Үүнийг өргөж дийлэх болов уу?
Ян Жиньхэ төдийгүй, Ян Чэньтэй дотно харилцаатай Ян ахмад хүртэл сахлаа илж, хөлс нь чийхарч байлаа. Ян Чэний тулааны бясалгал тун сул гэдгийг тэр мэднэ.
Ян Чэнь ингэж арга мухардан, самуурсандаа хөдөлсөн юм биш биз?
Энэ үед хүмүүс Ян Чэнь рүү ил цагаан зааж, элдвийг ярьж эхлэв.
«Энэ Ян Чэнь чинь зүгээр л олны анхаарал татах гэж байна!» Ян Хэн Ян Чэнь очиж зогссон газрыг хараад түгшин шүлсээ залгив. Гэвч Ян Чэний тулааны бясалгалыг санамагцаа ёжтой инээв.
Тийм ээ, тэр юундаа сандардаг билээ? Ян Чэний тулааны бясалгалаар 1200 жинтэй чулууг өргөж чадах юм уу?
Ян Ү хажууд нь зогсоод ёжтой хэлэв. «Удахгүй тэр Эрийн цээнд хүрсний ёслолын үеэр бүгдийг хуурсныхаа гашуун төлөөсийг амсана даа.»
«Ах аа, энэ нөхөр 1200 жинтэй чулуу өргөх гэж байна. Таныг давах тухай мөрөөдөж байгаа бололтой.» Ян Хэн хүйтнээр үглэв.
«Түүнтэй юу?» Ян Ү ёжтой инээмсэглэв. «Хэн ч биш нэгний мөрөөдлийг няцлах хэрэг надад алга.»
Түүнийг уухайлан дэмжиж байсан залуу охид хүртэл хэлэх үггүй хоцров.
«Энэ чинь…»
«Цайдье эгч ээ, таны дүү үнэхээр ийм хүчтэй юм уу?»
«Танай дүү ерөөсөө тулааны бясалгал хийж чаддаггүй гэж хүнээс сонссон биш билүү?»
«1200 жин гэдэг чинь том овгуудын тулааны суутнуудтай бараг эн зэрэгцэх жин шүү дээ.»
Ян Цайдьегийн нүд итгэж ядан томров. Дүү нь хэдхэн хоног нухацтай хичээллэснийхээ дараа дахиад л тоглоод байгаа юм биш биз?
Тэр бага зэрэг будилж, яахаа мэдэхээ болив.
Ийм нөхцөлд тэр яах ёстой байв?
Тэр ийн бодлоо чилээж байх зуур Ян Чэнь гэнэт хөдөллөө.
Ян Чэний гэнэтийн хөдөлгөөн тэр агшинд тоо томшгүй олон хүний харцыг өөртөө татав. Тэнд байсан хүн бүр түүн рүү анхаарлаа хандууллаа. Тэд энэ хүү өөрийгөө шившиг болгохыг хүлээж байна уу, эсвэл гайхамшиг бүтээхийг нь хүлээж байна уу гэдгээ өөрсдөө ч мэдсэнгүй.
Гэвч дараагийн агшинд бүх зүйл нам гүм болов.
Учир нь Ян Чэнь 1200 жинтэй чулууг хоёр гараараа төвөггүй өргөж, агшин зуур толгой дээрээ өргөн тогтоолоо. Энэ бүхний явцад түүнд өчүүхэн ч хүч гаргасан шинж байсангүй. Гурван секундын дараа чулуу буцаж газарт унахад ч Ян Чэний царай тайван хэвээр, огтхон ч хувирсангүй.
Түүний энэ тайван байдлаас харахад 1200 жинтэй чулуу Ян Чэний дээд хязгаар биш нь илт байв.
Тэр хүү 1300 жинтэй чулууг ч сорьж чадах байлаа.
Олон сэргэлэн хүн аль хэдийн таамаглаж эхлэв. «Энэ хүү Ян овгийн жинхэнэ далд авьяастан, Бие чийрэгжүүлэх шатны тавдугаар түвшинд хүрсэн юм биш биз?»
Ийм бодол төрмөгц зарим нь цочирсондоо итгэж ядан байв.
Тэр агшин олныг үнэхээр алмайруулсан мөч байлаа.
Хэн ч үүнийг үнэн гэдэгт итгэж зүрхэлсэнгүй.
Дүүгийнхээ дотуур өмдний хэмжээг хүртэл мэднэ гэж бардамнадаг Ян Цайдье хүртэл амаа дарж, 1200 жинтэй чулуу өргөж байгаа хүн нь төрсөн дүү нь гэдэгт итгэж ядан зогсов.
«Энэ чинь…»
Ян овгийн ахлагч Ян Жиньхэ ч голдоо ортол цочив.
Ян Чэнь үнэхээр ийм хүчтэй байсан гэж үү?
Ян ахмад ч мөн хэлэх үггүй хоцров.
«Юу болоод байна вэ?» Ян ахмад сандарсандаа атга дүүрэн хөлс асгарах шахаж байлаа. Үүнийг харсан хажуугийн Ян Сы ахмад чангаар хөхрөв. «Хоёрдугаар ах аа, юу гэж бодож байна? Би танд өмнө нь Ян Чэнийг шалгалтад оролцуул гэж хэлсэн биз дээ. Магадгүй үр дүн нь таныг нэг их гонсойлгохгүй байх.»
«Дөрөвдүгээр ах аа, Ян Чэний тулааны бясалгал ийм түвшинд хүрснийг та мэдэж байсан юм уу? Энэ хүү үнэхээр сайн нуужээ. Энэ өвгөнийг хүртэл хуурчихлаа!» Ян ахмад гүнзгий амьсгаа авч, цочирсон сэтгэлээ арайхийн тогтоов.
«Тийм ээ, эхэндээ би ч итгээгүй. Гэвч үнэн хэрэгтээ Ян Чэний тухай тарсан цуурхал нь түүний даруухан байдлаас л үүдсэн байжээ. Үнэндээ манай Ян овгийн залуу үеийн дундаас тэр эм найруулах ухаан, тулааны урлагийг хослон эзэмшсэн жинхэнэ суутан бөгөөд Ян овгийн залуус дундаа яахын аргагүй тэргүүлнэ!»
Эм найруулах ухаан, тулааны урлагийг хослон бясалгана гэдэг үнэхээр сүртэй зүйл байлаа.
Үнэндээ энэ хоёр замыг жинхэнэ утгаар нь хослуулж чаддаг хүн тун цөөхөн.
Жишээлбэл, Ян Хэн ч эм найруулах ухаан, тулааны урлагийг хослон бясалгагч гэж тооцогддог. Гэвч түүний эм найруулах ухаан, тулааны бясалгалын аль нь ч онцгой биш. Эрт орой хэзээ нэгэн цагт тэр нэгийг нь орхиж, нөгөөд нь бүх анхаарлаа төвлөрүүлэхээс өөр аргагүй.
Харин Ян Чэнь шиг хүний эм найруулах ухаан, тулааны бясалгал хоёулаа тэргүүлэх түвшинд хүрсэн байдаг. Ийм хүнийг л тулааны урлаг, эм найруулах ухааны жинхэнэ хос бясалгагч, жинхэнэ суутан гэж нэрлэнэ.
«Тулааны урлаг, эм найруулах ухааны хос бясалгал… Тулааны урлаг, эм найруулах ухааны хос бясалгал… Итгэмээргүй юм!» гэж Ян ахмад өөртөө бувтнав.
Тэр догдолсноо хэрхэн илэрхийлэхээ ч мэдсэнгүй.
Харин Ли Ююань чангаар хөхрөөд хэлэв. «Ха ха, Ян овгийн ахлагч аа, та үүнийг үнэхээр гүн нуужээ. Овгийнхоо ахмадуудаас хүртэл нууцалж чадсан байна. Миний таамаг зөв байж. Энэ Ян Чэнь бол Эрийн цээнд хүрсний ёслол дээр бүгдийг алмайруулахын тулд таны нууцаар өсгөн бойжуулсан эцсийн хөзөр тань юм байна.»
Ли Ююань ингэж хэлэхэд Ян Жиньхэгийн бүх эргэлзээ тайлагдав.
Ли Ююаний биширч байсан суутан нь Ян Чэнь байж. Харин тэр өөрөө үүнийг огт мэдээгүй явжээ!
Хэдхэн хоногийн өмнө Ян Жиньхэ Ян Чэнийг өөрийн хашаанаас хөөж гаргаснаа санахад Ли Ююаний нүүр ичсэндээ улайв.
Ли Ююань ингэж хэлчихсэн байхад Ян Жиньхэ яаж үгүйсгэх билээ. Тэр яаран хэлэв. «Ли ахын нүд үнэхээр хурц юм. Би таныг хуурч чадахгүй нь. Тийм ээ, Ян Чэнь бол Ян овгийн төлөө миний нууцаар өсгөн бойжуулж ирсэн суутан. Энэ хүүгийн бясалгал үнэхээр миний хүссэн үр дүнд хүрсэн бололтой.»
«Миний бодлоор энэ хүү дөнгөж саяын шалгалтад хүчээ нуусан байх» гэж Ли Ююань бувтнав.
«Тэгэхээр энэ хүүхдийн бясалгал наад зах нь Бие чийрэгжүүлэх шатны дөрөвдүгээр түвшний оргилд хүрсэн байна. Тавдугаар түвшинд ч ойртсон байж мэднэ» гэж Ян Жиньхэ удаанаар хэлэв.
Ян Чэний үзүүлсэн амжилт тэнд байсан бүх хүнийг алмайрууллаа.
Ян Хэн, Ян Ү хоёр ч үүнд үл хамаарсангүй.
Ян Чэний амжилтыг хамгийн их хүлээн зөвшөөрч чадаагүй хүн нь Ян Хэн байлаа.
Тэр уурлан хашхирлаа. «Боломжгүй! Энд ямар нэг асуудал заавал байна. Ян Чэнь хуурсан, гарцаагүй хуурсан! Бүгдээрээ, түүнд битгий хууртаарай. Ян Чэнь багаасаа тулааны бясалгал хийж чадаагүй, бүр юу ч бүтээдэггүй хог байсан. Тэр яаж 1200 жин буюу 600 килограмм жинтэй чулууг өргөж чадах юм бэ?»
Түүний үг олны дунд дорхноо шуугиан дэгдээв.
«Хуурсан гэж үү?»
«Үнэхээр тийм байж болох юм байна.»
«Их даварч байна!»
Гэнэт Ян овгийн ахлагч өндөр тавцангаас үсрэн буув. Тоос манарган газардсаныхаа дараа тэр хүйтнээр хашхирлаа. «Ян Хэн! Энэ бол Эрийн цээнд хүрсний ёслол болохоос танай гэрийн хашаа биш. Хуурсан эсэхийг чи шийдэх үү? Овгийн тэргүүний нүд сохор гэж бодоо юу?»
«Үгүй, үгүй, Овгийн тэргүүн ээ…» Ян Хэн ингэж хэлээд Овгийн тэргүүнийг өөрийн биеэр бууж ирнэ гэж огт санаагүй тул яаран үргэлжлүүлэв. «Овгийн тэргүүн ээ, миний хэлсэн зүйл үнэн.»
Ян Жиньхэ ч Ян Чэний тулааны бясалгалын авьяасыг сонирхож байлаа. Эцсийн эцэст Ян Чэнь тулааны бясалгал хийж чаддаггүй гэх цуурхал өмнө нь тархсан байсан. Гэвч өнөөдөр Ян Чэний үзүүлсэн амжилт үнэхээр итгэмээргүй байв.
Гэвч ямар учиртай нь хамаагүй, Ян Чэнь үнэхээр хуурч мэхэлсэн гэдэгт Ян Жиньхэ итгэсэнгүй. Хамгийн гол нь Ли Ююаний биширч байсан суутан нь илт Ян Чэнь байлаа. Тиймээс тэр өнөөдөр Ян Чэнийг үл тоомсорлож болохгүй!
Ян Чэнийг үл тоомсорлоно гэдэг Ли Ююанийг үл тоомсорлосонтой адил. Ян Жиньхэ ийм үр дүнг огт хүсэхгүй байв.
«Дуугүй бай!» гэж Ян Жиньхэ хүйтнээр хэлэв. «Ян Чэнь бол манай Ян овгийн хамгийн гарамгай суутнуудын нэг. Чамайг ингэж эргэлзэж ярихыг бид зөвшөөрөхгүй. За, би илүү зүйл хэлэхгүй. Дахиж дэмий чалчих юм бол дараагийн шалгалтад оролцох эрхийг чинь цуцална!»
«Тийм ээ, Овгийн… Овгийн тэргүүн ээ!» Ян Хэн бүх биеэрээ чичирч, Ян Жиньхэгийн тушаалыг эсэргүүцэж зүрхэлсэнгүй.
Ян Жиньхэ эргэж хараад үргэлжлүүлэн хэлэв. «За, одоо би зарлая. Нэгдүгээр түвшний шалгалтын ялагч нь Ян Чэнь боллоо. Мэдээж, ганцхан шалгалтаар гарсан амжилт, бүтэлгүйтэл нэг их утга учиртай биш. Одоо өнөөдрийн Эрийн цээнд хүрсний ёслолын хоёрдугаар түвшний шалгалт болох тулааны шалгалт эхэлнэ. Дүрэм нь энгийн. Хоёр хүн тулалдана. Эцэст нь ялж үлдсэн нь өнөөдрийн Эрийн цээнд хүрсний ёслолын тэргүүн болно!»
Ян Жиньхэ үгээ дуусгаад эргэн одов. Эрийн цээнд хүрсний ёслол ийнхүү бүрэн утгаараа оргилдоо хүрлээ.