч Ю овгийн залуу хатагтайг өөрийнхөө гарт амархан баригдах эмэгтэй гэж үнэхээр боддог бололтой байв.
«Ах аа, таны зөв. Би түрхэн зуурын анхаарал алдсанаас болж түүнд ялагдсан юм. Тулааны урлаг бясалгаж чаддаггүй хүн эцсийн эцэст зүгээр л хог. Эрийн цээнд хүрсний ёслол дээр түүний жинхэнэ төрх ил болно» хэмээн Ян Хэн хорон санаатай өгүүлэв.
Сүн Цяомэй ч сайтар бодоод Ян Хэнгийн үг учиртай санагдсан тул тайвнаар, «Тулааны урлаг бясалгаж чаддаггүй бол эцсийн эцэст хэрэггүй хог л гэсэн үг» гэв.
Өмнө нь Ян Чэнийг эгч нь хүлэмжийн цэцэг мэт эрхлүүлж, тулааны урлагаар хичээллүүлдэггүй байв. Тиймээс олон хүн түүнийг бясалгаж чадахгүй, авьяасгүй гэж боддог байлаа. Хэсэг хугацаанд цуурхал газар авч, Ян Чэнь тулааны урлагт ямар ч авьяасгүй, жинхэнэ хог хэмээн олон хүн итгэх болсон юм.
«Манай залуу эзнийг доромжлохыг чинь зөвшөөрөхгүй! Манай залуу эзэн бол суутан!» хэмээн Гү Минъюэ ууртайгаар загнав.
Энэ үед Жөү Хуайи өөртөө итгэх итгэлээ эргүүлэн олсон мэт хөхрөн инээгээд, «Суутан гэнэ ээ? Гү Минъюэ, залуу эзэн чинь суутан мөн эсэхийг чи өөрөө хамгийн сайн мэднэ дээ» гэв.
«Одоо Эрийн цээнд хүрсний ёслол болох гэж байна. Ян овгийн олон авьяаслаг залуус гаднын овгийн залуустай хэдийн нөхөрлөж эхэлжээ. Хэ хэ, Ян Чэнь, чиний хажууд ганц ч хүн алга. Өө, тийм ээ. Тулааны урлагийн хог болсон чамтай өөр овгийнхон танилцахыг хүсэхгүй нь аргагүй шүү дээ» хэмээн Ян Ү ёжлон инээв.
Ян Чэнь эрүүгээ илээд, яаран хариулсангүй.
Одоогоор бүх том овгийн Эрийн цээнд хүрсний ёслол эхлэх гэж байлаа. Олон залуу эзэд, залуу хатагтай нар том овгуудын хооронд зорчиж, ханиа сонгож эхлэх цаг иржээ. Зарим овгийн суутнууд Эрийн цээнд хүрсний ёслол эхлэхээс өмнө ч бусад том овгийн залуу хатагтай нарын анхаарлыг татаж, тэдний эрхэмлэн бишрэх хүн нь болдог байв.
Мэдээж, эдгээр залуу эзэд, залуу хатагтай нар ч бас сонголтоо маш болгоомжтой хийдэг байлаа. Эрийн цээнд хүрсний ёслол эхлэхээс өмнө хэн нь хэр жинтэй хүн болохыг хэн ч яг таг мэдэхгүй шүү дээ.
Гадаа хүмүүс Ян Хэнг хэчнээн магтаж байсан ч Сүн Цяомэй болгоомжтой хэвээр байв. Сүн овгийн залуу хатагтайн хувьд тэр Ян Хэнг хоёр дахь сонголт гэж үзэн, түүнийг хүлээлгэсээр байлаа.
Харин Ян Ү илүү онцгой байв. Эрийн цээнд хүрсний ёслол хараахан эхлээгүй байсан ч тэр Ю овгийн залуу хатагтайн сэтгэлийг аль хэдийн булаажээ. Одоо тэдний харилцаа тогтсон бөгөөд Ю овгийн залуу хатагтай Ян Үгийн сүйт бүсгүй болсон байв. Тэдний хуримыг Эрийн цээнд хүрсний ёслолын дараахан хийхээр товлосон байлаа.
Энэ бол хүч чадалтай байхын ашиг тус юм. Эрийн цээнд хүрсний ёслолоос өмнө гаднын овгуудын авьяаслаг залуус бие биетэйгээ нөхөрлөх гэж хичээдэг байв. Учир нь ёслол дууссаны дараа тэндээс тодрон гарсан хүмүүс Ян овгийн дэмжлэгийг гарцаагүй хүртэнэ. Сүнслэг чулуу, бясалгалын арга, сургалт гээд юугаар ч дутахгүй.
Ян Цайдье яагаад ийм их сүнслэг чулуутай байсан юм бэ?
Учир нь Эрийн цээнд хүрсний ёслолын дараа Ян Цайдье онцгой авьяасаа харуулсан бөгөөд түүний сүнслэг чулуунуудыг Ян овог өгсөн юм.
Тэгж бодоод Ян Чэнь хамраа илэв. Үнэхээр ч тэр тэдний дундаас хамгийн ядуу нь байжээ. Эрийн цээнд хүрсний ёслол хаяанд ирчихээд байхад түүнд ганц ч найз байсангүй. Харин зарим овгийн залуу авхай нар түүнийг сонирхож явна гэдэг бүр ч бүтэшгүй хэрэг байлаа.
«Ах аа, та зөв хэллээ. Энэ Ян Чэнь чинь ердөө л хогийн шаар. Ха ха, Эрийн цээнд хүрсний ёслол эхлэхэд ойртчихоод байхад нэг ч өөр овгийн бүсгүй түүнд сэтгэл алдсангүй. Харин та бэр эгчтэй минь аль хэдийн дотносчихсон бололтой.» Ян Хэн яаран долигонов. Түүний ах өөрөөс нь хавьгүй илүү гарамгай нэгэн байлаа.
Цаашдаа тэр Ян овгийн өндөр зиндааны хүн болох нь гарцаагүй байв.
Ян Ү юу ч хэлсэнгүй. Харин түүний тэвэрт эрхлэн наалдсан залуу бүсгүй аажуухан хэлэв: «Бид хоёрын харилцаа аль хэдийн тогтсон. Гэхдээ Ян Хэн, энэ хогийг ахтайгаа хэзээ ч бүү харьцуул. Тэгвэл ахыг чинь доромжилсон хэрэг болно. Өөр овгийн бүсгүйчүүд сохор биш л бол тулааны урлагийн ийм хогийг хүсэхгүй нь лавтай, тийм үү?»
«Цөлөгдсөн зарим нэг хогийн хүүхэн л энэ Ян Чэньг тоож магадгүй. Эцсийн эцэст, Ян Чэний ирээдүйн хувь заяа цөллөгөөр төгсөх бололтой» хэмээн Сүн Цяомэй залхуутайяа хэлэв.
Тэд түүнийг ээлжлэн элдвээр ёжилж байх зуур Ян Чэний сэтгэл харин аажмаар тогтворжив.
Гэвч түүнийг үг хэлэх гэж байтал гэнэт олны дунд шуугиан дэгдэв.
«Хараач, тэр хэн бэ?»
«Өө, бурхан минь, Фэн овгийн залуу авхай байна! Фэн овгийн залуу авхай Фэн Шюэү манай Ян овогт хүрээд ирчихсэн байна!»
«Яаж яваад ийм болчихов? Фэн овгийн залуу авхай манай Ян овогт яах гэж ирсэн юм бол?»
Ян овог зуун овогтны дунд дунд зиндаанд тооцогддог байв.
Тиймээс гэрлэлтийн холбоо тогтсон ч ихэнхдээ дунд зиндааны овгуудын хооронд байгуулагддаг байв. Тухайлбал, жижиг овгийн авьяастнууд Ян овгийн авьяастнуудтай холбоо тогтоож, илүү өндөрт хүрэхийг хүсдэг байлаа. Ян Үгийн тэвэрт эрхлэн суусан Юй Жя ч мөн Ян овогтой холбоо тогтоохыг хүсэж байв.
Гэвч дунд зиндааны овгууд Их овгуудтай харьцуулахад асар их зайтай байлаа. Фэн овог Их овгуудын нэг тул тэдний хэн нэгэн Ян овгийн Эрийн цээнд хүрсний ёслолд хүрэлцэн ирэх нь тун ховор байв. Нийгмийн зиндаа нь өөр байлаа.
Фэн овог Их овгуудын дунд ч дээгүүрт ордог бөгөөд Фэн Шюэү хэдэн жилийн өмнө тэргүүн зэргийн суут авьяастан хэмээн хүлээн зөвшөөрөгджээ. Тэр өргөн уудам зэлүүд нутгийн Гурван их алтан үсний хавчаарын нэг байв. Ян овгийнхон түүнтэй хүрч дөхнө гэж бодож ч зүрхэлдэггүй, Ян Ү ч мөн ялгаагүй байлаа.
Одоо Фэн Шюэү Ян овогт ирсэн нь мэдээж олон хүний ярианы сэдэв болов.
Ян Чэнь Фэн Шюэүг ирж явахыг хараад нүдэнд нь гайхсан өнгө тодров. Гэвч Фэн Шюэү олны дундаас түүн рүү харж байгааг анзаараад, удалгүй уруулд нь үл ялиг инээмсэглэл тодорлоо.