Ян ахлагч баяр хөөрөөр дүүрч, Ян Чэнийг дагуулан Ян овгийн ахлагчтай уулзуулахыг тэсэн ядан хүлээв.
Удалгүй Ян Чэнь, Ян ахлагч хоёр овгийн ахлагчийн өргөөнд хүрч ирэв.
«Юу гэнэ ээ, овгийн ахлагч одоо хүндтэй зочин хүлээн авч байгаа хэрэг үү?» хэмээн Ян ахлагч хөмсгөө зангидлаа.
Өргөө сахиж байсан хөгшин зарц Ян ахлагчийн байр суурийг мэддэг тул бүдүүлэг авирлаж зүрхэлсэнгүй. Тэр хүндэтгэлтэйгээр, «Овгийн ахлагч хүндтэй зочин хүлээн авч байгаа тухайгаа бидэнд хэлсэн. Түүний зөвшөөрөлгүйгээр хэнийг ч үймүүлж болохгүй гэсэн тушаалтай. Хэрэв хоёрдугаар эзэнд чухал хэрэг байхгүй бол өөр өдөр эргэж ирсэн нь дээр болов уу» гэв.
Гэвч Ян ахлагч ингэж амархан бууж өгөхийг хүссэнгүй. Тэр одоогийн Ян Чэнийг зүрхэндээ алт мэт нандигнаж байлаа.
Ян Чэнийг овгийнхон анхааралдаа авах нь Ян ахлагчийн хувьд одоо хамгийн чухал зүйл байв. Ийм авьяастныг ганц өдөр ч хойшлуулах нь асар том алдаа хэмээн тэр үзэж байлаа.
«Надад яг одоо нэн чухал хэрэг байна!» хэмээн Ян ахлагч хатуу дуугаар хэлэв.
Зарц хэсэг тээнэгэлзсэнээ эцэст нь, «Тэгвэл би овгийн ахлагчид мэдэгдье. Хоёрдугаар эзэн түр гадаа хүлээнэ үү!» хэмээн хариулав.
«За, тэг» хэмээн Ян ахлагч гараа даллав.
Зарц явсны дараа Ян ахлагч инээмсэглэн, «Ян Чэнь, санаа зоволтгүй. Овгийн ахлагч үүнийг мэдмэгцээ чамд гар таталгүй шагнаж, цаашид өсгөн бойжуулах ажлыг чинь нэн тэргүүнд тавина» гэв.
«Тийм бол намайг өсгөн бойжуулахад анхаарч буй хоёрдугаар эзэндээ талархахаас аргагүй нь» гэж Ян Чэнь хэлэв. Тэр өөрт нь хэрэг болох нөөц бололцоог бас хүртэнэ хэмээн чин сэтгэлээсээ найдаж байлаа.
Тулааны бясалгалын замд нөөц бололцоо хамгийн чухал байв. Урьд нь түүнийг суут авьяастныг бойжуулахдаа гаргууд Бо Лэ хэмээн нэрлэдэг байсан бөгөөд нөөцийн ач холбогдлыг тэр бусдаас илүү гүн ойлгодог байлаа.
Ян ахлагч Ян Чэнийг улам бүр нүдэндээ дулаахан санаж, нүүр дүүрэн баярлан байлаа. Тэр дөнгөж нэг зүйл хэлэх гэж байснаа харц нь гэнэт хажуу тийш шилжиж, яаран хүндэтгэлтэйгээр, «Овгийн ахлагчид мэндчилье!» гэв.
Ян Чэнь цочин, өөрийн мэдэлгүй өргөөнөөс нэг хүн гарч ирснийг сая л анзаарав. Дунд эргэм насны энэ эр Ян ахлагчаас хавьгүй залуу харагдаж байв. Түүний бясалгалын хүч Ян Чэнийг алмайруулжээ. Ян Чэний бодлоор энэ дунд эр Ли овгийн Ли Ююаниас дутахааргүй хүчирхэг байв.
«Сүнслэг тулааны шатны хүчтэн!» хэмээн Ян Чэнь яс махандаа тултал цочирч, тэр хүний хэн болохыг ойлгов.
Энэ дунд эр Ян овгийн ахлагчаас өөр хэн ч биш байлаа.
Ян ахлагч түүнд дахин дахин дохио өгч байгааг харсан Ян Чэнь ихэрхэж зүрхэлсэнгүй, тэр даруй «Овгийн ахлагчид мэндчилье!» гэв.
«Хм, ингэж их ёслох хэрэггүй» хэмээн Ян овгийн ахлагч ноёрхсон өнгөөр хэлээд, гараа хөнгөхөн даллан, хэтрүүлсэн ёслол хэрэггүйг илэрхийлэв.
Тэгсний дараа л Ян ахлагч босож, «Овгийн ахлагч аа, түрүүн таны зарц хүндтэй зочин хүлээн авч байна гэж хэлсэн. Тиймээс би уулзах хүсэлт тавихаар зориглолоо. Овгийн ахлагч өршөөнө үү» гэв.
«Үнэхээр ч хүндтэй зочин байсан. Гэхдээ чи яг цагтаа ирлээ. Тэр зочин саяхан явчихсан» хэмээн Ян овгийн ахлагч Ян Жиньхэ гараа ардаа авч, сэтгэл хангалуун зогсож байв. Нөгөө “хүндтэй зочинтойгоо” хийсэн яриа түүнд тун таатай болсон бололтой.
Ян ахлагч сэтгэл нь уужирсан мэт санаа алдав.
Ян Жиньхэ түүнээс, «Хоёрдугаар ахлагч аа, надтай чухал хэрэг ярилцана гэж сонслоо. Юу болсон бэ?» хэмээн асуув.
Яриа гол зүйлдээ дөхөж ирснийг мэдсэн Ян ахлагч яаран инээмсэглээд, «Овгийн ахлагч аа, ийм учиртай юм…» гэв.
Ян ахлагч Ян Чэний гаргасан амжилтыг нэгийг ч орхилгүй бүгдийг нь ярьж өгөв.
Гэвч Ян ахлагчийн урам хугарчээ. Ян овгийн ахлагчийн царайд өчүүхэн ч гайхсан, баярласан шинж илэрсэнгүй. Тэр зүгээр л Ян Чэнь рүү нэг харснаа, «Чиний хэлээд байгаа эм найруулах ухааны авьяастан энэ мөн үү?» гэв.
«Яг мөн, овгийн ахлагч аа. Ян Чэний эм найруулах ухааны суурь тун бат. Тэр Тунгалаг дөлний эмийг гарган авах аргыг ганцхан оролдлогоор сурсан. Ийм авьяас Их зэлүүд нутагт хүртэл туйлын ховор. Ян Чэнь овгийн ахлагчийн онцгой анхаарал, дэмжлэгийг хүртэх бүрэн эрхтэй гэж бодож байна!»
Ян Жиньхэ Ян Чэнийг дутуу үнэлэх вий хэмээн айсан Ян ахлагч амьсгаа авах ч завдалгүй үргэлжлүүлэн, «Мэдээж, Ян Чэнь өнгөрсөндөө таагүй явдалтай байсан нь үнэн. Гэхдээ хүн өөрчлөгдөж чадна. Түүний өнгөрсөн явдлаас болж одоогийн авьяасыг нь үгүйсгэхгүй байхыг овгийн ахлагчаас хүсье» гэв.
Ян Чэнь өөрийг нь ингэж урам зоригтой дэмжиж буй Ян ахлагчид талархав. Цаашид боломж гарвал ачийг нь заавал хариулна хэмээн тэр хэдийн шийджээ.
Гэвч Ян ахлагчийн ингэж хичээнгүйлэн дэмжсэн нь ямар ч нөлөө үзүүлсэнгүй. Ян овгийн ахлагч Ян Чэнь рүү ч дахин харсангүй, «Хоёрдугаар ахлагч аа, Эрийн цээнд хүрсний ёслол айсуй. Эм найруулах ухааны авьяастан бол манай овгийн анхаарах гол зүйл биш. Манай овогт мөнхөд уламжилж ирсэн нь тулааны урлаг юм. Үүнийг чи ч бас мэднэ» гэв.
«Гэхдээ овгийн ахлагч аа…» хэмээн Ян ахлагч овгийн ахлагч Ян Чэнийг ингэж үл тоомсорлож байгаад итгэж ядан дуу алдав.
Энэ юу болж байв? Ян Жиньхэ эм найруулах ухаанд нэг их анхаардаггүй байсан ч ер нь ингэж үл тоомсорлодог хүн бишсэн.
Ян ахлагч бууж өгөхгүй хэвээр байгааг харсан овгийн ахлагчийн царай барайж, тэр хүйтнээр, «Юу вэ, хоёрдугаар ахлагч аа? Миний хэлснийг сонсоогүй юм уу?» гэв.
«Тийм ээ, овгийн ахлагч аа!» Ян ахлагчийн байр суурь өндөр байсан ч тэр овгийн ахлагчаас нэг шат доогуур тул аргагүй санаа алдаад, «Тэгвэл би овгийн ахлагчид дахиж төвөг удахгүй» гэв.
Ян овгийн ахлагч түүнийг тогтоох гэж оролдсонгүй. Тэр гараа даллан, хөгшин зарцад Ян ахлагч, Ян Чэнь хоёрыг үдэж гаргахыг тушаав.
Удалгүй хөгшин зарц буцаж ирээд, Ян Жиньхэний өмнө хүндэтгэлтэйгээр зогсов.
Ян Жиньхэ хөгшин зарц руу нэг хараад, «Юу вэ, чамд эргэлзээ төрөв үү?» хэмээн асуув.
Хөгшин зарц эвгүйхэн, «Овгийн ахлагчийн нүднээс юу ч нуугдахгүй. Эм найруулах ухаан тулааны урлагаас чухал биш нь үнэн боловч тулааны урлаг оршин тогтноход зайлшгүй хэрэгтэй зүйл хэвээрээ. Овгийн ахлагч аа, та ер нь эм найруулах ухааныг ингэж үл тоомсорлодоггүйсэн. Өнөөдөр юу болсон юм бэ?» гэв.
Ян Жиньхэ санаа алдаад, «Үнэхээр хачирхалтай хэрэг болсон. Өнөөдөр Ли овгийн худалдааны бүлгийн ахлагч Ли Ююань өөрийн биеэр надтай уулзахаар ирсэн. Тэд Ян овогтой хамтран ажиллахыг хүсэж байгаа гэнэ. Их зэлүүд нутаг одоо нэлээд үймээнтэй байгааг чи мэднэ. Ли овог худалдааны байгууллагын хувьд өөрийн хүчээр бие даан ажиллаж, бусад том овогтой хамтран ажиллах нь бүү хэл, арилжаа наймаа ч хийж ирээгүй. Гэтэл тэд зөвхөн манай Ян овогт ханджээ. Ийм хэргийг би яаж чухалчлахгүй байж чадах билээ?» гэв.
«Гэвч энэ мунхаг зарц Ли овгийн худалдааны бүлэг эм найруулах ухаантай ямар хамаатайг ойлгохгүй байна» хэмээн хөгшин зарц сониучирхан асуув.
Ян Жиньхэ санаа алдаад, «Ли Ююань чухам ямар арга сэдэж явааг би ч мэдэхгүй. Гэхдээ тэр манай Ян овгийн дундаас нэгэн суут авьяастныг олж хараад, түүнийг ихэд үнэлсэн гэж хэлсэн. Өнөөдөр Ян овогтой хамтран ажиллах болсон нь тэр авьяастныг харгалзан үзсэн хэрэг гэж хүртэл хэлсэн. Би тэр авьяастан нь хэн болохыг асуухад Ли Ююань инээгээд, мэдэж байж асууж байна гэсэн…» гэв.
«Ли Ююаний хэлсэн тэр авьяастан нь хэн юм бол?» хэмээн хөгшин зарц ч бас сониучирхан асуув.
«Би үнэхээр мэдэхгүй. Ли Ююань чухам ямар санаа өвөрлөж явааг таах арга алга» хэмээн Ян Жиньхэ хэлээд, «Гэхдээ Ли Ююань энэ жил Ян овгийн Эрийн цээнд хүрсний ёслолд өөрийн биеэр ирж, бидэнтэй хамтран ажиллах хүсэлтэйгээ илэрхийлнэ гэсэн. Овгийн тэргүүний хувьд би үүнийг яаж үл тоомсорлож чадах билээ? Яг одоо миний гол анхаарах зүйл бол Ли Ююаний хэлсэн тэр авьяастныг өсгөн бойжуулах явдал» гэв.
«Эм найруулах ухааны авьяастан чухал нь чухал. Гэхдээ одоогоор Ли Ююанийн үнэлсэн тэр хүнийг анхаарах нь илүү чухал байна. Тэр нь Ян Ү болон бусад ирээдүйтэй залуусын нэг байх гэж би таамаглаж байна. Харин Ян Чэний өсөлтийг одоохондоо хойшлуулж болно» гэв.