Энэ бүхнийг оргилдоо хүргэсэн шалтгаан нь мэдээж Ян Чэнь байв.
Энэ мөчид Ян Чэнь Ян Үг бүрэн орлон, олны анхаарлын төвд гарчээ. Үүнийг тэр агшинд Ян Цайдьегийн эвгүйцсэн царайнаас ч тодхон харж болох байв.
Ян Чэнь Аварга чулуун сорилд түрүүлснээс хойш түүний дуудсан охид нэгэнт тайван байж чадахаа больжээ.
«За, Цайдье эгч ээ, танай дүүгийн орыг халаад өгөх хүн хэрэгтэй юу?» хэмээн Ян Цайдьетэй дотно нэгэн охин ээрэн асуулаа.
Үүнийг сонсоод Ян Цайдье даруйхан, «Мэдээж хэрэг... үгүй ээ, түүнд хэрэггүй» гэж хариулав.
Охин үнэндээ Ян Чэнь гэрлэсэн эсэхийг асуух гэсэн ажээ.
Тэр эхэндээ үнэнийг хэлэхээр завдсан ч сайтар бодоод үзвэл, дүү нь одоо Ян овгийн Эрийн цээнд хүрсний ёслолын аварга болсон байлаа. Түүнд орыг нь халаах хүн хэрэгтэй хэвээр гэж үү? Энэ чинь инээдтэй хэрэг. Дүүгийнх нь орыг халаах хүнийг яахын аргагүй нухацтай сонгох ёстой. Эгч дүүсийн сэтгэл бол эгч дүүсийн сэтгэл, харин дүүгийнх нь хань болох хүн гэдэг насны том хэрэг байв.
«Цайдье эгч ээ, надад их хөөрхөн дүү бий. Дараа танай дүүд танилцуулж өгье. Мэдээж, над шиг хөөрхөн биш л дээ, ха ха. Хэрэв дүүг тань миний дүү сонирхохгүй бол би өөрөө ч болно шүү. Хэдийгээр би танай дүүгээс хэдэн насаар ах ч нас хамаагүй ээ, хамаагүй» хэмээн өөр нэг охин хэлэв.
«Зайл аа, Цайдьегийн дүү минийх.»
«Үгүй, чи зайл. Ян Чэнь минийх.»
Энэ дүр зураг Их зэлүүд нутгийн зуун овогт ч ер бусын зүйл биш байв.
Их зэлүүд нутгийн зуун овгийн дунд өөрсдийн эр хүнээ баатар байгаасай гэж хүсдэггүй ганц ч охин байсангүй.
Тэдний залуудаа харуулсан гайхалтай авьяас чадвар нь эдгээр охидын бишрэн шүтэж, дуртайяа сонгохыг хүсдэг зүйл байв.
Гэхдээ Ян Чэний үзүүлбэр тэнд байсан бүх хүнийг байлдан дагуулж чадсангүй. Түүний гаргасан амжилтад эргэлзсэн хүмүүс байсаар байв. Ян Чэний ийм гайхалтай үр дүнгийн цаана ямар нэгэн заль мэх байгаа гэж тэд боджээ. Магадгүй Ян Чэнь луйвардсан юм биш биз?
Удахгүй болох тулааны сорил хэн нь үнэхээр чадвартайг харуулна! Тулааны сорилд хуурч мэхлэх аргагүй.
Олон хүн ийм бодолтой байв. Энэ мөчид ахмад зарц, «Одоо тулааны сорил албан ёсоор эхэлнэ. Би хоёр хүнийг санамсаргүйгээр сонгож, хос хосоор нь өрсөлдүүлнэ» хэмээн зарлав.
«Ян Хун, Ян Же!»
«Байна!»
«За, эхэл» гэж ахмад зарц хэлэв.
Ингээд Ян Хун, Ян Же хоёрын тулаан албан ёсоор эхэллээ.
Энэ хоёр жаалын тулааны бясалгал Бие чийрэгжүүлэх шатны хоёрдугаар давхаргад хүрсэн байв. Хэдийгээр тэд Ян овгийн хамгийн сод ухаантнууд биш ч гэсэн овгийн дунд түвшний гол хүч байлаа. Тулааны үеэр хоёулаа тулааны урлагийн гайхалтай ур чадвараа харуулсан тул үнэхээр сонирхолтой өрсөлдөөн болов.
Эцэст нь Ян Хун арай илүү чадварлаг байж, Ян Жегийн бие рүү цохисноор ялалт байгуулав.
Үүний дараа дараагийн богинохон тулаанууд эхэллээ.
Ахмад зарцын сонгосон хосууд ч удалгүй бүрджээ.
Ян Чэнь яарсангүй. Гэвч хачирхалтай нь, тохиолдлоор ч юм уу, ахмад зарцын санаатайгаар ч юм уу, түүнийг Ян Хэнтэй тааруулчихсан байв.
«Ян Хэн, Ян Чэнь хоёр өрсөлдөнө. Та хоёр урагшаа гар» гэж ахмад зарц хэлэв.
Ахмад зарцын үг унамагц Ян Хэн, Ян Чэнь хоёр урагшилж, Ян овгийн тулааны талбайн дэвжээн дээр зогслоо.
Энэ үр дүнд Ян Чэнь бага зэрэг гайхав. Эцсийн эцэст Ян Хэнтэй таарсан нь түүнд зүгээр нэг тохиолдол биш мэт санагджээ. Ян Жиньхэ, ахмад зарц хоёр түүний хүч чадалд одоо ч эргэлзсээр байгаа бололтой. Үгүй бол яагаад хуучин өрсөлдөгчийг нь зориуд гаргаж, хүчийг нь сорих билээ?
Ян Чэнь ёжтойхон инээмсэглэв. Анхандаа тэр Ян Хэнтэй тооцоо бодохоос залхуурч байлаа. Харин одоо бол сонголтгүй бололтой.
Ян Хэн Ян Чэньтэй таарснаа азгүй явдал гэж огт бодсонгүй бололтой. Тэр хүйтнээр инээмсэглэн, яс харшилдах чимээ гарган хүзүүгээ хазайлгаад, «Ян Чэнь, надтай ингэж таарчихдаг, чамд үнэхээр азгүй юм даа» гэв.
«Үнэхээр үү? Би өөрийгөө тийм азгүй гэж бодохгүй байна» хэмээн Ян Чэнь үл ялиг инээмсэглэв. «Ах чинь ч саяхан надад яг ингэж хэлсэн. Та хоёр үнэхээр ах дүү юм аа.» Ян Хэн шүдээ зуун, «Ян Чэнь, цаашид жүжиглэх хэрэггүй. Бусад хүмүүс чиний амжилтыг луйвардаж олсныг мэдэхгүй байж болно. Харин би үүнийг олж харахгүй гэж бодож байна уу? Санаа зоволтгүй, би удахгүй чиний жинхэнэ төрхийг илчилж, луйварчин хүн ба жинхэнэ суут ухаантны ялгааг чамд харуулна!» гэв.
Энэ үгсийн дараа Ян Хэний Ян Чэнь рүү чиглэсэн уур хилэн тэр дороо дүрэлзэн бадарлаа.
«Энэ чинь тулааны мэх — Найман хаалганы савар!»
Найман хаалганы савар бол туйлын хөнөөлтэй тулааны мэх юм. Ерөнхийдөө энэ мэхийг хэрэглэсэн л бол цус урсах нь гарцаагүй.
Ян Хэн өнөөдөр алаад дуусгахаар шийдсэн нь илт байлаа.
«Ян Хэн үнэхээр ийм харгис тулааны мэх хэрэглэж байна шүү.»
Энэ нь олон хүний санаанд ч оромгүй зүйл байв. Эцсийн эцэст нэг овгийнхон хоорондоо өрсөлдөхдөө ихэвчлэн бие биедээ хүлээцтэй хандаж, хүчээ барьдаг. Гэтэл Ян Хэний үйлдэл овгийнхны хоорондын бүх холбоог огтхон ч тоосонгүй.
Ян Чэнь ч бас Ян Хэнийг ийм харгис Найман хаалганы савар хэрэглэж байхыг хараад нүдээ нарийсгав. Нүдэнд нь хүйтэн өнгө гялсхийв.
Бусад хүн түүнийг ингэж доромжилсон байхад Ян Чэнь хариу барилгүй яах билээ.
«Ян Чэнь, би ямар хүчтэйг чи одоо харна даа!» Ян Хэн «Хар бар зүрх ухах» байрлалд орж, сарвууных нь хий сүртэй хүчээр исгэрэн дуугарлаа.
«Ян Чэнь асуудалд орлоо. Хэрэв түүний амжилт үнэхээр луйврынх байсан бол энэ ганц сарвууны дайралт л түүнийг тахир дутуу болгоход хангалттай.» Гэхдээ Ян Чэнь үнэхээр луйвардаж амжилтад хүрсэн гэж үү?
Энэ мөчид «Хар бар зүрх ухах» байрлалтай нүүр тулсан Ян Чэнь амныхаа үзүүрийг өөд татав.
Тулааны мэхний хувьд Найман хаалганы савар үнэхээр туйлын хөнөөлтэй байлаа. Гэвч Үүл татах нударганы мэхний өмнө Найман хаалганы савар хүүхдийн тоглоом шиг л байв.
Түүнчлэн тэдний тулааны бясалгалын түвшний зөрүүг бодолцвол Ян Хэн Ян Чэний өмнө хурц сэлэм барьсан хүүхэд шиг харагдаж, огтхон ч аюул учруулж чадахгүй байлаа.
«Үх!» Ян Чэнь завсрыг олж харангуутаа нударгаа савж, Ян Хэний гарыг шууд атгав.
Үүний араас Ян Чэний нударганы хий аянга мэт исгэрэн, Ян Хэний цээжин дээр шууд буулаа.
Ян Хэн орилон, амнаасаа цус бөөлжөөд арагш шидэгдэн нисэв.
Энэ мөчид Ян Чэнд эргэлзэж байсан бүх дуу хоолой гэнэт намжив.
Саяхан Ян Чэнь аварга чулууг өргөхөд луйварласан байж болох юм гэж үзэж болох байлаа. Харин одоо яах вэ? Тэр Ян Хэнийг ганцхан нүүдлээр ямар ч хүч гаргалгүй ялчихлаа. Үүнийг луйвар гэж хэлэх нь дэндүү хэцүү байв. Ян Чэнь жинхэнэ хүч чадлаараа ийм амжилтад хүрчээ.
«Итгэмээргүй юм!»
«Ян овгийн Эрийн цээнд хүрсний
ёслолын хамгийн том гэнэтийн од нь Ян Чэнь байжээ.»
«Ян Хэн ялагдчихлаа.»
«Нарийн хэлбэл, Ян Хэн Ян Чэньд бүрэн няцлууллаа. Ян Чэнь ямар тулааны мэх хэрэглэснийг ч бид анзаарч амжсангүй.»
«Тэд чинь огтхон ч нэг түвшний хүмүүс биш байна.»
«Аав аа, та Ян Цайдье дээр очоод, энэ удаагийн Ян овгийн Эрийн цээнд хүрсний ёслолоор би Ян Чэнийг өөрийн эр хүнээр сонгоно гэж хэлээд өгөөч.»
«Охин минь, чи түүнийг сонгоод тэр чиний эр болчихдог юм биш. Харин тэр чамайг сонгож байж чи түүний эмэгтэй болж чадна. Энэ дарааллыг зөв ойлгох хэрэгтэй.»
Энэ мөчид элдвийн яриа энд тэндгүй өрнөж, бүх талбай тэр чигтээ хөл хөдөлгөөнтэй болов.