Тэр одоо гарч ирсэн нь энэ дээрэмчид эгчийг нь онилохоос эмээсэндээ л биш гэж үү?
Тэрээр энэ дээрэмчдийн араншинг Ахлагч Ян болон Ахлагч Ян Сы нараас дөнгөж сая мэдсэн байлаа. Эгч нь тэдэнтэй яаж тэмцэх билээ? Өөрөө барын үүр рүү орж байгаа хэрэг биш гэж үү? Хэрэв эгч нь үнэхээр өөрийнх нь төлөө зовж шаналбал, дахин төрснийх нь утга юу байх вэ?
Ян Жиньхэ нухацтайгаар хэлэв: «Хоёрдугаар ахлагч, Дөрөвдүгээр ахлагч аа, та хоёр Ян Чэнийг яаж өнгөрөөчихөв?»
Энэ хоёр юу бодож байсан юм бол? Ян Чэнь Ян овогт ямар чухал болохыг тэд мэддэггүй хэрэг үү? Энэ дээрэмчид бүр зориуд Ян Чэнийг л нэхсэн байхад тэд түүнийг харж хандаагүйгээс энд гарч ирэх боломж олгочихжээ!
«Овгийн тэргүүн ээ, бид үүргээ умартжээ!» хэмээн Хоёрдугаар ахлагч, Дөрөвдүгээр ахлагч хоёр гашуудан хэлэв.
Гуравдугаар эзэн Ян Чэнийг сайтар ажиглаад, догшин царайдаа үл ялиг инээмсэглэл тодруулан хэлэв: «Чи Ян Чэнь мөн үү?»
«Тийм ээ, би байна.» Ян Чэнь тайвнаар хариулав. «Гуравдугаар эзэн намайг Шюй Хүтэй тулалдуулъя гэж байгаа юм хойно, яаж урмыг тань хугалах билээ? Та өрсөлдүүлэхийг хүсэж байгаа бол тулалдъя.»
«Бао, чи юу хийж байгаа юм бэ?» Ян Цайдьегийн нүд улайжээ.
«Эгч ээ, эхлээд доош буу» гэж Ян Чэнь тушаав. «Би юу?» Ян Цайдье гайхсан янзтай асуулаа.
«Буу!» гэж Ян Чэнь хатуу хэлэв.
Ян Чэний сүр хүчнээс Ян Цайдье цочиж, нарийхан бие нь үл ялиг чичрээд, эргэлзсэн байдалтай «Өө… өө» гэв.
Өмнө нь үргэлж Ян Чэнь л түүний үгэнд ордог байлаа. Харин өнөөдөр Ян Чэнь гэнэт ингэж ширүүн загнахад түүнд ихэд сонин санагдаж, бие нь өөрийн эрхгүй нэг алхам ухарчээ. Түүнийг зогсоох хэрэгтэйг ухааран эргэж харсан ч Ян Чэнь аль хэдийн харвахаар зэхсэн нумын сум адил болсон байв.
Гуравдугаар эзэн Ян Чэнийг гүнээ ажиглаад хэлэв: «Маш сайн байна. Ийм залуудаа ийм сүр жавхлантай байна гэдэг үнэхээр амаргүй.»
Өнгөн дээрээ магтаж байсан ч сэтгэлдээ аль хэдийн алах санаа өвөрлөжээ.
Өөрийн сүр хүчийг мэдрүүлсэн байхад ч Ян Чэнь тайван, огт сандарсангүйг тэр мэдэж байв. Энэ залууг өсөж өндийх цагтай нь орхивол хожим хэчнээн хол явахыг хэн мэдэх билээ? Түүнд үлдсэн цаг үнэхээр бага байсан тул бүлэглэлд нь заналхийлж чадах хэнийг ч гарч ирэхийг зөвшөөрөхгүй байв.
Ян Чэнь гарч ирснээр нөхцөл байдал дахин өөрийнх нь хяналтад байхаа больсныг Ян Жиньхэ ойлгоод хөмсгөө зангидан асуув: «Ян Чэнь, чи энэ Шюй Хүтэй тулалдахад хэр итгэлтэй байна?»
«Итгэлтэй хэлж чадахгүй» гэж Ян Чэнь гашуун инээмсэглэн хариулав.
Тэр одоо өөрийнх нь сул тал хаана байгааг мэдэж байлаа.
Тэр нь жинхэнэ тулааны туршлага дутмаг явдал байв.
Тулааны мэхээрээ Шюй Хүг дарж чадна гэдэгтээ тэр итгэлтэй байсан ч жинхэнэ тулааны туршлагын хувьд өөрийгөө дутуу гэдгийг Ян Чэнь мэдэж байлаа. Тиймээс хэн нь ялах, хэн нь ялагдахыг урьдчилан хэлэхэд бэрх байв.
Ян Жиньхэ гүнзгий амьсгаа аваад хэлэв: «Ян Чэнь, Шюй Хүтэй тулгарахдаа
болгоомжтой бай. Үнэхээр боломж гарвал өршөөл үзүүлэх хэрэггүй.»
Ингэж хэлсэн ч түүний зүрх сэтгэл үнэндээ уй гашуугаар дүүрэн байлаа.
Шюй Хүгийн бясалгалын түвшин Бие чийрэгжүүлэх шатны тавдугаар түвшинд хүрсэн байв.
Харин Ян Чэнь? Тэр ердөө Бие чийрэгжүүлэх шатны дөрөвдүгээр түвшний оргилд л байлаа.
Өнгөн дээрээ ялгаа нь өчүүхэн мэт боловч үнэн хэрэгтээ тэнгэр газар шиг зөрүүтэй байв.
Туршлагын зөрүүг тооцвол Ян Чэнь ялах магадлал хэд байсан бол? Тэр өөрөө ч үүнийг тооцоолж чадахгүй байлаа. Ингэж хэлсэн нь ердөө өчүүхэн найдвараас зуурсан хэрэг байв.
Гэвч одоо Ян Чэнь гарч ирсэн тул Ян Жиньхэ түүнээс дахин ухрахыг хүсэх боломжгүй болжээ.
«Овгийн тэргүүн ээ, би ойлголоо.» Ян Чэнь зөвшөөрөн хэлээд нүд нь хүйт оргин Шюй Хү рүү харав.
Шюй Хүгийн амны булан татвалзаж, сонирхолтой олзоо онилж буй мэт Ян Чэнийг нямбай ажиглав.
Гуравдугаар эзэн уруулаа үл ялиг хөдөлгөн Шюй Хүд шивнэв: «Яв. Чадвал ал. Чадахгүй бол тахир дутуу болго.»
«Санаа зоволтгүй, Гуравдугаар эзэн ээ.» Шюй Хү хүзүүгээ хяхтнуулан, хоосон тулааны талбай руу алхав.
«Залуу хатагтай, залуу… залуу эзэн ялж чадах болов уу?» Ян Үгийн өмнөх өрөвдөлтэй байдлаас болж Гү Минъюэгийн үзэсгэлэнт царай цонхийсон байлаа. Залуу эзэн нь ч Ян Үгийн адил төгсгөлтэй болох вий гэхээс айсан тул тэр Ян Цайдьегоос өөрийн эрхгүй асуув.
Ян Цайдье нударгаа чанга атгаж, цагаан шүдээ зөөлөн зуув. Амьдралдаа анх удаа олон зүйл өөрийнх нь чадлаас хол давсан болохыг мэдэрлээ.
Эцэг эх нь явсны дараа тэр үхсэн ч хамаагүй дүүгээ хамгаалж, хэнээр ч гомдоолгохгүй гэж тангарагласан байв.
Гэтэл одоо тэр ард нь сул доройхон зогсож, дүүгээ өөр хүнтэй амь өрсөн тулалдахыг харж байлаа.
Тийм ээ, Шюй Хүтэй тулалдана гэдэг амь насаараа дэнчин тавьсантай адил биш гэж үү?
Дүү нь урьд өмнө хэзээ нэгэн цагт хүн алж байсан бил үү?
Харин Шюй Хү тоо томшгүй олон хүний амийг хөнөөсөн нэгэн. Тэгэхээр дүү нь түүнтэй тулалдаж байгааг жирийн нэг тэмцэл гэж яаж хэлэх билээ? Энэ бол догшин чоно, барстай үзэлцэж буйтай илүү адил байв. «Цайдье, дүү чинь…»
«Цайдье.»
Ян Цайдьегийн нүд улайсан ч тэр юу ч хэлсэнгүй. Гэвч дүүг нь шархдуулж, удмынх нь галыг таслах зориг гаргасан хэн боловч амиараа төлөөс төлнө гэж тэр хэдийн шийдсэн байлаа. Эцсийн эцэст Ян Чэнь үхвэл тэдний удмын гал бүрмөсөн унтарна. Тэгэхэд өөрөө амьд байх, үхэхийн ялгаа юу байх билээ?
«Эхэл!» гэж Ян Жиньхэ гэнэт хашхирлаа.
Туршлага арвин Шюй Хү Ян Жиньхэгийн үг замхраагүй тэр агшныг ашиглан хөдөллөө.
Шюй Хүгийн энэ довтолгооны цагийг бусад хүн анзаараад хариу үйлдэл хийхэд бэрх байв. Гэвч Ян Ү ийм байдлаар аль хэдийн хохирсон байхад Ян Чэнь өрсөлдөгчдөө дахин давуу байдал олгохыг яаж зөвшөөрөх билээ?
Нэг мэх хоёр удаа бүтэхгүй.
Шюй Хү хөдөлмөгц Бие чийрэгжүүлэх шатны тавдугаар
түвшний хүчээ харууллаа. Түүний гар асар хүчтэй бөгөөд нударганы исгэрэх салхи дагуулан Ян Чэнь рүү туршиж үзэх төдий цохилт хийв.
«Пад!»
Ян Чэнь ч мөн бууж өгсөнгүй, өөрийн
Үүл татах нударганы мэхийн хүчийг үзүүлэв. Тохойгоо нугалан, нударгаа Шюй Хүгийн нударгатай мөргөлдүүллээ.
Нударгууд мөргөлдөхөд газар доргиж, элс шороо хаа сайгүй хийсэв. Ян Чэнь, Шюй Хү хоёрын нударга мөргөлдсөн ч хэн хэнийх нь гар гэмтсэнгүй. Харин Ян Чэнь Шюй Хүгийн араас цувруулсан довтолгоонуудыг дарж чаджээ. Анхны мөргөлдөөнөөрөө Ян Чэнь Шюй Хүтэй эн тэнцүү хүчтэй гэдгээ харуулсан байв.
Энэ хүч тэнд байсан бүх хүнийг алмайрууллаа.
Эн тэнцүү хүчтэй байна гэдэг юу гэсэн үг вэ?
«Бие чийрэгжүүлэх шатны тавдугаар түвшин!»
«Ян Чэнь ч бас Бие чийрэгжүүлэх шатны тавдугаар түвшинд хүрчихсэн байна!»
«Ингэнэ гэж хэн санах билээ!»
Хэн ч үүнийг төсөөлөөгүй байв.
Ян Чэнь анх шалгалт өгөхдөө Бие чийрэгжүүлэх шатны дөрөвдүгээр түвшний оргилын хүчийг л харуулсан.
Гэтэл Ян Чэнь үнэхээр Бие чийрэгжүүлэх шатны тавдугаар түвшинд хүрсэн байна гэж хэн санах билээ?
Тийм ээ, өмнөх тулааны үеэр Ян Чэнь Шюй
Хүтэй нүүр тулан тулалдаж, хүчээрээ дуталгүй зогсож чадахгүй байх байсан—хэрэв Бие чийрэгжүүлэх шатны
тавдугаар түвшний хүчид хүрээгүйсэн бол. Дөнгөж саяын мөргөлдөөнийг бүгд харсан. Ян Чэнь огт ухраагүй нь түүний тулааны бясалгал үнэхээр Бие чийрэгжүүлэх шатны тавдугаар түвшинд хүрснийг илтгэж байлаа.
Энэ нь үзэгч олныг тэр чигт нь балмагдуулжээ.
Гуравдугаар эзэн байтугай Ян Жиньхэ хүртэл цочирдсон байв.