Дахин төрөхөөсөө өмнө Ян Чэнь тулааны бясалгал хийж, Хааны замд хөл тавьж чадаагүй ч хамгийн дуртай зүйл нь авьяастнуудыг хүмүүжүүлэн хөгжүүлэх явдал байв. Үнэндээ тэр эм найруулах ухааны суут авьяастан гэдгээрээ танигдахаас гадна «Бо Лэ» хэмээх өөр нэг хочтой байлаа.
Энэ нь түүний тулааны урлагт хэр их дуртайг харуулж байлаа.
Харин одоо тулааны бясалгал хийж чадах болсон нь түүний харанхуй амьдралд гэрэл тусах найдвар төрүүлсэн нь гарцаагүй.
Ян Чэнь бодлоо цэгцэлж, ирээдүйн тулааны бясалгалын замынхаа талаар аль хэдийн хэдэн төлөвлөгөө гаргасан байв. Тэр яарч болохгүйгээ сайн мэдэж байлаа. Учир нь одоогийнх нь бие саяхан өөрийгөө дүүжлэхэд хүрсэн, Ян овгийнхны нүдэнд хэрэггүй хог хэвээр байв.
Бодол санаа нь хурдтай эргэлдэх зуур Ян Чэнь хувцсаа янзлаад, орноосоо босон, хаалгаа нээж хэлэв. «Минъюэ, надтай хамт салхилж, сэтгэлээ сэргээх үү!»
«Залуу эзэн, та… та сэтгэлээ сэргээх гэж байгаа юм уу?» Гү Минъюэ хаалганы цаана зогсож байгаад, залуу эзнээ гарч ирэхийг харан нүд нь бүлтийлээ. Гэнэт сэтгэл нь хоосрох шиг болов. Залуу эзэн нь ердийн үед юу ч хийдэггүй билээ. Одоо “сэтгэлээ сэргээнэ” гэдэг нь ажлаа хийхгүй гэсэн үг биш байгаа?
«Тийм ээ, сэтгэлээ сэргээнэ.» Ян Чэнь урагшаа алхав.
Эцсийн эцэст тэр одоо Зуун овгийн Ян овгийн жирийн нэгэн залуу эзэн бөгөөд энэ овгийн талаар илүү ихийг мэдэж авах хэрэгтэй байлаа.
Гү Минъюэ Ян Чэнийг яаран дагахаас өөр аргагүй болов. Тэр том, тунгалаг нүдээрээ араас нь сэм ажиглах бөгөөд харцанд нь санаа алдалт, харамсал хосолж байлаа. Түүний хувь тавилан Ян Чэний татвар эм болохыг тэр сайн мэддэг, үүндээ ч эртнээс бэлтгэсэн байв. Ийм сул дорой бүтэлгүй залуугийн татвар эм болно гэдэг түүнд гомдол, доромжлол огтхон ч санагдсангүй.
Түүний цорын ганц хүсэл нь Ян Чэний татвар эм болж, түүнийг одоогийнх шигээ ажилгүй сэлгүүцэн, замбараагүй амьдрахаа больж, амьдралаа шинээр эхлэхэд нь туслах явдал байлаа.
Гэвч эдгээрийг үнэхээр хийж чадах эсэхээ тэр мэдэхгүй байсан тул сэтгэл дотор нь үл мэдэг хоосрол төрж байлаа.
Ян Чэнь хүний царайны хувирал ажиглахдаа гаргууд байв. Гү Минъюэгийн гуниг царай дээр нь илхэн харагдах тул тэр инээмсэглэн, охин чухам юу бодож явааг нь сонирхов. Гэхдээ дөнгөж арван таван настай энэ охин хожим үзэсгэлэнтэй бүсгүй болох шинжийг хэдийнэ харуулжээ. Торнисон бие галбир нь Ян овгийн эмэгтэйчүүдийн атаархлыг төрүүлэхээр байлаа.
Түүнийг ийн бодож явтал гэнэт хэсэг хүн өөдөөс нь алхаж ирэв.
«Өө, хэн байна гэж бодсон чинь Ян Чэнь байж. Чи эгчийнхээ хөрөнгийн ихэнхийг үрэн таран хийгээд, хүн харахаас ичсэндээ өөрийгөө дүүжилж амиа хорлохыг завдсан гэж саяхан сонслоо. Чам шиг хэрэггүй хог хэзээ амиа хорлох зориг гаргах бол гэж ихэд сонирхоод хүрээд ирлээ. Яг бодсоноор минь боллоо. Амиа хорлох гэнэ ээ? Ха ха, чамд тийм зориг хаана байх вэ дээ.»
Энэ хачин өнгө аястай дууг сонсоод Ян Чэнь ярьсан хүн рүү эгцлэн харж, царайг нь танив.
Түүний өмнө зогсож буй залуу Ян Чэньтэй ойролцоо настай бөгөөд хоёул арван хоёр, арван гурван настай байлаа.
Тулааны бясалгалын ертөнцөд арван дөрвөн насанд насанд хүрсэнд тооцдог бөгөөд арван гурван нас бол насанд хүрэхэд тун ойр үе. Тиймээс тэд үнэндээ тийм ч бага насны хүүхдүүд биш байв.
Тэр залуу цэвэр цэмцгэр хувцасласан, царай зүс сайтай бөгөөд Ян овгийн залуу язгууртан гэдэг нь илт байлаа. Ян Чэнь түүний хэн болохыг дурсамжаасаа эргэн санав. Түүнийг Ян овгийн ахлагч Ян Жэнгийн хоёр дахь хүү Ян Хэн гэдэг. Тэр эм найруулах ухаан, тулааны бясалгалын аль алинд нь оролдож үздэг бөгөөд Ян овгийн залуу үеийнхний дундах авьяастанд тооцогддог байв.
Дэлгэрэнгүй санасны эцэст Ян Чэнь нөхцөл байдлыг ойлгов. Ян Хэн урьд нь «Ян Чэнь»-д байнга гай тарьдаг байсан ч үүний жинхэнэ шалтгаан нь «Ян Чэний» дэргэд байдаг шивэгчин Гү Минъюэ байжээ.
Ян Хэн Гү Минъюэгийн царай зүсэнд үргэлж татагдаж, түүнд дахин дахин сээтэгнэн, сэтгэлээ илчилдэг байсан ч Гү Минъюэ түүнийг дандаа татгалзуулдаг байв. Энэ нь Ян Хэнг уурлуулж, «Ян Чэнийг» элдвээр өдөөн, олны өмнө эвгүй байдалд оруулахад хүргэдэг байлаа. Үнэндээ тэр үеийн Ян Чэний амиа хорлох оролдлого ч Ян Хэнгийн өдөөн хатгалтаас болж гарсан юм.
Үүнийг бодоод Ян Чэнь нүдээ үл ялиг онийлгов.
Овгийн нэгэн ах дүүгээ ердөө нэг шивэгчний төлөө ингэж харьцдаг Ян Хэнд Ян Чэнь огтхон ч сайн санасангүй.
Гэхдээ одоохондоо өөртөө гай дуудахыг хүссэнгүй. Тэр Ян Хэн рүү харан тайвнаар хэлэв. «Минъюэ, явцгаая.»
«Тийм ээ, залуу эзэн!» гэж Гү Минъюэ дуулгавартай хариулав.
Гү Минъюэ Ян Чэний үгэнд ямар ч эргэлзээгүй захирагдан, тун номхон байгааг хараад Ян Хэн улам их дургүйцэв. Тэр шүдээ зуун хэллээ. «Минъюэ, чи яаж ингэж тэнэг байж чаддаг байна аа? Ийм Ян Чэнийг дагаад чамд ямар ирээдүй байх юм бэ? Тэр одоо ямар ч хэрэггүй хог болсон, Ян овог ч түүнийг аль хэдийн орхисон. Түүнтэй явбал чи зөвхөн зовлон үзнэ. Харин намайг, залуу эзэн Ян Хэнг дагасан нь дээр. Миний авьяасаар бол Зуун овгийн нутагт лав толгой цохино. Сайн бодож үзээрэй!»
Үүнийг сонсоод Ян Чэнь Гү Минъюэ рүү харж, алхахаа зогсоов.
Үнэнийг хэлэхэд Ян Хэнгийн үг хэнийг ч болов сэтгэл хөдөлгөхөөр байлаа. Түүн шиг хэрэггүй залуу эзнийг дагаад ямар ирээдүй байх билээ дээ? Тиймээс Ян Чэнь ч Гү Минъюэгийн хандлагыг нэлээд сонирхож байв.
Гэвч Гү Минъюэгийн хандлага туйлын шийдэмгий байлаа. Тэр сувдан шүдээ зуун, бат итгэлтэйгээр хэлэв. «Ян Хэн, би зөвхөн манай залуу эзэн Ян Чэньг л хүлээн зөвшөөрнө. Чамд аль хэдийн олон удаа татгалзсан, бүхнийг тодорхой хэлсэн. Залуу эзэнтэй хамт зовлон үзэх хэрэг гарсан ч би дуртайяа тэснэ. Дахиж намайг бүү зовоогоорой!»
Энд хүрээд Ян Чэнь бүр ч сониучирхав.
Гү Минъюэгийн гарал үүслийн талаар түүний өмнөх амьдралын дурсамжид ямар ч мэдээлэл байгаагүй.
Гү Минъюэгийн үг Ян Хэнг улам их уурлуулав. Өөрийн ятгалгад огт автахгүй байгааг нь хараад тэр хилэгнэн хашхирлаа. «Сайн, сайн, сайн байна, Гү Минъюэ! Чи ер нь зөв зүйл хийхгүй нь үү?»
«Чи яах гээд байгаа юм?» Ян Чэнь Гү Минъюэг өөрийнхөө ард татав. Энэ үйлдэл Гү Минъюэг бага зэрэг чичрүүлж, тэр юу болж байгааг ойлгож амжилгүй хоцров.
Манай залуу эзэн хэзээнээс ийм эр хүний маягийн үйлдэл хийдэг болчихов оо? Өмнө нь ямар нэгэн асуудалтай тулгарах болгонд Ян Чэнь хамгийн түрүүнд бултдаг байсан шүү дээ.
Ян Хэн болон түүний зарц нар бүгд Ян Чэний одоогийн үйлдэлд тун их гайхав. Ялангуяа Ян Хэн уурласандаа инээж хэллээ. «Юу гэнэ ээ? Ян Чэнь, чи эцэст нь нуруутай болж байгаа юм уу? Тулааны бясалгалын тухайд би чамайг дээрэлхэхгүй. Надтай арван удаа тулалдсан ч чи ялах өчүүхэн ч боломжгүй. Чи ердөө эм найруулж л чадна. Гэхдээ эм найруулах чадвар чинь, ха ха, гайхуулаад байх юм мөн үү? Ван овгийнхонтой өрсөлдөхдөө үнэт түүхий эдээр дүүрэн бүтэн зуухыг үрэн таран хийж, ганц ч эм найруулж чадаагүйгээсээ болж манай Ян овгийн нэр хүндийг гутаасан. Надад хэл дээ, чи ер нь юунд сайн юм?»
Ян Чэнь өмнөх амьдралдаа ийм асуултыг тоо томшгүй олон удаа сонсож байсан ч эм найруулах ухааных нь талаар ингэж асуусан нь анх удаа байлаа.
Тэр эрүүгээ илэн, хөгжөөнтэй өнгөөр хэлэв. «Чи миний эм найруулах чадвар муу гэж хэлж байгаа юм чинь, өөрийнхийг чинь ихэд сонирхож байна.»
«Залуу эзэн, бид… бид тэдэнтэй бүү сөргөлд. Зүгээр л явцгаая.» Гү Минъюэ араас нь Ян Чэний ханцуйнаас татав. Байдал буруу тийш эргэж байгааг хараад Ян Чэнь улам муу байдалд орчих вий хэмээн санаа зовж байлаа.
Өнгөрсөн удаа Ян Чэнь Ван овгийнхонд өдөөгдөж, уурласандаа ноцтой алдаа гаргасан билээ.
Гү Минъюэгийн түгшсэн царайг хараад Ян Хэн бүр ч уур нь хүрэв. «Юу гэнэ ээ? Чи надтай өрсөлдөхийг хүсэж байгаа юм уу? Ян Чэнь, хэрэв чи үнэхээр зориг зүрхтэй юм бол надтай өрсөлд. Үгүй бол дуулгавартайхан зай тавь.»
«Ха ха ха!»
«Тэр манай залуу эзэн Хэнтэй өрсөлдөж зүрхэлж байна уу? Манай залуу эзэн Хэн нэгдүгээр зэрэглэлийн дунд шатны эм найруулагч гэдгийг мэддэггүй юм байх даа?»
Агшин зуур Ян Хэнгийн ард зогсож байсан зарц нар тас тас хөхрөлдөв.
Ян Чэнь огтхон ч шантралгүй, удаанаар хэлэв. «Хэрэв чи хүсэж байвал би чамтай өрсөлдөхөд дургүйцэхгүй!»
Эмийг нэгдүгээрээс есдүгээр зэрэг хүртэл есөн зэрэгт хуваадаг бөгөөд зэрэг бүр дор, дунд, дээд, төгс гэсэн дөрвөн шаттай. Ян Хэн тулааны бясалгал, эм найруулах ухааны аль алинд нь гарамгай байв. Тэр залуу насандаа эм найруулах ухаанаар нэгдүгээр зэрэглэлийн дунд шатанд хүрсэн байлаа. Энэ түвшин бусдын хувьд гайхмаар санагдаж болох ч Ян Чэний өмнөх амьдралын өөрийнх нь хувьд эм найруулагчийн шавь болох хэмжээнд ч хүрээгүй байв.
Ян Чэний өрсөлдөх саналд Ян Хэн инээв. «Чи итгэлтэй байна уу? Өрсөлдөөнд ялагдчихаад битгий уйлаарай.»
«Залуу эзэн, больё…» Гү Минъюэ түгшсэн хэвээр байсан ч энэ байдлыг яаж зохицуулахаа мэдэхгүй байлаа.
Ян Чэнь гараа даллан тайвнаар хэлэв. «Ганцаарчилсан өрсөлдөөн утгагүй. Энэ бол ердөө нэр төрийн төлөөх тэмцэл. Нэгэнт өрсөлдөх гэж байгаа юм чинь мөрий тавья. Тэгэхгүй бол энэ тэмцээн надад утгагүй санагдаж байна. Хэрэв мөрийцөх юм бол том мөрийцөе. Мөрийтэй байж л сонирхолтой болно.»
Ян Хэн ертөнцийн хамгийн инээдтэй онигоо сонссон мэт хөхрөв. «Ха ха, мөрий гэнэ ээ? Ян Чэнь, чи Ван овгийнхонтой өрсөлдсөнийхөө дараа эгчийнхээ хөрөнгийн бараг бүхнийг аль хэдийн алдсан биз дээ? Эцэст нь ухаарч, эгчийнхээ үлдсэн хөрөнгийг ч бүрэн дуусгахыг хүсэж байгаа юм уу?»
«Би чамаас ердөө мөрий тавьж зүрхлэх эсэхийг чинь л асууж байна.» Ян Чэний царай барайж, үнэхээр уурласан мэт харагдав. «Хэрэв чи мөрий тавьж зүрхлэхгүй бол энэ өрсөлдөөн ямар ч утгагүй.»
Ян Чэний “цухалдан уурласан” байдал гаргаж байгааг хараад Ян Хэн хэлээ ташив. «Хэдээр мөрийцөх гээв?»
«Гурван зуун сүнслэг чулуу!» гэж Ян Чэнь тээнэгэлзэлгүй хэлэв.
«Гурван зуун сүнслэг чулуу…» гэсэн тоог сонсмогц Гү Минъюэгийн царай цонхийв.
Учир нь өнгөрсөн удаа Ян Чэнь Ван овгийнхонтой хийсэн тэмцээнд гурван зуун сүнслэг чулуугаар мөрий тавиад, хормын дотор Ян Цайдьегийн хөрөнгийн талаас илүүг алдаж орхисон юм. Энэ удаа ялагдвал Ян Цайдьегийн залуудаа хураасан бүх хөрөнгө Ян Чэний гайгаар юу ч үгүй болох байлаа.
Гурван зуун сүнслэг чулуу гэдэг багахан зүйл биш тул Ян Хэн ч Ян Чэний нэрлэсэн тоонд үнэхээр цочирдов.
Сүнслэг чулуу нь тив даяар хэрэглэгддэг нийтлэг төлбөрийн хэрэгсэл бөгөөд бясалгалд ч, бусад олон хэрэгцээнд ч ашиглагддаг байв.
Гэвч Ян Хэний хувьд гурван зуун сүнслэг чулуу гэдэг амийг нь нэхсэнтэй адил байлаа.
Гэвч Ян Чэний эм найруулах ухааны түвшнийг санамагц царайд нь догшин инээмсэглэл тодров. Тэр ёжтой мушилзаад, «Юунаас нь айх вэ? Гурван зуун сүнслэг чулуу л биз. Би чамайг эгчийнхээ бүх хөрөнгийг үрэн таран хийчихээс л сэргийлж байна. Хожим нь чамайг эрхлүүлдэг эгч чинь хүртэл орхиж мэднэ шүү» гэв.
Үнэхээр гурван зуун сүнслэг чулуу гэдэг багахан зүйл биш байлаа. Гэхдээ тэр Ян Чэньд яаж ялагдах билээ?
«Хмф, миний хэрэгт хошуу дүрэх хэрэггүй. Мөрийцөх гэж байгаа юм бол хурдхан мөрий тавья» гэж Ян Чэнь үл ялиг инээмсэглэн хэлэв.
Ян Хэн Ян Чэнь урьдынхаасаа өөр болсныг яаж мэдэх билээ?
Ян Хэн мөрий тавина гэж Ян Чэнь айгаагүй, харин тавихгүй байх вий гэхээс айж байлаа.
Гурван зуун сүнслэг чулуу.
Өөрийгөө дүүжилж амиа хорлосон өмнөх Ян Чэний алдсан мөнгийг буцаан хожих цаг нь болжээ.